บทที่ 2.4

เขาขมวดคิ้วมองนาง “ผ่า...ตัด ต่อเส้นเอ็น?!”

“ใช่ ข้าเห็นว่าเข่าของท่านเสียหาย เห็นว่าเส้นเอ็นถูกตัดขาด ในเมื่อลงมือรักษาเนื้อที่ตายจึงถือโอกาสต่อเส้นเอ็นไปด้วย นึกไม่ถึงว่าจะได้ผล หากตอนนี้ท่านรู้สึกเจ็บก็เท่ากับเส้นเอ็นกำลังสมาน ตอนนี้ที่ต้องทำก็คือรักษาตัวให้ดี นอนนิ่งๆ ห้ามให้เข่ากระทบกระเทือน ห้ามขยับสุ่มสี่สุ่มห้า ร่างกายของท่านกำลังตอบสนองการรักษา ไม่แน่ว่าท่านอาจจะกลับมาเดินได้ ข้าหมายถึงท่านอาจจะ เข้าใจหรือไม่ อาจจะกลับมาเดินได้เป็นปกติ”

เดินได้เป็นปกติ...

เขาจะเดินได้เป็นปกติ...

ประโยคนี้ของนางดังก้องอยู่ในหัว เขาอาจจะไม่ใช่ชายพิการที่ขาข้างหนึ่งใช้งานไม่ได้อีกต่อไปแล้ว!!!

หญิงสาวที่ก้มหน้าก้มตาจดต่อไปไม่ได้สังเกต เขามองนางด้วยรอยยิ้ม และบัดนี้ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวัง “ขอบคุณท่านหมอเซี่ย ข้า...เสียนจื่อ มิใช่คุณชายเสื้อคลุมจิ้งจอก”

นางมองหน้าปกของหนังสือที่นางก้มลงจด “อ้อ รู้แล้ว” ทว่าก็ไม่ได้แก้ชื่อบนนั้น จนแล้วจนรอดก็เพียงสอบถามอาการและปล่อยให้เขาได้นอนพัก

นางกำลังหงุดหงิด!!

“ไสหัวไปให้หมด!!!” เซี่ยจื่อเตี๋ยตะโกนออกมาด้วยความเหลืออด ทันทีที่รู้ว่าอาการของเสียนจื่อผู้เป็นนายดีขึ้น คนของเขาก็เข้าๆ ออกๆ ห้องเป็นว่าเล่น แถมยังคอยจับจ้องนางและคนของนางในยามที่ทำการรักษา

อันนั้นก็ไม่ได้... อันนี้ก็ห้าม... ทั้งที่นางเป็นหมอแท้ๆ แต่กลับโดนคนของเขาเข้ามายุ่มย่ามวุ่นวาย

“ตกลงพวกท่านเป็นหมอหรือว่าข้าที่เป็น! หากไม่อยากให้ทำการรักษาก็ไสหัวไป! บิลค่ารักษาอยู่ด้านหน้าไปจ่ายเงินเสียด้วย!!”

“บะ...บิล”

“หมายถึงค่ารักษาเขา!” นางกลอกตาชี้ไปยังเสียนจื่อที่นอนอยู่บนเตียง “ก่อนจะเข้ามาเห็นป้ายที่หน้าร้านหรือไม่ ก้าวผ่านเข้ามาไม่ว่าผู้ใดล้วนเท่าเทียม ข้างนอกนั่นเขาอาจเป็นนายของพวกท่าน แต่ในนี้เขาเป็นคนไข้ของข้า หากไม่พอใจก็พาเขากลับออกไป ข้าไม่รักษาเขาแล้ว!!”

เงียบกริบ…

 เสียงถอนหายใจดังขึ้น “พวกเจ้าออกไปให้หมด หากไม่ได้รับอนุญาตจากท่านหมอก็ห้ามเข้ามา”

“แต่ว่านายท่าน...”

“ทำตามที่ข้าสั่ง”

“แต่นางจะถอดเสื้อผ้าของท่าน... นาง...”

