บทที่ 1.4

วิชาแพทย์ไม่ว่าจะแผนปัจจุบันหรือแผนโบราณ เป้าหมายก็ล้วนไม่ต่างกัน นั่นก็คือการช่วยชีวิตและบรรเทาความเจ็บป่วยให้ผู้คน เซี่ยจื่อเตี๋ยค่อยๆ เรียนรู้จากเซี่ยเหอพร้อมๆ กับการอ่านตำรับตำราต่างๆ ของบรรพบุรุษที่จดบันทึกเอาไว้ ความน่าสนใจของการฝังเข็ม ความมหัศจรรย์ของสมุนไพรที่แม้แต่สิ่งที่ปลูกเอาไว้หลังบ้านก็ยังมีและสามารถนำมาใช้

ร้านหมอตระกูลเซี่ยแห่งเมืองอวี่หยาง เดิมทีชาวบ้านก็รู้จักและนับถือ บัดนี้มีนางเพิ่มเข้ามาเป็นท่านหมออีกคน แน่นอนว่าทุกคนย่อมสงสัยใคร่รู้

หญิงสาวกับเซี่ยเหอแลกเปลี่ยนความรู้ ความสงสัย กระทั่งนำมาปรับใช้เพื่อรักษาคนเจ็บป่วย แรกๆ เซี่ยเหอสงสัยนาง ทว่านางคัดลอกตำราออกมาหลายเล่ม กล่าวอ้างว่าเคยอ่านตำราจากเมืองหลวง ใช้การรักษาแบบปัจจุบันในการโต้แย้งการรักษาตามแบบโบราณ บอกเขาในเรื่องจุดเด่น จุดด้อย กระทั่งกระบวนการของร่างกายมนุษย์

ภาพวาดกลไกต่างๆ ของร่างกาย ทั้งหญิงและชาย ส่วนที่เหมือน ส่วนที่แตกต่าง กระทั่งในที่สุดเซี่ยเหอก็ค่อยๆ ยอมรับ แต่สิ่งหนึ่งที่เขายังคงไม่อาจเข้าใจ ไม่อาจยอมให้นางกระทำ นั่นก็คือ...การผ่าตัด

ข่าวการศึกทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน ชายแดนทางเหนือเกิดสงครามแย่งชิงเพื่อยึดแนวเขตของเป่ยหยวนซาน ฟังว่าอนุชาของฮ่องเต้นำทัพออกไปเพื่อขับไล่ศัตรู เหล่าทหารหาญนับหมื่นถูกเกณฑ์ไปช่วยทำศึก

ชินหวางผู้เป็นแม่ทัพไร้พ่ายทำศึกห้ำหั่นกับศัตรู ผู้คนยกย่องสรรเสริญในความกล้าหาญ จิตใจที่ภักดี ความเก่งกาจที่ไม่เป็นสองรองใคร หัวใจที่มั่นคงหนักแน่น กับฝีมือการรบและแผนการอันแยบยลทำให้ชายแดนเหนือที่ควรสูญเสีย บัดนี้กลับยังคงยืนหยัดเอาไว้ได้

ปีแรกที่หญิงสาวเริ่มศึกษาวิชาแพทย์ พร้อมๆ กันนั้นก็มีข่าวศึกสงครามยังชายแดนเหนือ จวบจวนล่วงเข้าปีที่สองเซี่ยจื่อเตี๋ยนั่งประจำที่ร้านหมอตระกูลเซี่ย ตรวจคนไข้ที่เข้ามาไม่เว้นในแต่ละวัน ผ่านไปจนล่วงเข้าปีที่สามนับจากถูกหย่าขาด อายุล่วงเข้ายี่สิบผู้คนกำลังซุบซิบเอ่ยถึงเรื่องที่นางไม่ยอมออกเรือนแต่งให้ผู้ใด

ผู้ที่ล่วงรู้ก็บอกให้ผู้ที่ไม่รู้ได้ฟัง...

ผู้ที่รู้อยู่แล้วล้วนถอนหายใจด้วยความจนใจ...

