ความลับของชาวเมืองเสวียน

หลิวม่านหงยกมือขึ้นสูงเหนือศีรษะ จากนั้นจึงปล่อยลำแสงสีฟ้าเข้มให้ลอยปกคลุมรอบตัวนาง ริมฝีปากสีแดงสดเหยียดยิ้มเย้ยหยันสตรีผิวขาว

‘ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต ผิวขาว ๆ นั่นจะต้องเกิดริ้วรอย’

หลังจากปล่อยลำแสงสีฟ้าออกมาไม่นาน สัตว์ประหลาดหน้าตาคล้ายอูฐ ทว่ามีเขี้ยวและเขาแหลมคม ได้กระโจนออกมาจากกายบางอย่างน่าเหลือเชื่อ 

แน่ชัดแล้วว่านั่นคือสัตว์อสูร เมืองเสวียนมีผู้ถือครองสัตว์อสูร!

ยามนี้ถังฮูหยินกับบุตรชายตัวน้อย อ้าปากค้างอย่างตกตะลึงและหวาดกลัวจนตัวสั่น เพราะไม่เคยพบเห็นสัตว์ประหลาดที่ไหนมาก่อน 

กล่าวให้ถูกคือไม่เคยรู้เลยว่าสัตว์ประหลาด สามารถลอยออกมาจากตัวคนได้

“ฮือ ฮือ พี่ใหญ่อาห้าวกลัวตัวประหลาด”

อุ้งมือเล็กกุมและดึงชายอาภรณ์พี่สาวอย่างหาที่พึ่ง อาห้าวกลัวจนฉี่จะราดอยู่แล้ว

“อาห้าวอย่าร้องพี่ใหญ่อยู่นี่ ไม่ต้องกลัว”

“เหยาเหยา อย่าเข้าไปใกล้นะลูกตัวอะไรไม่รู้ แม่จะรีบไปตามบิดาเจ้าให้มาช่วยเหลือ”

มารดาเชื่อใจในฝีมือของบุตรสาวก็จริง แต่กลับรู้สึกหวาดกลัวกับภาพตรงหน้ายิ่งนัก

หากเขาแหลมคมและเขี้ยวของมัน จ้วงล้ำทิ่มแทงพวกนางเข้าจริง ๆ มีหวังไส้แตกตายเป็นแน่

รอดจากโทษตายของฮ่องเต้ แต่ต้องมาเจอกับสัตว์ประหลาด ซึ่งยามนี้จ้องมองมาอย่างน่าหวาดหวั่น ในใจเม่ยเหลียนกู่ร้องก้องตะโกน

‘พวกข้าไม่มีไส้ให้เจ้าแทะ อย่าได้จ้องมองกันนักเลย’

“ฮ่า ฮ่า เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลย ตอนนี้รู้สึกกลัวแล้วหรือ”

ผู้มีปราณสีฟ้าหรือปราณขั้นกลาง หัวเราะเยาะเย้ยเด็กเล็กกับสตรีเสียงดัง ถ้านางสั่งลงมือสามแม่ลูกย่อมไม่ตายดี แต่นางไม่ได้ต้องการให้ถึงตาย แค่ต้องการให้บาดเจ็บหรือเสียโฉมเท่านั้น

หากเมืองเสวียนไม่มีของดีแล้วนั้น มีหรือที่ตระกูลหลิวผู้มั่งคั่งจะยอมอดทนตั้งรกราก ในเมืองสุดแสนแห้งแล้งแห่งนี้มานานหลายชั่วอายุ

เพราะที่นี่เหมาะสมต่อการฝึกปราณด้วยพลังแห่งฟ้าดิน และมีสัตว์อสูรพละกำลังแข็งแกร่งให้จับมาฝึกเล่น ต่อให้ฝนไม่ตกแต่ป่าไม้ยังคงมีอยู่เต็มภูเขา ถึงแม้บางต้นจะไม่ค่อยมีใบไม้ก็ตาม

ถังเย่วเหยายืนจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา ดูท่าว่าเมืองเสวียนจะไม่ได้มีแต่พวกแร้นแค้นอย่างที่เข้าใจ แต่กลับมีพวกร่ำรวยทว่าไม่แบ่งปันอยู่ดาษดื่น

ส่วนสัตว์อสูรตรงหน้า มองดูอย่างไรก็น่ารักน่าชังยิ่งนัก นางชักอยากเลี้ยงไว้สักตัวสองตัว!

