เข้าสู่ระบบวันศุกร์มาถึงพร้อมกับเมืองที่อึดอัด ราวกับอากาศปฏิเสธที่จะไหลเวียน ทางเดินของมหาวิทยาลัยว่างเปล่ากว่าปกติ ชั่วโมงเรียนสุดท้ายของช่วงเช้า อาจารย์น้อยคนนักอยู่ในวิทยาเขต การเคลื่อนไหวแทบจะเงียบสนิท — เหมาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่ไม่อยากให้ใครสังเกตเห็น
ชื่อบนป้ายไม้แกะสลักยังคงสะท้อนแสงอยู่ที่ประตู:
ศ. ดร. ดี. เอ. โมเรตติ — วรรณกรรมร่วมสมัยภายในห้องทำงาน บรรยากาศหนาแน่น หน้าต่างสูงปล่อยให้แสงนุ่มนวลสาดส่อง แต่มู่ลี่ที่ปิดไว้บดบังแสงส่วนเกิน ชั้นหนังสือปกคลุมเกือบทุกผนัง เต็มไปด้วยหนังสือหนา ๆ บางเล่มมีร่องรอยการใช้งานหนัก ที่ตรงกลางคือโต๊ะไม้เนื้อแข็งและเก้าอี้หนังสองตัว และด้านหลังโต๊ะนั้น — เขา — เสื้อสูทแขวนพาดพนัก ปลายแขนเสื้อพับขึ้น นิ้วมือกำปากกา สายตาจมอยู่กับเอกสาร
เสียงเคาะประตูเบา ๆ
“เชิญ” เขาพูดโดยไม่ยกสายตาขึ้น
เสียงลูกบิดหมุนตามด้วยเสียงคลิกของประตูที่ปิดลง เมื่อเขายกสายตาขึ้น ก็พบลูนายืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะ สวมเสื้อเชิ้ตสีดำกระดุมติดจนถึงกลาง ทิ้งให้เห็นเสื้อในลูกไม้สีแดงอย่างจงใจ กระโปรงรัดรูปพอที่จะเผยให้เห็นต้นขาเมื่อเดิน เธอถือสมุดโน้ตเล่มเล็กและมีสีหน้าที่สงบเกินกว่าจะไร้เดียงสา
“ผมมาขอคำปรึกษา” เธอพูดเรียบ ๆ
“เกี่ยวกับอะไร?”
“เกี่ยวกับภาษาที่คลุมเครือ” รอยยิ้มช้า ๆ โค้งขึ้นที่ริมฝีปากเธอ “และการตีความสองแง่สองนัย”
เขาชี้เก้าอี้ตรงหน้าด้วยท่าทาง เธอนั่งลงอย่างสงบ ขาไขว้กัน วางสมุดโน้ตไว้ที่ตัก
“พูดมา” เขาพูด เสียงยังคงเป็นกลาง ร่างกายดูผ่อนคลายเพียงภายนอก
เธอมองไปรอบ ๆ ก่อนตอบ ราวกับกำลังประเมินสภาพแวดล้อม ซึมซับทุกตารางเซนติเมตรของสถานที่ที่ตอนนี้ทั้งสองอยู่ด้วยกันตามลำพัง ประตูปิดสนิท ไม่มีหน้าต่างที่มองเห็นจากภายนอก
“ในบางข้อความ คำบางคำจะเผยความหมายที่แท้จริงให้เฉพาะผู้อ่านที่มีประสบการณ์” เธอจ้องตรงมาที่เขา “ท่านเชื่อไหมว่าทุกข้อความมีชั้นความลับซ่อนอยู่?”
“ข้อความที่ดีที่สุดย่อมมี”
เธอกัดริมฝีปากล่าง ราวกับกำลังย่อยคำตอบ
“แล้วเมื่อผู้เขียนเขียนเพื่อผู้อ่านคนเดียวโดยเฉพาะล่ะ?”
