Share

ตอนที่ 20 ศาลต้าหลี่ยามเย็น

last update publish date: 2026-01-14 20:19:55

ตอนที่ 20 ศาลต้าหลี่ยามเย็น

 

ศาลต้าหลี่ยามเย็น แสงอาทิตย์อัสดงคล้อยต่ำ ลับหายหลังแนวยอดไม้เก่าแก่

ฤดูหนาวแผ่ความเย็นเยียบไปทั่วเมืองหลวง ท้องถนนเงียบงัน ผู้คนต่างหลบเร้นอยู่ในห้องอุ่น ปิดประตูต้านลมหนาว

มีเพียงภายในห้องทำงานของศาลต้าหลี่ ที่ยังสว่างไสวด้วยแสงตะเกียง

หลิวจิ้งเหยียนนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้หนาหนัก กองเอกสารซ้อนทับกันสูง มือยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด ไม่มีทีท่าว่าจะลุกไปพักแม้แต่น้อย

“ร้อน…ร้อน…ร้อน!”

เสียงบ่นงึมงำดังขึ้นพร้อมถ้วยชาที่ถูกวางลงบนโต๊ะอย่างรีบร้อน ไป๋อวี้หลงเป่ามือของตนเองพลางขมวดคิ้ว

หลิวจิ้งเหยียนเหลือบตามองเพียงครู่ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน

“เจ้าโง่หรืออย่างไร ถ้วยร้อนเพียงนี้ ถาดก็มีไม่ใช้”

ปากว่ากล่าวเช่นนั้น แต่สายตากลับกลับไปที่เอกสาร

ไป๋อวี้หลงทำหน้าระอา

“หวังดีกลับได้ร้าย ข้าอุตส่าห์เอาซุปไก่มาให้ท่าน เช่นนั้นก็อย่ากินเลย”

เขาว่าพลางเอื้อมมือไปหยิบถ้วย

ทว่าหลิวจิ้งเหยียนกลับยกมือกดฝาถ้วยไว้แน่น ทำให้ไป๋อวี้หลงต้องชะงัก

ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง

ไป๋อวี้หลงถอนหายใจ

“ท่านทำงานตั้งแต่เช้ายันค่ำ ยังไม่ลุกจากที่ กินเสียหน่อยเถอะ ข้าขี้เกียจนั่งเฝ้า”

“ใครใช้เจ้า”

หลิวจิ้งเหยียนเงยหน้าขึ้นเต็มตา สายตาเย็นเฉียบ

“กลับไปทำงานของเจ้า อย่ามายุ่งกับข้า”

“ได้” ไป๋อวี้หลงประชดเบา ๆ

“ต่อไปข้าจะไม่สนใจท่านอีก”

ร่างผอมบางที่สูงเพียงระดับหูของหลิวจิ้งเหยียน หันกลับไปยังตู้หนังสือ จัดการเอกสารของตนต่อ

ยังไม่ทันเงียบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้น

ชายร่างกำยำในชุดดำก้าวเข้ามา คุกเข่าคารวะ

“เรียนท่านตุลาการ ข้าน้อยได้ติดตามเซี่ยหลัวเยี่ยน ตามที่ท่านสั่ง”

หลิวจิ้งเหยียนหยุดมือจากงาน

“ว่าอย่างไร”

สีหน้าของชายชุดดำตึงเครียด

“ข้าน้อยติดตามนางตลอด…แต่คลาดกับนางตรงตรอกแคบบนถนนขอรับ”

คิ้วของหลิวจิ้งเหยียนขมวดแน่น

“เหตุใดจึงพลาด”

เสียงตำหนิทำให้ผู้รายงานตัวสั่น

“ข้าน้อยตามใกล้ที่สุดแล้ว แต่เหมือนนางจะรู้ตัวก่อน”

“ก่อนหน้านั้นนางไปที่ใด”

“กลับจวนสกุลเซี่ย ทะเลาะกับคุณหนูบ้านรอง ต่อมาออกมาได้ไม่นาน…ก็หายตัวไปขอรับ”

หลิวจิ้งเหยียนถอนหายใจยาว

เขารู้ดี หากเรื่องนี้ไปถึงองค์รัชทายาท ย่อมไม่อาจเบี่ยงเบนได้ง่าย

“ข้าจะเข้าเฝ้ารัชทายาท”

เขาหันเพียงเสี้ยวหน้า

“เจ้าอยู่ที่นี่ เขียนรายงาน”

“เดี๋ยวก่อน!”

