บทที่ 1.3

เรื่องราวที่ได้รู้ช่วงที่นอนอยู่บนรถม้า ล้วนผ่านการบอกเล่าของเสี่ยวฟางที่สนทนากับเซี่ยเหอ หญิงสาวค่อยๆ ซึมซับและจดจำสิ่งที่ได้ยิน

เดิมทีตระกูลเซี่ยเป็นตระกูลหมอมาห้าอายุคน บิดาของหญิงสาวเคยช่วยชีวิตนายท่านตระกูลหวัง สองตระกูลจึงผูกพันผ่านการหมั้นหมายและคำสัญญา

หวังคุ่นเดิมทีก็มีคนรักอยู่แล้ว เพียงแต่ชาติตระกูลต่ำต้อยถูกรับเข้าจวนเป็นอนุคอยอุ่นเตียง อีกฝ่ายตั้งครรภ์และคลอดบุตรอายุหกขวบปี จากนั้นหวังคุ่นก็แต่งเซี่ยจื่อเตี๋ยเป็นฮูหยิน

...ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเด็กชายคนที่นางช่วยชีวิต ก็คือเขา หวังเหยียน

ฟังว่าอยู่ๆ อนุผู้นั้นของหวังคุ่นก็หนีหายทิ้งเอาไว้เพียงจดหมาย ผู้คนจึงเข้าใจว่าเป็นเพราะเซี่ยจื่อเตี๋ยที่เป็นต้นเหตุ หญิงสาวถูกรังเกียจ ถูกมองว่าเป็นฮูหยินที่อิจฉาริษยาแม้กระทั่งกับอนุ อยู่ในจวนท่ามกลางความเย็นชาห่างเหิน

ในวันที่เกิดเรื่องเสี่ยวฟางไม่อยู่ที่เรือน ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทั้งคุณชายน้อยตระกูลหวังกับเซี่ยจื่อเตี๋ยจึงตกลงไปในสระบัว กระทั่งมีคนเห็นว่าหญิงสาวกำลังบีบคอหวังเหยียน เป็นเหตุให้ตระกูลหวังมีโอกาสได้หย่าขาดและขับไล่หญิงสาวออกมา

ที่สำคัญยังใช้ข้ออ้างมากมายเพื่อยึดทุกสิ่งไป ทั้งสินเดิม สินสอด รวมไปถึงทรัพย์สินที่เคยเป็นของเซี่ยจื่อเตี๋ย ไม่ยอมให้นางนำสิ่งใดติดตัวออกมาเลย...

เสี่ยวฟางสะอื้นบอกเล่าออกมาด้วยน้ำเสียงอัดอั้นตันใจ เซี่ยจื่อเตี๋ยอยู่ในจวนตระกูลหวังด้วยความอึดอัด สามีไม่รัก แม่สามีไม่เอ็นดู หนำซ้ำยังโดนบ่าวไพร่เมินเฉย ทุกคนล้วนมองว่านางเป็นเพียงฮูหยินน้อยที่ไม่มีใครให้ความสำคัญ ไม่ว่ามีสิ่งใดล้วนโยนความผิดให้โดยไม่ลังเล หนำซ้ำยังข่มขู่เช้าเย็นว่าจะให้หวังคุ่นหย่าขาด จากนั้นส่งนางไปอยู่ที่เรือนนานอกกำแพงเมืองหลวง!!

รถม้าแล่นออกมาจากเมืองหลวง ข้ามวัน คืน กระทั่งสามวันสามคืนจึงหยุดลง จวนหลังหนึ่งไม่ได้ใหญ่โตนัก ถึงอย่างนั้นทันทีที่นางไปถึงทุกคนก็ออกมาต้อนรับ

ป้าสะใภ้ร่ำไห้มองนางด้วยความสงสารเห็นใจ บรรดาบ่าวไพร่ปฏิบัติกับนางอย่างระมัดระวัง เรือนของหญิงสาวเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ ยา อาหาร กระทั่งเสื้อผ้าก็ล้วนเต็มไปด้วยของดีมีราคา แตกต่างจากตอนที่อยู่ในจวนตระกูลหวังโดยสิ้นเชิง!!

หนึ่งเดือน...กว่าที่เซี่ยจื่อเตี๋ยจะสามารถก้าวลงจากเตียง ร่างกายอ่อนแอนี้ทำให้เซี่ยเหอถึงกับดวงตาแดงก่ำคลอคลอง “นับว่าผ่านพ้นทุกอย่างไปได้แล้ว นับจากนี้ก็ให้ถือเสียว่าฟื้นคืนจากความตาย เจ้ามิใช่เซี่ยจื่อเตี๋ยคนเดิมอีก ลุงขอให้เจ้าอยู่ที่นี่อย่างสบายใจ ให้เห็นว่าลุงเป็นบิดาอีกคนของเจ้า มีสิ่งใดลุงล้วนแบกรับให้เจ้าเอง”

ใช่...บัดนี้นางมิใช่เซี่ยจื่อเตี๋ยคนเดิมแล้ว เซี่ยจื่อเตี๋ยได้สิ้นลมไปแล้วจริงๆ หลงเหลือเพียงหญิงสาวที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ ไม่หลงเหลือความทรงจำโหดร้าย ไม่มีความผูกพันใดๆ กับคนตระกูลหวังอีก...

เส้นผมยาวดำขลับถูกสางช้าๆ ด้วยความระมัดระวัง เสี่ยวฟางสีหน้าและดวงตาสดใสกว่าทุกครั้ง นางสบตากับคุณหนูของตนด้วยรอยยิ้ม

“เอาแต่อุดอู้อ่านตำราแพทย์ของนายท่านมานานนับเดือน ในที่สุดคุณหนูก็ยอมลงจากเตียงแล้ว”

หญิงสาวหัวเราะ “มิใช่เจ้าตื่นเต้นกว่าข้าอีกหรือที่จะได้ไปเดินเล่นด้านนอก”

“เจ้าค่ะ ที่นี่งดงามมาก แม้ไม่ใช่เมืองใหญ่แต่บนท้องถนนก็นับว่าคึกคัก ถนนเมืองอวี่หยางสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นดอกจื่อเถิงสีม่วง ยามออกดอกคงงดงามมากเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นหรือ” นางมองตัวเองในคันฉ่อง เซี่ยจื่อเตี๋ยนับเป็นสตรีที่งดงามราวโฉมสะคราญผู้หนึ่ง อายุหรือก็เพิ่งย่างเข้าสิบเจ็ดสิบแปด แต่งเข้าตระกูลหวังเพียงปีเดียวก็ถูกขับไล่ออกมา ฟังว่าตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยตรากตรำลำบาก สองมือนี้จึงนุ่มนิ่มเรียวงาม

ตำราแพทย์มากมายของตระกูลเซี่ย ทำให้หญิงสาวเพลิดเพลินแม้ร่างกายอ่อนแอปวกเปียกนับเดือน ตอนนี้ถึงเวลาที่หญิงสาวจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ชีวิตที่เพิ่งเก็บกลับมาได้นี้จื่อเตี๋ยจะใช้มันให้ดี ใช้ให้คุ้มค่า ให้สมกับที่สวรรค์เมตตาให้นางได้มีโอกาสที่สอง!!