ตอน 5 แค่ชื่อก็เล่นตัว

“พี่!” สุดท้ายแง้มประตูห้องยื่นหัวเรียกเขา “ไอหิวข้าวมากเลย” บอกจุดประสงค์ตามที่ต้องการในตอนนี้ ของในเซเว่นเอาไม่อยู่หรอก มันต้องร้านอาหารที่มีประโยชน์กับร่างกายเต็ม ๆ จากที่จะงอนเขากลับกลายต้องง้อเขาซะงั้น

“หิวก็หาข้าวกินสิ ฉันไม่ใช่พ่อครัว”

“อารมณ์เสีย ไอพึ่งมาอยู่กรุงเทพฯวันนี้วันแรก ใจคอพี่จะใจร้ายปล่อยให้คนสวยอย่างไอหิวตายรึไง” เปิดประตูกว้าง พาตัวออกมาเถียงฉอดกับเขาอย่างใส่อารมณ์ร่วมนิดหน่อย คนเรามันใจร้ายเกินไปรึเปล่าที่มองข้ามคนกำลังขอความช่วยเหลือ

“สั่งสิ แอพก็มี”

“ไม่เป็น ที่บ้านไอไม่มีคนส่งอาหารหรอก ส่วนใหญ่แม่ทำให้กิน” พ่อกับแม่จริงจังกับเรื่องอาหารการกินเป็นหลัก ส่วนใหญ่เขาทำทุกอย่าง ลงมือปรุงด้วยตัวเอง ฉันจึงไม่สันทัดเรื่องสั่งอาหารจากเดลิเวอรี่

“ลูกแหง่สินะ เมื่อกี้ฉันพูดไปแล้วว่า ห้ามวุ่นวาย”

“อนุโลมเถอะวันนี้อะ กฎนั้นไว้ใช้วันหลัง” คนอะไรจริงจังไปซะหมด ฉันยืนทำหน้าคิ้วขมวดเพราะหิวไม่ไหวอยู่แล้ว เขาถอนหายใจก่อนจะเดินหายเข้าห้องนอนตัวเอง วินาทีต่อมาหยิบกุญแจรถพร้อมนำหน้าไป โดยที่ไม่เอ่ยชวนสักคำ หนำซ้ำบ่นผ่านผิวปากซึ่งฉันฟังไม่ถนัด ไม่พ้นว่าฉันอีกสินะ

ฉันเดินตามหลังเขาทุกฝีก้าว แล้วขาก็ยาวมาก หนึ่งก้าวของเขาสามก้าวของฉันเลยว่าได้ มาถึงหน้าลิฟต์โดยไม่ทันระวังหน้าฉันกระแทกแผ่นหลังเขาเต็ม ๆ

"อ๊ะ!"

"ซุ่มซ่าม" คนร่างสูงตำหนิฉัน

"ขอโทษ พี่จะหยุดทำไมไม่บอกล่ะ" ยกมือจับจมูกที่โดนกระแทก

"เปิดตาดู" ปากร้ายใช่ย่อย

ลิฟต์ยังไม่เปิดนี่เอง แววตาเขากำลังคาดโทษฉันอยู่สินะ ก็มัวแต่ดูทางเดินนี่นา ไม่งั้นจะตามเขาทันเหรอ เรื่องนี้ฉันไม่ผิด เพราะคนที่ผิดคือเขา

ระหว่างเราไม่ได้พูดอะไรมาก จนถึงหน้าประตูคอนโดเตรียมจะตามเขาไปอีกก็โดนเบรกซะก่อน

“รอตรงนี้”

ฉันพยักหน้าเฉย ๆ ยืนรอเขา ทว่าเหมือนตรงนี้เป็นเป้าสายตาผู้คนที่เพ่นพ่านทางนี้จัง ตัดสินใจขยับไปรออีกฝั่งเพื่อไม่ให้รู้สึกกดดัน พอเปลี่ยนที่ยืนแล้วภาพคอนโดในช่วงค่ำกลับดูสวยมาก อดไม่ได้ที่จะถ่ายภาพเก็บไว้ ใครจะคิดล่ะว่า วาสนาของไอรีนจะได้อยู่สถานที่หรูหราแบบนี้

หัวแม่มือกดแชะรูปภาพ พร้อมแคปชันสั้น ๆ และลงสตอรี่ ปกติเป็นคนไม่ติดโซเชียล ไม่ค่อยลงชีวิตประจำวัน แต่นับจากนี้ไปขอลงเก็บไว้เป็นความทรงจำ ไม่สิ อวดคอนโดหรูต่างหาก

