บทที่ 3

“สวีจื้อเหิง ในสายตาคุณ ตกลงแล้วฉันเป็นตัวอะไรกันแน่?”

สวีจื้อเหิงถูกฉันต้อนจนพูดไม่ออก ใบหน้าฉายแววหงุดหงิดรำคาญใจ

ทันใดนั้น เขากลับยกเท้าขึ้นมาแล้วเตะเข้าที่หน้าแข้งของฉันอย่างแรง!

ฉันล้มกระแทกเข้าไปในห้องเก็บของอย่างแรง ยังไม่ทันที่ฉันจะลุกขึ้นคลาน ประตูก็ถูกปิดลงเสียแล้ว

“คุณอยู่ที่นี่ไปก่อนเถอะ รอให้กระแสข่าวมันซาลงเมื่อไหร่ ผมจะปล่อยคุณออกมาเอง”

ความมืดมิดราวกับกระแสน้ำที่เหนียวหนืด ทะลักเข้ามาจากทั่วทุกสารทิศ และกลืนกินฉันเข้าไปในชั่วพริบตา

การหายใจกลายเป็นเรื่องยากลำบากอย่างถึงที่สุด ทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้าคล้ายกับต้องสูญเสียพลกำลังทั่วทั้งร่าง

“ปล่อยฉันออกไปเถอะ ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันออกไปที...”

ฉันนอนขดตัวอยู่ตรงมุมกำแพง เล็บมือตะกุยพื้นห้องอย่างไร้สติควบคุม

ความรู้สึกหายใจไม่ออกทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ฉันรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังค่อยๆ ดิ่งจมลงไปทีละนิดๆ

“ปัง!”

เสียงกระแทกดังสนั่นแว่วมาจากนอกประตู!

ตามมาด้วยเสียงแม่กุญแจเหล็กถูกงัดออกอย่างแรง

ชายหนุ่มบุคลิกหล่อเหลาเย็นชาคนหนึ่งยืนอยู่ตรงประตูห้อง “คุณหนูซือถูครับ?”

“ผมเฉินซิง ผู้ช่วยพิเศษของคุณไมเคิลครับ รบกวนคุณให้ความร่วมมือกับผมในการจัดการเรื่องถอนการลงทุนและเรียกคืนสตาร์ไดมอนด์ด้วยครับ”

ฉันอยากจะตอบรับ ทว่าเสียงกลับติดขัดอยู่ตรงส่วนลึกของลำคอ

วินาทีสุดท้ายก่อนที่สติสัมปชัญญะจะดับวูบลง คือตอนที่ผู้ช่วยเฉินสังเกตเห็นความผิดปกติของฉัน แล้วปรี่เข้ามาอุ้มฉันขึ้นในท่าเจ้าหญิง

รอจนกระทั่งลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ฉุนกึกแสบจมูกของโรงพยาบาลก็โชยเข้าไปในโพรงจมูก

ผู้ช่วยเฉินเห็นฉันฟื้นแล้ว ก็รีบควักโทรศัพท์มือถือออกมาต่อสายวิดีโอคอลทันที

“คุณซือถูครับ คุณหนูฟื้นแล้วครับ”

หน้าจอฝั่งนั้นปรากฏใบหน้ามืดมนบึ้งตึงจนถึงขีดสุดของพี่ชายขึ้นมาในทันใด

“เสี่ยวเสวี่ย เธอรู้สึกยังไงบ้าง?”

ฉันส่ายหน้าไปมา อยากจะพูดจา แต่ลำคอกลับแห้งผากจนเปล่งเสียงไม่ออก

“เธอพักผ่อนให้เต็มที่ก่อนเถอะ!” พี่ชายพูดขัดฉันขึ้นมา “รอให้ฉันเข้าร่วมงานประชุมสุดยอดผู้นำเสร็จแล้วจะรีบเดินทางกลับประเทศ ฉันจะทำให้สวีจื้อเหิงได้รู้ว่า การมาแตะต้องน้องสาวของฉัน ซือถูเย่ จะต้องชดใช้ด้วยราคาค่างวดเท่าไหร่!”

หลังจากวิดีโอคอลถูกตัดสาย ผู้ช่วยเฉินก็แยกตัวไปจัดการเรื่องถอนทุนและเอาสตาร์ไดมอนด์คืนมา

ซูเจิ่นเยว่กำลังสวมใส่สตาร์ไดมอนด์เดินเฉิดฉายอวดร่ำอวดรวยไปทั่วเมือง จึงถูกเขาเข้าไปขวางไว้ต่อหน้าฝูงชน แล้วกระชากหลุดติดมือลงมาในทีเดียว

“เอาคืนมานะ! นี่เป็นของที่จื้อเหิงให้ฉัน!” ซูเจิ่นเยว่กรีดร้องลั่น

“พวกไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ไหนก็ไม่รู้ ก็คู่ควรที่จะสวมใส่สตาร์ไดมอนด์งั้นเหรอ” ผู้ช่วยเฉินเหลือบมองเธอแวบหนึ่งด้วยท่าทีเยาะเย้ยถากถาง “รังแต่จะทำให้แปดเปื้อนเสนียดจัญไรเสียเปล่าๆ!”

