บทที่ 4

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง ซูเจิ่นเยว่ก็ถลันเข้ามาที่ข้างเตียงของฉัน ยังไม่ทันอ้าปากพูดน้ำตาก็ไหลออกมาก่อนแล้ว

“พี่ซือถู ข่าวลือพวกนั้นในเน็ตฉันเป็นคนปล่อยเองค่ะ บันทึกแชทนั่นฉันก็เป็นคนปลอมแปลงขึ้นมาเอง!”

“เป็นเพราะฉันกลัวโดนเอาผิดก็เลยใส่ร้ายพี่ ได้โปรดอย่าถือโทษพี่จื้อเหิงเลยนะคะ เขาไม่รู้อะไรด้วยเลยจริงๆ!”

“ขอร้องล่ะค่ะ พี่ช่วยโทรหาผู้อุปถัมภ์ ไม่ใช่สิ โทรหานักลงทุนลึกลับของพี่ให้ช่วยกอบกู้สถานการณ์บริษัททีเถอะค่ะ”

สวีจื้อเหิงจ้องมองซูเจิ่นเยว่ แววตาเต็มไปด้วยความสงสารและตัดใจไม่ลง

“เสี่ยวเสวี่ย เยว่เยว่เธอก็แค่หน้ามืดตามัวไปชั่ววูบเท่านั้นเอง”

สวีจื้อเหิงหันมามองฉัน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงเอาไว้ด้วยความเที่ยงธรรมจนน่าสะอิดสะเอียน

“คุณก็เห็นว่าท่าทางของเธอจริงใจขนาดนี้แล้ว ใจกว้างหน่อยแล้วยกโทษให้เธอไม่ได้รึไง?”

ฉันใช้สายตาอันเย็นชาเฝ้ามองดูละครบีบน้ำตาอันแสนห่วยแตกฉากนี้ มุมปากหยักลึกเป็นรอยยิ้มหยัน

“เล่นละครจบหรือยัง? ถ้าจบแล้วก็เชิญออกไปซะ อย่ามาขัดขวางการพักผ่อนของฉัน”

เสียงร้องไห้ของซูเจิ่นเยว่หยุดชะงักลงทันทีทันใด พลางมองฉันอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

สวีจื้อเหิงขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงแฝงไปด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“ซือถูเสวี่ย! เยว่เยว่รู้ความขนาดนี้แล้ว ทำไมคุณยังต้องไล่บี้กดดันจนไม่เหลือทางถอยอีก? คุณใจกว้างขึ้นมาสักนิดหนึ่งไม่ได้เลยเชียวรึ?”

“ตอนนี้บริษัทตกอยู่ในอันตรายขั้นวิกฤตแล้ว ขอแค่คุณต่อสายโทรศัพท์เพียงสายเดียว ทุกอย่างก็สามารถกอบกู้กลับคืนมาได้!”

“ใจกว้างเหรอ?” ฉันเอ่ยขัดเขา “สวีจื้อเหิง คุณบอกให้ฉันใจกว้างกับคนที่กุข่าวลือสาดโคลนใส่ร้ายฉันเนี่ยนะ?”

“หรือว่าจะให้ฉันใจกว้างกับคนที่ทั้งที่รู้ความจริงอยู่เต็มอก แต่กลับผลักฉันไปรับผิดแทน แถมยังเกือบจะเอาชีวิตฉันอีกอย่างนั้นเหรอ?”

ทุกคำที่ฉันเอ่ยออกมา สวีจื้อเหิงก็ยิ่งสีหน้าซีดขาวลงไปทีละส่วน

“ละครของพวกคุณในสายตาฉัน มันช่างไร้ค่าสิ้นดี!” ฉันประกาศกร้าว “โทรศัพท์สายนี้ ฉันไม่มีทางกดโทรออกเด็ดขาด!”

“คุณ!” สวีจื้อเหิงถูกฉันตอกกลับจนเถียงไม่ออก โกรธเสียจนตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง

“ซือถูเสวี่ย คุณต้องใจดำอำมหิตขนาดนี้เลยเชียวรึ ถึงขนาดจะทนยืนดูบริษัทพังพินาศไปต่อหน้าต่อตาให้ได้เลยใช่ไหม?!”

