ตอน 4 กฎข้อห้าม

เขาตั้งใจเมินคำถามฉันเหรอ? เบ้ปากเล็กน้อยพยายามตั้งใจฟังเรื่องที่เขากำลังพูด นี่ก็จะเย็นแล้ว ไม่ทันจะได้ลงไปสำรวจเลย ว่ามีร้านอาหารตรงไหนบ้าง หรือร้านสะดวกซื้อเอาไว้แก้ขัดยามคับขัน

“อยู่คอนโดร่วมกัน ต้องมีกฎ ข้อแรกห้ามเสียงดังรบกวนเวลาพักผ่อนของฉัน เดี๋ยวเวลาไหนฉันจะร่างมาให้เธอ กินอาหารเสร็จจานชามต้องล้างห้ามแช่ค้างคืน ข้าวของต้องเป็นระเบียบ ไม่วางระเกระกะ ห้ามวุ่นวาย”

ฉันนั่งอึ้งกับกฎมากมายที่เขาตั้งขึ้นมา เห็นฉันเป็นคนยังไงกันแน่ ขี้เกียจตัวเป็นขนรึไงถึงกำชับแน่นหนายิ่งกว่าครูระเบียบ รู้สึกว่าการอยู่ร่วมกันมันมีอุปสรรคขึ้นละ

“เยอะขนาดนี้ พี่ร่างเป็นเอกสารแล้วส่งให้ไอชุดหนึ่งเถอะ”

“ได้ สำคัญกินขนมบนโซฟา เสร็จต้องเก็บห้ามมีเศษหลงเหลือ ฉันไม่ชอบมันดูสกปรก”

ไอหย๊า! กูจะบ้า นั่นเป็นงานอดิเรกที่ฉันชอบด้วยสิ กินขนมดูหนัง ซีรีส์ เป็นอรรถรสอย่างหนึ่งที่ขาดไม่ได้ อยู่บ้านแม่ชอบบ่นว่าเละเทะ มานี่ยังจะมีคนตั้งกฎบังคับอีก เห็นทีต้องขนทีวีจอใหญ่เข้าห้องนอนละมั้ง

“กฎเยอะขนาดนี้ เล่าให้บรรพบุรุษพี่ฟัง ท่านคงส่ายหน้า”

“เธอกล้าลบหลู่ คืนนี้ฉันจะเชิญมาหักคอ” เขาสวนทันที ทำฉันยกมือปิดคอตัวเองกะทันหัน ถ้าเขารู้ว่าจุดอ่อนของฉันคือกลัวผี คงได้หลอกหลอนสนุกเขาแน่นอน แต่เราจะไม่เผยด้านอ่อนแอ

เพราะเราคือนักรบชุดช็อปแดง

“ใครกลัวกันล่ะ แค่ผีเอง ถ้ามาไอสู้หมด” กำหมัดพร้อมสู้ จนเขาส่ายหน้า

“เหรอ” เลิกคิ้วยกยิ้มล้อเลียนเธอ เจ้าเล่ห์ว่ะ เขาคลายอ้อมแขนเปลี่ยนมากดศอกบนต้นขาแทน จากที่ใบหน้าหล่อนั้นห่างไกล เปลี่ยนเป็นขยับหน้าเข้าใกล้ขึ้น จงใจแกล้งฉันรึเปล่า สบตากันอย่างสู้ตาย หากหลบตาตอนนี้เดี๋ยวเขาหาว่าฉันป๊อด!

เหมือนเราจะติดอยู่ในวังวนนานนับนาทีเป็นฉันที่เบือนหน้าไปทางอื่น เพื่อไม่ให้เขาจับสายตาได้ว่ากำลังแสดงความรู้สึกบางอย่างอยู่

“ฮึ! สิ่งควรรู้ส่วนใหญ่คนเรียนวิศวะจะมองข้ามเรื่อง เล็กน้อย แต่เธอห้ามซกมก เสื้อผ้าโยนใส่ตะกร้า ห้ามวางที่อื่นที่ไม่ใช่ที่มัน”

ส่วนใหญ่ที่เขาว่านั้นคนอื่น บางทีอาจจะมีฉันด้วยคนหนึ่ง กลับจากเรียนเหนื่อยมากพออยู่แล้ว งั้นตามใจเขาไปก่อน อนาคตเป็นยังไงว่ากันทีหลัง เพราะต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกันอีกนาน นี่พึ่งวันแรกเอง

“ถ้าเปิดเพลงได้ไหม แบบเวลาอยู่คนเดียวมันวังเวงน่ะ เลยอยากให้มีเสียงเป็นเพื่อน”

