تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 1.4
تاريخ النشر:
2026-02-24 16:39:32วิชาแพทย์ไม่ว่าจะแผนปัจจุบันหรือแผนโบราณ เป้าหมายก็ล้วนไม่ต่างกัน นั่นก็คือการช่วยชีวิตและบรรเทาความเจ็บป่วยให้ผู้คน เซี่ยจื่อเตี๋ยค่อยๆ เรียนรู้จากเซี่ยเหอพร้อมๆ กับการอ่านตำรับตำราต่างๆ ของบรรพบุรุษที่จดบันทึกเอาไว้ ความน่าสนใจของการฝังเข็ม ความมหัศจรรย์ของสมุนไพรที่แม้แต่สิ่งที่ปลูกเอาไว้หลังบ้านก็ยังมีและสามารถนำมาใช้
ร้านหมอตระกูลเซี่ยแห่งเมืองอวี่หยาง เดิมทีชาวบ้านก็รู้จักและนับถือ บัดนี้มีนางเพิ่มเข้ามาเป็นท่านหมออีกคน แน่นอนว่าทุกคนย่อมสงสัยใคร่รู้
หญิงสาวกับเซี่ยเหอแลกเปลี่ยนความรู้ ความสงสัย กระทั่งนำมาปรับใช้เพื่อรักษาคนเจ็บป่วย แรกๆ เซี่ยเหอสงสัยนาง ทว่านางคัดลอกตำราออกมาหลายเล่ม กล่าวอ้างว่าเคยอ่านตำราจากเมืองหลวง ใช้การรักษาแบบปัจจุบันในการโต้แย้งการรักษาตามแบบโบราณ บอกเขาในเรื่องจุดเด่น จุดด้อย กระทั่งกระบวนการของร่างกายมนุษย์
ภาพวาดกลไกต่างๆ ของร่างกาย ทั้งหญิงและชาย ส่วนที่เหมือน ส่วนที่แตกต่าง กระทั่งในที่สุดเซี่ยเหอก็ค่อยๆ ยอมรับ แต่สิ่งหนึ่งที่เขายังคงไม่อาจเข้าใจ ไม่อาจยอมให้นางกระทำ นั่นก็คือ...การผ่าตัด
ข่าวการศึกทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน ชายแดนทางเหนือเกิดสงครามแย่งชิงเพื่อยึดแนวเขตของเป่ยหยวนซาน ฟังว่าอนุชาของฮ่องเต้นำทัพออกไปเพื่อขับไล่ศัตรู เหล่าทหารหาญนับหมื่นถูกเกณฑ์ไปช่วยทำศึก
ชินหวางผู้เป็นแม่ทัพไร้พ่ายทำศึกห้ำหั่นกับศัตรู ผู้คนยกย่องสรรเสริญในความกล้าหาญ จิตใจที่ภักดี ความเก่งกาจที่ไม่เป็นสองรองใคร หัวใจที่มั่นคงหนักแน่น กับฝีมือการรบและแผนการอันแยบยลทำให้ชายแดนเหนือที่ควรสูญเสีย บัดนี้กลับยังคงยืนหยัดเอาไว้ได้
ปีแรกที่หญิงสาวเริ่มศึกษาวิชาแพทย์ พร้อมๆ กันนั้นก็มีข่าวศึกสงครามยังชายแดนเหนือ จวบจวนล่วงเข้าปีที่สองเซี่ยจื่อเตี๋ยนั่งประจำที่ร้านหมอตระกูลเซี่ย ตรวจคนไข้ที่เข้ามาไม่เว้นในแต่ละวัน ผ่านไปจนล่วงเข้าปีที่สามนับจากถูกหย่าขาด อายุล่วงเข้ายี่สิบผู้คนกำลังซุบซิบเอ่ยถึงเรื่องที่นางไม่ยอมออกเรือนแต่งให้ผู้ใด
ผู้ที่ล่วงรู้ก็บอกให้ผู้ที่ไม่รู้ได้ฟัง...
ผู้ที่รู้อยู่แล้วล้วนถอนหายใจด้วยความจนใจ...
