บทที่ 1

มือข้างที่สวีจื้อเหิงใช้ตบฉันยังคงค้างอยู่กลางอากาศ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แววตาที่จ้องมองมาที่ฉันราวกับว่ากำลังมองศัตรูคู่แค้นบางคนอยู่

“ถ้าเยว่เยว่เป็นอะไรไป ผมจะให้คุณตายตกไปตามกัน!”

ฉันเอามือกุมแก้มตัวเองเอาไว้ พลางมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

“สวีจื้อเหิง นี่คุณตบฉันเพราะผู้ช่วยตัวเล็กๆ คนเดียวเนี่ยนะ?”

“ผมตบคุณแล้วมันทำไม!” โทสะของเขายิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น “ซือถูเสวี่ย คุณลองหันไปส่องกระจกดูตัวเองในตอนนี้สิ ท่าทางที่ปากร้าย ใจแคบ แถมยังขี้อิจฉาอีก ทำเอาผมสะอิดสะเอียนจริงๆ!”

“ก็แค่เสียเงินไปพันล้านเองไม่ใช่รึไง คุณถึงกับต้องบีบให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้เลยเหรอ?”

“นั่นมันพันล้านนะ! ไม่ใช่พันบาท!” ฉันแผดเสียงแหลมสูงโต้แย้งกลับไป “อีกอย่างนั่นมันก็เป็นเงินของบริษัท เป็นหยาดเหงื่อแรงกายและแรงใจของทุกคน! ไม่ใช่มีไว้ให้คุณเอามาใช้เพื่อควักกระเป๋าจ่ายเงินชดเชยให้ความโง่เง่าเต่าตุ่นของหล่อน!”

“เงินของบริษัทเหรอ? ถ้าไม่มีฉันสวีจื้อเหิง บริษัทมันจะโผล่มาจากไหนได้!” เขาเหลือบตามองฉันอย่างเหยียดหยามจากจุดที่สูงกว่า “นอกจากตอนแรกเริ่มที่คุณไปหาเงินลงทุนก้อนนั้นมาได้ ยังเคยลงมือทำอะไรเพื่อบริษัทอีกงั้นเหรอ? ตอนนี้ถึงได้มาคอยชี้นิ้วสั่งการ!”

ฉันโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม กัดริมฝีปากแน่นพลางจ้องเขม็งไปที่เขา

ฉันกับสวีจื้อเหิง พวกเราเดินร่วมทางกันมาตั้งแต่ในรั้วมหาวิทยาลัยจนถึงตอนนี้

ในตอนนั้น เขาเป็นหนุ่มอัจฉริยะแห่งคณะบริหารธุรกิจ และยังเป็นคนที่ขัดสนที่สุดในหมู่เพื่อนร่วมชั้นอีกด้วย

ทว่าเขากลับยินยอมประหยัดกินประหยัดใช้เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม เพียงเพื่อซื้อดอกทานตะวันช่อหนึ่งที่ฉันตกหลุมรักมันเหลือเกินให้สักช่อ

ในเวลานั้น ฉันกลัวจะสร้างแรงกดดันให้เขา จึงกุเรื่องขึ้นมาอ้างว่าตัวเองก็เป็นเด็กที่มาจากครอบครัวธรรมดาๆ สามัญทั่วไปเช่นกัน

ฉันกินข้าวที่ร้านแผงลอยริมทางเป็นเพื่อนเขา และดีใจจนเนื้อเต้นกับของขวัญราคาไม่กี่สิบบาท

ต่อมาเขาเริ่มทำธุรกิจ ต้องบากหน้าไปขอร้องคนอื่นไปทั่ว แต่ก็โดนตอกกลับมาจนสะบักสะบอม

ฉันปวดใจจนทนไม่ไหว หันหลังกลับไปขอร้องพี่ชายอย่างซือถูเย่ทันที

ตอนแรกพี่ชายด่าว่าฉันโง่ แต่ก็ทนฉันตื๊ออย่างหนักไม่ไหว สุดท้ายจึงยอมปลอมตัวเป็น ไมเคิล นักลงทุนจากต่างประเทศเพื่ออัดฉีดเงินทุนให้เขา

บริษัทเพิ่งเริ่มตั้งไข่ ย่อมต้องการแรงสนับสนุนที่แข็งแกร่งมาช่วยการันตีความน่าเชื่อถือ

ฉันต้องตามตื๊อคุณปู่ตั้งสามเดือนเต็ม ท่านถึงยอมถอนหายใจแล้วให้ฉันยืมเพชรประจำตระกูลอย่างสตาร์ไดมอนด์

ตอนที่ฉันส่งสตาร์ไดมอนด์ให้ถึงมือสวีจื้อเหิง เขาตื่นเต้นจนมือไม้สั่นไปหมด

“เสี่ยวเสวี่ย วันหน้าผมจะต้องซื้อเพชรที่ทั้งเม็ดใหญ่และเปล่งประกายงดงามยิ่งกว่าสตาร์ไดมอนด์มาให้คุณ และจะแต่งคุณเข้าบ้านอย่างสมเกียรติแน่นอน!”

แต่ว่าในตอนนี้ คำพูดยังคงก้องอยู่ในหู แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปแล้ว

เสียงโทรศัพท์ที่ดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหันดึงสติของฉันให้กลับคืนมา และมันก็ทำให้ความรู้สึกผิดที่แวบผ่านเข้ามาในแววตาของสวีจื้อเหิงมลายหายไปจนหมดสิ้นด้วยเช่นกัน

สวีจื้อเหิงก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ที่มีชื่อของเยว่เยว่ปรากฏหราอยู่

เขากดรับสายทันทีพร้อมกรอกน้ำเสียงหวานหยดย้อยจนน่าเลี่ยน

“เยว่เยว่? อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ! ผมจะรีบไปหาเดี๋ยวนี้...”

“เชื่อฟังนะ เด็กดี วางมีดลงก่อน ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเธออีกแล้ว...”

เขาพูดไปพลางวิ่งพรวดพราดออกไปข้างนอก ประตูห้องถูกเขาเหวี่ยงกระแทกจนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

โลกทั้งใบพลันเงียบสงบลง เหลือเพียงเสียงหายใจหอบหนักของฉัน และเสียงแจ้งเตือนไลน์ที่ดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ฉันหลุบตาลง บนหน้าจอโทรศัพท์คือคลิปวิดีโอที่ซูเจิ่นเยว่เป็นคนส่งมาให้

ในภาพนั้น เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของประธานบริษัทอย่างสบายอารมณ์ ส่วนสวีจื้อเหิงกลับคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอ

เขากำลังประคองสตาร์ไดมอนด์ไว้ในมือ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประจบเอาใจและระมัดระวังเกรงใจในแบบที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน

“บรรพบุรุษตัวน้อย สมบัติล้ำค่าประจำบริษัท ยังยกให้เธอเอาไปใช้ออกแบบสร้อยคอแล้ว เธอยังไม่หายโกรธอีกเหรอ?”

“อย่าโมโหอีกเลยนะ หืม?”

ซูเจิ่นเยว่เหยียดยิ้มริมฝีปากสีแดงสด อันแฝงไปด้วยความโอหังของผู้ชนะ

คลิปวิดีโอจบลงกะทันหันเพียงเท่านี้