LOGINShare
7
publish date:
2026-06-22 14:49:53ชินานางถูกคุณสิริญส่งข้อความมาหาแต่เช้า ขณะที่เธอกำลังช่วยดูแลเรื่องข้าวปลาอาหารในครัว ท่านยังอยู่บนห้อง ยังไม่ได้ลงมารับมื้อเช้า
ท่านสั่งเกี่ยวกับอาหารเช้า ว่าให้เป็นของโปรดของศรันย์ มีแขกเพิ่มอีกคนคือสรชัชหลานรักอีกคนหนึ่ง ให้จัดโต๊ะเพิ่ม และท่านต้องการให้ชินานางร่วมโต๊ะด้วยเช้านี้ กำชับมาว่าอยากให้เธอสวมชุดที่ท่านเพิ่งจะสั่งตัดให้ เหมือนกับว่าอยากให้เธอดูดีดูสวยเป็นพิเศษ บอกให้เธอแต่งหน้าด้วย...ตอนไปรับประทานอาหารเช้า
ชินานางรู้ว่าเพราะอะไร
ถอนใจออกมาอย่างลืมตัว...
เธอดูแลอาหารเช้าแล้วเรียบร้อย ก็มองนาฬิกา อีกครึ่งชั่วโมงจะถึงเวลาอาหารเช้า ธรรมเนียมของบ้านคือพร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหาร ชินานางเดินแกมวิ่งขึ้นไปยังชั้นสองและเดินไปยังห้องนอนของเธอที่อยู่ติดกับห้องคุณสิริญ
เธอหยิบชุดใหม่ออกมา เร่งรีบสวมมัน ชุดแบบที่คุณสิริญมองว่าสวยและชอบให้เธอสวม คือเดรสกระโปรงยาวประมาณคลุมเข่า คอบัว แขนตุ๊กตา ประดับด้วยลูกไม้ เธอรวบผมไว้เป็นหางม้า มัดไว้ด้วยริบบิ้นสีชมพู ชินานางมองเงาสะท้อนตัวเธอในกระจก พร้อมกับย่นจมูกน้อยๆ คุณสิริญบอกให้เธอแต่งหน้า...ให้สวย...คนอย่างเธอน่ะหรือจะสวย สวยสู้สาวๆ ของศรันย์ไม่ได้เลยสักคน
หน้าอย่างเธอจะได้เป็นคู่หมั้นของเขา
แค่คิดก็ห่อเหี่ยวรอล่ะ เธอจะต้องฝ่าฟันกับศึกหลายด้านแน่นอน ไม่ใช่แค่พายุที่มีชื่อว่าศรันย์อย่างเดียวหรอก ก็แค่การปะทะเล็กๆ น้อยๆ กับสาวๆ ของเขาที่มาที่บ้าน และคิดว่าเธอเป็นเด็กของศรันย์ นั่นก็ทำให้เธอพอจะรู้ล่ะว่า คนเป็นคนรักของศรันย์จะต้องเผชิญกับอะไรบ้าง
หญิงสาวปัดนั่นแต้มนี่พอประมาณ ชินานางเลือกแต่งหน้าในแบบที่เธอถนัดคือเจือจางแทบเหมือนไม่ได้แต่ง เน้นแค่ริมฝีปากให้เป็นสีสันมากกว่ายามปรกติ ลิปสติกที่เธอใช้ประจำคือสีนู้ดออกโทนชมพู ซึ่งมันก็คือสีริมฝีปากเดิมของเธอแต่เข้มขึ้นอีกนิดเท่านั้น ตาของเธอใช้อายแชโดว์สีน้ำตาลอ่อนๆ แก้มเป็นบลัชออนสีชมพูนู้ดซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนแก้มแดงเพราะเลือดฝาด คิ้วของเธอเรียงสวยเป็นระเบียบและดกกำลังดีอยู่แล้ว จึงแทบไม่ได้ไปยุ่งวุ่นวายอะไรกับมัน
ภาพตรงหน้ายังไงก็เป็นสาวแสนจืดชืด
เธอยิ้มให้กับตัวเองในกระจก
เธอก็เป็นเธอแบบนี้แหละ
หวังว่าเขาคงจะตอบกับคุณย่าว่าไม่...ไม่รับเธอเป็นคู่หมั้น
ชินานางหวังไว้แบบนั้น
................................................................................................................................................................
