Home / โรแมนติก / ข้อห้าม: พันธนาการและบาป / วิทยานิพนธ์ว่าด้วยความสุขทางกาย - บทที่ 2

Share

วิทยานิพนธ์ว่าด้วยความสุขทางกาย - บทที่ 2

last update publish date: 2026-04-02 04:29:02

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของห้อง 106 สาดประกายสี่เหลี่ยมสีทองลงบนโต๊ะเรียนต่าง ๆ เป็นชั่วโมงเรียนที่สามของภาคเรียน แต่ยังคงมีความคาดหวังที่เงียบงันทุกครั้งที่เขาก้าวผ่านประตู

ก้าวเดินของเขาเด็ดเดี่ยว สายตาจริงจัง และวิธีที่เขาถือหนังสือเหมือนเครื่องมือแห่งอำนาจ ทำให้เสียงกระซิบกระซาบหยุดลงในทันทีที่เท้าของเขาสัมผัสพื้นเย็น

ลูนานั่งอยู่แล้ว ครั้งนี้เป็นแถวหน้า เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีเบจหลวม ๆ แต่กระดุมเปิดถึงขีดจำกัดที่ยอมรับได้ สร้อยคอเส้นบางร่วงลงระหว่างเนินอกที่ปรากฏราง ๆ ผ่านเนื้อผ้า ขาไขว้กัน ปากกาคั่นระหว่างนิ้ว และสายตา — สายตาเสมอ — จ้องเขม็งมาที่เขาราวกับว่าทุกชั่วโมงเรียนคือการต่อเนื่องของสายตาครั้งล่าสุด

เขาส่ายสายตาผ่านห้องเรียนขณะเดินเข้าไปใกล้โต๊ะ เปิดหนังสือเล่มหนึ่ง วางลงบนพื้นไม้ แล้วประกาศ:

“วันนี้ อ่านออกเสียง เราจะทำงานกับตอนหนึ่งของคลารีเซ ลิสเปกเตอร์ ‘ความหลงใหลตามเกเฮ’ หน้า 87” แล้วเขาก็ยกสายตาขึ้น “ลูนา อันดราเด ช่วยเริ่มหน่อยได้ไหม?”

นักศึกษาบางคนมองหน้ากัน ชื่อของเธอตอนนี้กลายเป็นเหตุการณ์ไปแล้ว ตั้งแต่เรียงความนั้น ตั้งแต่ข้อความสั้นนั้น ตั้งแต่สายตาที่มากเกินไป

เธอยิ้มด้วยริมฝีปาก ไม่ใช่ด้วยดวงตา จับหนังสือขึ้นมาช้า ๆ ปลายนิ้วลูบไล้ขอบหน้าราวกับกำลังสัมผัสสิ่งมีชีวิต

เธอเปิดหน้า ล้างคอ แต่เสียงที่ออกมากลับต่ำ

“แล้วการเปิดเผยก็มา สิ่งที่บุกรุกเข้ามาคือการระบุตัวตนอย่างมหาศาลกับโลก ความรู้สึกที่เจ็บปวดที่สุดของฉันคือฉันรู้สึกเหมือนฉันเป็นผู้หญิงที่มีเพศ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นความหายนะและเป็นสิ่งดี…” เธอหยุด กลืนน้ำลายดัง “…และเป็นสิ่งดี เป็นสิ่งดี”

ห้องเรียนเงียบสนิท แม้แต่หน้าต่างก็ไม่กล้าส่งเสียงเอี๊ยด แค่เสียงของเธอเท่านั้น ที่สั่นเล็กน้อย เติบโตขึ้นทุกประโยค พบจังหวะของตัวเอง

เขาสังเกตโดยไม่กระพริบตา ความตึงเครียดที่ไหล่ของเขาเล็กน้อย มองไม่เห็นสำหรับคนส่วนใหญ่ แต่ลูนารู้สึกได้ รู้สึกถึงรูขุมขน เหมือนกระแสไฟฟ้าที่เงียบสงบไหลระหว่างทั้งสอง