“ท่านแม่ อาห้าว ไม่ต้องกังวลข้าจัดการได้”

หลังจากเอ่ยปลอบมารดากับน้องชาย ร่างอรชรจึงเดินเข้าหาเจ้าเขาแหลมด้วยท่าทีสนใจ ใบหน้างามยิ้มกว้างเมื่อพบสิ่งถูกใจ เจ้าสัตว์อสูรก็จ้องมองนางอย่างสนใจไม่ต่างกัน

แต่คนที่รีบวิ่งตามลำแสงสีฟ้ามาตั้งแต่แรก กลับมองเห็นเป็นเรื่องอันตรายยิ่งนัก เขาต้องรีบเข้าไปช่วยเหลือสตรีเคราะห์ร้ายโดยด่วน

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น!”

น้ำเสียงเข้ม ๆ ตะโกนดังมาแต่ไกล เขาเดินออกมาตรวจตราบริเวณโดยรอบศาลาว่าการ แต่กลับได้ยินเสียงแหลมของสตรี และมองเห็นลำแสงปราณขั้นกลาง ซึ่งน้อยคนนักที่จะฝึกมาถึงขั้นนี้ เลยรับรู้ว่าสตรีคนเดิมกำลังก่อเหตุซ้ำ จึงรีบวิ่งเข้ามาช่วยเหลือผู้รับเคราะห์

เขาจำสตรีสวมผ้าคลุมใบหน้าได้แม่นยำ ถึงแม้ตอนนั้นจะแค่ปรายตามองเพียงเล็กน้อย เขารับรู้ว่าผู้ถูกเนรเทศและมารดาของนางสวมผ้าคลุมใบหน้าสีดำ ทั้งสองมีผิวขาวตามปกติของสตรีเมืองหลวง

“ถวายพระพรท่านอ๋องเพคะ”

หลิวม่านหงรีบก้าวเข้าไปทำความเคารพบุรุษสูงศักดิ์ ใบหน้าเย่อหยิ่งยามนี้ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะรู้สึกเป็นกังวลเกรงว่าบุรุษที่ตนหมายปอง จะนึกโกรธเคืองเรื่องการปล่อยสัตว์อสูร

เมื่อครู่นี้นางโมโหจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ จึงเผลอปล่อยแสงปราณออกมาจนสุดพลัง เป็นเหตุให้สัตว์อสูรออกมาพร้อมต่อกรกับอีกฝ่าย

คนอื่น ๆ ในเมืองเสวียนอาจเรียกขานบุรุษตรงหน้าว่าท่านเจ้าเมือง หรือใต้เท้าโจวตามประสงค์ของเจ้าตัว แต่นางเรียกขานเขาเต็มยศเต็มศักดิ์ เพราะคาดหวังอยากเป็นพระชายาเอกแต่เพียงผู้เดียว

“ข้าถามว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น”

เจ้าเมืองหนุ่มกดเสียงต่ำถามย้ำอีกครั้ง ทว่าคราวนี้เขาตั้งใจจ้องมองสตรีผู้ถูกเนรเทศให้เต็มตา

“คารวะท่านเจ้าเมืองเจ้าค่ะ ข้าถังเย่วเหยามีปากเสียงกับสตรีผู้นี้ เพราะนางเดินมาพูดจาขับไล่พวกข้า ซึ่งกำลังนั่งรอบิดาไปติดต่อซื้อจวน”