ไป๋อวี้หลงรีบคว้าถ้วยซุปยื่นให้

“ดื่มให้หมดก่อน”

หลิวจิ้งเหยียนกลอกตาอย่างรำคาญ จำต้องดื่มซุปจนเกลี้ยง แล้วก้าวออกไปทันที

ถ้วยว่างเปล่าอยู่บนโต๊ะ

คนที่คะยั้นคะยอจึงยิ้มออกมาอย่างพอใจ

ตำหนักรัชทายาทงดงามดุจภาพวาด

เสาไม้แกะสลักลวดลายมังกรทอง หลังคากระเบื้องเคลือบสะท้อนแสงจันทร์

กลิ่นกำยานลอยอวล แฝงความสงบขรึมกดดัน

โม่จิ่งเหิงยืนอยู่ริมสระน้ำ มือประสานหลัง สายตาเหม่อมองผิวน้ำที่ไหวระริก

หลิวจิ้งเหยียนคุกเข่า

“นางหายตัวไปพะย่ะค่ะ ตั้งใจไม่ทิ้งร่องรอย”

องค์รัชทายาทเงียบงัน ก่อนหัวเราะเบา

“สตรีธรรมดา ไม่มีทางทำได้”

“น่าสนใจยิ่งนัก”

“จะให้หยุดติดตามหรือไม่พะย่ะค่ะ”

โม่จิ่งเหิงหันกลับมา แววตาคมลึก

“หาต่อไป…จนกว่าจะเจอนาง”

เขาหลับพระเนตร

ภาพของเซี่ยหลัวเยี่ยนผุดขึ้นอย่างชัดเจน

ทั้งที่สตรีมากมายเคยผ่านเข้ามาในชีวิต

งดงาม อ่อนหวาน เย่อหยิ่ง หรือทะเยอทะยาน

ไม่มีใครเคยอยู่ในความคิดเขานานเช่นนี้

นางร้าย…แต่บริสุทธิ์

แข็งกร้าว…แต่ซื่อตรง

ไม่ยอมศิโรราบ

สัมผัสในคืนนั้น เร่าร้อน น่าหลงใหล และมันฝังลึกอย่างเงียบงัน

เขาลืมตาขึ้น

“นางไม่เหมือนใคร…”

ถ้อยคำหลุดออกมาเบาจนแม้แต่ตนเองยังตกใจ

“คนอย่างข้า ไม่ควรคิดถึงใครถึงเพียงนี้”

แต่ยิ่งพยายามกด ความคิดถึงยิ่งเด่นชัด

เขาไม่ต้องการสตรีใดมาทดแทน

ต้องการเพียง นาง

“หานางต่อไป ไม่ว่าจะใช้เวลานานเท่าใด”

เพราะเขาเพิ่งเข้าใจว่า

การรอคอย สำหรับคนที่ไม่เคยรอใคร

มันทรมานเพียงใด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 76 ห่างเหิน

    แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องต้องกำแพงเมืองสีเทาทมึฬที่ตั้งตระหง่านเบื้องหน้า ขบวนรถม้าและกองทหารเกียรติยศเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างสง่างาม ธงประจำพระองค์ของรัชทายาทโบกสะบัดพลิ้วไหว ประกาศแสนยานุภาพอันเกรียงไกร ทหารเฝ้าประตูต่างจัดแถวรอรับเสด็จอย่างแข็งขัน“เปิดประตูเมือง! รับเสด็จองค์รัชทายาท!”เสียงประกาศก้องกังวานหนักแน่น เหล่าชาวบ้านต่างพากันหลีกทางและคุกเข่าลงริมสองฝั่งถนน บนหลังอาชาศึกสีนิล พระวรกายสูงโปร่งประทับตั้งตรงอย่างสง่าผ่าเผย สายพระเนตรคมกริบทอดมองตรงไปเบื้องหน้า พระพักตร์งดงามราวกับเทพสงครามจุติลงมา ขับเน้นให้ผู้คนไม่อาจละสายตาไปได้ เสียงซุบซิบชื่นชมในพระสิริโฉมของเหล่าดรุณีดังเซ็งแซ่ไปทั่วทั้งสายถนนทว่าท่ามกลางเสียงเพ้อฝันเหล่านั้น กลับมีเพียงสตรีผู้หนึ่งที่ลอบเบะปากใส่อย่างไม่ไยดีหลินหลัวเยี่ยนในคราบชายหนุ่มนั่งปะปนอยู่ในขบวนเสด็จ บนรถขนเสบียงที่ห่างจากแผ่นหลังกว้างขององค์รัชทายาทราวยี่สิบก้าว ครั้นได้ยินถ้อยคำเยินยอของสาวชาวเมือง นางก็อดค่อนขอดในใจไม่ได้ ‘หึ รูปงามแล้วอย่างไร พวกเจ้าคงยังไม่เคยเห็นธาตุแท้ของมัจจุราชในร่างทองผู้นี้กระมัง’นับตั้งแต่วันที่นางได้รับการช่วยเหลือจาก