อาหารมื้อเช้ามีเพียงคุณสิริญ สรชัชและชินานาง ส่วนคนสำคัญอย่างศรันย์ถูกความเพลียเล่นงาน ทำให้เขาหลับยาวตื่นมาอีกทีก็คือตอนบ่ายแล้ว...
สรชัชยังพักอยู่ที่บ้านนี้อีกหนึ่งวัน เพราะอยากจะรู้เหมือนกัน ว่าเรื่องสำคัญของคุณย่ากับศรันย์คือเรื่องอะไร เขาลอบมองชินานางที่นั่งใกล้ๆ คุณสิริญ เธอกำลังอ่านรายงานบัญชีให้กับคุณย่าฟัง น้ำเสียงของชินานางจัดได้ว่าเพราะมาก เสียงเล็กใส ฟังเสนาะหู เขาชอบฟังเสียงเธอ ซึ่งปรกตินั้นชินานางมักจะเงียบ หนักไปทางยิ้มนิดๆ ส่งให้กับเขา ไม่ค่อยได้พูดคุยกันยาวๆ สักเท่าไหร่ ชินานางมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ ซึ่งวันหนึ่งเขาอยากพังกำแพงนั้นไปสัมผัสและรู้จักตัวตนน้องให้มากกว่านี้
เด็กกำพร้า ภูมิหลังน่าสงสาร ท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่ค่อยพูด เรียนเก่ง ฉลาด ช่วยงานคุณสิริญได้ดี มีหน้าตาที่เรียกได้ว่าสวยพิศ ยิ่งมองยิ่งละมุนตาละมุนใจ เหมือนดอกไม้กลีบบางสะอ้าน ทว่าหอมหวาน ไม่สวยเตะตา แต่หอมตรึงใจ นั่นคือชินานางในความคิดของเขา
“ชุดนี้ที่ฉันสั่งให้ใช่ไหม”
คุณสิริญมองกวาดไปทั่วตัวของชินานาง สีของชุด เข้ากับผิวทำให้เธอดูหวานน่ารักไปทั้งตัว
“ค่ะ”
“ใส่แล้วสวยน่ารักดีนะชุดแบบนี้...เหมาะกับเราดี”
ชินานางก้มหน้า พึมพำขอบคุณท่าน อดเขินไม่ได้ที่โดนชมแบบนั้น และมีคนอื่นอย่างสรชัชนั่งฟังอยู่ด้วย
“ตาชัช ว่าน้องแต่งตัวแบบนี้น่ารักดีไหม?”
จู่ๆ คุณสิริญก็ถาม เล่นเอาคนแอบมองน้องเพลินสะดุ้งนิดๆ แล้วละล่ำละลักตอบ
“คะ ครับ อะไรนะครับ”
คิ้วของท่านขมวดนิดๆ เห็นว่าโหนกแก้มของหลานชายมีสีระเรื่อขึ้น ความที่สรชัชผิวค่อนข้างขาวเลยเห็นชัดว่าเขาหน้าแดงอย่างห้ามไม่อยู่
“น้องเป็นยังไงบ้าง แต่งตัวแบบนี้ น่ารักเหมาะกับยัยดอกหญ้าไหม ย่าไม่ค่อยรู้เรื่องแฟชั่นอะไรของสาวๆ นัก แต่ก็อยากให้ดอกหญ้าสวย ดูดี เวลาไปไหนมาไหนด้วย จะได้ไม่อาย”
“ก็น่ารักดีน่ะครับ น่ารักแบบดอกหญ้า”
คำตอบของเขา เล่นเอาคุณย่าคิ้วพันกันกว่าเดิม ชินานางเองเม้มปากน้อยๆ เอ...เรียกได้ว่าคำชมไหมนะ แบบนี้
“ยังไงของแก”
“ก็น่ารัก เหมาะกับน้องมาก ถ้าผมได้ควงดอกหญ้าออกไปข้างนอก ผมก็ไม่อายใครหรอกครับ เด็กของคุณย่าดูเป็นลูกคุณหนู สวยแพง แบบไม่ต้องใส่เพชรสักชิ้นก็ยังดูแพง”
แก้มของชินานางแดงจัดขึ้นทันทีเมื่อเขาชมเอาแบบนั้น ส่วนคุณสิริญหัวเราะชอบใจกันเลยทีเดียว