เธออ่านต่อ

“เหมือนกับว่าร่างกายของฉันถูกมอบให้ฉันเป็นสิ่งที่มากกว่าระหว่างที่จิตวิญญาณของฉันจะทนไหวได้ ร่างกายของฉันใหญ่กว่าฉัน”

ประโยคนั้นตกลงระหว่างพวกเขาราวกับคำสารภาพ นักศึกษาบางคนดูไม่สบายใจ เสียงไอที่ด้านหลัง แต่ไม่มีใครกล้าขัดจังหวะ

เธอหยุด ไม่ใช่เพราะตอนจบ แต่เพราะนี่คือขีดจำกัด ความร้อนพุ่งขึ้นตามผิวหนังจากท้องไปจนถึงคอ และไม่ใช่ความอาย มันคือการเปิดเผย มันคือความปรารถนาที่แปลเป็นวรรณกรรม

เขาก้าวเข้าไปช้า ๆ ราวกับไม่อยากปลุกใครนอกจากเธอ

“หยุดตรงนี้ได้แล้ว” เขาพูดด้วยเสียงต่ำ “มากเกินพอ”

เธอยกสายตาขึ้น รูม่านตาขยาย และเขายืนอยู่ตรงนั้น ห่างครึ่งเมตร มองเธอเหมือนคนที่กำลังถอดรหัสข้อความลับ

“คุณตีความได้ดี” เสียงของเขาเป็นกระซิบที่หนักแน่น “แต่ฉันอยากเห็นว่าคุณจะแสดงออกด้วยความมุ่งมั่นแบบเดียวกันไหม”

ดวงตาของเธอสั่นไหวชั่วขณะ แล้วเธอกระพริบตาช้า ๆ และตอบด้วยความเงียบที่กล้าหาญที่สุดที่เธอเคยมอบให้

ชั่วโมงเรียนดำเนินต่อไป หรืออย่างน้อยก็สำหรับคนอื่น ๆ

เขายังคงอธิบายต่อ เกี่ยวกับแนวคิดของร่างกายในฐานะดินแดนเชิงสัญลักษณ์ในวรรณกรรมบราซิลร่วมสมัย แต่จิตใจของเขาไม่ออกจากคำที่เธออ่าน มีบางอย่างในวิธีที่เธอออกเสียง “ร่างกายของฉันใหญ่กว่าฉัน” ที่ยังสั่นสะเทือนตามกระดูกสันหลังของเขา

ลูนาไม่ได้จดโน้ตอีกต่อไป เพียงแค่มอง ราวกับเพิ่งพูดทุกอย่างที่จำเป็นออกไปหมดแล้ว

เมื่อจบชั่วโมง นักศึกษาต่างเริ่มลุกขึ้น หยิบกระเป๋าและลากเก้าอี้ เธอยังคงนั่งอยู่ เขารวบรวมหนังสือด้วยความช้าเกือบจะพิถีพิถัน

เมื่อคนส่วนใหญ่เดินออกไปแล้ว เธอลุกขึ้น เดินตรงไปที่โต๊ะของเขาโดยไม่ละสายตา

“อาจารย์…”

เขายกสายตาขึ้น แต่ไม่ตอบ

“สิ่งที่คุณพูด… เกี่ยวกับการแสดงออก ท่านมักจะประเมิน… การแสดงผลงานหรือเปล่า?”

คำถามนั้นไร้สาระ อันตราย อยู่นอกขอบเขตวิชาการโดยสิ้นเชิง และถึงกระนั้น เขาก็รู้สึกเลือดเดือดพล่าน

“เฉพาะคนที่สมควรเท่านั้น” เขาตอบ เสียงต่ำ

เธอก้าวเข้าไปอีกก้าว ย่อระยะห่าง หนังสือเป็นเพียงสิ่งกีดขวางเดียวระหว่างทั้งสอง

“แล้วคนจะ… สมควรได้อย่างไร?”