เซี่ยจื่อเตี๋ยไม่เคยรู้ว่าตัวนางจะมีความอดทนมากมายถึงเพียงนี้ นางถลึงตาให้ว่านหรงผู้เป็นกุนซือของเสียนจื่อ “แม้ขาเขาเริ่มดีขึ้น แต่พิษในร่างก็ยังต้องขับออก ข้าให้เขาแช่ในน้ำที่มีน้ำส้มสายชูดำ อู่เป้ยจื่อ และพิษของตะขาบหัวแดง ใช้พิษขับพิษ ทะลวงเส้นลมปราณระงับอาการปวด หากไม่ถอดเสื้อผ้าของเขาหรือจะให้แช่ลงไปทั้งอย่างนี้?! ขาของเขายังไม่อาจโดนน้ำ ดังนั้นจึงต้องยกขึ้นเอาไว้เช่นเดิมและตัดชุดของเขาออกบางส่วน! ขับพิษออกมากับเหงื่อและน้ำที่เขาแช่ลงไป นี่เป็นการช่วยชีวิตคน!” นางหอบเพราะทั้งเหนื่อยทั้งโกรธกรุ่น “ข้าขอเตือน ความอดทนของข้ามีขีดจำกัด ไม่อยากรักษาก็ไสหัวไปให้หมด!!” พูดจบก็ขว้างเสื้อกันเปื้อนลงไปบนพื้นส่งๆ จากนั้นก้าวฉับๆ ออกไปจากห้อง

เสี่ยนจื่อถอนหายใจมองคนของตน ทางหนึ่งเข้าใจเพราะคนของเขาไม่ได้รู้จักหญิงสาวดี อีกใจก็เข้าใจหญิงสาวที่ต้องการทำการรักษา

“นายท่าน ท่านไม่รู้อะไร นางใช้ท่านเป็นหนูทดลอง ข้าได้ยินพวกเขาสนทนากัน นางไม่เคยทำการรักษาอาการคนเจ็บเช่นท่านมาก่อน ไม่เคยลงมีดผ่า แต่นางกลับใช้กับท่านเป็นคนแรก! เห็นนี่หรือไม่ขอรับ...บันทึกการรักษาของนาง ข้าแอบอ่านดู นางบันทึกทุกอย่างเอาไว้ เขียนกำกับทุกเรื่อง เห็นชัดว่าไม่เคยทำการรักษาเช่นนี้มาก่อนจริงๆ!”

ลายมือของนางงดงามน่ามอง อ่านง่าย ทั้งยังเข้าใจง่าย หน้าปกยังคงมีลายมือเดียวกันเขียนกำกับ ...คุณชายเสื้อคลุมขนจิ้งจอก รายละเอียดเริ่มตั้งแต่ชีพจรที่เต้นเร็วมาก สับสน จากนั้นก็อ่อนลงจนแทบไม่มี เส้นเอ็นที่ถูกตัดขาดทำให้ขาข้างหนึ่งไม่ตอบสนอง ไม่อาจใช้งาน แผลติดเชื้อ เลือดที่เริ่มเป็นพิษเพราะแผลร้ายแรง พิษร้ายกาจไม่มียาแก้ ยังไม่รู้พิษแน่ชัดว่าเป็นพิษชนิดใด

“ว่านหรง”

“ขอรับนายท่าน”

“ก่อนหน้านี้พวกเราจากเมืองหลวงมาด้วยความรู้สึกอย่างไร เจ้ายังจำความรู้สึกนั้นได้หรือไม่” เขาทั้งสิ้นหวัง ทั้งปล่อยวาง ทั้งยอมรับแล้วซึ่งความตาย ความปรารถนาทั้งหมดของเขาสูญสิ้น ยอมพ่ายแพ้ให้โชคชะตาอย่างสิ้นเชิง

“ในเมืองหลวงมีหมอหลวงที่เป็นหนึ่งด้านการรักษา มีสมุนไพรเลิศล้ำสูงราคา มีทุกๆ อย่างที่ดีพร้อมและดีที่สุด แต่กลับไม่มีใครมีความกล้าหาญ ไม่มีใครลองพยายาม ทุกคนล้วนส่ายหน้าด้วยความหวาดกลัว นางเป็นคนแรกที่ยอมรักษาข้า ทั้งๆ ที่นางไม่น่าจะรู้ด้วยซ้ำว่าข้าเป็นใคร”

ว่านหรงถอนหายใจออกมาเสียงเบา “แต่ว่า...”