ตามที่พูดแรก ๆ ว่าฉันไม่ชอบความเงียบ มันชวนให้คิดว่าต้องมีบางอย่างคอยมองเราอยู่ อันนี้เกิดจากที่ฉันชอบฟังเดอะโกสเลยหลอกตัวเอง

“ที่พูดไปไม่ฟัง?” อีกแล้ว กดเสียงต่ำน่ากลัวกว่าเดิม อีกทั้งดวงตาคมกริบฉายแววความโหด ฉันเม้มปากย่นจมูกใส่เล็กน้อย คอยดูเถอะ

“ห้ามแตะของมีค่า หรือสิ่งอื่นที่เป็นของสำคัญ” เขายืนขึ้นส่งสายตาผ่านตู้สะสมโมเดลราคาแพงของเขา ห่วงน่าดูเลยนะนั่น “แล้วก็...”

“ยังมีอีกเหรอคะ” กฎเยอะฉิบหาย เกิดมาไม่เคยเจอใครที่วางอำนาจได้เก่งขนาดนี้

“ฮึ ข้อสุดท้ายห้ามวุ่นวายหรือล้ำเส้นพื้นที่ที่ฉันไม่อนุญาต” น้ำเสียงทุ้มต่ำชัดเจน แล้วทำไมต้องจ้องฉันแบบนั้นด้วยล่ะ หรือว่า

“ข้อสุดท้ายนี่หมายถึง ห้องนอนพี่เหรอคะ?”

“แฮ่ม”

พูดถึงห้องนอนเขาถึงกับกระแอมออกมา สร้างความพอใจจนฉันฉีกปากยิ้ม ห่วงขนาดนั้นมีอะไรรึเปล่า พร้อมหันหน้ามองไปยังบานประตูห้องนอน เช่นเดียวกับเขาที่มองตามสายตาฉัน ก่อนจะหันสบตากันในวินาทีต่อมา เป็นเขาที่เบือนหน้าไปทางอื่นก่อน

“ตัวแสบ”

ชมใช่ไหม?

“เปล่าสักหน่อย” ฉันปิดปากยิ้มเล็กน้อย ตอนนี้เย็นมากแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยว่าตั้งแต่มาคอนโดถึงตอนนี้ยังไม่ได้กินอะไรเลย ท้องฉันว่างเปล่ามาก มันปวดจี๊ด ๆ หรือกระเพาะกำลังส่งสัญญาณว่าควรกินข้าวได้แล้ว

“พี่รู้จักชื่อไอแล้ว ถึงคราวไอที่ต้องรู้ชื่อพี่บ้าง” ฉันลุกขึ้นยืน ขยับขาเดินเชื่องช้าเพื่อให้เราสนทนาได้คล่องขึ้น เขาสอบสวนฉันตั้งมากมาย ทีตัวเขาไม่ปริปากบอกชื่อเลย ที่รู้คือเรียนวิศวะโยธาเหมือนกัน

“อยากรู้เหรอ” เขาขยับเข้าใกล้ฉัน ถึงรู้ว่าความสูงเราต่างกันมาก ซึ่งฉันสูงประมาณหน้าอกเขาพอดี เวลาพูดเขาก้มมอง ส่วนฉันเงยหน้าขึ้นมอง

“อยากสิคะ” เอียงคอตอบกลับทำหน้าน่ารักใส่เขา ทว่ากลับเบนหน้าไปทางอื่น ก่อนจังหวะต่อมาใบหน้าหล่อคมโน้มลงมากระซิบข้างริมหู

“ถ้าอยากรู้ หาคำตอบเอาเอง”

คำตอบทำฉันปรี๊ดมาก อุตส่าห์ลุ้นตั้งนานว่าจะได้ทำความรู้จักมากกว่านี้ แล้วดูเขาทำกับฉันสิ น่าโมโหที่สุด ฉันหรี่ตาเล็กลงเม้มปากไม่สบอารมณ์ “ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก ห่วงดีนัก” ทิ้งท้ายก่อนจะเดินเข้าห้องนอนเพื่อสงบสติอารมณ์

อาการหิวเมื่อกี้มันกำลังรวมตัวกับอารมณ์โมโห กำปั้นเล็กทุบที่นอนขนาดห้าฟุตรัว ๆ ระบายอารมณ์ เล่นลิ้นเก่งชะมัด ดูท่าแล้วร้ายใช่ย่อย โดยเฉพาะปาก

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นดูเวลาตอนนี้หกโมงเย็นแล้ว ทำไมเวลาเดินเร็วขนาดนี้นะ ยังไม่ทันได้ตั้งตัวอะไรเลย

“พี่!”