เขาหายใจลึก สายตาจับจ้องเธอ

“การยอมจำนน ความภักดี และความกล้าหาญ” แล้วเขาก็เสริม “รู้จักเงียบเมื่อถึงเวลาที่ต้องฟัง และพูดเมื่อถูกสั่ง”

เธอกัดริมฝีปากล่างโดยสัญชาตญาณ คำพูดเหล่านั้นมีน้ำหนัก และมีความสุข

“เข้าใจแล้ว”

เธอหันหลัง ก้าวเดินเด็ดเดี่ยว เสียงส้นเท้าสะท้อนตามทางเดิน

เขายืนนิ่ง มือยังวางอยู่บนปกของคลารีเซ ราวกับว่าหนังสือจะดูดซับความร้อนที่เธอทิ้งไว้ในอากาศ

คืนนั้น ลมร้อนเกินไปสำหรับการเริ่มต้นภาคเรียน

เขากำลังเดินตามทางเดินเงียบ ๆ ของมหาวิทยาลัยไปยังลานจอดรถ ความคิดหมุนวนเป็นวงกลมชั่วร้าย นักศึกษาคนหนึ่ง สายตาหนึ่ง การอ่านหนึ่ง ประโยคหนึ่ง คำเชิญที่พรางตัว

โทรศัพท์ของเขาสั่น

ข้อความจากผู้ส่งไม่ระบุชื่อ ไม่มีชื่อ

“เมื่อไหร่ที่อยากประเมิน… ฉันพร้อมสำหรับการอ่านแล้ว”

หัวใจเต้นแรงขึ้น เขารู้ว่าเป็นใคร สิ่งนี้หลุดพ้นจากเขตปลอดภัยไปแล้ว

แต่มีบางอย่างในตัวเขา — แรงกว่าความกลัว ลึกกว่าจริยธรรม — ที่อยากรู้ว่าคเรื่องนี้จะลุกโหมไปได้ขนาดไหน

ในชั่วโมงเรียนถัดมา เธอไม่ได้มาสาย แต่เขาเป็นคนมาสาย โดยเจตนา

เมื่อเขาเดินเข้าไป เธอยืนอยู่แล้ว ตรงหน้าชั้นดำ นักศึกษาคนอื่น ๆ นั่งอยู่ และเธอเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของเฟอร์นิเจอร์ในห้อง มือถือหนังสือ

เขาหยุดที่ประตู ด้วยความสงสัย

“ฉันเริ่มได้ไหมครับ อาจารย์?” เธอถาม โดยไม่มีคำประชด แต่ดวงตาเต็มไปด้วยคำท้า

เขาพยักหน้า สงสัยและตื่นเต้น

เธอเปิดหนังสือ เป็นเล่มเดียวกัน คลารีเซ

และเธออ่าน:

“ทันใดนั้นฉันก็ตระหนักว่าชีวิตที่แท้จริงของฉันคือชีวิตที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ที่สุด ไม่พึงประสงค์ที่สุด และอันตรายที่สุด มันคือชีวิตนั้น”

คำพูดเหล่านั้นเผาไหม้มากกว่าการเปลือยกายใด ๆ

เขาก้าวไปที่โต๊ะ นั่งลง และจ้องมองเธอเหมือนคนที่กำลังดูหนังเรื่องหนึ่งซึ่งรู้ดีว่าไม่ควรชอบ — แต่กลับรัก

เมื่อเธออ่านจบ เธอปิดหนังสืออย่างสงบแล้วนั่งลง ไม่มีนักศึกษาคนใดสังเกตเห็นสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่ทั้งสองรู้

วันนั้น เขาไม่ได้สอน เพียงให้กิจกรรมเขียน ทำเป็นตรวจงาน ตลอดเวลา เขาคิดถึงแต่เธอที่อ่านประโยคนั้น “อันตรายที่สุด”

เมื่อจบชั่วโมง เขารวบรวมกระดาษ แต่แยกหนึ่งใบออกมา เป็นของเธอ

ด้านหลัง เขาเขียนด้วยลายมือที่หนักแน่น:

“ยั่วยวนน้อยลงด้วยปาก มากขึ้นด้วยข้อความ  

หรือถ้าชอบ ก็แสดงให้ฉันเห็นว่าคุณทำได้ทั้งสองอย่าง”

พับกระดาษ discretely แล้วยื่นพร้อมกับข้อคิดเห็น

เธอรับ ยิ้ม ไม่พูดอะไร

แต่ก่อนจะออกจากห้อง เธอหันกลับมาและถาม:

“อาจารย์… ฉันเสนอตอนต่อไปสำหรับการอ่านได้ไหม?”

