หน้าตาแบกทั้งเมือง

เมื่อเดินทางมาถึงศาลาว่าการของเมือง สี่คนพ่อแม่ลูกจำเป็นต้องนั่งลงกับพื้นดินที่แตกระแหงอย่างแปลกประหลาด เพื่อรอคอยให้ผู้ช่วยท่านเจ้าเมืองออกมารับผู้ถูกเนรเทศ

เมืองเสวียนอากาศแห้งแล้งมาก เนื่องจากฝนไม่ตกมานานหลายปี พื้นดินจึงแตกระแหงเป็นทางยาว มองเห็นเป็นรอยพื้นปริแยกทั้งรอยเล็กและรอยใหญ่ ยิ่งมองยิ่งรู้สึกท้อถอยในชะตาชีวิต หากต้องตั้งรกรากอยู่ที่นี่ไปทั้งชีวิตนางคงไม่อาจนิ่งดูดาย

ถ้าไม่ได้เตรียมน้ำดื่มมาจากเมืองอื่น ป่านนี้ทุกคนในครอบครัวคงคอแห้งผากแทบกลืนน้ำลายไม่ลงเลยทีเดียว มองเห็นแดดซึ่งระอุขึ้นตามพื้นดิน เห็นทีคืนนี้นางคงต้องไปทบทวนอักขระใหญ่ ๆ ขั้นสูงเพื่อกระทำการบางอย่าง

‘อักขระใหญ่ ๆ ที่ท่านแม่เคยสอนข้าจำได้บ้างไม่ได้บ้าง คงต้องลองดูก่อนสักตั้ง’

ถังเย่วเหยาแอบลงอักขระง่าย ๆ อย่างอักขระเย็นสบาย ไว้บนอาภรณ์ของคนในครอบครัว ทั้งสี่ชีวิตจึงไม่ได้รู้สึกร้อนอย่างคราแรกที่มาถึงป้อมปราการ แค่ดื่มน้ำอย่างพอเพียงก็อยู่ได้สบายตลอดทั้งวัน แก้มแดง ๆ ของเด็กชายจึงเริ่มหายไปบ้างแล้ว

แต่ไม่ใช่กับอีกห้าครัวเรือนผู้ถูกเนรเทศไม่ต่างกัน ซึ่งเดินทางมาถึงเมืองเสวียนในวันเดียวกัน คนเหล่านั้นร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ กระทั่งบางครั้งมีกลิ่นเหงื่อเหม็นเปรี้ยวโชยมาตามลม

อาห้าวตัวจ้อยทำหน้าพะอืดพะอมคล้ายอยากอาเจียนอยู่หลายรอบ เพราะเหม็นกลิ่นเหงื่อไคลหมักหมม พี่สาวต้องคอยนำน้ำดื่มจ่อปากน้องชายอยู่เรื่อย

ทางด้านองครักษ์เสื้อแพรเดินทางกลับไปก่อนหน้านี้แล้ว ก่อนจากกันถังเย่วเหยาก็ไม่ลืมถอนอักขระมนตราออกทั้งหมด เพื่อไม่ให้องครักษ์ทั้งสี่คนเอาแต่คิดถึงผู้ถือครองอักขระในเชิงชู้สาว

“อึก! อึก!”

เสียงดื่มน้ำของสตรีผู้สวมผ้าคลุมใบหน้าทั้งสองคน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ

ช่วงนี้ผู้ถูกเนรเทศกำลังนั่งรอคอยคนของทางการ ให้มาทำเรื่องลงทะเบียนรับพลเรือนชั้นรอง ทำให้ผู้กระหายน้ำจ้องมองด้วยสายตาอิจฉาปนเศร้าสร้อย

“ท่านแม่ข้าเกรงว่าที่นี่จะแปลกไปหมดทุกอย่าง แห้งแล้งจนผู้คนอิจฉาแม้กระทั่งตอนพวกเราดื่มน้ำ”

“ดีที่บิดาเจ้าให้พวกเราสวมผ้าคลุมใบหน้า ไม่อย่างนั้นคงน่าหวาดกลัวยิ่งกว่านี้”

มารดากระซิบตอบกลับบุตรสาว พลางกระชับผ้าคลุมหน้าสีเข้มให้แนบไปกับใบหน้าเรียวงาม

“สวมไว้เถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวผู้คนจะจ้องมองมากเกินไป ข้าเพิ่งรู้สึกว่าการที่ท่านพ่อหวงท่านแม่มีประโยชน์มากก็วันนี้”