เขาวางปากกาลง เขาเหนื่อยกับเกมที่เต็มไปด้วยคำอุปมาและอุปสรรค หรืออาจจะกำลังใกล้จะยอมจำนน
“ผู้เขียนย่อมเสี่ยง” เขาพูดในที่สุด “โดยเฉพาะเมื่อผู้อ่านเข้าใจมากเกินไป”
เธอเอนตัวไปข้างหน้าอย่างเบา ๆ เนินอกตอนนี้ชัดเจนขึ้น กลิ่นน้ำหอม — หวานและซึมซาบ — ครอบครองพื้นที่ระหว่างทั้งสอง
“บางครั้ง การเข้าใจเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้” เธอกระซิบ “แม้จะไม่ได้รับอนุญาต”
ความเงียบ เวลาดูเหมือนจะขยายตัวภายในห้องนั้น กดทับทั้งสองร่างกาย
เขาพิงพนักเก้าอี้ สายตาจับจ้องเธอ
“คุณเข้าใจเรื่องขอบเขตใช่ไหม ลูนา?”
เธอกระพริบตาช้า ๆ คำถามนั้นแทงทะลุเหมือนมีดผ่าตัด
“ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นผู้กำหนด” เธอตอบ “และกำหนดอย่างไร”
ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองควบแน่นเหมือนเมฆฝนที่พร้อมจะระเบิด เสียงแอร์เป็นเสียงเดียวที่ดังอยู่ในห้อง โต๊ะระหว่างพวกเขาดูเหมือนสัญลักษณ์ — ระยะห่างทางกายภาพที่ไม่อาจรองรับระยะห่างทางอารมณ์ได้อีกต่อไป
“คุณมาทำอะไรที่นี่?” เขาถาม ตอนนี้เสียงต่ำกร้าวมากขึ้น
“กำลังสงสัยว่าท่านจะทำอะไร… ถ้าฉันก้าวข้ามขอบเขตบางอย่างเหล่านี้”
เธอยั่วยวนเขาด้วยฝีมืออันยอดเยี่ยม ไม่มีอะไรฟังดูสิ้นหวังหรือหยาบคาย คำแต่ละคำถูกเลือกสรร คำนวณมาแล้ว ด้วยความสง่างามของตัวละครที่รู้ว่าผู้เขียนกำลังเฝ้ามองอยู่
เขาลุกขึ้น
เดินอ้อมโต๊ะช้า ๆ เสียงฝีเท้าสะท้อนเหมือนจังหวะหัวใจ
เธอตามด้วยสายตา แต่ไม่ขยับตัว
เขาหยุดยืนข้าง ๆ เธอ ใกล้เกินไป ลมหายใจของเขาตอนนี้สัมผัสได้ ร้อนผ่าว ผสมกลิ่นกาแฟและความปรารถนาที่ถูกกักเก็บ
เขาก้มลงเล็กน้อย มือลอยอยู่ในอากาศ โดยไม่สัมผัส
“คุณเล่นเก่ง แต่บางเกมอันตรายเกินไป”
“และน่าตื่นเต้นเกินกว่าจะละทิ้ง” เธอกระซิบ หันหน้าไปทางเสียงของเขา
ใบหน้าทั้งสองใกล้กันเพียงไม่กี่เซนติเมตร เขามองเห็นขนตาทุกเส้น ความชุ่มชื้นที่ริมฝีปากเธอ
มือของเขาขึ้นช้า ๆ จนถึงคางของเธอ ด้วยท่าทางเบาแต่หนักแน่น เขายกใบหน้าของเธอขึ้น
สัมผัสนั้นแทบมองไม่เห็น แต่ความรุนแรงของมันสั่นสะเทือนทั้งคู่
“ไปเถอะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อยู่ระหว่างคำสั่งและคำวิงวอน “ก่อนที่ฉันจะทำอะไรที่แก้ไขไม่ได้”
เธอไม่ตอบ
เพียงแค่จ้องเขาอยู่อีกวินาทีที่ยาวนานเกินไป ความเงียบที่เต็มไปด้วยคำว่า “ใช่”
และแล้ว เธอก็เชื่อฟัง
ลุกขึ้นอย่างเบา ๆ ปรับสายกระเป๋าไหล่ แล้วเดินไปที่ประตู
