บทที่ 4

การลงพื้นที่เพื่อเก็บข้อมูลไม่ใช่ว่าจะมีความรู้  มีทุนทรัพย์แล้วจะไปได้ตามใจ เมื่อเข้าทำงานในระบบมหาวิทยาลัย  มีต้นสังกัดก็จำเป็นที่จะต้องยื่นหนังสือชี้แจงแก่หน่วยงาน  ทั้งคู่ตกลงกันว่าทำหนังสือขอลาวิจัยฮูปแต้มและอักษรโบราณในสิมภาคอีสาน  ซึ่งดำเนินการได้คล่องตัวกว่าการเสนอขอทุนวิจัย  เพราะกว่างบจะมาถึงคงนานไม่ทันกาล และอาจจะไม่ได้ตามจำนวนที่ขอทำให้ต้องเสียอารมณ์

“หืม  ไปพร้อมกันทั้งคู่เหรอ” คณบดีเลิกคิ้ว  สงสัยว่าตนตกข่าวอะไรไปมากกว่าจะอยากรู้ว่าทั้งสองจะไปตามหาอะไรที่ยังดูไม่ชัดเจน

“อ้าว  ก็ฮูปแต้มกับจารึกมันต้องไปด้วยกันไง  พี่เอนกก็รู้นี่” หญิงสาวตอบผู้ที่เป็นทั้งรุ่นพี่และผู้บังคับบัญชาหน้าแดง

“พี่  มันเกี่ยวกับเรื่องบัตรถา^*...”

“ชู่...เดี๋ยวพวกเราไปคุยกันต่อข้างนอกดีกว่า”

อุ่นหล้ายังพูดไม่จบ  เอนกก็ใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปาก ปรามให้เบาเสียงก่อนจะบุ้ยปากไปที่หน้าต่างห้องทำงาน  เงาร่างสายหนึ่งวูบไหวอยู่หลังม่านก่อนจะหายไปอย่างเงียบ ๆ

^*ลายแทงขุมทรัพย์

………

สถานที่ที่อันตราย  นับว่าเป็นที่ที่ปลอดภัยอย่างคาดไม่ถึง  แต่สองนักวิจัยไม่นึกว่ารุ่นพี่ของตนจะพามายังสถานที่นี้  ท่ามกลางนักศึกษาและบุคลากรคราคร่ำในโรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัย  มับไมมองเอนกตาปริบ ๆ ในขณะที่อุ่นหล้ากอดอกอย่างอับจนคำพูด ที่เวลาเช่นนี้ยังตระหนี่ได้อีก

“เอ้า  ไม่ต้องเกรงใจ  กินกันไปคุยกันไปที่นี่แหละ คนพลุกพล่านปลอดภัยดี”  หนุ่มใหญ่เคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ

“พี่รู้ตัวตอนไหน  ว่าหน่วยงานเรามีหนอน”  อุ่นหล้าถามเสียงเครียด

“ระยะหลังมานี้  เวลาที่เราได้เบาะแสแหล่งโบราณคดี  พอไปถึงก็เห็นแต่หลุมเปล่า ๆ ช้ากว่าพวกโจรปล้นสุสานก้าวหนึ่งอย่างน่าเจ็บใจเสมอ”

“เป็นชาวบ้านไหมพี่”

“ดูลักษณะการขุดเปิดหน้าดิน  มันมีการใช้เครื่องมือที่ทันสมัยกว่าจอบเสียมของพวกชาวบ้าน  น่าจะทำเป็นขบวนการนะผมว่า  อีกอย่างนะการลงพื้นที่ในแต่ละครั้ง  พวกเราศึกษาค้นคว้าเอกสารโบราณต่าง ๆ มากมาย  อย่างที่ชาวบ้านธรรมดา  ไม่มีทางเดินงง ๆ ไปเจอแน่นอน มีอยู่ครั้งหนึ่งคอมพิวเตอร์ของอาจารย์ประวิทย์ศิษย์วรมันดูรวน ๆ เหมือนโดนไวรัส  แต่ปรากฏว่าข้อมูลที่หายไปมีแต่เรื่องของบัตรถาของเจ้าชายจิตรเสนทั้งนั้นเลย  อาจารย์ประวิทย์แกเกิดเอะใจ  ลงทุนตามไปดูถึงแหล่งจารึกถ้ำหมาใน  กลางป่านู่น ปรากฏว่า โบ๋เบ๋ เรียบร้อยไปแล้ว  ขนาดถ้ำนี้อยู่ในป่าอุทยานแห่งชาตินะ  อาจารย์แกจึงแน่ใจว่าข้อมูลถูกแฮกจากระบบอินเตอร์เน็ตของมหาวิทยาลัยนี่เอง  แล้วหัวหน้าแก๊งมันคงตัวใหญ่พอดู  เพราะจนบัดนี้ตำรวจยังเงียบ ๆ อยู่เลย” เอนกเล่าถึงอาจารย์โชคร้ายผู้หลงใหลวัฒนธรรมยุคขอมเรืองอำนาจ