สตรีออกเรือนหากสมปรารถนาก็เป็นดังพรอันประเสริฐ ทว่าหากไม่เป็นไปดังใจปรารถนา ก็ถูกผู้คนติฉินนินทาว่าร้าย ยิ่งเป็นสตรีที่ถูกสามีหย่าขาด บ้านสามีขับไล่ แน่นอนย่อมไม่มีบุรุษใด หรือจวนใดยอมรับ
ยิ่งอายุปาเข้าไปยี่สิบแล้ว ก็ยิ่งถูกมองว่าชาตินี้คงไม่ได้แต่งงานโดยไม่ต้องสงสัย
แม้งดงาม...แล้วอย่างไร
แม้เก่งกาจด้านการแพทย์...แล้วอย่างไร
ชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ ความอำมหิตที่ถูกบอกเล่าต่อๆ มา ล้วนทำให้ผู้คนส่ายหน้าในยามที่เอ่ยถึง มีคนชมชอบก็ย่อมมีคนชิงชัง มีคนยกย่องก็ต้องมีคนปรามาส นี่เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์
ในขณะที่ผู้คนล้วนกล่าวถึงเซี่ยจื่อเตี๋ยทั้งดีและร้าย ตัวนางเองกลับไม่อนาทรร้อนใจ หมั่นฝึกฝน เรียนรู้ กระทั่งเพลิดเพลินกับการใช้ชีวิตที่สองซึ่งตนเก็บกลับมาได้
บุตรสาวเจ้าเมืองตั้งครรภ์และต้องการหมอไปดูแลให้คำปรึกษา ทั้งหมอตำแยก็แล้ว แม่นมก็แล้ว กลับไม่อาจทำให้นางสบายใจ กระทั่งในที่สุดเซี่ยจื่อเตี๋ยก็ถูกเรียกตัวไปพบ
หลังคลอดอย่างปลอดภัยแล้วหญิงสาวได้รับปูนบำเหน็จเป็นเงินถึงสองร้อยตำลึงทอง แม้ไม่อยากรับแต่ชีวิตก็ต้องมีต้นทุน หญิงสาวยอมรับเอาไว้หลังปฏิเสธครั้งที่สามไม่เป็นผล จากนั้นจึงกลับจวนตระกูลเซี่ยไปพร้อมเนื้อสิบชั่ง[1] สั่งพ่อครัวก่อไฟย่างเนื้อแจกทุกๆ คนในจวนให้ได้ลิ้มรสอย่างเท่าเทียม!!
ไม่นาน...คนไข้ที่เรียกตัวหาหญิงสาวก็เพิ่มขึ้น และมากกว่าครึ่งล้วนเป็นอิสตรีด้วยกัน
ล่วงเข้ายามเฉิน[2]หน้าจวนตระกูลเซี่ยมีเสียงทุบประตูเรียกอย่างเร่งร้อน รถม้าคันหนึ่งจอดรออยู่ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ สะใภ้ตระกูลซวีตั้งครรภ์และเจ็บท้องคลอดก่อนกำหนด การเดินทางยิ่งทำให้สองแม่ลูกเสี่ยงชีวิต ดังนั้นสามีและสาวใช้กับคนขับรถม้าจึงมารับเซี่ยจื่อเตี๋ยอย่างเร่งร้อน
กลางป่าเขาระหว่างเมืองอวี่หยาง ริมแม่น้ำซวงเหอ ศาลเจ้าร้างที่ใช้หลบฝนค่อนข้างทุลักทุเล หญิงสาวช่วยทำคลอดให้สะใภ้ตระกูลซวี กระทั่งสองแม่ลูกปลอดภัยท่ามกลางความหวาดหวั่น สายฝนยิ่งเทกระหน่ำ เสียงฟ้าผ่าลงมารอบๆ หลายคราน่าตื่นตระหนก มองด้านนอกมืดทะมึนทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน หญิงสาวนั่งมองไปด้านนอกเพื่อรอให้ฝนซาด้วยความเบื่อหน่าย
ตอนนั้นเองกลุ่มคนบนรถม้าก็มุ่งตรงเข้ามาหลบฝน คนคุ้มกันที่ข้างเอวมีกระบี่ยาว ชุดที่สวมสีดำมีลายปักวกวน คนบนรถม้าถูกห่อเอาไว้ด้วยเสื้อคลุมแน่นหนา อีกฝ่ายถูกประคองลงมาด้วยท่าทีระมัดระวังอย่างถึงที่สุด