ก่อนจะออกไป เธอหันกลับมาอีกครั้ง เอนตัวพิงกรอบประตู:
“เพื่อเป็นการบันทึกไว้ อาจารย์… ฉันไม่เก่งเรื่องหยุดกลางคัน”
เขาไม่ตอบ เพียงแค่มองเธอ ราวกับกำลังพิจารณาเส้นที่ถูกข้ามไปแล้ว
เธอปิดประตูหลังจากนั้น และพาอากาศทั้งหมดในห้องทำงานออกไปด้วย
บ่ายวันนั้น ห้องทำงานดูเหมือนถูกระงับไว้ในกาลเวลา
อากาศนิ่ง แสงสีเหลืองอ่อนโยนสาดเงาบนผนังที่เรียงรายด้วยหนังสือ เขายังคงยืนอยู่ มือจุ่มอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็ค ไหล่ตึง กรามแข็ง สายตาจับจ้องไปที่เก้าอี้ที่ไม่กี่นาทีก่อน ลูนานั่งไขว่ห้าง เอนตัว ปล่อยคำพูดเหมือนเหยื่อล่อสำหรับสิ่งที่เขาแทบไม่ยอมเรียกชื่อ
แต่ตอนนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับการพรางตัวอีกต่อไป
กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเธอยังลอยอยู่ในอากาศ ผสมกับความร้อนจากร่างกายของเขาเองที่เขาแทบไม่รู้ตัวว่ากำลังเหงื่อออก ผิวที่ปลายนิ้วชี้ — นิ้วเดียวกับที่สัมผัสคางเธอเบา ๆ — ยังร้อนผ่าวเหมือนเพิ่งถูกไฟลวก การสัมผัสเพียงเล็กน้อย แต่ความทรงจำนั้นชัดเจน มีชีวิต และลบไม่ออก
ประโยคที่เธอทิ้งไว้ลอยวนอยู่ในใจเขาเหมือนคาถาที่กระซิบ:
“ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นผู้กำหนด”
เขาพึมพำในใจ และทุกครั้งที่ทวน มันยิ่งฟังดูอันตรายยิ่งขึ้น ยั่วยวนยิ่งขึ้น มันคือการยอมจำนน? เป็นคำท้า? หรือทั้งสองอย่าง? บางทีเธออาจรู้ดีว่าควรพูดอะไร บางทีเธอกำลังทดสอบว่าเขาจะไปได้ไกลแค่ไหน
บางทีเขาอาจไปไกลเกินไปแล้ว
เขาก้าวไปที่เก้าอี้ที่เธอนั่ง ราวกับต้องการยืนยันว่าเธอเคยอยู่ที่นั่นจริง ๆ ปลายนิ้วสัมผัสพนักเก้าอี้ จากนั้นเขานั่งลงในตำแหน่งเดียวกัน ศอกวางบนเข่า มือประสานกันใต้คาง
และเขานั่งอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานานหลายนาที คิด รับรู้
พยายาม — อย่างไร้ผล — ควบคุมลมหายใจ
ความเงียบถูกทำลายด้วยเสียงแจ้งเตือนที่เบา ๆ
อีกฟากหนึ่งของวิทยาเขต ลูนาเอนตัวพิงรถของตัวเอง แสงพระอาทิตย์ตกทาสีแดงระเรื่อบนตัวถังรถ และเธอมองหน้าจอมือถือเหมือนกำลังเขียนไม่ใช่ข้อความ แต่เป็นบทที่สอง
นิ้วมือพิมพ์ด้วยความแม่นยำ โดยไม่ลังเล
“ขอบคุณสำหรับการให้คำปรึกษา
ฉันรู้สึก… ถูกกระตุ้นให้เรียนรู้ต่อ จนกว่าจะถึงชั่วโมงเรียนหน้า”ไม่มีอิโมจิ ไม่มีชื่อ
เธอรู้ว่าเขาจะจำได้
เธอรู้ว่าไม่จำเป็นต้องเซ็นชื่อความปรารถนาของตัวเอง
เธอกด “ส่ง” แล้วยิ้ม ยิ้มเล็ก ๆ ที่ควบคุมได้ แต่มีไฟลุกโหมอยู่เบื้องหลัง
