บทที่ 1.2

ในห้องเก็บฟืนอากาศหนาวเย็น หญิงสาวนอนขดด้วยสภาพน่าเวทนา เสื้อผ้าเปียกชุ่มไม่ได้ผลัดเปลี่ยน ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าของคนเฝ้าเพื่อไม่ให้มีใครเข้ามา หญิงสาวเป็นไข้ทั้งคืนเนื้อตัวร้อนรุ่มทว่ากลับหนาวสั่น น้ำไม่ได้ดื่ม ไม่มีอาหารถูกส่งเข้ามา แม้แต่ที่นั่งก็เป็นเพียงกองฟางส่งกลิ่นเหม็นอับ

เสียงพูดคุยด้านนอกทำให้รู้ว่านางเป็นที่รังเกียจของคนที่นี่ถึงเพียงใด

สาวใช้นางหนึ่งกระซิบเรียกอยู่ตรงช่องลมริมผนัง “ฮูหยินน้อยเจ้าคะ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

นี่เป็นครั้งที่สองที่นางได้พบกับเสี่ยวฟาง อีกฝ่ายแอบมาหาเมื่อคืนตอนกำลังสะลึมสะลือ สอดชามที่มียาอุ่นๆ มาให้เพื่อให้หญิงสาวดื่มดับความหนาวเหน็บ ยังมีหมั่นโถวเย็นชืดทว่าก็พอประทังชีวิต อีกฝ่ายเรียกนางว่าฮูหยินน้อย แถมยังบอกให้นางอดทนท่านหมอเซี่ยกำลังจะมาแล้ว

จื่อเตี๋ยเป็นไข้สติยังไม่คงที่ ส่งเสียงพูดยังยากเพราะเจ็บคอและใบหน้าระบมลามไปทั้งอุ้งปาก ยาอุ่นๆ ถูกสอดเข้ามาอีกชาม นางรับมาด้วยมือสั่นเทาและจิบเข้าไปให้ได้มากที่สุด ไม่นานเสียงของเสี่ยวฟางก็เงียบไป

ถูกขังอยู่นานไม่รู้วัน...ไม่รู้เวลา หลับๆ ตื่นๆ อยู่เช่นนั้นกระทั่งในที่สุดประตูห้องเก็บฟืนก็ถูกเปิดออก ผู้มาก็คือเด็กคนนั้นที่หญิงสาวเคยช่วยลากขึ้นมาจากน้ำ

“เจ้าทำเช่นนั้นทำไม ข้าจะฆ่าเจ้า เจ้าช่วยข้าด้วยเหตุใด เซี่ยจื่อเตี๋ยข้าเกลียดเจ้า! เจ้าทำให้มารดาของข้าไปจากจวน ทำให้ข้าต้องกำพร้ามารดา ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า!”

หญิงสาวพยายามลืมตามองเขา ร่างกายระบมรวดร้าว พิษไข้ทำให้แม้แต่ปลายนิ้วก็ไม่อาจขยับ ที่ทำได้คือหลับตาลงอีกครั้งกอดตัวเองด้วยความหนาวเหน็บงุนงง

ด้านหลังมีเสียงความเคลื่อนไหว คนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมามุงดูห้องเก็บฟืน บุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาหาจากนั้นมองนาง “เสี่ยวเตี๋ยพวกเราไปจากที่นี่กันดีหรือไม่ ลุงมารับเจ้าแล้ว”

นี่เป็นคนที่สองที่ใช้น้ำเสียงอ่อนโยนเวทนาพูดกับนาง จื่อเตี๋ยลืมตามองเขา “ลุง?”

“ใช่แล้ว ข้าเซี่ยเหอ เป็นลุงของเจ้า พวกเราไปจากที่นี่กันดีหรือไม่”

นางมองไปรอบๆ จากนั้นตัดสินใจยื่นมือออกไป “ไปจากที่นี่” นางเพ้อราวกับคนที่ไม่มีสติ ทว่าเซี่ยเหอก็สอดแขนอุ้มนางขึ้น ตอนกำลังก้าวออกมาเขาไม่มองผู้ใดทั้งสิ้น กระทั่งมองเห็นบุรุษหล่อเหลาผู้หนึ่งก้าวเข้ามาขวาง

“ในเมื่อเขียนใบหย่าแล้ว ก็ให้ทุกอย่างจบสิ้น ทั้งบุญคุณ ความแค้น เจ้า ข้า ตระกูลเซี่ยและตระกูลหวัง ล้วนไม่เกี่ยวข้องต่อกันอีก!”

“ท่านลุง ข้า...”