ซูเจิ่นเยว่โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ร้องห่มร้องไห้ไปฟ้องสวีจื้อเหิง

ทว่าสวีจื้อเหิงในเวลานี้ กำลังหัวหมุนกับปัญหาที่บริษัทจนลนลานทำอะไรไม่ถูก จะมีเวลาที่ไหนไปสนใจเธออีก

ในวันที่สามที่ฉันนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล สวีจื้อเหิงถึงเพิ่งจะนึกถึงคู่หมั้นอย่างฉันขึ้นมาได้ในที่สุด

ผ่านไปเพียงแค่สองวันสั้นๆ เขากลับดูซูบเซียวลงไปถนัดตา ใบหน้าที่เคยฮึกเหิมมีสง่าราศีในวันวาน ถูกเขียนทับเอาไว้ด้วยความเหนื่อยล้าอ่อนแรงอย่างเต็มเปี่ยม

“เสี่ยวเสวี่ย! คุณฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว!”

เขาก้าวเท้าไม่กี่ก้าวมาจนถึงข้างเตียง พยายามจะกุมมือของฉันไว้ แต่ถูกฉันเบี่ยงหลบอย่างเย็นชา

มือของเขาค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ใบหน้าฉายแววกระอักกระอ่วนแวบหนึ่ง

“เสี่ยวเสวี่ย ผมรู้ว่าเรื่องก่อนหน้านี้เป็นความผิดของผมเอง ผมมันสารเลว! แต่ตอนนี้ผมอยากให้คุณช่วยจริงๆ นะ!”

“สายป่านเงินทุนของบริษัทกำลังจะขาดผึ่งอยู่รอมร่อแล้ว ผู้ถือหุ้นพวกนั้นต่างกำลังบีบให้ผมหาเงินพันล้านมาอุดรอยรั่ว!”

“คุณช่วยไปอ้อนวอนนักลงทุนลึกลับคนนั้นหน่อยสิ ขอให้เขาช่วยเห็นใจยอมหยุดถอนทุนคืนได้ไหม!”

ฉันเอนหลังพิงหัวเตียง จ้องมองเขาด้วยสายตาที่เย็นเยียบ

“ไม่มีทางหรอก”

สวีจื้อเหิงชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายกับคาดไม่ถึงว่าฉันจะปฏิเสธได้เด็ดขาดถึงขนาดนี้ เขาพยายามสะกดกลั้นความหงุดหงิดรำคาญใจเอาไว้

“เสี่ยวเสวี่ย ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทำตัวเอาแต่ใจนะ! คุณเคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่า บริษัทนี้ก็เหมือนลูกของคุณกับผม...”

“ตั้งแต่วินาทีที่คุณตบหน้าฉันเพื่อปกป้องซูเจิ่นเยว่ ตั้งแต่วินาทีที่คุณสาดโคลนปรักปรำฉันแล้วขังฉันไว้ในห้องเก็บของ” ฉันเอ่ยขัดเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ระหว่างเรา มันก็จบลงตั้งนานแล้ว”

“คุณ!” สวีจื้อเหิงโกรธจนพูดไม่ออก สีหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีดสลับกันไปมา

และในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

เขากดรับสายอย่างหัวเสีย ปลายสายพลันมีน้ำเสียงตื่นตระหนกลนลานของซูเจิ่นเยว่ดังแว่วมาทันที

“พี่จื้อเหิง! แย่แล้วค่ะ! ทีมบุคลากรหลักพากันยื่นใบลาออกพร้อมกันหมดแล้วค่ะ!”

แล้วก็ พวกบอร์ดบริหารกำลังรวมตัวกันอยู่ที่ห้องทำงานของพี่ บะ บอกว่าต้องการให้พี่ออกมาชี้แจงและรับผิดชอบเรื่องนี้ค่ะ!

สวีจื้อเหิงหน้าซีดเผือด เขาหันหลังแล้ววิ่งพรวดออกจากห้องผู้ป่วยไปอย่างลนลาน

ช่วงสายของวันถัดไป ประตูห้องผู้ป่วยถูกผลักให้เปิดออกอีกครั้ง

คนที่เดินเข้ามาในครั้งนี้ไม่ได้มีแค่สวีจื้อเหิงเท่านั้น แต่ยังมีซูเจิ่นเยว่ที่ทำท่าทางน่าสงสารน่าเวทนาตามเข้ามาด้วย