[1] หน่วยวัดน้ำหนักจีน หนึ่งชั่งหนักประมาณห้าถึงหกขีด
[2] ช่วงเวลาเจ็ดโมงเช้า
أحدث فصل
ข้าก็คือ...สตรีที่ถูกหย่าผู้นั้น!! บทที่ 6.6 จบ
ชินหวางฝู่กำลังวุ่นวายตระเตรียมการ เซี่ยจื่อเตี๋ยกำลังช่วยเสียนจื่อเตรียมของใช้ที่จำเป็นระหว่างที่เขาเดินทางไปชายแดน นางเน้นหนักไปกับสมุนไพรห้ามเลือด ผงยาแก้ปวด ยาสมานแผล กระทั่งยาแก้ไข้นางก็ยังเตรียมเอาไว้ให้เขาเสียนจื่อมองนางที่เอาแต่คร่ำเครียดเตรียมของ แม้แต่เวลาจะนั่งสนทนากันก็แทบไม่มี เสียงถอนหายใจดังขึ้น “เสี่ยวเตี๋ยข้าอยากกินน้ำแกงสาลี่หวานของเจ้า”นางจึงเลิกคิ้วหันมามองเขา “อยากกินตอนนี้?”“ใช่”นางมองไปรอบๆ เพราะยังเตรียมของได้ไม่ครบ “เช่นนั้นข้าไปทำให้ท่านครู่เดียว”เขายิ้มออกมา “ข้าไปช่วยเจ้า”ในห้องครัวเล็กชายหนุ่มกำลังมองหญิงสาวที่ยุ่งง่วนอยู่กับการทำน้ำแกงสาลี่หวาน “เจ้าไม่กังวลเลยหรือ”“กังวลเรื่องใด”“เรื่องที่ข้าไปออกรบ”นางเลิกคิ้วหันไปมองเขา “เหตุใดต้องกังวล ท่านเพิ่งไปครั้งแรกหรือก็เปล่า รีบไปรีบกลับมาก็สิ้นเรื่อง ข้ารู้ว่าท่านเก่งกาจไม่มีใครเหมาะที่จะนำทัพเท่ากับท่านอีกแล้ว”เขาขมวดคิ้ว “ก็ควรดีใจที่เจ้าเชื่อใจข้า แต่ว่า...ส่งคนรักไปชายแดนเหตุใดเจ้าไม่มีท่าทางกังวลเลย” เขาถอนหายใจพึมพำเสียงเบาคนเดียวหลังจากเตรียมของให้เขาเสร็จแล้วหญิงสาวก็รีบกลับจวน เสียนจื่อนั่
ข้าก็คือ...สตรีที่ถูกหย่าผู้นั้น!! บทที่ 6.5
หยวนเผิงหน้าซีด “ทะ...ท่านก็คือ... ที่แท้ก็เป็นท่าน ท่านคือ...” เขาพึมพำหญิงสาวอมยิ้มมองเสียนจื่อที่กำลังจะเดินกลับมา ในมือของชายหนุ่มมีมันเผาหนึ่งหัว...ในที่สุดก็เลือกได้เสียที นางลุกขึ้นกล่าว “ใช่แล้วข้าก็คือ...สตรีที่ถูกหย่าผู้นั้น เซี่ยจื่อเตี๋ย”หยวนเผิงประสานมือค้อมศีรษะ “ข้าน้อยไม่ได้... ข้าน้อยขออภัยที่ล่วงเกิน!!”“มิได้ๆ ข้าคงต้องขอตัวก่อน” นางเดินผ่านหยวนเผิงไปหาเสียนจื่อ“บุรุษหล่อเหลาผู้นั้นเจ้ารู้จัก??” เขาเลิกคิ้วถามนางนางเงยหน้าขึ้นมองเสียนจื่อ “หล่อเหลา??” นางหันกลับไปมองชายหนุ่มคนเมื่อครู่ “อ้อ...ก็พอดูได้” แต่ว่า...เมื่อหันกลับมามองใบหน้าของคนข้างๆ นางกลับยิ้มกว้าง นี่ต่างหากจึงจะเรียกว่าบุรุษหล่อเหลา “ท่านเลือกได้แล้วหรือ”เสียนจื่อยิ้มกว้าง “ได้แล้ว เจ้ารีบชิมดูว่าหวานหรือไม่” เขาบรรจงแกะมันเผานั้นส่งให้นางถึงปากสือเหยาที่เป็นเจ้าของเพิงน้ำชาอมยิ้ม ...มันเผาที่ท่านอ๋องยืนเลือกอยู่นานสองนาน แท้ที่จริงเขาไม่ได้เลือกให้ตัวเอง ทว่ากลับเดินไปเลือกให้ใต้เท้าหมอหญิงต่างหาก!!ปีที่สองที่โรงหมอแห่งราชสำนักทำการเปิด ศิษย์มากมายยังคงมาเรียนรู้แลกเปลี่ยน มีหมอหลายคนเข้ามาช่