“ข้าไม่ใช่ลุงของเจ้า! ทุกอย่างข้าล้วนยกให้เจ้า สินเดิม สินสอด สิ่งที่เป็นของเสี่ยวเตี๋ย สิ่งที่พวกเจ้าตระกูลหวังอยากได้อยากครอบครอง ข้าขอเพียงเสี่ยวเตี๋ยและหนังสือหย่าขาดของเจ้า!”

“เขียนหนังสือหย่าให้พวกเขาแล้วไล่ไป!!” เสียงทรงพลังของสตรีชรานางหนึ่งดังขึ้น

“ท่านย่า...”

“สตรีชั่วร้ายอำมหิตเช่นนี้ ถูกหย่าและไล่ไปก็สมควรแล้ว ตระกูลหวังไม่มีฮูหยินน้อยที่นิสัยเหี้ยมโหดอย่างนาง นับจากนี้พวกเราสองตระกูลตัดขาดไม่เกี่ยวข้อง!”

“เสี่ยวฟาง” เซี่ยเหอส่งเสียงเรียกสาวใช้ของหญิงสาว “ไปเตรียมหมึกพู่กันมาให้คุณชายหวัง”

“เจ้าค่ะ”

นานมาก...เหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ ทว่ายังดีที่หวังคุ่นยังมีความเป็นคน อดีตสามีของเซี่ยจื่อเตี๋ยยอมให้เสี่ยวฟางพานางกลับห้อง เปลี่ยนเสื้อผ้าเช็ดตัว จากนั้นจึงถูกพาออกมานั่งยังห้องโถง

หญิงสาวไม่ได้รับอนุญาตให้นำสิ่งใดติดตัวออกมา มีเพียงเสื้อผ้าที่สวมหนึ่งชุดและเครื่องประดับไม่กี่ชิ้น

เสื้อคลุมหนานุ่มอบอุ่นถูกพันรอบตัวนาง กลิ่นหอมของสมุนไพรทำให้รู้ว่านี่เป็นเสื้อคลุมของเซี่ยเหอ เพราะนี่เป็นกลิ่นเดียวกับกลิ่นตอนที่เขาอุ้มนางขึ้น เซี่ยจื่อเตี๋ยหลับตาพิงพนักเก้าอี้ ด้านหลังมีเสี่ยวฟางคอยช่วยประคอง

การหย่าขาดจบลงโดยง่าย เพียงกระดาษสองใบที่มีอักษรตัดขาดและประทับลายนิ้วมือท่ามกลางคนตระกูลหวัง เซี่ยเหออุ้มหญิงสาวขึ้นอีกครั้ง ก้าวเดินออกมาโดยไม่หันกลับไปมองเบื้องหลังอีก

“พวกเราไปกันเถิด”

เสี่ยวฟางเองก็วิ่งตามหลังมาทว่ามีคนขวางนางเอาไว้ “ข้าไม่ใช่ทาส ไม่ใช่สาวใช้ของตระกูลหวัง ทั้งไม่มีหนังสือขายตัว ข้าอยู่ก็เพราะอยากอยู่ คุณหนูพาข้าเข้ามาอย่างถูกต้องเพราะข้าเต็มใจ” เสี่ยวฟางเอ่ยเสียงเย็น “พวกท่านถือสิทธิ์ใดรั้งข้าเอาไว้!”

“ปล่อยนางไป!” นั่นเป็นเสียงของหวังคุ่นอดีตสามีของเซี่ยจื่อเตี๋ย เขาเดินออกมาด้านนอกมองตามหญิงสาวที่เอาแต่นอนนิ่งไม่ขยับ “ปิดประตูจวน”

แล้ว...เซี่ยเหอก็พานางนั่งรถม้าออกมาจากจวนตระกูลหวัง เช่นกันกับที่เซี่ยจื่อเตี๋ยที่หมดสติไป ช่วงเวลาที่สะลึมสะลือหญิงสาวก็ยังโล่งใจที่ตัวเองยังมีชีวิต ข้างหูมีเสียงสนทนา เสียงถอนหายใจ เสียงพรรณนาถึงชะตาชีวิตที่ผกผัน

เซี่ยจื่อเตี๋ย...

ใช่แล้ว ความตายแท้ที่จริงมิใช่จุดสิ้นสุดของทุกอย่าง บัดนี้จื่อเตี๋ยกลับลืมตาขึ้นมาในร่างของ...เซี่ยซื่อ เซี่ยจื่อเตี๋ย สตรีที่เพิ่งถูกสามีหย่าขาดและไล่ออกมาจากจวน!!!