เรื่องมาหาถึงที่

เมื่อได้รับฟังคำชี้แจงจากผู้ช่วยท่านเจ้าเมืองจนเข้าใจ เหล่าผู้ถูกเนรเทศทั้งห้าครัวเรือนจึงแยกย้ายไปตามสภาพการณ์

ผู้ใดไม่มีตำลึงซื้อจวนหลังใหม่ ให้เดินตามคนของทางการไปยังที่พัก ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากตลาดร้านค้า ส่วนผู้ใดประสงค์จะซื้อจวนหลังใหม่ ให้ไปพบกับท่านรองเจ้าเมือง ที่ห้องทำงานส่วนตัวภายในศาลาว่าการของเมือง

ทางด้านท่านเจ้าเมืองหนุ่ม หลังจากออกมาพบปะพูดคุยเพียงไม่กี่ประโยค เขาก็เดินกลับเข้าไปในศาลาว่าการทันที ไม่แม้แต่จะปรายตามองสตรีที่เขายืนย่ำค้ำหัวเลยสักนิด

ท่วงท่าองอาจแฝงไปด้วยท่าทีเย่อหยิ่งตามฐานันดรศักดิ์ เปิดเผยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทว่าคนมองกลับรู้สึกขัดตายิ่งนัก เพราะเข้าใจว่าบุรุษผู้เป็นใหญ่ในเมืองนี้ มีท่าทีเย่อหยิ่งเฉพาะต่อหน้าผู้ถูกเนรเทศ

‘หยิ่งชะมัด รูปงามเสียเปล่า!’

หลังจากนั้นถังเย่วเหยาจึงเลิกให้ความสนใจเจ้าเมืองหนุ่ม หันมาสนใจแบบของจวนที่ตนจะให้บิดาไปเลือกซื้อจากท่านรองเจ้าเมือง

“ท่านพ่อท่านแม่ อยากได้จวนขนาดกลางหรือขนาดใหญ่เจ้าคะ”

“พ่อว่าเอาขนาดกลางคงเหมาะสมกว่า อย่าลืมว่าพวกเราเป็นผู้ถูกเนรเทศ”

บุรุษสูงใหญ่เดินประคองฮูหยินของตนด้วยท่าทีรักใคร่ มืออีกข้างจูงมือบุตรชายให้ก้าวเดินไปพร้อม ๆ กัน

คล้อยหลังเหล่าองครักษ์เสื้อแพร ถังเว่ยหานจึงกลับมาเดินอย่างมั่นคงเป็นปกติ ไร้ท่าทีอ่อนแรงเฉกเช่นก่อนหน้า

“ใช่เหยาเหยา แม่เห็นด้วยกับพ่อของเจ้า อีกอย่างแม่ตั้งใจจะทำความสะอาด และทำอาหารด้วยตนเอง หากซื้อจวนหลังใหญ่คงทำไม่ไหว”

“ท่านแม่จะทำความสะอาดเอง!”

ลำพังทำอาหารให้เพียงพอต่อสี่คนรับประทานยังพอเข้าใจได้ แต่นางนึกภาพมารดาก้มลงกวาดถูพื้นเรือนไม่ออกเลย ข้อมือเล็ก ๆ นั่นทำไหวแน่หรือ

“เอ่อ…แม่ทำได้ แค่ต้องค่อย ๆ ทำไปทีละเรือน ทำไปทำมาประเดี๋ยวก็สะอาด ไม่ได้ยากเกินความตั้งใจกระมัง”

ถังฮูหยินตอบรับพลางหลบสายตาสามีและบุตรสาว นางเห็นมุมปากของสามีอมยิ้มไม่ต่างจากบุตรสาว คุณหนูจากตระกูลขุนนางขั้นหนึ่งเคยทำความสะอาดเรือนเองเสียที่ไหนเล่า

“ท่านเจ้าเมืองก็บอกแล้วว่าซื้อได้ทุกอย่าง หากมีผู้ใดซักถามพวกท่านแค่บอกไปว่าเครื่องประดับติดกายของข้ามีหลายชิ้น อีกทั้งยังขายได้ตำลึงมากพอใช้จ่ายไปทั้งชีวิต”