หลังลงสตอรี่เสร็จ รูมเมตของฉันขับรถยนต์หรูราคาหลายสิบล้านมาจอดพอดี แสงเงาวาบวับจนแยงตา

“พี่รวยขนาดนี้เลยเหรอ ที่บ้านทำงานอะไร”

“พ่อแม่ขยันทำงานไม่จำกัดมหาชน” เป็นคำกวนตีนที่ฟังแล้วทำเอาฉันขำทีเดียว พื้นฐานของพี่เขาไม่ธรรมดาแน่นอน ทั้งคอนโด รถยนต์ที่ขับ การแต่งตัวที่ดูดี อีกทั้งออร่าที่ออกมาจากตัวเขาบ่งบอกว่า เขาคือลูกคนรวยมาก

เวลาต่อมา...

ร่างสูงเลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งฉันไม่รู้ว่าเป็นที่ไหน รู้แค่นี้เวลานี้ยังคราคร่ำด้วยผู้คน ฉันเดินตามหลังเขาอีกครั้งจนมีพนักงานพาไปที่โต๊ะ และสแกนคิวอาร์โค้ดสั่งอาหารผ่านมือถือของฉัน เหมือนคนพารู้ใจฉันเพราะข้าวหน้าเนื้อมีพอดี สั่งเครื่องดื่มอะไรเสร็จก็ยื่นโทรศัพท์ให้เขา

“อะพี่อยากทานอะไร”

"..."

มือหนารับมือถือ ฝ่ามือเขาโคตรใหญ่มาก ไอโฟนสิบหกรุ่นธรรมดาดูเล็กไปเลย ระหว่างนี้ฉันกวาดมองภายในร้าน ตกแต่งสไตล์วินเทจ แสงไฟสีส้ม พร้อมดนตรีแจ๊สฟังสบาย ๆ

“หนูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

ปวดมิไหวแล้วจ้า ฉันลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำซึ่งอยู่หลังร้านเลย ไอ้กลัวผีนี่ไม่เคยพูดเล่น ไฟยังตกอีก สลัวไม่เกินจริง เป็นการเข้าห้องน้ำที่ระแวงมาก

“โทรศัพท์เธอ” มาถึงโต๊ะเขายื่นโทรศัพท์ให้

“มื้อนี้พี่เลี้ยงด้วยไหม” ชวนคุยระหว่างเราที่เงียบสงบ เผื่อเขาใจป๋าอยากเลี้ยงต้อนรับฉันสักมื้อ

“เป็นใคร ถึงให้ฉันเลี้ยง?” หัวคิ้วดกดำเลิกขึ้นข้างหนึ่งยียวนใส่ ฉันเบ้ปากใส่เขา

"ต้องเป็นด้วยเหรอ"

"ไม่ได้เป็นอะไร จ่ายค่าอาหารเอง" คำตอบนี้ทำฉันยกยิ้ม

"พูดแบบนี้แสดงว่าถ้าเป็นแฟน พี่เลี้ยงให้ใช่ไหม" ฉันหยอกเขาเล่น แต่คำพูดมันชวนคิดนี่นา เขาไม่ตอบกลับแถมทำตาดุดันใส่ด้วย หัวหดเลยสิคะแบบนี้

พอคุยเรื่องนี้แล้ว อยากรู้ว่าเขามีแฟนไหม ถ้ามีต้องสวยมากแน่ ๆ ดูเขาสิ หล่อคม ผิวขาว หุ่นลีนที่ใส่เสื้อเหมือนจะร่างบาง พอถอดออกมาเท่านั้นแหละ กล้ามแขน กล้ามหน้าท้อง ครบสูตรในคนเดียว

ทำไมพอคิดว่าเขามีแฟน ใจฉันถึงได้แป้วขนาดนี้

พออาหารมาแล้วไม่รีรออะไรทั้งสิ้น ก้มหน้าก้มตากินอย่างเดียว ไม่พูดจาด้วย สงบเสงี่ยมบนโต๊ะอาหารเป็นมารยาทอย่างหนึ่ง ซึ่งแค่วันนี้แหละ ปกติสนทนาทุกครั้ง ยิ่งทานข้าวกับพร้อมหน้าพร้อมตากัน ว่าแล้วคิดถึงครอบครัว:(

"หยุดทำหน้าสงสารได้ละ มื้อนี้หารเอาละกัน"

ฉันทำหน้าเศร้าคิดถึงบ้านจ้ะ ไม่ใช่ให้สงสารเพราะไม่เลี้ยงข้าว