เขามองเธอ ประเมินความกล้าหาญด้วยสายตาเย็น — แต่เลือดเดือดพล่าน

“ได้”

“ประวัติศาสตร์ของดวงตา โดย บาตาย” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสงบที่สุดในโลก

เขายึดสายตาไว้

“อนุมัติ แต่จำไว้ว่า… การอ่านบางอย่างคือสิ่งที่ย้อนกลับไม่ได้”

เธอกระพริบตา

“ฉันคาดหวังอย่างนั้น”

แล้วเธอก็ออกไป กระโปรงไหวตามสะโพก ราวกับจุดจบที่ไม่มีคำเสียใจ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   บาปทั่วไป - บทที่ 3

    ระเบียงบ้านของครอบครัวประดับประดาด้วยไฟประดับ สร้างบรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง ขณะที่กลุ่มญาติๆ นั่งล้อมรอบโต๊ะไม้แบบเรียบง่าย ขวดเบียร์และแก้วไวน์เปล่าวางอยู่บนโต๊ะ และอากาศอบอวลไปด้วยพลังแห่งความไร้กังวลของค่ำคืนฤดูร้อนกาบีนั่งอยู่ท่ามกลางญาติๆ หัวเราะกับบางสิ่งบางอย่างที่เธอแทบไม่ได้สนใจ เพราะสายตาของเธอยังคงเหลือบไปมองราวีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ กำลังคุยกับผู้ชายคนอื่นๆ เขาใส่เสื้อยืดสีดำที่เน้นให้เห็นกล้ามแขน และท่าทางที่เขายกขวดเบียร์ขึ้นจิบทำให้เธอรู้สึกปากแห้ง"มาเล่นเกมทรูธแอนด์แดร์กันเถอะ!" ญาติคนหนึ่งเสนออย่างตื่นเต้นกาบีรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว *นี่แหละโอกาสของฉัน*คนอื่นๆ เห็นด้วย และไม่นานเกมก็เริ่มต้นด้วยคำถามโง่ๆ และการท้าทายที่ไม่เป็นอันตราย จนกระทั่งถึงตาของกาบีเธอมองตรงไปที่ราวี ริมฝีปากของเธอโค้งเป็นรอยยิ้มซุกซน"จริงหรือกล้า ราวี?"เขายกคิ้วขึ้น รู้สึกถึงความท้าทายในอากาศ "กล้า"กาบีกัดริมฝีปาก ดวงตาเป็นประกาย "ฉันท้าคุณ...ให้จูบฉัน"ความเงียบปกคลุมกลุ่มคนชั่วครู่ ก่อนที่เสียงหัวเราะและการล้อเลียนจะเริ่มต้นขึ้น"อ้อ มันเป็นการฝึกซ้อมสำหรับเดทพรุ่งนี้ของฉัน" กาบี

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   บาปทั่วไป - บทที่ 2

    แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านใบไม้ สาดแสงสีทองลงบนพื้นป่า กาบีจัดกางเกงยีนส์ขาสั้นที่เน้นส่วนโค้งเว้าของต้นขาขณะเดินนำหน้าราวี โดยรู้ดีว่าเขาไม่อาจละสายตาไปได้“จำได้ไหมตอนที่เราเคยมาเล่นซ่อนหากันที่นี่?” เธอถามพลางเหลียวมองข้ามไหล่ราวีกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “จำได้ แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้ใส่กางเกงขาสั้นที่โชว์ก้นครึ่งท่อนแบบนี้นะ”“จำได้” เขาตอบ เสียงแหบกว่าที่เขาอยากให้เป็น “เธอซ่อนตัวอยู่ที่เดิมตลอดเลย”เธอหัวเราะเบาๆ อย่างยั่วยวน “แล้วเธอก็หาฉันเจอทุกครั้ง”บรรยากาศระหว่างพวกเขากลายเป็นอึดอัด กาบีหยุดกะทันหัน หันมาหาเขาพร้อมรอยยิ้มที่เย้ายวนใจ“ฉันพนันได้เลยว่าเธอยังจะหาฉันเจอ”ราวีรู้สึกเลือดสูบฉีดไปทั่วร่างกาย “งั้นเหรอ ลูกพี่ลูกน้อง?”“มันก็แค่เรื่องตลก” เธอตอบ แต่สายตาของเธอบอกเป็นอย่างอื่นก่อนที่เขาจะตอบ กาบีก็หันหลังและหายไปในหมู่ต้นไม้ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมของเธอ กลิ่นหวานปนเย้ายวนที่ต้องห้ามราวีเริ่มนับถึงสามสิบ เหมือนในสมัยก่อน แต่ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นด้วยเหตุผลที่แตกต่างออกไป เมื่อเขาคิดว่าถึงเวลาแล้ว เขาก็เริ่มมองหาเธอไม่นานนัก ผ้าสีชมพูชิ้นหนึ่งจากเสื้อของเธอปรากฏขึ้นหลัง

