บทที่ 1.6

สีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปในทันที ในที่สุดเสียงแหบแห้งของเขาก็เอ่ยคำ “เพียงใช้สายตามองและจับชีพจรคราเดียวกลับรับรู้ได้ถึงอาการโดยละเอียด ช่าง...ล้ำเลิศโดยแท้” เขายิ้มเยาะที่มุมปาก “ทว่าน่าเสียดายแม้รู้ก็ใช่ว่าจะสามารถรักษา”

เงียบกริบ...

นางลุกขึ้นยืนจากนั้นมองบุรุษอีกคนที่มองนางด้วยความหวัง “ข้าช่วยเพียงคนที่อยากมีชีวิตอยู่เท่านั้น”

ทุกคนสูดลมหายใจเข้าลึก มองนางด้วยสายตาเย็นเยียบ ทว่าเจ้าตัวที่เป็นคนไข้กลับหัวเราะ “ไม่มีผู้ใดอยากตายหากมีทางรอด” เขามีท่าทางสิ้นหวังจนนางรับรู้ได้

“ผู้ที่บอกว่าไม่อยากตายเหตุใดจึงออกมาจากเมืองหลวงที่มีหมอฝีมือดีมากมาย” นางต่อคำกับเขาโดยไม่มีท่าทีเกรงกลัว

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกเรามาจากเมืองหลวง!” หนึ่งในคนคุ้มกันปราดเข้ามาพร้อมท่าทางราวจะชักกระบี่ หญิงสาวมองเขาด้วยใบหน้าเย็นชา

“ที่นี่เมืองอวี่หยาง ตะวันออกคือเมืองหลวง ตะวันตกคือเมืองหั่วซี ถนนด้านหลังพวกท่านมุ่งตรงมาจากเมืองหลวง ในเมื่อพวกท่านมาจากทางนั้นก็ต้องมาจากเมืองหลวง ผู้ใดมีสติปัญญาย่อมบอกได้ในทันที” นางมองเขาราวกับมองคนโง่งม อีกฝ่ายชะงักหน้าม้านไปทันที

ชายหนุ่มที่สวมเสื้อคลุมจิ้งจอกผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมองนาง “ไม่ผิด ข้ามาจากเมืองหลวง แต่หากที่นั่นมีหมอฝีมือดีจริง เช่นนั้นข้าคงไม่ต้องออกมาจากเมืองหลวง กระทั่งดั้นด้นจนถึงมาที่นี่”

“เช่นนั้นไม่ดีกว่าหรือหากให้คนเสาะหาหมอมือดีส่งกลับไป ดั้นด้นออกมาทั้งที่ร่างกายไม่อาจทานความหนาวเหน็บ เช่นนี้มิใช่การรนหาที่?” นางกล่าวจบเริ่มดึงซองเข็มออกคลี่ สายตาของเขาจับจ้องมาที่ใบหน้าเรียบเฉยของนาง เซี่ยจื่อเตี๋ยกล่าวต่อ “หรือว่าไม่กลัวตาย?”

เสียงสูดหายใจดังขึ้นโดยรอบ พร้อมกันนั้นก็มีเสียงฟ้าผ่าลงมาเสียงดังลั่น ทารกแรกเกิดสะดุ้งร้องไห้จ้าเพราะตกใจ ทว่าหญิงสาวกลับสบตากับเขานิ่ง...นาน

“ความตายนั้นไม่น่ากลัว” เขากล่าว

นางหัวเราะ “เคยตายหรือจึงรู้ว่าไม่น่ากลัว” นางเคยมาแล้วจึงบอกได้เลยว่ามันน่ากลัวมาก ดิ้นรนทุรนทุรายอย่างไรก็เต็มไปด้วยความมืดมนและสิ้นหวัง กระทั่งลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็ยังน่าหวาดวิตกไม่มีวันลืม “ถอดเสื้อ” นางสั่ง

ทุกคนขยับตัวแต่นางมองไปยังกุนซือผู้นั้น “หากอยากช่วยก็หาอะไรมากั้นรอบตัวเขาอย่าให้ลมเข้ามา”

ทุกคนมองไปยังกุนซือ เสียงแหบของชายหนุ่มออกคำสั่ง “กุนซือว่านทำตามที่นางบอก”

“ขอรับ”