“ตาถึงนะเราน่ะ ย่าอยากให้ตาจัมโบ้ พูดแบบนี้บ้าง”
“หมอนั่นชอบผู้หญิงอีกสไตล์...” สรชัชกระแอม ก่อนจะพูดตามตรง
“คุณย่าก็รู้นี่ครับ ว่าสาวๆ ของนายโบ้ ส่วนมากจะแนวไหน แบบไหน”
“แนวแบบไม่น่าเอามาเข้าร่วมวงศ์ตระกูลน่ะสิ”
“หึๆ ว่าไม่ได้นะครับคุณย่า เราห้ามนายโบ้ได้หรือครับ”
“ย่ามีวิธีของย่า”
ท่านขยิบตาให้กับเขา มองไปทางชินานางที่เอาเอกสารไปเก็บให้ท่าน สรชัชอ่านอาการภาษากายของคุณสิริญแล้วก็ขมวดคิ้วนิดๆ
“เอ...คุณย่าคงจะไม่หมายความว่า...”
“เรากับนายจัมโบ้อายุไล่ๆ กันใช่ไหม ตาชัชปีนี้เราเท่าไหร่แล้ว”
“ยี่สิบหกครับ”
“นายจัมโบ้ก็ยี่สิบเจ็ด แหม...อายุกำลังดีเลย แกว่าไหม?”
“กำลังดีสำหรับอะไรครับ”
“ก็มีเมีย มีหลานให้ย่ายังไงล่ะ จะได้อยู่กับที่กับทาง ตั้งใจทำงานทำการได้สักที”
สรชัชมองสบตากับท่าน ชินานางกลับมานั่งพับเพียบข้างท่านพอดี เขามองเลยไปยังเธอ และตวัดสายตากลับมาที่คุณย่าที่กำลังยิ้มนิดๆ ส่งให้กับเขา
“คุณย่าคงไม่ได้หมายถึงว่าจะให้...นายโบ้ กับ...”
คุณย่าเพียงแค่พยักหน้าส่งให้กับเขา
ใจของสรชัชถึงกับวูบเลยทีเดียวเมื่อได้ยินแบบนั้น เขามองชินานางอย่างเห็นใจ...โอ...ถ้านายจัมโบ้ได้ยินว่าคุณย่าจะให้ทำอะไร
พายุลงบ้านแน่ๆ
Latest chapter
ขึ้นอย่างหงส์ลงอย่างหมา 38 บทส่งท้าย
งานแต่งงานจัดขึ้นตามฤกษ์ยามเดิม มีคุณนาตยาเป็นแม่งานและตัวแทนคุณสิริญ โดยไม่สนใจว่าจะมีใครไม่พอใจ ซึ่งส่วนมากก็เป็นญาติๆ บางคน ทำประท้วงด้วยการไม่มาร่วมงาน แต่มีหรือศรันย์จะสนใจอะไร เขาเรียกคนมาทำข่าว โหมไฟด้วยซ้ำว่าจัดงานยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็ให้อิจฉาตาลุกกันไป ทุกคนจะต้องอิจฉาเจ้าสาวของเขาอย่างชินานางเธอถูกเรียกว่าซินเดอเลอร่าผู้โชคดีวันนี้น้องสวยเหลือเกิน ทั้งงานเช้าและงานปาร์ตี้ คนที่หน้าบานไม่แพ้เขาก็คงจะเป็นสรชัช ที่ดูมีความสุขกับงานแต่งงานของพวกเขามาก จนเขานึกหมั่นไส้ ทางนั้นก็หัวเราะเมื่อเขาเปรยขึ้นลอยๆ ตอนที่หาข้าวหาขนมให้น้องกินระหว่างงาน ว่าอย่าทำหน้าที่เกินเจ้าบ่าวอย่างเขาสิ “หึงเหรอวะ นายโบ้”น้องชายกระเซ้า เมื่อโดนพี่ชายว่าเอาแบบนั้น“เอ่อ” ยอมรับไปนั่นแหละ ไม่มีอะไรจะต้องวางมาดอีกแล้ว ก็มันคือความจริง“รักน้องเข้าแล้วหรือว่ะ นายโบ้” สรชัชก้มลงถามศรันย์ พี่ชายของเขายักคิ้วให้ และตอบเสียงเข้ม“ฉันน่ะผัว นายแค่พี่ชาย ต่อไปอย่าเยอะกับดอกหญ้า ฉันหึง”ตอบแบบนั้น เล่นเอาน้องชายหัวเราะจนตัวงอ แขกมาร่วมงานที่ยืนอยู่แถวนั้นถึงกับหันมาดู ว่าสองพี่น้องคุยอะไรกัน คนหน้าตายอย่