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 75 เสี้ยนหนาม

    แสงอาทิตย์อัสดงสาดทาบขอบภูเขาหินจำลองริมสระใหญ่ ทอดเงาสีส้มซีดจางสะท้อนระลอกน้ำ ความหนาวเย็นเยียบแผ่วบางชวนให้ผู้คนจ่อมจมในห้วงสุนทรี ทว่ายามนี้ บรรยากาศอันสงบงามกลับมิได้หลงเหลืออยู่ในใจของเซี่ยอวี่เฟิงเลยแม้แต่น้อยมือเรียวที่กำแผ่นกระดาษสั่นเทา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน เนินอกไหวกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบหายใจอันพลุ่งพล่าน “บัดซบนัก!” เสียงคำรามรอดไรฟันดังขึ้นจนเหล่าบ่าวไพร่ต่างพากันทรุดกายลงคุกเข่า ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว มีเพียงชายผู้ส่งสาน์สที่ยังคงยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า “เจ้าว่า… กู้ซู่อิ๋งตายด้วยน้ำมือมันงั้นรึ?” นางตวัดสายตาขึ้นจ้องเขม็ง ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อ“เป็นเช่นนั้นขอรับ” คนของคหบดีกู้โค้งคำนับตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยเติมเชื้อไฟต่อ“นายท่านกู้เคียดแค้นยิ่งนัก ถึงกับส่งคนออกล่าตัวนาง หวังเอาไปฟันเป็นหมื่นๆ ชิ้น แต่กลับคว้าน้ำเหลวไม่เป็นท่า”สิ้นคำกล่าว ใบหน้าของฮูหยินเซี่ยอวี่เฟิงก็ยิ่งคล้ำลงอีกหลายส่วน นางผ่อนลมหายใจร้อนรุ่มออกจากอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ริมฝีปากที่บิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นเปล่งวาจาออกมาอย่างหมายมาด“เจ

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 74 ฉุดคร่า

    ทิวเขาลดเลี้ยวทอดยาวขนาบสองฝั่งทะเลสาบสีเขียวใสราวหยกเนื้อดี บนถนนดินเลียบชายป่าอันเงียบสงบ จนได้ยินเพียงเสียงล้อรถม้าสามคันบดไปตามพื้นขรุขระในจังหวะเนิบช้าขบวนเดินทางกลับเมืองหลวงของหลินหลัวเยี่ยนที่มีผู้ร่วมทางเพียงสิบคน นั่นเพราะนางต้องการกลับไปโดยไม่ให้ใครรู้หญิงสาวนั่งอยู่ภายในรถม้าคันกลาง ม่านหน้าต่างถูกเปิดออกเล็กน้อย ปล่อยให้สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้างามหลังจากผ่านพ้นฤดูหนาวอันยาวนาน ในที่สุดฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือนหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด กลิ่นหญ้าอ่อนและดินชื้นลอยมากับสายลม ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างผ่อนคลายหนทางเบื้องหน้าคือเมืองหลวง เมื่อไปถึงที่นั่น ความสงบเช่นนี้เกรงว่าคงไม่มีอีกแล้วดังนั้น นางจึงขอปล่อยตัวปล่อยใจให้เพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ตรงหน้าทว่า... ขบวนเคลื่อนผ่านป่าครึ้มไม่ทันไร หลินหลัวเยี่ยนกลับขมวดคิ้วด้วยผิดสังเกตุบางประการเมื่อเสียงล้อรถยังคงหมุนไปเช่นเดิม แต่บรรยากาศรอบด้านกลับเงียบเกินไปไม่มีเสียงนกร้องไม่มีเสียงสัตว์เล็กเคลื่อนไหวในพุ่มไม้แม้แต่สายลมเมื่อครู่ก็พลันแผ่วลงอย่างน่าประหลาดนางกำลังจะปล่อยม่านลง ทว่าในหางตากลับเหลือบเห็นเงาดำวูบหนึ่งตรงชายป่