สองแม่ลูกตระกูลถัง ก้มลงกระซิบพูดคุยกันเสียงเบายิ่งกว่าเสียงกลืนน้ำลงคอเสียอีก

ดวงตากลมโตของสตรีอายุน้อยกว่า จ้องมองไปยังผู้ถูกเนรเทศคนอื่น ๆ ด้วยความรู้สึกเวทนายิ่งนัก เพราะสภาพแต่ละคนแลดูหิวโหยและอ่อนแรงมาก

“พวกท่านอยากดื่มน้ำหรือไม่”

จิตวิญญาณกึ่งเทพทนมองความอดอยากไม่ไหว จึงหันไปถามผู้ถูกเนรเทศอีกห้าครอบครัวซึ่งนั่งถัดไปไม่ไกล นับดูแล้วมีคนมากถึงยี่สิบคนเลยทีเดียว

“แม่หนูข้าขอน้ำให้ลูกเมียบ้างจะได้หรือไม่”

ชายวัยกลางคนลักษณะท่าทางดีผู้หนึ่ง ตัดสินใจร้องขอน้ำดื่มจากคนแปลกหน้าทันทีที่ถูกหยิบยื่นไมตรี ศักดิ์ศรีทุกอย่างเขาวางมันลงทั้งหมด ตั้งแต่เป็นต้นเหตุให้ครอบครัวตกระกำลำบากเช่นนี้

เพราะชะล่าใจว่าน้ำดื่มมีอยู่ทุกที่ พวกเขาจึงไม่ได้เตรียมน้ำมาจากเมืองก่อนหน้า ยามนี้จึงรู้สึกคอแห้งแทบหมดแรง ยิ่งมาเจอสภาพอากาศร้อนจัดเช่นนี้ ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นกลางก็ยากจะทนไหว

“ได้เจ้าค่ะ”

เอาเถิดต่อให้กระทำผิดมาคงไม่ชั่วหนักสักเท่าไหร่ ไม่อย่างนั้นคงถูกประหารชีวิตกันทั้งตระกูลไปแล้ว หรืออีกอย่างอาจจะถูกกลั่นแกล้งเช่นเดียวกับตระกูลถัง

“พวกข้าขอด้วยได้หรือไม่”

น้ำเสียงอ่อนแรงของสตรีวัยกลางคนอีกหนึ่งครอบครัว เอ่ยขอน้ำดื่มแทนสามีและบุตรตัวเล็ก ๆ ซึ่งยามนี้ผู้เป็นสามีต้องนอนนิ่ง ๆ เพราะหน้ามืด

“ข้าขอด้วย แม่หนูได้โปรดเมตตา”

ผู้คนจากอีกสามครัวเรือนร้องขอไม่ต่างกัน พวกเขามาจากเมืองหนาวไม่คิดเลยว่าจะได้พบเจอสภาพอากาศร้อนมากขนาดนี้

“ได้ทุกคนเจ้าค่ะ อย่าได้กังวล ข้ามีซาลาเปามาด้วยประเดี๋ยวจะมอบให้พวกท่านคนละสองลูก”

เสียงหวานตอบรับด้วยท่าทีผ่อนคลาย พลางทำทีล้วงมือเข้าไปในถุงย่ามขนาดใหญ่เกินตัว จากนั้นจึงหยิบกระบอกน้ำดื่มและซาลาเปาออกมา เพื่อมอบให้คนหิวโหยได้ดื่มกินประทังชีวิต

โชคดีที่ซาลาเปาของนางแอบทำให้เย็นลงแล้ว ไม่อย่างนั้นคงจะมีคนสงสัยว่าเหตุใดจึงยังร้อนหอมกรุ่น เหมือนเพิ่งลงจากเตาฟืนมาใหม่ ๆ 

หากท่านพ่ออายุห้าหมื่นปีของนางรับรู้เรื่องการช่วยเหลือในครั้งนี้ ท่านคงดีใจจนแทบร้องไห้ ที่บุตรสาวคนเล็กประพฤติตนคล้ายเทพเข้าไปทุกที

หลังจากดื่มน้ำและกินซาลาเปาจนอิ่มหนำ พวกเขาต้องรีบเก็บกระบอกน้ำให้มิดชิด เมื่อได้ยินเสียงคนของทางการดังมาแต่ไกล

“ผู้ถูกเนรเทศจงฟังทางนี้ ข้าจะกล่าวเพียงรอบเดียว หากผู้ใดฟังแล้วไม่เข้าใจคงสุดแล้วแต่จะเป็นไป”

เสียงเข้มของผู้ช่วยท่านเจ้าเมือง ประกาศเสียงดังก้องด้วยท่าทีเบื่อหน่ายเต็มกลืน

เมืองชายแดนแห่งนี้ต้องคอยรับแต่พวกเดนตายอยู่เรื่อย จนตอนนี้มีมากถึงครึ่งหนึ่งของจำนวนประชากร มองไปทางไหนพบเจอแต่พวกหิวโซ

ให้ตายเถิดเขาอยากมองสตรีงดงามบ้างไม่ได้หรือ ที่พบเห็นตามร้านน้ำชาของพลเมืองชั้นหนึ่งก็มีน้อยเต็มที!