นิ้วเรียวยาวชี้ไปทางสตรีบ้าพลัง คนปกติที่ไหนจะปล่อยสัตว์อสูรออกมาเพ่นพ่านกลางเมือง

“ไม่จริงนะเพคะ หม่อมฉันแค่ทักทายพวกนางตามมารยาท”

“คนทักทายกันไม่ปล่อยสัตว์อสูรออกมาเช่นนี้หรอกเจ้าค่ะ ท่านเจ้าเมืองคงทราบดี”

ถังเย่วเหยาไม่อาจทนฟังวาจาบิดเบือน ทักทายบ้านเจ้าหรือ! หากนางไม่อยู่ตรงนี้ เห็นทีว่าไส้ของมารดาคงถูกจ้วงจนทะลักออกมาจริง ๆ

“หลิวม่านหง ข้าจำได้ว่าคราก่อน ข้าสั่งห้ามไม่ให้เจ้าปล่อยสัตว์อสูรออกมาข่มขู่ผู้คน”

โจวซีเฉินแทบอยากคำรามออกมาให้รู้แล้วรู้รอด เพราะรับรู้ถึงนิสัยของสตรีเจ้าถิ่น

“ไม่ได้ข่มขู่เลยเพคะ แค่ปล่อยออกมาทำความรู้จักกัน”

หลิวม่านหงยังคงกล่าวโต้แย้งซ้ำ ๆ นางไม่ยอมเสียหน้าเด็ดขาด

“เก็บสัตว์อสูรของเจ้าเสีย!”

เสียงเข้มเอ่ยสั่งการอีกครั้ง ด้วยท่าทีหัวเสียอย่างเห็นได้ชัด

“พะ…เพคะ”

“ขออภัยพวกท่านที่คนเมืองเสวียนเสียมารยาท ข้าผู้เป็นเจ้าเมืองจะตักเตือนนางด้วยตนเอง”

ใบหน้าคมคายหันมากล่าววาจาสุภาพแก่ผู้มาเยือน ต่อให้หลิวม่านหงจะไม่ใช่สตรีในปกครองของตน แต่ในฐานะเจ้าเมืองจำเป็นต้องช่วยปราม

“ไม่เป็นไรเพคะท่านอ๋อง”

ถังฮูหยินจูงมือบุตรชายและบุตรสาว ให้เดินมานั่งลงคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์พระเชษฐาของฮ่องเต้

ถังเย่วเหยาจำต้องก้มหัวก้มหน้าตามมารดา เพราะไม่ได้อยากมีเรื่องสักเท่าไหร่ นางอยากรีบไปดูจวนหลังใหม่มากกว่า ในใจยังขบคิดเรื่องราวหลายอย่าง

หนึ่งในนั้นคือเลิกสนใจบุรุษตรงหน้าโดยสิ้นเชิง เขามีทั้งสตรีมากเล่ห์ ทั้งยังเป็นคนในราชวงศ์ ถังเย่วเหยาไม่ชอบคุณสมบัติเหล่านี้เอาเสียเลย

“ถวายพระพรท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

ถังเว่ยหานซึ่งติดต่อซื้อจวนสำเร็จ รีบเดินมาตรงศาลาพักรอที่คนในครอบครัวนั่งรออยู่ เมื่อเห็นบุรุษสูงศักดิ์จึงนั่งลงคุกเข่าอยู่ข้างภรรยากับบุตรทั้งสอง

“พวกท่านอย่ามากพิธี รีบลุกขึ้นเถิด อ้อ! เรียกข้าว่าท่านเจ้าเมืองหรือใต้เท้าโจวเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ เถิด”

ขณะกล่าวยังแอบชำเลืองมองสตรีอายุน้อย ซึ่งก้มหน้าก้มตาคล้ายกับกำลังมองหาขุมทรัพย์ในดินก็มิปาน หรือพื้นดินแห้งแตกระแหงจะมีของดีโดยที่เขาไม่รู้