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 73 ตัวตนที่บิดเบี้ยว

    ไอเย็นพัดวูบในคืนเดือนมืดจากค่ายพักแรม ส่งผ่านไปจนถึงจวนอัครเสนาบดีใหญ่ ที่ยามนี้ยังคงเริงรมย์อยู่ในคาวโลกีย์ เว่ยชางหลงนั่งพนักพิงบุนวมนุ่ม มีหญิงสาวเปลือยกายลูบคลำเคล้าคลึงลำท่อนเอ็นของเขาอยู่เบื้องล่าง มีอีกนางหนึ่งแอ่นอกเบียดสู้มือหนา หากสายตาหื่นของเขากลับมองดูบทสวาทของหลิวอวี้เหวินบนเตียงใหญ่ร่างบางขาวผุดผาดถูกขนาบด้วยชายหนุ่มกำยำ ที่บีบเคล้นดูดขบสองเต้าจนนางแอ่นรับรัญจวน สองขาก่ายกระหวัดบ่าหนาของชายอีกคนที่ ละเลงลิ้นและเล็มร่องสวาท อย่างเมามันเว่ยชางหลงส่งเสียงครางไปพร้อมกับบีบเค้นเต้าอวบหนักมือ พลางหันไปดูดถันใหญ่ขาวดัง จ๊วบ!“อ๊า นายท่าน”หญิงสาวร้องคราง ยิ่งว่าเขายิ่งดูดหนักหน่วง ทุกสิ่งในวังวนนี้สร้างอารมณ์ปราถนาให้เขาจนแทบกระอัก เขาพลันหลับตาแหงนเงยรับแรงดูดจนเสียวซ่านจากกึ่งกลางกาย ที่หญิงสาวดูดเลียโยกโยนใครจะรู้ได้ว่าในห้วงคิดคำนึงของเว่ยชางหลงกลับปรากฎภาพหญิงสาวผู้หนึ่งที่มองอย่างไรก็คล้ายเป็น ‘หลินหลัวเยี่ยน’ ใช่แล้วเขาคิดถึงนาง ภาพในวันที่พบกันในศาล ชุดนักโทษกับ โซ่ตรวน ลำคอระหงขาวผ่อง ทรวดทรงองเอวชวนหลงไหล หากที่สะกดตรึงใจเขาคือ แววตาร้ายกาจ เย่อหยิ่งทระนงนั่น กระต

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 72 ความเงียบที่แฝงเร้น

    เทือกเขาสูงทอดยาวสุดสายตา มองเห็นหิมะขาวที่เคยปกคลุมยอดเขาราวผืนแพรเงิน เริ่มละลายลงทีละน้อย เผยให้เห็นพื้นดินสีเข้มและผืนหญ้าเขียวที่แทรกตัวขึ้นเป็นหย่อม ๆ ตามเชิงเขาฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป เช่นเดียวกับการเดินทางของขบวนเสด็จกลับเมืองหลวงนับจากออกจากหัวเมืองใต้ล่วงเข้าสู่เขตเมืองหน้าด่าน เวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วตลอดเส้นทางไม่มีมือสังหาร ไม่มีการซุ่มโจมตี หรือแม้แต่ข่าวผิดปกติ ทุกอย่างสงบเรียบร้อยเกินไป...ภายในกระโจมพักแรมขององค์รัชทายาท แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่าง ทอดเงาร่างของชายหนุ่มสองคนลงบนผืนผ้าใบสีเข้มโม่จิ่งเหิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ แผนที่เมืองหลวงกางอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วของพระองค์วางทาบลงบนตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่ พระเนตรทอดมองเส้นทางเหล่านั้นอย่างสงบนิ่งใช้ความคิดหลิวจิ้งเหยียนเองก็นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมาครู่ใหญ่แล้วจนรัชทายาทเหลือบเนตรขึ้นมองเขาอย่างรู้สึกผิดสังเกตุ “เจ้าเป็นอะไรไปอีก” ทรงตรัสถาม ก่อนละพระหัตถ์ออกจากแผนที่“หม่อมฉันเพียงรู้สึกว่า...ตลอดทางทุกอย่างราบเรียบเกินไปพะย่ะค่ะ”หลิวจิ้งเหยียนตอบตามตรงโม่จิ่งเหิงแค่นพระสรวลเบา ๆ “ยิ่งเงียบ ภัยยิ่งมาก”พระสุรเสี