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   บาปทั่วไป - บทที่ 1

    ห้องจัดเลี้ยงของฟาร์มครอบครัวอบอวลไปด้วยแสงไฟอบอุ่น เสียงเพลงสนุกสนาน และกลิ่นอาหารที่ปรุงเองที่บ้าน ลูกโป่งหลากสีสันลอยอยู่บนเพดาน และบนโต๊ะหลักมีเค้กก้อนใหญ่ประดับด้วยเทียนระยิบระยับเพื่อฉลองวันเกิดครบรอบ 80 ปีของคุณยายมาทิลเด ราวีซึ่งไม่ได้ไปร่วมงานรวมญาติมาเกือบ 5 ปี รู้สึกทั้งคิดถึงและไม่สบายใจขณะเดินผ่านประตู เขาจอดรถและจัดเสื้อให้เรียบร้อย รู้สึกถึงความร้อนชื้นของฤดูร้อนที่เกาะติดผิว เขาสำรวจห้องเพื่อมองหาใบหน้าที่คุ้นเคย จนกระทั่งเสียงหัวเราะดังไพเราะดึงดูดความสนใจของเขา กาบี เธอยืนอยู่ใกล้โต๊ะเครื่องดื่ม สวมชุดเดรสลายดอกไม้เข้ารูปที่เน้นส่วนโค้งเว้าของร่างกาย เธอโน้มตัวลงไปหยิบแก้ว ทำให้ผ้าเลื่อนขึ้นเล็กน้อยเหนือต้นขา และราวีก็รู้สึกจุกในท้องโดยไม่รู้ตัว *เธอเปลี่ยนไปแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?* ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเธอ เธอยังเป็นแค่เด็กสาววัยรุ่นผอมบาง ไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้ที่มีผมหยิกสลวย ริมฝีปากอวบอิ่ม และสายตาที่ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับด้วยซ้ำ “—ราวี!” ลุงคาร์ลอสเรียกพลางยกขวดไวน์ขึ้น “—มานี่สิ เจ้าเด็กซน มาชนแก้วกัน!” เขายิ้มฝืนๆ แล้วเดินเข้าไปหาก

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   สิ่งที่กลางคืนซ่อนไว้ – บทที่ 8

    หกเดือนผ่านไปนับตั้งแต่มีการทำสัญญากัน หกเดือนแห่งการพบกันอย่างลับๆ ประตูที่ปิดสนิท และม่านที่ปิดลง หกเดือนที่อลิสซาได้เรียนรู้ทุกส่วนของร่างกายของซามูเอลและไคโอ ทุกเสียงคราง ทุกเสียงถอนหายใจ ทุกวิธีที่จะทำให้พวกเขาสูญเสียการควบคุมแต่มันยังไม่เพียงพออลิสซามองซามูเอลผ่านหน้าต่างสำนักงานขณะที่เขากำลังคุยกับลูกค้าฝั่งตรงข้ามถนน ชุดสูทสีเทาที่ไร้ที่ติ ท่าทางที่แข็งทื่อ รอยยิ้มแบบมืออาชีพ—ทั้งหมดนี้แตกต่างจากชายที่กดเธอไว้กับผนังห้องน้ำเมื่อคืนก่อน นิ้วของเขาสัมผัสผิวของเธอขณะที่ไคโอจูบเธอจนเธอแทบหายใจไม่ออก“คิดจะหนีไปกับเขาเหรอ?”ไคโอปรากฏตัวด้านหลังเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาสัมผัสที่คอของเธอขณะที่มือของเขาลูบลงไปที่เอวของเธอ“คุณก็รู้ว่าฉันไม่คิดอย่างนั้น” เธอกระซิบ แต่ก็ไม่ได้ผล“แต่คุณต้องการมากกว่านั้น” ไคโอสังเกตเห็น นิ้วของเขากระชับที่สะโพกของเธอ คุณต้องการให้เขาครอบครองคุณอลิสสาไม่ตอบ เธอไม่จำเป็นต้องตอบ ไคโออ่านความเงียบของเธอได้ดีกว่าใครๆ“ระวังหน่อย เจ้าหญิง” เขาเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่คาดคิด ซามูเอลจะไม่ยอมอ่อนข้อเรื่องนี้เธอหันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยค

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   สิ่งที่กลางคืนซ่อนไว้ – บทที่ 7

    สามวันผ่านไปแล้วนับตั้งแต่ซามูเอลหนีไป อลิสซาเฝ้านับชั่วโมงนับนาที ขณะที่ไคโอเบี่ยงเบนความสนใจเธอด้วยเรื่องราวเร่าร้อนและการสัมผัสที่ทำให้ผิวเธอร้อนผ่าว—แต่ไม่เคยเลยเถิดไปมากกว่านั้น ราวกับว่าพวกเขาทั้งสองรู้ดีว่าการก้าวไปแม้แต่ก้าวเดียวโดยปราศจากซามูเอลจะเป็นการทรยศอย่างแท้จริงเมื่อประตูหน้าบ้านเปิดออกในคืนนั้น อลิสซาก็เตรียมพร้อมแล้ว“คุณไปไหนมา?” เธอปรากฏตัวในห้องโถงทางเข้าเหมือนผี ห่อหุ้มตัวเองด้วยชุดนอนโปร่งใสเท่านั้นซามูเอลหยุดอยู่กลางห้องโถง กระเป๋าเดินทางของเขาร่วงลงพื้นเสียงดังตุบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น—ความเสียใจ?“งาน” เขาพึมพำ หลีกเลี่ยงการสบตาเธอ“โกหก” อลิสซาขยับเข้าไปใกล้จนเหลือระยะห่างเพียงหนึ่งนิ้ว กลิ่นวิสกี้และน้ำหอมราคาถูกโอบล้อมซามูเอลราวกับเสื้อคลุม “คุณหนีไป”ในที่สุดเขาก็มองเธอ ดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความปรารถนา“เธออยากให้ฉันพูดอะไร อลิสซา? ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีเหรอ?” เสียงของเขาแหบพร่าราวกับกระดาษทราย “เธอเป็นลูกเลี้ยงของฉันเว้ย!”“แล้วไงล่ะ?” เธอจิกเล็บลงบนฝ่ามือ “แม่ฉันตายแล้ว คุณไม่ได้เลี้ยงดูฉัน

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   สิ่งที่กลางคืนซ่อนไว้ – บทที่ 6