ซูเจิ่นเยว่คล้องแขนสวีจื้อเหิงเอาไว้ พลางเอ่ยน้ำเสียงเย็นเยือก “พี่จื้อเหิง ช่างมันเถอะค่ะ”

“ในเมื่อพี่ซือถูตัดสินใจเด็ดขาดไม่ยอมช่วยพวกเราแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มใช้แผนบีกันเถอะ”

แววตาของสวีจื้อเหิงฉายแววลังเลสับสนอยู่แวบหนึ่ง แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยความเหี้ยมเกรียมอย่างรวดเร็ว

“ตกลง”

สัญญาณเตือนภัยในใจของฉันดังระรัวขึ้นมาทันที รีบขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงเพื่อวิ่งหนีออกไปข้างนอกตามสัญชาตญาณ

ทว่าสวีจื้อเหิงกลับก้าวพรวดเข้ามา พลางควักผ้าเช็ดหน้าออกมาอุดปากอุดจมูกของฉันไว้แน่น!

“อื้อ!”

ฉันทั้งทุบทั้งถีบใส่เขาพัลวัน ทว่าร่างกายที่อ่อนแอไร้เรี่ยวแรงย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลยสักนิด

ผ่านไปไม่กี่วินาที ภาพเบื้องหน้าของฉันก็มืดดับลง และหมดสติไปโดยสิ้นเชิง

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ฉันตื่นขึ้นมาจากความสับสนงุนงงอันเลือนราง

ฉันพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงในโรงแรมแห่งหนึ่ง บนร่างสวมใส่ชุดผ้าตาข่ายซีทรูสีดำตัวจิ๋วที่แทบจะปกปิดอะไรไม่ได้เลย!

ฉันพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นนั่ง ทว่ากลับปวดเมื่อยอ่อนแรงไปทั้งตัวจนไร้เรี่ยวแรง

ในตอนนั้นเอง น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประจบสอพลอของสวีจื้อเหิงก็ดังแว่วมาจากนอกห้องรับแขก

“กรรมการจ้าวครับ ได้ยินมาว่าคุณชอบผู้หญิงที่ไร้ราคี”

“คนน่ะ ผมเตรียมไว้ให้คุณที่เตียงห้องด้านในเรียบร้อยแล้วครับ รับรองว่าตรงตามสเปกของคุณทุกประการแน่นอน”

ตามมาติดๆ ด้วยน้ำเสียงประจบเอาใจของซูเจิ่นเยว่ “ใช่ค่ะกรรมการจ้าว ฉันยังอุตส่าห์เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เธอเป็นพิเศษด้วยนะคะ คุณต้องชอบแน่ๆ...”

จากนั้นก็เป็นน้ำเสียงอันร้อนรนของสวีจื้อเหิง “กรรมการจ้าวครับ แล้วเรื่องเงินลงทุนพันล้านนั่น...”

หัวใจของฉันดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้งในพริบตา เย็นเยียบเสียดแทงถึงกระดูก!

สวีจื้อเหิงถึงกับมอมยาฉันจนสลบ แล้วส่งตัวฉันมาเหมือนเป็นสินค้าชิ้นหนึ่งเพื่อแลกกับเงินลงทุน!

“เงินลงทุนงั้นเหรอ?” กรรมการจ้าวเอ่ยขัดจังหวะเขาด้วยน้ำเสียงหยาบกระด้างโผงผาง “ขอผมเข้าไปเช็กสินค้าดูก่อนค่อยว่ากัน”

เสียงฝีเท้ามุ่งตรงมาทางห้องนอน

สวีจื้อเหิงรีบก้าวเท้าตามไปทันที น้ำเสียงยิ่งทวีความต่ำต้อยสอพลอมากขึ้นไปอีก “กรรมการจ้าววางใจได้เลยครับ หล่อนเป็นสาวเสน่ห์เย้ายวนชวนหลงใหลอย่างแน่นอน!”

ประตูห้องนอนถูกผลักให้เปิดออกแล้ว

กรรมการจ้าวก้าวเท้าเดินเข้ามา ช้อนสายตาอันขุ่นมัวราวกับลิ้นงูที่เหนียวเหนอะหนะโลมเลียไปทั่วร่างของฉัน

สวีจื้อเหิงเดินตามหลังเขามา ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ

“ไม่ขอปิดบังคุณเลยนะครับ คู่หมั้นของผมคนนี้ แม้แต่ปลายนิ้วผมก็ยังไม่เคยแตะต้องเลยสักนิด ตั้งใจรอให้...”

แต่ทว่าเมื่อกรรมการจ้าวมองเห็นใบหน้าของฉันได้ถนัดตา รอยยิ้มหื่นกระหายบนใบหน้าก็พลันแข็งค้างทันที และถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกตกใจกลัวอย่างถึงที่สุด

“คะ คุณหนูใหญ่!!”