ในขณะเดียวกัน กลับไปที่ห้องทำงาน มือถือของเขาสั่นบนโต๊ะ เขายื่นมือไป ปลดล็อกหน้าจอ อ่านข้อความช้า ๆ หนึ่งครั้ง แล้วอีกครั้ง หัวใจเต้นแรง — ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะการยืนยัน
เธอเข้าใจเกมแล้ว และเธออยู่ในเกม
เขาปิดหน้าจอ เอนตัวพิงเก้าอี้ แล้วหลับตา
ไม่เหลือข้อสงสัยอีกต่อไป ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองตอนนี้เป็นเพียงสัญญาณเตือน
เพราะจากจุดนี้ไป ทั้งสองคนจะไม่มีใครออกมาได้อย่างครบถ้วน
ระเบียงบ้านของครอบครัวประดับประดาด้วยไฟประดับ สร้างบรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง ขณะที่กลุ่มญาติๆ นั่งล้อมรอบโต๊ะไม้แบบเรียบง่าย ขวดเบียร์และแก้วไวน์เปล่าวางอยู่บนโต๊ะ และอากาศอบอวลไปด้วยพลังแห่งความไร้กังวลของค่ำคืนฤดูร้อนกาบีนั่งอยู่ท่ามกลางญาติๆ หัวเราะกับบางสิ่งบางอย่างที่เธอแทบไม่ได้สนใจ เพราะสายตาของเธอยังคงเหลือบไปมองราวีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ กำลังคุยกับผู้ชายคนอื่นๆ เขาใส่เสื้อยืดสีดำที่เน้นให้เห็นกล้ามแขน และท่าทางที่เขายกขวดเบียร์ขึ้นจิบทำให้เธอรู้สึกปากแห้ง"มาเล่นเกมทรูธแอนด์แดร์กันเถอะ!" ญาติคนหนึ่งเสนออย่างตื่นเต้นกาบีรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว *นี่แหละโอกาสของฉัน*คนอื่นๆ เห็นด้วย และไม่นานเกมก็เริ่มต้นด้วยคำถามโง่ๆ และการท้าทายที่ไม่เป็นอันตราย จนกระทั่งถึงตาของกาบีเธอมองตรงไปที่ราวี ริมฝีปากของเธอโค้งเป็นรอยยิ้มซุกซน"จริงหรือกล้า ราวี?"เขายกคิ้วขึ้น รู้สึกถึงความท้าทายในอากาศ "กล้า"กาบีกัดริมฝีปาก ดวงตาเป็นประกาย "ฉันท้าคุณ...ให้จูบฉัน"ความเงียบปกคลุมกลุ่มคนชั่วครู่ ก่อนที่เสียงหัวเราะและการล้อเลียนจะเริ่มต้นขึ้น"อ้อ มันเป็นการฝึกซ้อมสำหรับเดทพรุ่งนี้ของฉัน" กาบี
แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านใบไม้ สาดแสงสีทองลงบนพื้นป่า กาบีจัดกางเกงยีนส์ขาสั้นที่เน้นส่วนโค้งเว้าของต้นขาขณะเดินนำหน้าราวี โดยรู้ดีว่าเขาไม่อาจละสายตาไปได้“จำได้ไหมตอนที่เราเคยมาเล่นซ่อนหากันที่นี่?” เธอถามพลางเหลียวมองข้ามไหล่ราวีกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “จำได้ แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้ใส่กางเกงขาสั้นที่โชว์ก้นครึ่งท่อนแบบนี้นะ”“จำได้” เขาตอบ เสียงแหบกว่าที่เขาอยากให้เป็น “เธอซ่อนตัวอยู่ที่เดิมตลอดเลย”เธอหัวเราะเบาๆ อย่างยั่วยวน “แล้วเธอก็หาฉันเจอทุกครั้ง”บรรยากาศระหว่างพวกเขากลายเป็นอึดอัด กาบีหยุดกะทันหัน หันมาหาเขาพร้อมรอยยิ้มที่เย้ายวนใจ“ฉันพนันได้เลยว่าเธอยังจะหาฉันเจอ”ราวีรู้สึกเลือดสูบฉีดไปทั่วร่างกาย “งั้นเหรอ ลูกพี่ลูกน้อง?”