“พี่อยากให้เราใช้โอกาสนี้เล่นเกมส์โปลิสจับขโมยไหมฮะ” อุ่นหล้านึกสนุก

“เฮ่ย  ไม่ถึงขั้นนั้น  เอาแค่พอจะจับสงสัยใครได้ก็พอ  ที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ  เซฟตัวเองกันไว้ก่อน อ้อ ทางผู้กองสิงหราชได้ขอความร่วมมือให้ผมไปช่วยเป็นคณะกรรมการคัดแยกวัตถุโบราณ  ที่ตรวจยึดมาได้จากนายพลตำรวจคนหนึ่งจากคดีรับสินบน  คงได้หารือกันแหละ”

“ผู้กองสิงหราช” อุ่นหล้าทวนชื่อนายตำรวจ  จู่ ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

“ผู้กองสิงหราช  ก็เด็กรัฐศาสตร์จุฬาที่เคยข้ามถิ่นมาจีบมับไมตอนปีหนึ่งไง” เอนกเฉลย

“อ่อ  แล้วเรื่องนายพลนี่มันเป็นยังไงมายังไงอ่ะพี่” อุ่นหล้าเปลี่ยนเรื่องคุย ซ่อนน้ำขุ่นไว้ข้างใน  ขณะที่หญิงสาวต้นเรื่องมองคนทำท่าฮึดฮัด  แล้วเพียงระบายยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า

“เล่าแบบสรุปแล้วกัน  คงเป็นการเลื่อยขาเก้าอี้ผู้มีอิทธิพลที่นายพลตำรวจคนนี้สังกัดอยู่น่ะ  พอสืบสาวไปเรื่อย ๆ ก็พบว่าวัตถุโบราณที่แกมีไว้ในครอบครองน่ะ ทั้งมาจากการติดสินบนและขู่กรรโชก  ที่จริงแกก็มีผลงานคดีใหญ่ไม่น้อยนะ  แต่ก็อย่างว่าแหละโลกนี้ไม่ใครหรอกที่จะขาวสะอาดบริสุทธิ์ไปเสียหมดทุกอย่าง”

“เยอะขนาดไหนพี่  ถึงใช้ภัณฑารักษ์จากกรมศิลป์ไม่พอ  ต้องมายืมตัวบุคลากรเรา” มับไมถามบ้าง  นี่ถ้าไม่ติดเรื่องล่าขุมทรัพย์บัตรถาคงแล่นตามเอนกไปส่องดูจารึกที่ของกลางแล้ว

“ก็ระดับพิพิธภัณฑ์แห่งชาติบางจังหวัดยังอายเลยล่ะ”  พี่ใหญ่เม้มปาก  พยักหน้าหงึกหงักท่าทางหนักใจไม่น้อย

ในขณะที่ทั้งสามศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักหารือกันอย่างออกรส  ภายในห้องทำงานของเอนก   มือข้างหนึ่งสวมถุงมือสีฟ้าค่อย ๆ หยิบหนังสือขอลากิจเพื่อการวิจัย  ของมับไมและอุ่นหล้า  ขึ้นอ่านอย่างใจเย็นตามด้วยเสียงกระซิบผ่านโทรศัพท์มือถือที่คิดเป็นเรื่องดีไม่ได้ดังขึ้น

“ท่านหรือคะยังไม่ทราบค่ะว่าเป็นอะไรแต่ดอกเตอร์อุ่นหล้ากับดอกเตอร์มับไมกลับมาร่วมงานกันอย่างนี้งานนี้มีเฮแน่ค่ะท่าน”

หลังแยกย้ายกับนักโบราณคดีรุ่นน้อง  เอนกก้าวออกจากลิฟท์ชั้นสำนักงานโดยคลาดกับเจ้าของถุงมือสีฟ้าไปเพียงเสี้ยววินาที เ มื่อหนุ่มใหญ่ไขกุญแจเข้ามาในห้องทำงาน  สายตาของเขาเหลือบไปเห็นวัตถุบางเบาสิ่งหนึ่งตกอยู่ข้างโต๊ะจึงหยิบขึ้นมาดู

“เส้นผม...ยาวเชียว....ของใคร  เราล็อคห้องไว้นี่หว่า” คณบดีหนุ่มใหญ่ลูบศีรษะเรียบลื่นท่าทางครุ่นคิด  ท่าทางจะรองบติดกล้องวงจรปิดไม่ไหวเสียแล้ว