ท่านเจ้าเมืองต้องคอยมอบน้ำมอบอาหาร เจ้านายของเขาถูกปฏิบัติยิ่งกว่ากระโถนท้องพระโรง คอยแต่เลี้ยงดูชาวเมืองที่ไม่ถูกยอมรับ ต่อให้มีแรงงานมาแลกก็นับว่าไม่คุ้มสักเท่าไหร่

“มีที่พักเป็นจวนขนาดเล็กอยู่ติดกัน พวกเจ้าต้องนอนเบียด ๆ กันสักหน่อย ทางเมืองหลวงไม่ได้สนับสนุนตำลึงเลยสักครั้ง”

“หากข้าอยากซื้อจวนเองเล่าเจ้าคะ จะผิดกฎอันใดหรือไม่”

ถังเย่วเหยาเอ่ยถามทันที นางอยากรู้เพื่อจะได้หาทางแก้ไข หากถูกขัดขวางจะได้หาทางจัดการในแบบของนาง

“ฮ่า ฮ่า พวกเดนตาย จะเอาตำลึงที่ไหนมาซื้อจวนในเมืองที่ข้าวของราคาแพงยิ่งกว่าเมืองหลวงหลายเท่า”

“แล้วซื้อได้หรือไม่”

“เหยา เหยาใจเย็น ๆ ลูก”

เสียงบิดากระซิบพร้อมทั้งลูบหลังบุตรสาวให้ใจเย็นลง เห็นฝีมือก้าวกระโดดและนิสัยมุทะลุยิ่งกว่าเดิมมาร่วมสองเดือน เขาจึงนึกหวั่นเกรงว่าบุตรสาวจะสังหารผู้ช่วยท่านเจ้าเมือง

“อะ แฮ่ม! ได้หากมีตำลึงมากพอ”

ผู้ช่วยท่านเจ้าเมืองถึงกับกระแอมเสียงในลำคอ เมื่อได้ยินวาจาห้าวหาญดังมาจากสตรีผู้สวมผ้าคลุมใบหน้า ไม่รู้ทำไมตอนจ้องมองดวงตาคู่นั้นเขาจึงรู้สึกหวาดหวั่นแปลก ๆ

“ก็แค่นั้น ชี้แจ้งต่อเถิดเจ้าค่ะ ข้าแค่อยากรู้เรื่องนี้เท่านั้น ขออภัยทุกท่านที่ข้าพูดแทรกผู้ใหญ่”

ศีรษะเล็กยอมก้มหัวลงขณะยังคงนั่งอยู่กับพื้นดิน จากนั้นจึงขยับหมุนกายเพื่อคำนับไปรอบทิศทาง

“ซื้อได้ทุกอย่าง ขอแค่อยู่กันอย่างสงบสุข หากผู้ใดไม่มีตำลึงจ่ายก็เข้าพักที่จวนของทางการ”

เสียงทุ้มของผู้มาใหม่เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึก ดวงตาคมกริบมองผ่านผู้ถูกเนรเทศด้วยสีหน้าเฉยชา ทว่าดวงตากลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“ท่านเจ้าเมือง ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจกล่าวเช่นนั้นเลยขอรับ!”

เสียงผู้ช่วยท่านเจ้าเมืองเอ่ยแก้ตัวทันที เพราะรู้สึกหวั่นเกรงผู้เป็นนาย เขาแค่เผลอพูดระบายความในใจออกไปก็เท่านั้น

‘ท่านเจ้าเมืองเช่นนั้นหรือ ช่างรูปงามเป็นหน้าเป็นตาให้เมืองเสวียนยิ่งนัก เอาล่ะที่ข้าคิดว่าเมืองนี้ไม่มีอะไรดี เช่นนั้นจะขอเว้นไว้สักเรื่องก็แล้วกัน อย่างน้อย ๆ ยังมีท่านเจ้าเมืองที่รูปงามยิ่งกว่าผู้ใด’

ความในใจของสตรีผู้คลุมใบหน้ามิดชิด ซึ่งยามนี้ทำเพียงยกยิ้มอยู่ใต้ผ้าคลุม เมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่พูดจารื่นหูน่าฟังกว่าผู้ใต้ปกครอง