“มันก็แค่เรื่องตลก” เธอตอบ แต่สายตาของเธอบอกเป็นอย่างอื่นก่อนที่เขาจะตอบ กาบีก็หันหลังและหายไปในหมู่ต้นไม้ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมของเธอ กลิ่นหวานปนเย้ายวนที่ต้องห้ามราวีเริ่มนับถึงสามสิบ เหมือนในสมัยก่อน แต่ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นด้วยเหตุผลที่แตกต่างออกไป เมื่อเขาคิดว่าถึงเวลาแล้ว เขาก็เริ่มมองหาเธอไม่นานนัก ผ้าสีชมพูชิ้นหนึ่งจากเสื้อของเธอปรากฏขึ้นหลัง
ห้องจัดเลี้ยงของฟาร์มครอบครัวอบอวลไปด้วยแสงไฟอบอุ่น เสียงเพลงสนุกสนาน และกลิ่นอาหารที่ปรุงเองที่บ้าน ลูกโป่งหลากสีสันลอยอยู่บนเพดาน และบนโต๊ะหลักมีเค้กก้อนใหญ่ประดับด้วยเทียนระยิบระยับเพื่อฉลองวันเกิดครบรอบ 80 ปีของคุณยายมาทิลเด ราวีซึ่งไม่ได้ไปร่วมงานรวมญาติมาเกือบ 5 ปี รู้สึกทั้งคิดถึงและไม่สบายใจขณะเดินผ่านประตู เขาจอดรถและจัดเสื้อให้เรียบร้อย รู้สึกถึงความร้อนชื้นของฤดูร้อนที่เกาะติดผิว เขาสำรวจห้องเพื่อมองหาใบหน้าที่คุ้นเคย จนกระทั่งเสียงหัวเราะดังไพเราะดึงดูดความสนใจของเขา กาบี เธอยืนอยู่ใกล้โต๊ะเครื่องดื่ม สวมชุดเดรสลายดอกไม้เข้ารูปที่เน้นส่วนโค้งเว้าของร่างกาย เธอโน้มตัวลงไปหยิบแก้ว ทำให้ผ้าเลื่อนขึ้นเล็กน้อยเหนือต้นขา และราวีก็รู้สึกจุกในท้องโดยไม่รู้ตัว *เธอเปลี่ยนไปแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?* ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเธอ เธอยังเป็นแค่เด็กสาววัยรุ่นผอมบาง ไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้ที่มีผมหยิกสลวย ริมฝีปากอวบอิ่ม และสายตาที่ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับด้วยซ้ำ “—ราวี!” ลุงคาร์ลอสเรียกพลางยกขวดไวน์ขึ้น “—มานี่สิ เจ้าเด็กซน มาชนแก้วกัน!” เขายิ้มฝืนๆ แล้วเดินเข้าไปหาก
หกเดือนผ่านไปนับตั้งแต่มีการทำสัญญากัน หกเดือนแห่งการพบกันอย่างลับๆ ประตูที่ปิดสนิท และม่านที่ปิดลง หกเดือนที่อลิสซาได้เรียนรู้ทุกส่วนของร่างกายของซามูเอลและไคโอ ทุกเสียงคราง ทุกเสียงถอนหายใจ ทุกวิธีที่จะทำให้พวกเขาสูญเสียการควบคุมแต่มันยังไม่เพียงพออลิสซามองซามูเอลผ่านหน้าต่างสำนักงานขณะที่เขากำลังคุยกับลูกค้าฝั่งตรงข้ามถนน ชุดสูทสีเทาที่ไร้ที่ติ ท่าทางที่แข็งทื่อ รอยยิ้มแบบมืออาชีพ—ทั้งหมดนี้แตกต่างจากชายที่กดเธอไว้กับผนังห้องน้ำเมื่อคืนก่อน นิ้วของเขาสัมผัสผิวของเธอขณะที่ไคโอจูบเธอจนเธอแทบหายใจไม่ออก“คิดจะหนีไปกับเขาเหรอ?”