ขึ้นอย่างหงส์ลงอย่างหมา 37
“ดอกหญ้า ไปกินข้าวบ้างเถอะ พี่ไม่เห็นเธอกินอะไรเลย”เสียงทุ้มดังขึ้นข้างตัว ทำให้ชินานางหันไปมองเขาและพยายามฝืนยิ้มให้ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา“กินแล้วค่ะ”“กินอะไร?” เขาถามเสียงเข้ม เพราะเขาจับสังเกตเธออยู่ตลอดเวลา ในงานพิธีศพของคุณสิริญ เหมือนจะปกป้องเธอกลายๆ นั่นแหละ ก็พวกญาติๆ ที่จ้องจะเล่นงานเธอมีอยู่มากมาย หลายคนไม่พอใจที่คุณย่ายกเธอให้เป็นหลานสะใภ้ จึงมีคำพูดต่างๆ อยู่ตลอดเวลามาเข้าหูเธอเขาได้ยินกับหูตัวเอง ว่าเพราะจะแต่งงานให้กับตัวกาลกิณีอย่างชินานาง คุณสิริญถึงได้เสียชีวิตไปแบบนั้น ก่อนงานแต่งงานไม่กี่วันคืนนั้นหลังจากที่ท่านคุยกับเขาฝากฝังเขาราวกับเป็นลาง ท่านก็หลับและเสียชีวิตไปเลย การพิสูจน์บอกว่าท่านหัวใจล้มเหลว และจากไปอย่างสงบ...คำพูดเหล่านั้นชินานางก็ได้ยิน เธอซึมมาก แม้จะไม่ได้ร้องไห้ให้เขาเห็น แต่สีหน้าของเธอที่ทุกข์อยู่ตลอดเวลา มันอยากให้เธอร้องไห้ระบายออกมาเสียดีกว่า“กินโอวัลตินไปแก้วหนึ่งค่ะ” “เฮ้อ...พอที่ไหนกัน ยิ่งผอมๆ อยู่จะปลิวแล้ว ไป ไปข้างนอกกับพี่”ศรันย์ว่าแล้วจูงมือเธอออกไปจากงาน ก่อนไปเขาแวะไปบอกสรชัชให้ทำหน้าที่แทนให้หน่อย จะพาชินานางไปหาอะไรก
ขึ้นอย่างหงส์ลงอย่างหมา 36
คุณสิริญมองดูหลานชายของท่าน ที่นั่งประกบข้างชินานาง แถมยังบอกขอให้น้องตักนั่นตักนี่ส่งให้ ไหนจะสายตาที่มองสรชัชน้องชาย ยามที่เอ่ยคุยเล่นกับเด็กของท่าน มันบอกเลยว่าศรันย์กำลัง ‘หลง’ น้องเข้าแล้วแบบนี้ก็พอจะอุ่นใจวางใจได้มากๆ ไม่รู้ว่าไปหลงกันตอนไหนนะ? แต่คงเป็นเรื่องบุพเพสันนิวาสนั่นแหละ ท่านก็ปลื้มในฐานะคนจัดสรรคนสื่อ ให้คนทั้งสองได้มามองกันในฐานะนี้ ตอนไปเที่ยวกับเพื่อนสนิทและญาติ ทำให้ท่านมีความสุขมาก เหมือนเป็นครั้งแรกที่คุณสิริญปล่อยวางจากงานหนักที่แบกไว้มาตลอดชีวิต ท่านก็พอจะไว้วางใจได้บ้างว่าลูกหลานจะไม่ปล่อยให้มันล้มครืนลงไปอย่างที่ท่านเคยหวาดกลัวสรชัชจะเป็นหัวเรือหลักได้ดี ศรันย์นั้นก็ไม่ได้เลวร้ายเสียทีเดียว พ่อคนนี้ฉลาด และเป็นคนยุติธรรม นี่แหละท่านถึงเลือกให้หลานรักขึ้นมาเป็นคนคุม โดยมีสรชัชเป็นมือขวา คนอื่นๆ จะได้ไม่กล้าลุกขึ้นมาประท้วงอะไร ท่านแบ่งหุ้นปันส่วนให้แบบยุติธรรมแล้ว ใครควรได้ก็ได้ ใครไม่ควรค่าจะได้ท่านก็ตัดไปอนาคตก็วางไว้ให้แล้วสำหรับเด็กเลี้ยงของท่านอย่างชินานาง ในการจับหล่อนดองคู่กับศรันย์ ท่านเชื่อว่าชินานางจะดูแลเขาได้ดี ส่วนศรันย์นั้นก็จะปกป้อง