ข้าก็คือ...สตรีที่ถูกหย่าผู้นั้น!! บทที่ 6.4
ทางหนึ่งรับเขาเป็นศิษย์ ทางหนึ่งมอบหมายให้เขาเปิดร้านหมอตระกูลหวังดังเดิม แม้แซ่หวังทว่าคนตระกูลหวังกลับไม่อาจสอดไม้สอดมือกับทรัพย์สินที่หญิงสาวยกให้หวังเหยียน กลืนไม่เข้าคายไม่ออก อยากกินแต่ก็ได้แต่นั่งมอง นี่เป็นการแก้แค้นคนใจแคบอย่างคนตระกูลหวังได้เป็นอย่างดี!!เพิงน้ำชาฝั่งตรงข้ามโรงหมอแห่งราชสำนัก เสียนจื่อรินชาส่งให้หญิงสาวทันทีที่นางเดินเข้ามานั่ง ผู้คนหันมามองทั้งสองคนด้วยสายตาสนอกสนใจข่าวลือมากมายหนาหู ชื่อเสียงแม้กู้คืนกลับมาได้ ทว่าอย่างไรนางก็เป็นสตรีที่เคยแต่งงานมาก่อน อีกทั้งยังเคยมีเรื่องมีราวจนหย่าขาดกับสามีคนก่อนตอนนี้ยังมีเรื่องพัวพันคลุมเครือกับจื่อเสียนชินหวาง ให้อย่างไรฐานะของนางก็ไม่มีใครมองว่าเหมาะสมกับเขาไม่ว่าจะไปที่ใดข้างกายนางก็จะมีเขาเสมอ ไม่ว่านางจะทำอะไรเขาเองก็จะวนเวียนอยู่เคียงข้าง นานวันเข้าก็ยังไม่มีทีท่าว่าทั้งสองจะประกาศข่าวดี ขุนนางที่รอวันคัดค้านถูมือรอ ขุนนางที่รอคอยชมความครื้นเครงเบิกตาเพื่อชมดูความวุ่นวายถึงอย่างนั้นจนแล้วจนรอดโรงหมอแห่งราชสำนักเปิดได้ครบปี ข่าวดีที่ทุกคนรอวิพากษ์วิจารณ์ก็ยังไม่ถูกประกาศมีครั้งหนึ่งเสนาบดีกรมคลังทนไม่ไหว ค
ข้าก็คือ...สตรีที่ถูกหย่าผู้นั้น!! บทที่ 6.3
“ข้าทำเอง” นางแย่งมาจากมือใหญ่ใช้เช็ดจมูก นางยังไม่หน้าหนาพอถึงขั้นให้เขาเช็ดน้ำมูกให้นะ!! “มิใช่ดึกมากแล้วหรือ”เขามองไปด้านนอกที่มืดสนิทและเงียบงัน “เกรงว่าคงล่วงเข้ายามอิ๋น[1]แล้วกระมัง”หญิงสาวลืมตาเงยหน้าขึ้นมองเขา “ไม่กังวลเรื่องชื่อเสียงแล้ว?”“ของผู้ใดเล่า ข้า?”นางถลึงตามองเขา “ก็ใช่น่ะสิ เป็นถึงท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์กลับรั้งอยู่ในจวนของสตรีที่เคยถูกสามีหย่า ชื่อเสียงหลังจากวันนี้ท่านจะเอาไปไว้ที่ใด?”เขาหัวเราะ “ข้าต้องสนใจไปไยว่าผู้คนข้างนอกนั่นจะคิดอย่างไรกับข้า ข้าสนเพียงเจ้าจะคิดเช่นไรไม่ดีกว่าหรือ”นางสบตาคมเข้มของเขานิ่ง เขาเองก็ไม่ยอมหลบมือใหญ่ยกขึ้นลูบแก้มของนางทีหนึ่ง “แต่หากเจ้าถือสา ชื่อเสียงของข้านี้ให้อย่างไรก็ต้องรบกวนเจ้ารับผิดชอบ ข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเจ้าจะไม่ทอดทิ้งข้า”“ท่าทางคล้ายเจ้าสาวกำลังจะถูกทอดทิ้งของท่านนี่มันอย่างไรกัน เป็นถึงจื่อเสียนชินหวางผู้ใดจะกล้าทำลายชื่อเสียงท่าน อีกอย่างท่านเป็นบุรุษ!”เขาหัวเราะกอดนางแน่นขึ้น “ท่าทางจะดีขึ้นแล้วจริงๆ ข้าสมควรกลับออกไปแล้วจริงๆ แต่...เจ้าดื่มยาก่อนข้าจึงจะกลับไป” เขาขยับลุกวางนางพิงหัวเตียง ประตูห้องถูกแง
ข้าก็คือ...สตรีที่ถูกหย่าผู้นั้น!! บทที่ 6.2
“อืม” นางหลับตาลงจริงๆ รู้สึกสบายตัวขึ้นมาก “ท่านพูดอะไรหน่อยสิ หาไม่คงหลับก่อนโจ๊กกับยามาถึง เรื่องข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “คิดว่าเจ้าคงอยากรู้ หวังเหยียนไปยังจวนว่าการ ตีกลองร้อนทุกข์ให้เจ้า ยอมรับโทษโบยยี่สิบไม้จากการทำให้ชื่อเสียงของเจ้าด่างพร้อย กลับจวนยังถูกคนตระกูลหวังโบยลงโทษซ้ำอีกสิบไม้”นางชะงักจากนั้นถอนหายใจออกมา “เขาเป็นคนไม่เลว แม้หลงผิดไปแต่ก็เพราะถูกคนตระกูลหวังปิดหูปิดตา ตอนนั้นเขายังเด็กตอนนี้โตแล้วกลับเข้าอกเข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น”แม้เป็นทายาททั้งยังเป็นบุตรชาย ทว่าก็เป็นเพียงบุตรนอกสสมรส เป็นบุตรชายที่เกิดจากอนุ ตอนนี้หวังคุ่นแต่งงานใหม่แล้ว มีฮูหยินเอก ไม่นานเขาก็จะมีทายาทสายตรงเชิดหน้าชูตาหวังเหยียนเล่าจะกลายเป็นอะไรในตระกูลหวัง ยิ่งเขาออกตัวแก้ต่างให้นาง หักหน้าคนตระกูลหวังเช่นนี้ เกรงว่าในอนาคตก็คงไม่มีใครในตระกูลสนับสนุนแล้ว“เขาเป็นอย่างไรบ้าง”“สาวใช้ออกมาตามหมอแล้ว อาการยังนับว่าน่ากังวล ทว่าอย่างไรก็เป็นคนตระกูลหวัง แม้ไม่ได้รับการดูแลดีเหมือนเมื่อก่อน แต่คงนับว่าปลอดภัยดีได้กระมัง”นางพยักหน้าถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เบี่ยงหน้าซุกเข้าไ
ข้าก็คือ...สตรีที่ถูกหย่าผู้นั้น!! บทที่ 6.1
“ตระกูลหวังช่างดีดลูกคิดรางแก้วเก่งเหลือเกิน ไม่เพียงไม่อยากเสียหน้า แต่ยังคิดจะดึงคนที่เคยทำลายกลับเข้าจวน ฐานะขุนนางขั้นห้าของใต้เท้าหมอหญิงนี่ช่าง...น่าดึงดูด” ร่างสูงก้าวเข้ามา ด้านหลังยังขุนนางมากมายติดตามมาด้วย“แม้แต่คนที่เคยรังเกียจไม่อยากอยู่ร่วมโลก ยังสามารถอ่อนน้อมไม่ถือสาเรื่องในอดีต เข้าใจผิดนานนับปี เกลียดชังนานนับชาติ ทว่ากล่าวประโยคเดียวหนังสือหย่าก็เป็นโมฆะแล้ว ช่างทำให้ผู้คนตื่นตาตื่นใจเสียจริง”นอกจากเสียนจื่อผู้ใดจะกล่าวประโยคเชือดเฉือนเช่นนี้ให้ฟังดูสุภาพนุ่มนวลได้อีก“ชื่อเสียงของสตรีผู้หนึ่ง กลับแก้ไขได้ด้วยประโยคที่กล่าวว่า...เป็นเรื่องเข้าใจผิด” ชายหนุ่มหัวเราะ “ข้ารู้จักกับใต้เท้าหมอหญิงมาก็นับว่าสักพัก ไม่เคยรู้ว่านางเป็นคนใจกว้างถึงเพียงนี้”“หม่อมฉันมิได้หมายความเช่นนั้น ท่านอ๋องทรงเข้าใจผิดแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่ารีบแก้ “ที่หม่อมฉันหมายถึงก็คือ...ตระกูลหวังจะต้องชดเชยให้เท้าหมอหญิงแน่นอน”“อย่างเช่น...จะคืนสินเดิมให้?” เสียนจื่อไม่ยอมปล่อย“เพคะแน่นอน เรื่องนั้นตระกูลหวังย่อมรีบจัดการคืนสินเดิมให้ใต้เท้าหมอหญิง”“อย่างเช่น...สินสอดที่นางควรได้?”“นั่นก็ด้วยเพค