เจ้าตัวกล่าวพลางยื่นถุงตำลึงขนาดใหญ่ให้บิดาถือครอง ในนั้นนอกจากตำลึงยังเต็มไปด้วยตั๋วฝากเงินเกินหนึ่งแสนตำลึงทอง ซึ่งได้จากการขายสมบัติบางส่วนระหว่างเดินทาง

โชคยังดีที่สมบัติจากจวนผู้คุ้มภัยส่วนใหญ่ เป็นทองคำที่ยังไม่ประทับตราผู้ถือครอง นางจึงขายได้โดยไม่ต้องระวังมากนัก

“แม่เพิ่งรู้ว่าเจ้าชอบพกเครื่องประดับติดกายในยามค่ำคืน” เรื่องนี้มารดารู้สึกสงสัยมาโดยตลอด เพราะรู้ถึงนิสัยเรียบง่ายของบุตรสาวดีกว่าใคร แต่พึ่งมีโอกาสซักถามให้กระจ่าง

“ข้าพึ่งกลับจากท่องเที่ยวอย่างไรเล่าเจ้าคะ จึงยังเห่อข้าวของที่ได้มาจากการประมูลบ้าง จากขุมทรัพย์ใต้สุสานบ้าง เลยเอามานอนกอดให้ชื่นใจ วันเกิดเรื่องข้าตกใจมากเลยยัดเข้าส่วนลับของสตรี โชคดีที่ฝ่าบาทไม่ให้ทหารค้นตัว”

“พระองค์คงเห็นว่าพวกเจ้าเป็นสตรีเลยไม่ให้บุรุษล่วงล้ำ ส่วนบุรุษถูกตรวจค้นทุกซอกทุกมุม อาห้าวยังถูกค้นตัว”

ถังเว่ยหานแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม ในคำกล่าวยังคงเคารพองค์จักรพรรดิไม่มีแปรเปลี่ยน

“นับว่าพระองค์ยังมีเมตตานะเจ้าคะ” หากเป็นแดนมารต่อให้เป็นบุรุษหรือสตรีต้องรับโทษไม่ต่างกัน

“พวกเรามีบุตรสาวนำโชคเลยไม่เดือดร้อน พ่อขอบใจเจ้าแทนทุกคนนะเหยาเหยา”

“ไม่เป็นไรเลยเจ้าค่ะ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน” ดวงตากลมโตหยีเล็กลงเพราะเจ้าตัวกำลังยิ้มกว้าง

“แล้วเรื่องซื้อจวนเจ้าจะเข้าไปเจรจากับพ่อหรือไม่”

“ไม่เจ้าค่ะ ข้าให้สิทธิ์ท่านพ่อ อยากเลือกจวนแบบไหนเลือกได้ตามใจชอบเลยนะเจ้าคะ เสร็จจากนี้เราจะไปซื้อรถม้ามาไว้ใช้งาน และหาบ่าวไพร่มาช่วยทำงานสักสามสี่คน ข้ากับท่านแม่และอาห้าวจะนั่งรอตรงศาลารอพัก หากเข้าไปทั้งหมดเกรงว่าท่านรองเจ้าเมืองจะไม่สะดวก”

“ตกลง” บิดาลูบศีรษะของบุตรสาวอย่างซึ้งในน้ำใจ

สามคนแม่ลูกนั่งรอหัวหน้าครอบครัวอย่างสงบเสงี่ยมตรงศาลารอพัก ซึ่งบริเวณนี้ยังคงมีผู้มาติดต่อราชการอยู่เรื่อย ๆ นั่งรออยู่ไม่นานก็ได้ยินเสียงแหลมบาดแก้วหูของสตรีผู้หนึ่งดังอยู่ไม่ไกล

“อุ้ยตาย! พวกถูกเนรเทศหรือยังไง จึงได้มานั่งรอขอส่วนบุญอยู่ตรงนี้ ชิ้ว ชิ้ว! ไปเสียให้ไกลจากตรงนี้ พวกข้าพลเมืองชั้นหนึ่งเหม็นเหงื่อพวกนักโทษจะแย่”

