บทที่ 1.5

ศาลเจ้าร้างถูกแบ่งเป็นสองส่วนอย่างเอื้ออาทร กลุ่มคนที่มาใหม่มีท่าทีระแวดระวัง มีเพียงชายคนหนึ่งที่มีสีหน้ายิ้มแย้มเอ่ยถาม “คลอดกลางทางหรือ”

“เจ้าค่ะ/ขอรับ ยังดีที่ไปรับท่านหมอมาทันเวลา”

ชายผู้นั้นหันมามองนางกับเสี่ยวฟาง จากนั้นก็เดินกลับไปหาผู้เป็นนาย หญิงสาวมองเห็นเพียงรองเท้าปักสีน้ำเงินเข้ม ขอบของรองเท้าหุ้มแข็งมีด้านสีทองปักเป็นรูปกระเรียนสีเงิน เสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาวบริสุทธิ์ คลุมทับและปกปิดใบหน้าของชายผู้นั้น

ชายใจดีคนแรกที่เอ่ยถามท่าทางคล้ายกุนซือ บุคลิกราวกับบัณฑิตแต่ก็สูงส่งกว่านั้นเขามองประเมินทุกอย่างรอบตัวอยู่ตลอดเวลา ใบหน้าสุขุมน่าเชื่อถืออีกทั้งยังน่าจะเป็นคนใจเย็นระดับหนึ่ง...

เสียงไอดังแว่วมาเป็นระยะ คนคุ้มกันชุดดำแยกกันโอบล้อมเป็นวงกลม มีเสียงสนทนาดังขึ้นแผ่วเบา

“มิสู้พวกเราแบ่งชาร้อนๆ ไปให้พวกเขา อย่างไรก็เป็นคนเดินทางเหมือนกัน” คุณชายตระกูลซวีที่ในใจยินดีที่ฮูหยินและบุตรปลอดภัย เขาเสนอแบ่งปันชาร้อนและหมั่นโถวให้คนอีกกลุ่ม

ฝ่ายนั้นรับเอาไว้ด้วยความยินดี ทว่าหญิงสาวก็ยังมองเห็นว่าก่อนจะถูกส่งไปให้ผู้เป็นนายของกลุ่ม ก็ยังมีคนคุ้มกันผู้หนึ่งจิบชาและกินหมั่นโถวก่อน...

สายลมพัดโหมรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ น้ำฝนสาดซัดทำให้ทุกคนถอยร่นเข้าไปด้านในสุด เช่นกันกับคนกลุ่มนั้นที่ขอเข้ามาแบ่งที่พำนักซึ่งฝนสาดเข้ามาไม่ถึง

เสียงไอถี่ๆ ดังขึ้นอีกครั้งเพราะอากาศที่หนาวเหน็บลงเรื่อยๆ ขณะที่หญิงสาวนั่งหลับตาพิงไหล่เสี่ยวฟาง นางพลันได้ยินคุณชายตระกูลซวีสนทนากันกับกุนซือคนเมื่อครู่

“แม่นางเซี่ยเป็นหมอ มิสู้ให้นางช่วยดูอาการของคุณชายท่านนั้น ฟังเสียงแล้วเขาน่าจะอาการมิสู้ดี อากาศเย็นเยียบอาการป่วยคงกำเริบกระมัง”

ทุกสายตาหันมามองนาง เซี่ยจื่อเตี๋ยมองไปยังบุรุษในชุดคลุมขนจิ้งจอก ทว่านางกลับไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย

“ไม่รบกวนจะดีกว่า” ผู้ที่ตอบกลับยังคงเป็นกุนซือคนเดิม นอกจากเสียงไอตั้งแต่มาถึง ก็ไม่เคยมีเสียงพูดของผู้เป็นนายซึ่งถูกห้อมล้อมอยู่ตลอดเวลาดังมาให้ได้ยิน

หญิงสาวปิดปากหาวจากนั้นหลับตาลงงีบ อากาศยิ่งมาก็ยิ่งหนาวเหน็บเสียงไอยิ่งดังขึ้นถี่รัวไม่หยุด ในที่สุดเซี่ยจื่อเตี๋ยก็ลืมตาขึ้นพร้อมกับเดินไปรินชาร้อน จิบไปได้คำหนึ่งก็มีเสียงของความวุ่นวายดังอีกฟาก

“ท่านหมอ ไม่ทราบว่าพอจะรบกวนสักครู่ได้หรือไม่” ในที่สุด...

หญิงสาววางจอกชาร้อนและเดินเข้าไป เสี่ยวฟางถูกกันเอาไว้ด้านหลัง หญิงสาวส่ายหน้าให้สาวใช้บอกไม่เป็นไร จากนั้นจึงเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ บุรุษที่สวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอก

เขา...หมดสติไปแล้ว

ดวงตาถูกเสื้อคลุมบดบังจนถึงสันจมูก มองเห็นเพียงริมฝีปากรูปกระจับที่แดงเรื่อเนื่องจากเพิ่งกระอักเลือด ผิวขาวซีดนวลเนียนราวกับไม่เคยโดนแดด แนวกรามคมกริบ ร่างกายที่ดูกำยำหากแต่กล้ามเนื้อกลับถูกแทนที่ด้วยไขมันส่วนเกิน คล้ายกับว่าเดิมทีชายหนุ่มผู้นี้ก็เป็นผู้ที่ฝึกฝนตัวเองอยู่เสมอ ทว่าอาการป่วยทำให้เขาไม่ได้ออกแรงนานๆ กล้ามเนื้อที่มีค่อยๆ ถูกเปลี่ยนเป็นก้อนเนื้อที่ไร้ประโยชน์

ดูจากร่างกาย แขน ขา เขาน่าจะเพิ่งป่วยเมื่อไม่นานมานี้...อาจจะสามเดือน ห้าเดือน ไม่มากไปกว่านั้น

ชีพจรเต้นอ่อนมากทั้งยังสับสน เมื่อเอื้อมมือไปเพื่อเปิดหมวกมือของนางกลับถูกคว้าเอาไว้ แม้ดูแล้วไร้เรี่ยวแรง หากแต่กลับกุมแน่นจนนางรู้สึกเจ็บ

เจ้าของมือนั้นค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง นางจ้องมองดวงตาที่ค่อยๆ โผล่ออกมาจากหมวกคลุมขนจิ้งจอก

สวรรค์!! บุรุษล้ำเลิศผู้นี้หล่อเหลาจนนางขนลุก ริมฝีปากรูปกระจับน่ามองอวบอิ่มราวอิสตรี จมูกโด่งคมสันกับแนวกรามได้รูป ดวงตาคมดุดันลึกล้ำราวกับมหาสมุทร ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาเรียบเฉย

หญิงสาวลอบสูดลมหายใจจากนั้นจึงกล่าว “ถูกพิษร้ายแรง ดวงตาออกเหลือง ชีพจรเต้นอ่อนและสับสน ผิวกายซีดขาว อากาศเย็นเยียบส่งผลถึงร่างกายภายใน ปอดติดเชื้อ แต่...” นางขมวดคิ้ว “อุณหภูมิในร่างกายกลับเย็นเยียบ เหงื่อออก?” สบตากับเขานานมากจึงเอ่ยถาม “มีแผลร้ายแรงหรือไม่ หากมีเกรงว่าแผลนั้นจะติดเชื้อเสียแล้ว”