ข้าก็คือ...สตรีที่ถูกหย่าผู้นั้น!! บทที่ 5.7
เซี่ยจื่อเตี๋ยเดินแหวกเข้าไปกลางวง “ถอยออกไป!” นางสั่งจากนั้นมือแตะหาชีพจร หญิงสาวประคองใบหน้าของหวังเจียวเจียวขึ้นเพื่อให้มั่นใจว่าในปากไม่มีสิ่งใดอยู่ จากนั้นก้มลงประคองให้อีกฝ่ายอ้าปากแล้ว...เป่าลมเข้าไป“นางทำอะไร!!”“เป็นสตรีด้วยกันแท้ๆ จุมพิตสตรีด้วยกันด้วยเหตุใด!!”หลังจากนั้นหญิงสาวก็วางมือ
آخر تحديث : 2026-03-30ข้าก็คือ...สตรีที่ถูกหย่าผู้นั้น!! บทที่ 5.6
“ข้า...หวังเหยียน คิดว่าท่านจากเมืองหลวงไปไม่กี่ปีคงจะจำข้าได้ เห็นท่านยังคงสบายดี ข้าผู้นี้ก็ดีใจยิ่งนัก เห็นท่านได้เป็นหมอหลวงหญิง ทั้งยังมีตำแหน่งขุนนางข้า...ยินดีกับท่านด้วย”“อ้อ..เอ่อ เกรงใจไปแล้ว” นางกล่าวด้วยความงุนงง ก่อนจากกันอีกฝ่ายยังจงเกลียดจงชัง อีกทั้งทันทีที่กลับมาถึงเมืองหลวง นางก็
آخر تحديث : 2026-03-29ข้าก็คือ...สตรีที่ถูกหย่าผู้นั้น!! บทที่ 5.5
จวนท่านหมอหญิงเสร็จแล้วและกำลังจะมีงานเลี้ยง ในงานเลี้ยงมีนางกำนัลอาวุโสถูกส่งมาจากวังหลวงเพื่อช่วยดูแลในเรื่องต่างๆ คนในจวนส่วนใหญ่ได้หลี่กงกงและเสียนจื่อเป็นคนช่วยจัดการหามาให้ ดังนั้นแม้ไม่คุ้นเคยทว่าเซี่ยจื่อเตี๋ยก็นับว่าจัดงานได้โดยไม่ขายหน้าผู้ใดเสียนจื่อสวมชุดสีน้ำเงินเข้มปักลายปักษากางปีก
آخر تحديث : 2026-03-29ข้าก็คือ...สตรีที่ถูกหย่าผู้นั้น!! บทที่ 2.6
ดึกมากแล้วตอนที่เสียนจื่อรู้สึกตัวขึ้นมากลางดึก เขาคอแห้งดังนั้นจึงควานมือหาน้ำดื่ม นึกไม่ถึงริมหน้าต่างกลับมีเงาคนขยับลุก มองในความมืดก็เห็นเซี่ยจื่อเตี๋ยงัวเงียเดินเข้ามา นางยังคงสวมชุดสีเหลืองบนตัวมีคราบโคลนหลงเหลือ “ดื่มน้ำหรือ”“ท่านหมอเซี่ย?”“อืมข้าเอง” นางรินน้ำส่งให้เขาจากนั้นเดินกลับไปทิ้
آخر تحديث : 2026-03-17
قد تعجبك أيضًا
ข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่79.5K وجهات النظرลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง138.1K وجهات النظرยอดชายานักพยากรณ์ : ท่านอ๋อง ชายาท่านเลี้ยงผี
ดอกถังร่วงหล่น277.3K وجهات النظرชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง44.8K وجهات النظرฮูหยินแม่ทัพคือหมอผ่าตัดมือทอง
ไป๋เหลียน/ฑริกา293 وجهات النظرพี่เขยสอนรัก
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko453 وجهات النظرไฉ่เฟิงผู้ช่วยตัวน้อยของมารดา
ดอกไม้หนาม945 وجهات النظرหวางเฟยตัวร้ายผู้นี้ จะเป็นเศรษฐีนีผู้มั่งคั่ง
Jiulin314 وجهات النظر