ไคโอปรากฏตัวด้านหลังเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาสัมผัสที่คอของเธอขณะที่มือของเขาลูบลงไปที่เอวของเธอ“คุณก็รู้ว่าฉันไม่คิดอย่างนั้น” เธอกระซิบ แต่ก็ไม่ได้ผล“แต่คุณต้องการมากกว่านั้น” ไคโอสังเกตเห็น นิ้วของเขากระชับที่สะโพกของเธอ คุณต้องการให้เขาครอบครองคุณอลิสสาไม่ตอบ เธอไม่จำเป็นต้องตอบ ไคโออ่านความเงียบของเธอได้ดีกว่าใครๆ“ระวังหน่อย เจ้าหญิง” เขาเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่คาดคิด ซามูเอลจะไม่ยอมอ่อนข้อเรื่องนี้เธอหันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยค
สามวันผ่านไปแล้วนับตั้งแต่ซามูเอลหนีไป อลิสซาเฝ้านับชั่วโมงนับนาที ขณะที่ไคโอเบี่ยงเบนความสนใจเธอด้วยเรื่องราวเร่าร้อนและการสัมผัสที่ทำให้ผิวเธอร้อนผ่าว—แต่ไม่เคยเลยเถิดไปมากกว่านั้น ราวกับว่าพวกเขาทั้งสองรู้ดีว่าการก้าวไปแม้แต่ก้าวเดียวโดยปราศจากซามูเอลจะเป็นการทรยศอย่างแท้จริงเมื่อประตูหน้าบ้านเปิดออกในคืนนั้น อลิสซาก็เตรียมพร้อมแล้ว“คุณไปไหนมา?” เธอปรากฏตัวในห้องโถงทางเข้าเหมือนผี ห่อหุ้มตัวเองด้วยชุดนอนโปร่งใสเท่านั้นซามูเอลหยุดอยู่กลางห้องโถง กระเป๋าเดินทางของเขาร่วงลงพื้นเสียงดังตุบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น—ความเสียใจ?“งาน” เขาพึมพำ หลีกเลี่ยงการสบตาเธอ“โกหก” อลิสซาขยับเข้าไปใกล้จนเหลือระยะห่างเพียงหนึ่งนิ้ว กลิ่นวิสกี้และน้ำหอมราคาถูกโอบล้อมซามูเอลราวกับเสื้อคลุม “คุณหนีไป”ในที่สุดเขาก็มองเธอ ดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความปรารถนา“เธออยากให้ฉันพูดอะไร อลิสซา? ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีเหรอ?” เสียงของเขาแหบพร่าราวกับกระดาษทราย “เธอเป็นลูกเลี้ยงของฉันเว้ย!”“แล้วไงล่ะ?” เธอจิกเล็บลงบนฝ่ามือ “แม่ฉันตายแล้ว คุณไม่ได้เลี้ยงดูฉัน