    แสงเทียนริบหรี่บนผนังห้องนอน ทอดเงาเต้นระยิบระยับบนเรือนร่างที่พันเกี่ยวกันของพวกเขา อลิสซานอนอยู่บนผ้าปูที่นอนสีดำ ผิวสีทองของเธอตัดกับผ้าสีเข้ม ขณะที่ไคโอและซามูเอลมองเธอจากคนละฝั่งของเตียง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นของเซ็กส์และความปรารถนา ส่วนผสมที่เย้ายวนใจทำให้หัวใจของอลิสซาเต้นเร็วขึ้น“เธออยากเริ่มจากตรงไหน?” ไคโอถาม พลางใช้นิ้วลูบเป็นวงกลมช้าๆ บนต้นขาด้านในของอลิสซา ทำให้เธอตัวสั่นเธอมองไปที่ซามูเอล ผู้ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาสีเข้มของเขาเปล่งประกายด้วยความเข้มข้นที่เกือบทำให้เธอหวาดกลัว“ซามูเอล” เธอกระซิบพลางเอื้อมมือไปหาเขา “มานี่สิ”ครู่หนึ่ง เขาลังเล จากนั้นด้วยการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาเข้ามาใกล้เธอ จูบเธอที่ดูเหมือนจะเป็นการแสดงออกมากกว่าการขอร้อง มือใหญ่ของเขาประคองหน้าอกของเธอ บีบมันด้วยแรงที่เกือบจะทำให้เจ็บ แต่ยิ่งทำให้เอลิสซ่าตื่นเต้นมากขึ้นไคโอไม่ได้อยู่นิ่งเฉยนานนัก ปากของเขาจูบที่ต้นคอของเอลิสซ่า ฟันของเขาขบเบาๆ บนผิวที่บอบบาง ขณะที่มือของเขาลื่นลงไปตามร่างกายของเธอ สำรวจทุกส่วนโค้งเว้า"บ้าจริง เธอสมบูรณ์แบบ" ไคโอคำราม เสียงแหบพร่าด้วยความปรารถนาซามูเอลไม่ได

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   วิทยานิพนธ์ว่าด้วยความสุขทางกาย - บทที่ 4

    หนังสือเล่มนั้นหนักในมือเธอ เป็นฉบับเก่าของ “อาชญากรรมและการลงโทษ” ที่ขอบหน้ากระดาษเหลืองตามกาลเวลา ห้องสมุดของวิทยาเขตเกือบว่างเปล่า ความเงียบถูกขัดจังหวะเพียงเสียงหึ่ง ๆ ดังไกลจากเครื่องฉายในห้องเรียนแห่งหนึ่งขณะพลิกหน้าหนังสือ บิลเล็ตเล็ก ๆ ก็ร่วงลงไปที่ตักเธอ เป็นกระดาษพับที่มีลายมือที่เธอจำได

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   วิทยานิพนธ์ว่าด้วยความสุขทางกาย - บทที่ 3

    วันศุกร์มาถึงพร้อมกับเมืองที่อึดอัด ราวกับอากาศปฏิเสธที่จะไหลเวียน ทางเดินของมหาวิทยาลัยว่างเปล่ากว่าปกติ ชั่วโมงเรียนสุดท้ายของช่วงเช้า อาจารย์น้อยคนนักอยู่ในวิทยาเขต การเคลื่อนไหวแทบจะเงียบสนิท — เหมาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่ไม่อยากให้ใครสังเกตเห็นชื่อบนป้ายไม้แกะสลักยังคงสะท้อนแสงอยู่ที่ประตู: ศ

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   วิทยานิพนธ์ว่าด้วยความสุขทางกาย - บทที่ 1

    เป็นวันจันทร์แรกของภาคเรียน ห้องเรียน 106 กว้างขวางและมีผนังกระจก ตอนนี้เต็มไปด้วยเก้าอี้ที่ถูกครอบครอง หนังสือโน้ตเปิดออก และสายตาที่จดจ่อ เมื่อลูกบิดประตูหมุนช้า ๆ ด้วยความล่าช้าความเงียบอันรวดเร็วและน่าอึดอัดแผ่กระจายไปทั่วห้อง彷ชั่วขณะหนึ่งที่เวลาหยุดหายใจเธอเดินเข้ามาด้วยก้าวเท้าที่เด็ดเดี่ยว

  • ข้อห้าม: พันธนาการและบาป   สิ่งที่กลางคืนซ่อนไว้ – บทที่ 4

    ไอระเหยจากห้องน้ำลอยออกมาทางช่องว่างใต้ประตูขณะที่ซามูเอลเดินขึ้นบันได ด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากใช้เวลาทั้งวันพยายาม — และล้มเหลว — ในการไม่คิดถึงอลิสซา ทางเดินเงียบสงบ แสงสว่างมาจากโคมไฟเล็กๆ ที่ชานบันไดเพียงเล็กน้อยแล้วประตูห้องน้ำก็เปิดออกอลิสซาก้าวออกมาในเมฆไอร้อน ร่างกายยังเปียกชุ่ม ห่อหุ้มด

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status