ขึ้นอย่างหงส์ลงอย่างหมา 35
ตั้งแต่งานหมั้น ศรันย์ก็ไม่ตอบแชทเธอเลย...ไหนบอกว่าไม่อยากได้เด็กหน้าจืดนี่เป็นเมีย ถึงกับเกือบหนีงานหมั้น จนต้องให้น้องชายไปลากออกจากอ้อมอกของเธอด้วยซ้ำแถมพ่อน้องชายคนนั้นก็ยังเช่าคอนโดเดียวกับเธอ เขาขู่ว่าถ้ามายุ่งเกี่ยวอะไรกับศรันย์อีก เธอโดนดีแน่ๆ แหม...กลัวนิดๆ แหละกับคำขู่ แต่อะไรที่ท้าทายความสามารถมันก็มักจะได้ผลตอบแทนที่คุ้มน่ะสิสำหรับเธอผลตอบแทนกับการเสี่ยงก็คือศรันย์...ตอนแรกคิดไว้แบบนั้นแน่ล่ะ แต่ตอนนี้คะนึงนิตย์เริ่มจะไม่ค่อยแน่ใจแล้วสักเท่าไหร่เพราะดูจากสายตาของเขาที่มองเด็กนั่นในตอนนี้ แล้วก็ชักจะร้อนๆ หนาวๆ ว่าแผนการเอาตัวเข้าเสนอในการช่วยเขาจากคู่หมั้นที่ไม่เต็มใจ ตอนนี้มันจะกลายเป็นคู่หมั้นที่เขาอยากได้ไปแล้วไหมอะ?คะนึงนิตย์หรี่ตาลงมองหน้าของเด็กนั่น ที่ตอนนี้ศรันย์สั่ง...ไม่ได้สั่งหรอก อ้อนให้เด็กนั่นตักอาหารให้ เห็นแล้วก็หมั่นไส้มากๆ ตงิดใจตั้งแต่ชวนเขามากินข้าวกลางวันด้วย เขารับคำชวนแต่ว่าให้ชินานางออกมาด้วย เพราะจะต้องไปธุระกันต่อ“ธุระที่ไหนหรือคะ” เธอลองถามดู ขณะที่กำลังดูเมนูอาหารหวานหลังจากรับประทานอาหารคาวเรียบร้อยแล้ว “เราจะต้องไปดูโรงแรมจัดงานแล
ขึ้นอย่างหงส์ลงอย่างหมา 34
“วันนี้คุณย่าให้เราไปดูโรงแรมที่จะจัดงานแต่ง แล้วก็ไปติดต่อเรื่องถ่ายพรีเวดดิ้ง”เขาว่าในตอนสาย...ขณะที่มาทำงานด้วยกัน วันนี้มีเพียงเขาและเธอในห้องทำงาน ไม่มีคนอื่น พักนี้ศรันย์ตาบวมๆ เหมือนคนอดนอน ทว่า...หน้าตาเขากลับมีความสุขมากจนน่าแปลกใจสาเหตุของการอดนอนน่ะหรือ?“ค่ะ”ชินานางพยักหน้ารับ เธอกำลังคุยแชทกับทางสรชัช ที่สองสามวันนี้เขาไปต่างจังหวัด เพื่อไปดูงานและไปดูที่ดินแปลงหนึ่งที่คุณย่าสั่งไว้ เพื่อขยายกิจการของท่าน“พี่จะพาเราไปแวะที่ร้านอาหารร้านหนึ่ง ไม่ต้องกินข้าวเย็นที่บ้าน”“ค่ะ”เหมือนขานตอบเขาสั้นๆ แต่ตายังคงจ้องที่จอโทรศัพท์ทำให้คนที่กำลังชวนเธอคุยชักจะฉุนที่น้องไม่สนใจตนเองเลย“ดอกหญ้า ทำอะไรน่ะ”“คุยงานกับพี่ชัชน่ะค่ะ พี่ชัชส่งรูปที่ดินมาให้ดู ฉันกำลังคุยและส่งให้กับคุณท่านน่ะค่ะ”“เอามานี่พี่คุยเอง”ทำท่าว่าจะแย่ง แต่ชินานางกลับเอาโทรศัพท์หลบมือเขา พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาและทำตาโตใส่เขา“พี่จัมโบ้คะ นี่ฉันกำลังคุยงานนะคะ งาน...” เสียงหวานเน้น แล้วเลิกคิ้วใส่เขา“เข้าใจไหมคะ”“อื้อ...” ทำหน้าดุใส่น้องบ้าง“เอ่อ ก็เข้าใจล่ะว่างาน แต่ดอกหญ้าไม่สนใจพี่เลย พี่คุยเ
ขึ้นอย่างหงส์ลงอย่างหมา 33
“อรุณสวัสดิ์”เสียงทุ้มดังขึ้น เมื่อเธอลืมตาทำให้ชินานางสะดุ้งตื่นเต็มตา คนกล่าวอรุณสวัสดิ์กับเธอยิ้มและก้มลงจูบหน้าผากเธอเร็วๆ แล้วลุกขึ้นจากเตียงของเธอ ก่อนจะก้าวออกไปจากห้องเธอ เธอเห็นว่าเขาเหมือนกำลังปิดปากหาวด้วยตาของเธอกะพริบปริบๆ อย่างทบทวนว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น ตายล่ะ นี่เธอนอนกับเขาทั้งคืนเลยหรือนี่แต่เขาก็ไม่ได้แตะต้องอะไรเธอจริงๆ มากไปกว่าจูบ กอดและ ลูบ...แง้...นั่นมันก็เยอะแล้วนะชินานาง!เหลือบตามองดูนาฬิกา ตอนนี้เกือบหกโมงเช้าแล้ว เธอมักจะตื่นเวลานี้เพื่อลงไปดูความเรียบร้อยของงานครัว ตระเตรียมทุกอย่างให้กับทุกคนในมื้อเช้า จึงรีบลุกขึ้นและอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อลงไปทำงานประจำวันของเธอ“วันนี้มีอะไรกิน”เสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อเธอเข้าไปในห้องรับประทานอาหาร...คนที่นั่งรอคือศรันย์ที่จ้องตรงมายังเธอ ขอบตาของเขาคล้ำนิดๆ เหมือนขอบตาเธอนั่นแหละ เมื่อคืนกว่าจะได้นอน...ก็ดึกโข เกือบสว่างเลยก็ว่าได้เขาตื่นเช้ามากวันนี้ทั้งที่ปรกติไม่เคยตื่นเวลานี้ ถ้าเกิดว่านอนดึกขนาดนั้นไม่ได้นอนเท่าไหร่หรอก...ก็นอนตัวแข็งอะไรต่อมิอะไรก็แข็งทั้งคืนนั้นแหละ ถึงได้ตาดำขนาดนี้มอง
You May Also Like
สลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด
กิตติรวิชญ์74.3K viewsเพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง168.7K viewsคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย726.1K viewsคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์80.0K viewsพี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ
อักษราลัย50 viewsYou're my baby. ตื๊อรักลุงจอมโหด
Melyssa669 viewsแก้วตาราชสีห์
SHASHA54 viewsคลั่งรักเมียเด็กจอมดื้อ
จินต์พิชา127 views
