บทที่ 2

คราบน้ำตาบนใบหน้าแห้งเหือดไปแล้ว แต่ก็ถูกทำให้เปียกชุ่มขึ้นมาใหม่

เนิ่นนานหลังจากนั้น ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาในขณะที่กำลังสั่นสะท้าน กดโทรออกไปยังเบอร์ของพี่ชาย

“พี่คะ ฉันเดิมพันพลาดแล้ว พี่ถอนการลงทุนเถอะ เอาสตาร์ไดมอนด์กลับคืนมาด้วยนะ”

“อีกหนึ่งสัปดาห์ให้หลัง ฉันจะกลับไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์”

วันต่อมา ณ ห้องประชุมของบริษัท

สองฝั่งของโต๊ะตัวยาวเต็มไปด้วยผู้ถือหุ้นที่หน้าเขียวปั้ด สวีจื้อเหิงที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธานขมวดคิ้วแน่น

ส่วนซูเจิ่นเยว่นั่งอยู่ด้านหลังเยื้องไปทางด้านข้างของเขาอย่างสงบเสงี่ยม พลางหลุบตาลงต่ำอย่างนอบน้อม

กรรมการเฉินเปิดประเด็นก่อนเป็นคนแรก นำเอกสารฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรง

“สวีจื้อเหิง! คุณต้องให้คำอธิบายกับพวกเรา!”

“ในวันดับเบิ้ลอีเลฟเว่น เพชรขนาดหนึ่งกะรัตถูกแย่งซื้อสำเร็จในราคาแค่หนึ่งสตางค์ ภายในยี่สิบนาที เงินพันล้านละลายหายไปต่อหน้าต่อตา!”

“ความผิดพลาดขั้นพื้นฐานจนน่าตลกขบขันแบบนี้ ตกลงมันเกิดขึ้นมาได้ยังไงกันแน่? ระบบบริหารจัดการความเสี่ยงของบริษัทมีไว้ประดับบารมีหรือไง?”

“กรรมการเฉิน คุณอย่าเพิ่งโมโหไปเลย...” สวีจื้อเหิงพยายามจะปลอบให้สงบลง

“ไม่ให้โมโหงั้นเหรอ? นั่นมันพันล้าน! ไม่ใช่พันบาทนะ!” บอร์ดบริหารอีกคนก็ตบโต๊ะแล้วลุกพรวดขึ้นมาเช่นกัน “วันนี้ถ้าหากไม่พูดให้ชัดเจนว่าใครต้องเป็นคนรับผิดชอบ เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่!”

ภายในห้องประชุมฝูงชนต่างโกรธแค้นเป็นฟืนเป็นไฟ สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องมาที่สวีจื้อเหิงเป็นจุดเดียว

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมจะอ้าปากเปิดโปงความจริงเรื่องที่ซูเจิ่นเยว่ทำงานผิดพลาดให้รับรู้โดยทั่วกัน

“ประธานสวีครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!” ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ผลักประตูพรวดเข้ามา พร้อมยื่นแท็บเล็ตให้ดูด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด

“กระ...กระแสในเน็ตระเบิดไปแล้ว!”

วินาทีต่อมา อันดับแฮชแท็กมาแรงในโซเชียลก็ถูกฉายขึ้นบนจอโปรเจกเตอร์

[ข่าวด่วนสะท้านวงการ! ซือถูเสวี่ย คู่หมั้นประธานบริษัทเหิงเสวี่ยเทคโนโลยี เจ็บแค้นที่ผู้ช่วยตัวน้อยได้รับความเอ็นดู จงใจตั้งค่าระบบผิดพลาดเป็นเหตุให้ทางบริษัทสูญเสียเงินไปพันล้าน!]

ในโพสต์นั้นมีทั้งภาพและข้อความประกอบ เปิดเผยรายละเอียดอย่างถี่ยิบว่าฉันไม่พอใจเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวยังไงบ้าง

รวมถึงใช้อำนาจหน้าที่ในทางที่ผิด แอบเข้าไปแก้ไขราคาสินค้าในระบบหลังบ้าน จงใจทำให้เกิดความเสียหายมูลค่ามหาศาลเพื่อที่จะล้างแค้นสวีจื้อเหิงและซูเจิ่นเยว่

ด้านล่างแนบภาพแคปหน้าจอที่เบลออยู่สองสามภาพ รวมถึงข่าวลือจากผู้ที่อ้างว่าเป็นพนักงานวงในซึ่งไม่เปิดเผยตัวตน