แสงเทียนริบหรี่บนผนังห้องนอน ทอดเงาเต้นระยิบระยับบนเรือนร่างที่พันเกี่ยวกันของพวกเขา อลิสซานอนอยู่บนผ้าปูที่นอนสีดำ ผิวสีทองของเธอตัดกับผ้าสีเข้ม ขณะที่ไคโอและซามูเอลมองเธอจากคนละฝั่งของเตียง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นของเซ็กส์และความปรารถนา ส่วนผสมที่เย้ายวนใจทำให้หัวใจของอลิสซาเต้นเร็วขึ้น“เธออยากเริ่มจากตรงไหน?” ไคโอถาม พลางใช้นิ้วลูบเป็นวงกลมช้าๆ บนต้นขาด้านในของอลิสซา ทำให้เธอตัวสั่นเธอมองไปที่ซามูเอล ผู้ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาสีเข้มของเขาเปล่งประกายด้วยความเข้มข้นที่เกือบทำให้เธอหวาดกลัว“ซามูเอล” เธอกระซิบพลางเอื้อมมือไปหาเขา “มานี่สิ”ครู่หนึ่ง เขาลังเล จากนั้นด้วยการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาเข้ามาใกล้เธอ จูบเธอที่ดูเหมือนจะเป็นการแสดงออกมากกว่าการขอร้อง มือใหญ่ของเขาประคองหน้าอกของเธอ บีบมันด้วยแรงที่เกือบจะทำให้เจ็บ แต่ยิ่งทำให้เอลิสซ่าตื่นเต้นมากขึ้นไคโอไม่ได้อยู่นิ่งเฉยนานนัก ปากของเขาจูบที่ต้นคอของเอลิสซ่า ฟันของเขาขบเบาๆ บนผิวที่บอบบาง ขณะที่มือของเขาลื่นลงไปตามร่างกายของเธอ สำรวจทุกส่วนโค้งเว้า"บ้าจริง เธอสมบูรณ์แบบ" ไคโอคำราม เสียงแหบพร่าด้วยความปรารถนาซามูเอลไม่ได
ไอระเหยจากห้องน้ำลอยออกมาทางช่องว่างใต้ประตูขณะที่ซามูเอลเดินขึ้นบันได ด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากใช้เวลาทั้งวันพยายาม — และล้มเหลว — ในการไม่คิดถึงอลิสซา ทางเดินเงียบสงบ แสงสว่างมาจากโคมไฟเล็กๆ ที่ชานบันไดเพียงเล็กน้อยแล้วประตูห้องน้ำก็เปิดออกอลิสซาก้าวออกมาในเมฆไอร้อน ร่างกายยังเปียกชุ่ม ห่อหุ้มด
ความร้อนในฤดูร้อนดูเหมือนจะเกาะอยู่ที่บ้านหลังนั้นตลอดกาล แอร์ที่พังมาหลายสัปดาห์เปลี่ยนทุกห้องให้กลายเป็นเรือนกระจกที่อบอ้าว และมาริน่า หญิงสาววัย 22 ไม่รู้จะทำอย่างไรให้ตัวเองเย็นขึ้นแล้ว เธอสวมแค่กางเกงขาสั้นตัวสั้นกับเสื้อกล้ามบางๆ ที่เปิดให้เห็นไหล่สีทองจากแสงแดดอย่างชัดเจน เธอยืดตัวลงบนโซฟาใน
การรอคอยครั้งนี้เป็นการทรมานที่ถูกคำนวณมาแล้ว สามวัน เจ็ดสิบสองชั่วโมงแห่งการงดเว้นตามโปรแกรม สี่พันสามร้อยยี่สิบนาทีแห่งความเจ็บปวดโดยเจตนา เธอนับทุกนาทีอพาร์ตเมนต์ของเธอราวกับถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นห้องขัง ทุกสิ่งของธรรมดาๆ อย่างแปรงผมที่วางบนอ่างล้างหน้า ถ้วยกาแฟยามเช้า หรือเตียงที่ไม่ได้เก็บ ต่า
ข้อความมาถึงตอนตีสามสิบเจ็ด“เธอฝันถึงฉันวันนี้ไหม?”เธอตื่นขึ้นด้วยเสียงแจ้งเตือน โทรศัพท์สว่างขึ้นในห้องมืด หัวใจเต้นแรงก่อนที่จะอ่านด้วยซ้ำ ไม่จำเป็นต้องเช็คผู้ส่ง ไม่มีใครส่งข้อความในเวลานี้ ไม่มีใครพูดกับเธอแบบนี้เธอพิมพ์ตอบก่อนที่ความง่วงจะทำให้คิดได้ดี“ใช่”สามจุดโผล่ขึ้น หายไป โผล่ขึ้นอีก