สตรีออกเรือนหากสมปรารถนาก็เป็นดังพรอันประเสริฐ ทว่าหากไม่เป็นไปดังใจปรารถนา ก็ถูกผู้คนติฉินนินทาว่าร้าย ยิ่งเป็นสตรีที่ถูกสามีหย่าขาด บ้านสามีขับไล่ แน่นอนย่อมไม่มีบุรุษใด หรือจวนใดยอมรับ

ยิ่งอายุปาเข้าไปยี่สิบแล้ว ก็ยิ่งถูกมองว่าชาตินี้คงไม่ได้แต่งงานโดยไม่ต้องสงสัย

แม้งดงาม...แล้วอย่างไร

แม้เก่งกาจด้านการแพทย์...แล้วอย่างไร

ชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ ความอำมหิตที่ถูกบอกเล่าต่อๆ มา ล้วนทำให้ผู้คนส่ายหน้าในยามที่เอ่ยถึง มีคนชมชอบก็ย่อมมีคนชิงชัง มีคนยกย่องก็ต้องมีคนปรามาส นี่เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์

ในขณะที่ผู้คนล้วนกล่าวถึงเซี่ยจื่อเตี๋ยทั้งดีและร้าย ตัวนางเองกลับไม่อนาทรร้อนใจ หมั่นฝึกฝน เรียนรู้ กระทั่งเพลิดเพลินกับการใช้ชีวิตที่สองซึ่งตนเก็บกลับมาได้

บุตรสาวเจ้าเมืองตั้งครรภ์และต้องการหมอไปดูแลให้คำปรึกษา ทั้งหมอตำแยก็แล้ว แม่นมก็แล้ว กลับไม่อาจทำให้นางสบายใจ กระทั่งในที่สุดเซี่ยจื่อเตี๋ยก็ถูกเรียกตัวไปพบ

หลังคลอดอย่างปลอดภัยแล้วหญิงสาวได้รับปูนบำเหน็จเป็นเงินถึงสองร้อยตำลึงทอง แม้ไม่อยากรับแต่ชีวิตก็ต้องมีต้นทุน หญิงสาวยอมรับเอาไว้หลังปฏิเสธครั้งที่สามไม่เป็นผล จากนั้นจึงกลับจวนตระกูลเซี่ยไปพร้อมเนื้อสิบชั่ง[1] สั่งพ่อครัวก่อไฟย่างเนื้อแจกทุกๆ คนในจวนให้ได้ลิ้มรสอย่างเท่าเทียม!!

ไม่นาน...คนไข้ที่เรียกตัวหาหญิงสาวก็เพิ่มขึ้น และมากกว่าครึ่งล้วนเป็นอิสตรีด้วยกัน

ล่วงเข้ายามเฉิน[2]หน้าจวนตระกูลเซี่ยมีเสียงทุบประตูเรียกอย่างเร่งร้อน รถม้าคันหนึ่งจอดรออยู่ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ สะใภ้ตระกูลซวีตั้งครรภ์และเจ็บท้องคลอดก่อนกำหนด การเดินทางยิ่งทำให้สองแม่ลูกเสี่ยงชีวิต ดังนั้นสามีและสาวใช้กับคนขับรถม้าจึงมารับเซี่ยจื่อเตี๋ยอย่างเร่งร้อน

กลางป่าเขาระหว่างเมืองอวี่หยาง ริมแม่น้ำซวงเหอ ศาลเจ้าร้างที่ใช้หลบฝนค่อนข้างทุลักทุเล หญิงสาวช่วยทำคลอดให้สะใภ้ตระกูลซวี กระทั่งสองแม่ลูกปลอดภัยท่ามกลางความหวาดหวั่น สายฝนยิ่งเทกระหน่ำ เสียงฟ้าผ่าลงมารอบๆ หลายคราน่าตื่นตระหนก มองด้านนอกมืดทะมึนทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน หญิงสาวนั่งมองไปด้านนอกเพื่อรอให้ฝนซาด้วยความเบื่อหน่าย

ตอนนั้นเองกลุ่มคนบนรถม้าก็มุ่งตรงเข้ามาหลบฝน คนคุ้มกันที่ข้างเอวมีกระบี่ยาว ชุดที่สวมสีดำมีลายปักวกวน คนบนรถม้าถูกห่อเอาไว้ด้วยเสื้อคลุมแน่นหนา อีกฝ่ายถูกประคองลงมาด้วยท่าทีระมัดระวังอย่างถึงที่สุด

[1] หน่วยวัดน้ำหนักจีน หนึ่งชั่งหนักประมาณห้าถึงหกขีด

[2] ช่วงเวลาเจ็ดโมงเช้า