สตรีผิวสีเข้มผู้สวมเครื่องแต่งกายรูปแบบสาวใช้ เอ่ยขับไล่ตามคำสั่งของเจ้านายสาว

ขนาดสวมผ้าคลุมใบหน้ามิดชิด ยังมองเห็นรัศมีความงดงามของสตรีผู้ถูกเนรเทศทั้งสองคน ผิวพรรณขาวนวลเนียนเหมือนไม่เคยโดนแดดเผากายเลยสักนิด

หลิวม่านหงบุตรีคนโตตระกูลหลิว ตระกูลพลเมืองชั้นหนึ่งซึ่งอาศัยอยู่เมืองเสวียนมาตั้งแต่ครั้งบรรพบุรุษ เอ่ยสั่งการสาวใช้คนสนิทให้ไล่คนแปลกหน้าไปให้พ้นจากบริเวณนี้

ด้วยเกรงว่าท่านเจ้าเมืองรูปงามจะมาพบเห็น และสนใจสตรีผู้มาเยือนมากกว่าตน ทุกวันนี้เขายังไม่เคยสนใจนางเลยสักครั้ง หากมีคู่แข่งมาเพิ่มไม่แย่เลยหรือ!

ถังเย่วเหยารู้แน่ชัดว่าคนกลุ่มนี้ กำลังกล่าวถึงพวกนางสามคนแม่ลูก จึงหันหน้าไปพูดคุยกับมารดาด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าปกติ

“คนที่นี่สงสัยโดนแดดเผาจนวิปลาสนะเจ้าคะท่านแม่ เห็นผิวขาวกว่าไม่ได้รีบมีปัญหาเชียว หากเห็นหน้าพวกเราไม่ลงไปนอนชักดิ้นชักงอเลยหรือ”

คนงามผู้มั่นใจในรูปโฉมตนเองเต็มเปี่ยม กล่าวโต้กลับอย่างไม่แยแสสิ่งใด

งามก็บอกว่างาม ที่ปิดบังใบหน้าหาใช่อัปลักษณ์สักหน่อย!

“นี่เจ้า ข้าอุตส่าห์พูดดีด้วย เหตุใดจึงกล่าววาจาสามหาวกับคุณหนูของข้า” 

สาวใช้ผู้นั้นเดินปรี่เข้ามาใกล้ศาลามากกว่าเดิม สองมือยกขึ้นเตรียมพร้อมรังแกผู้มาเยือนเต็มที่ เพราะทำอยู่บ่อยครั้งเลยเข้าใจว่าการตบตีสตรีงดงามคือหน้าที่ของตนไปเสียแล้ว

“พูดดี! แบบเมื่อกี้เรียกพูดดีแล้วหรือ เช่นนั้นจงเก็บคำกล่าวเหล่านี้ไว้ใช้กับคนในตระกูลพวกเจ้าเถิด เห็นทีพวกข้าจะรับคำพูดดี ๆ เช่นนี้ไม่ไหวหรอก”

“พวกนักโทษเดนตาย ดีเท่าไหร่ที่พวกข้าแวะมาพูดคุยด้วย”

หลิวม่านหงทนฟังวาจาโต้กลับไม่ไหว จึงเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างกายสาวใช้ของนาง และด่ากราดสตรีผิวขาวอย่างไม่ไว้หน้า

“เหอะ ทีหลังเดินผ่านไปเสียเถิดอย่าได้แวะอีกเลย พวกข้าเกรงใจจะแย่” 

ถังเย่วเหยาหาใช่คนเงียบขรึมให้ผู้อื่นมาหยามหมิ่น ในทางกลับกันนางยังมีนิสัยจองหองไม่แพ้ผู้ใด หากมารดาไม่ดึงแขนไว้คงมีคนเลือกตกยางออกเป็นแน่

“พวกหนูโสโครกสกปรก ออกไปจากที่นี่เลยนะ!”

เสียงคนขี้อิจฉาเริ่มดังมากกว่าเดิม จนผู้คนจ้องมองมาด้วยความสนใจ อีกทั้งยังคาดเดาเหตุการณ์ต่อจากนี้ได้กันทุกคน