ยอดคอมเมนต์ถล่มทลายไปนานแล้ว คนทั้งอินเทอร์เน็ตต่างพากันรุมประณามด่าทอฉันว่าเป็นนังบอสสาวจิตใจงูพิษ

สมองของฉันส่งเสียงดังอื้ออึงขึ้นมาทันที ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อพลางหันไปมองสวีจื้อเหิง

“ซือถูเสวี่ย! ที่แท้ก็เป็นคุณนี่เอง!” กรรมการเฉินชี้หน้าฉันด้วยความโกรธจัด “เพียงเพราะความริษยาของคุณแท้ๆ ทำให้บริษัทต้องเผชิญกับความเสียหายมหาศาล รวมถึงภาพลักษณ์พังทลายขนาดนี้!”

“ไม่ใช่ฉันนะ!” ฉันโต้กลับทันควัน “นี่คือการปรักปรำใส่ร้าย! คนที่ควบคุมระบบตัวจริงคือ...”

“พอได้แล้ว!” สวีจื้อเหิงพูดตัดบทฉันเสียงดังลั่น แววตาที่เขาใช้มองฉันเต็มไปด้วยความซับซ้อนยากจะอ่านออก

“เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว สิ่งที่ต้องทำเป็นอันดับแรกในตอนนี้คือการสยบกระแสสังคม และกอบกู้ชื่อเสียงของบริษัทกลับคืนมา!”

“ซือถูเสวี่ย ช่วงนี้คุณยังไม่เหมาะที่จะเข้ามามีส่วนร่วมในการบริหารงานของบริษัท”

ฉันมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง “สวีจื้อเหิง คุณทำแบบนี้ได้ยังไง...”

“พาคุณซือถูไปพักผ่อนที่ห้องเก็บของหน่อย ให้เธอไปสงบสติอารมณ์ซะ”

เขาหลบสายตาฉัน ก่อนจะหันไปสั่ง รปภ. ที่ยืนรออยู่ตรงประตูตั้งนานแล้ว

รปภ. สองคนปรี่เข้ามาล็อคตัวฉันซ้ายขวาทันที

ฉันดิ้นรนสุดชีวิต ทว่ากลับถูกรวบตัวไว้แน่น และถูกลากตัวไปตามทางมุ่งตรงไปยังห้องเก็บของของบริษัท

เมื่อเห็นความมืดมิดสนิทภายในห้องเก็บของ ความหวาดกลัวที่อยู่ส่วนลึกที่สุดในก้นบึ้งหัวใจของฉันก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาในพริบตา

ฉันเกาะขอบประตูไว้แน่น เสียงเริ่มเพี้ยนไปเพราะความกลัวขั้นสุด

“สวีจื้อเหิง คุณก็รู้ว่าฉันเป็นโรคกลัวที่แคบ! คุณขังฉันไว้ในนี้ ฉันจะตายเอาได้นะ!”

สวีจื้อเหิงยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว เม้มปากแน่นโดยไม่ปริปากพูดสักคำ

ซูเจิ่นเยว่เดินทอดน่องมาตรงหน้าฉัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความสะใจและเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบังอำพรางเลยแม้แต่น้อย

“เมื่อวานเธอยังทำท่าทางขึงขังจะเอาผิดฉันอยู่เลยไม่ใช่รึไง?”

“น่าเสียดายนะ พี่จื้อเหิงเตรียมการไว้ตั้งนานแล้ว เพื่อจะโยนความผิดนี้มาครอบหัวเธอไงล่ะ”

ฉันจ้องสวีจื้อเหิงตาเขม็ง เค้นถามทีละคำ “ทำ ไม กัน?”

ในที่สุดสวีจื้อเหิงก็ยอมเงยหน้าขึ้นมามองฉัน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉยชา

“เจิ่นเยว่เธอเพิ่งเรียนจบเริ่มทำงาน ประวัติการทำงานจะมัวหมองแบบนี้ไม่ได้ อนาคตเธอยังอีกไกล...”

“แล้วฉันล่ะ?” ฉันขัดขึ้นเสียงแข็ง น้ำเสียงสั่นเครืออย่างไม่อาจควบคุมได้

“ประวัติของฉัน ซือถูเสวี่ย สมควรมีรอยด่างพร้อยเรื่องความผิดพลาดร้ายแรงทางการดำเนินงานมูลค่าพันล้านเพิ่มขึ้นมาดื้อๆ งั้นเหรอ?”