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 71 หัวใจที่ยากหยั่ง

    อีกฟากหนึ่ง ภายในจวนหลิน...สายลมอ่อนยามสายพัดผ่านกิ่งเหมยที่กำลังผลิดอก กลีบดอกสีขาวอมชมพูปลิวล่องไปตามแรงลม ก่อนร่วงลงบนพื้นหินเขียวหน้าต่างเรือนอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมจางของบุปผาอบอวลอยู่ในอากาศ หากกลับมิอาจทำให้ผู้ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างรู้สึกผ่อนคลายได้แม้แต่น้อยหลินหลัวเยี่ยนนั่งเหม่อมองสวนด้านนอก ดวงตาคู่งามทอดยาวออกไปไกล ราวกับกำลังเฝ้ามองบางสิ่งที่อยู่ไกลเกินกว่าสายตาจะเอื้อมถึงในมือของนางมีตำราเล่มหนึ่งเปิดค้างอยู่หน้าเดิมทว่าตั้งแต่เช้าจนบัดนี้...นางยังมิได้พลิกหน้ากระดาษแม้แต่แผ่นเดียว"คุณหนู..."หลิงเอ๋อร์เอ่ยเรียกเบา ๆ เป็นครั้งแรกหลินหลัวเยี่ยนไม่ได้ยิน "คุณหนูเจ้าคะ..."ครั้งที่สอง นางยังคงนิ่งเฉยกระทั่งครั้งที่สาม... "คุณหนู!"หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ราวกับเพิ่งดึงสติกลับมาจากที่แสนไกล"อ๊ะ..."นางกะพริบตาถี่ ๆ ก่อนหันมองสาวใช้"เจ้ามีอะไรหรือ" หลิงเอ๋อร์ยิ้มบาง สีหน้าเจือแววขบขัน"คุณหนูนั่งเหม่อมองประตูจวนมาตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ"หลินหลัวเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบหลุบตาลงปกปิดความรู้สึกที่ถูกจับได้"ข้าเพียง...กำลังคิดเรื่องการเดินทางเข้าเมืองหลวง"คำแก้ตัวนั้น

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 28 ใต้แสงจันทร์ หัวใจแห่งพันธนาการ 1

    ยามราตรีอันเยียบเย็น ลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะปลิวบางเบา แสงจันทร์สีเงินสาดต้องระเบียงชั้นสองของห้องนอน เงาไม้ไหวสะท้อนบนพื้นดั่งระลอกน้ำแห่งความลับ เซี่ยหลัวเยี่ยน ในอาภรณ์ผ้าแพรสีอ่อนกับผ้าคลุมขนสัตว์สีขาวนวล สะบัดพลิ้วในสายลม ใบหน้าละไมต้องแสงจันทร์ราวรูปแกะสลักจากหยกขาว ดวงตาคู่งามซึ้งนั้นกลับแฝง

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 27 เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก

    ศาลาริมน้ำใต้จันทร์กระจ่าง แสงจันทร์สาดนวลทั่วผืนหล้า ดาวดาราระยิบระยับดังโปรยเกล็ดเพชรกลางฟากฟ้า สายลมเหมันต์พัดต้องยอดสนจนเกิดเสียงครวญเบา ๆ สายน้ำใต้ศาลาเคลื่อนไหวแผ่วเบา สะท้อนเงาจันทร์เป็นระลอกคลื่นงดงาม ใต้แสงเงินอันเยือกเย็นนั้น เงาร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีครามเข้มยืนทอดพระเนตรดวงจันทร์อยู่

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 26 ฟ้าหลังฝน

    เรือนไม้กลางป่า ในห้วงเหมันต์ ลมหนาวยามราตรีพัดต้องยอดสนให้เอนเอียง เสียงไม้ไผ่กระทบกันดังแว่วอยู่ในความเงียบของผืนป่า แสงจันทร์ขาวนวลลอดผ่านม่านหมอกบางต้องพื้นไม้บนเรือนเรียบง่ายกลางป่า เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เก่าซึ่งเต็มไปด้วยเอกสารและสมุดบัญชี เสียงดีดลูกคิด “แกรก ๆ

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 25 จงฉงจื่อ

    ยามค่ำหลังราชกิจสงบ ลมราตรีพัดผ่านสวนหลวง กลิ่นดอกเหมยลอยคลุ้งปะปนกับไอเย็นของน้ำค้าง ใต้เงาจันทร์เสี้ยวที่ทอดผ่านม่านไม้ไผ่ องค์รัชทายาทประทับอยู่เพียงลำพังในศาลาแก้วกลางสวน พระองค์มิได้สวมฉลองพระองค์หรูหราเช่นในท้องพระโรง แต่ทรงฉลองพระองค์ผ้าแพรเรียบสีเทาอ่อน ผมดำยาวรวบไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นพระพ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status