ไม่มีฉากกั้น ไม่มีผ้านวมหนานุ่มเพียงพอ ดังนั้นที่ทำได้ก็คือ...กำแพงมนุษย์ เซี่ยจื่อเตี๋ยมองคนคุ้มกันของชายหนุ่มด้วยสายตาอึ้งงัน

“ถอดเสื้อข้าจะฝังเข็มปกป้องหัวใจเอาไว้ก่อน” นางสั่งอีกครั้งจากนั้นจึงยื่นมือออกไปแหวกสาบเสื้อของเขาออก บาดแผลหลายแห่งบนหน้าอกแกร่งยังคงอยู่ มีที่หายแล้ว ยังไม่หาย เพิ่งสมานตัวดี และแผลเป็น

หญิงสาวมองประเมินครู่หนึ่งด้วยสายตาที่ไม่แม้แต่จะวูบไหว ลงมือฝังเข็มด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตลอดเวลารับรู้ว่าชายหนุ่มหล่อเหลากำลังจ้องมองมา

“บาดแผล” นางมองเขา

ใบหน้าหล่อเหลายิ้มบาง... บุรุษผู้นี้มีใบหน้าซึ่งสวรรค์ประทานมาให้ ทว่าน่าเสียดายที่ชีวิตนี้แขวนอยู่บนเส้นด้ายผุกร่อนที่พร้อมจะขาดลงทุกเมื่อ

นางหยิบมีดสั้นออกมาเล่มหนึ่ง ยังไม่ทันได้ดึงออกจากฝัก กระบี่ยาวก็พาดลงมาที่ลำคอ นางถอนหายใจ “ได้ เช่นนั้นก็ขุดหลุมเอาไว้รอฝังเขาได้เลย ข้าให้เวลาเขาไม่เกิน...สองวัน”

กระบี่ที่พาดลงมาสั่นไหวเล็กน้อย นางเก็บของกลับเข้าที่ เสียงเอ่ยถามจึงดังขึ้น “แล้วหากข้าเชื่อเจ้า ข้าจะอยู่ได้อีกกี่วัน”

“วันต่อวัน อาจจะมากกว่าสามวัน สามเดือน หรือสามปี ไม่มีผู้ใดบอกได้ ก่อนหน้านี้ท่านบอกเองว่าที่เมืองหลวงไม่มีหมอที่ยอมรักษาท่าน ตอนนี้ข้าเพียงบอกได้ว่าท่านต้องตายอย่างแน่นอน รู้หรือไม่ว่าอุปสรรคของหมอที่ทำหน้าที่รักษา อะไรคือสิ่งที่ยากที่สุด”

“อะไรหรือ” เขายิ้มทว่ารอยยิ้มกลับไปไม่ถึงดวงตา เห็นชัดว่าเขาได้ยอมแพ้กับชีวิตนี้ไปแล้ว และไม่เชื่อว่านางสามารถช่วยเขาได้

“คนไข้ที่ไม่ให้ความร่วมมือ” นางกล่าวประโยคที่ทำให้ดวงตาเขาเปลี่ยนไป มีความงุนงงเล็กน้อยในดวงตาคมคู่นั้น นางกล่าวต่อ “หากจะรักษาอย่างน้อยคนไข้ต้องอยากอยู่ต่อ อยากรอดตาย อยากมีชีวิต มีความหวัง ทว่าท่านไม่มีเลยทั้งหมดนั้น นี่เป็นอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดของคนเป็นหมอ”

เขา...มองนาง “แล้วหากข้าไม่อยากตายเล่าต้องทำอย่างไร”

“แผล” นางตอบ กุนซือว่านผู้นั้นนั่งลงข้างๆ นาง ชี้มือไปยังขาข้างหนึ่งที่เหยียดยาวของชายหนุ่ม นางมองเขาจากนั้นเปิดผ้าคลุม

หญิงสาวดึงมีดสั้นออกจากฝัก คนรอบตัวขยับทันทีแต่มือใหญ่ยกขึ้นห้าม เซี่ยจื่อเตี๋ยไม่ได้เงยหน้ามอง ไม่ได้สนใจ นางลงมือกรีดกางเกงของเขาเป็นทางยาว มองบาดแผลที่ถูกผ้าพันเอาไว้ เลือดสีดำยังคงซึมออกมา มีกลิ่นบางอย่างปะปนมากับเลือด นางค่อยๆ แกะผ้าที่พันออกจนหมด ขมวดคิ้วมองแผลของเขาที่ติดเชื้อจริงๆ