LOGINShare
ตอนที่ 8 หมากที่น่าสนใจ
publish date:
2026-01-14 20:13:22ตอนที่ 8 หมากที่น่าสนใจ
ศาลต้าหลี่คือสถานที่ที่ผู้คนหวาดกลัวตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวผ่านประตู
ตั้งแต่ลานหน้าศาลจรดคุกใต้ดิน ทุกอณูอากาศล้วนอบอวลด้วยกลิ่นอำนาจและโทษทัณฑ์
ทว่าไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า ในส่วนลึกสุดของสถานที่แห่งนี้
จะซ่อนเรือนไม้หลังงามริมน้ำเอาไว้ ราวกับโลกอีกใบที่ไม่ข้องเกี่ยวกับความโหดร้ายเบื้องหน้า
เซี่ยหลัวเยี่ยนถูกนำตัวออกมาทางประตูหลัง ก่อนหน้านั้นนางถูกสั่งให้อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า จัดการตนเองให้สะอาดหมดจด ราวกับมิใช่ผู้ต้องโทษ หากเป็นแขกที่กำลังจะเข้าเฝ้า ทุกย่างก้าวของนางมั่นคง
สายตากวาดมองเส้นทางอย่างไม่เร่งรีบ
ต้นไม้ใหญ่เรียงรายหลังแนวกำแพงหิน ทำหน้าที่แบ่งโลกคุกหลวงออกจากพื้นที่ลับอย่างชัดเจน
เมื่อเรือนไม้ทรงวิจิตรปรากฏตรงหน้า
หลังคาสีดำสนิทสะท้อนแสงอาทิตย์ยามสาย
บานหน้าต่างฉลุลวดลายทั้งกลมและเหลี่ยมอย่างประณีต
สระบัวเบื้องหน้าสงบนิ่ง ดอกบัวสีชมพูอ่อนเบ่งบานกระจัดกระจาย
ทุกอย่างงดงาม
งดงามเสียจนผิดที่ผิดทาง
เซี่ยหลัวเยี่ยนก้าวขึ้นไปบนระเบียงหิน
หยุดยืนในโถงกว้างของเรือน
เบื้องหน้าคือฉากกั้นทิวทัศน์
และเงาร่างของผู้หนึ่งที่นั่งอยู่เบื้องหลัง
มือเรียวยกกาน้ำชา เทลงในถ้วยอย่างใจเย็น
แสงสว่างทำให้นางเห็นเขาไม่ชัด
รู้เพียงว่าเขาสูงโปร่ง กายตั้งตรง
ท่าทางสง่างามเกินกว่าจะเป็นเพียงขุนนางธรรมดา
“ถวายบังคมองค์รัชทายาทสิ”
หลิวจิ้งเหยียนเอ่ยเตือนเสียงเข้ม
เซี่ยหลัวเยี่ยนเหลือบตามองเขาอย่างไม่ใส่ใจ
ก่อนจะย่อตัวคำนับอย่างเรียบร้อย ทว่าท่าทางยังคงสง่ามั่นคง
“ถวายบังคมองค์รัชทายาท เพคะ”
นางลุกขึ้น
ยืนตรงดังเดิม
เงียบ
ไม่มีรับสั่งใดตอบกลับ
เขายังคงเทชา
ราวกับไม่มีผู้ใดอยู่ตรงนั้น
หลิวจิ้งเหยียนเข้าใจดี ว่านายต้องการอะไร
เขาจึงคำนับ แล้วถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ
เหลือเพียงคนสองคน
และความเงียบที่กดดันยิ่งกว่าคุกใต้ดิน
เซี่ยหลัวเยี่ยนสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ
เชิดหน้า ตั้งคอตรง
เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น
“เจ้าคือเซี่ยหลัวเยี่ยนสินะ”
เสียงนั้นเอ่ยขึ้นในที่สุด
นุ่ม ทุ้ม และนิ่ง
ต่างจากภาพความโหดเหี้ยมของศาลต้าหลี่โดยสิ้นเชิง
นางสะดุดใจเพียงชั่วขณะ
ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ใช่เพคะ”
โม่จิ่งเหิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ
ทอดพระเนตรสระบัวเบื้องหน้าอย่างไม่รีบร้อน
“บิดาเจ้าต้องโทษกบฏ”
ตรัสเหมือนเล่าเรื่องอากาศ
“รู้หรือไม่ว่าเจ้าก็มีจุดจบไม่ต่างกัน”
“พระองค์ต้องการสิ่งใดเพคะ”
คำถามของนางตรงไปตรงมา
ไม่อ้อมค้อม
ไม่แฝงความหวาดกลัว
เขาหยุด
วางถ้วยชา
แล้วหันมามองนางผ่านฉากกั้น
แววตาคมกริบสำรวจหญิงสาวตรงหน้า
ราวกับกำลังประเมินอาวุธชิ้นหนึ่ง
“เจ้ากล้าดี”
เขาเอ่ยเสียงแผ่ว
“ถามข้าตรง ๆ เช่นนี้”
“เพราะชีวิตของหม่อมฉันแขวนอยู่บนเส้นด้าย”
นางตอบอย่างสงบ
“อ้อมค้อมไปก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น”
เงาร่างสูงโปร่งหลังฉากลุกขึ้น
ก้าวออกมาหยุดตรงหน้านางในระยะเพียงช่วงแขน
รัศมีของเขากดทับลงมาอย่างชัดเจน ใบหน้านั้นงดงามราวเทพสงคราม
แม้จะตื่นตะลึงต่อบุรุษตรงหน้าไปชั่วครู่ แต่เซี่ยหลัวเยี่ยนก็ไม่ก้าวถอยหนี
“แล้วเจ้าจะเสนออะไรให้ข้า”
เสียงเขาทุ้มต่ำลง
“เพื่อแลกกับทางรอด”ยามเอ่ยสายตาจ้องลึกเข้าไปราวค้นหา
หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้ใจหวั่นไหว
แต่ยังคงสบตาเขานิ่ง
“ขอพระองค์ทรงตรัสพระประสงค์มาก่อนเพคะ”
มุมปากโม่จิ่งเหิงยกขึ้น
ราวกับพบของเล่นถูกใจ
“มาเป็นนางบำเรอลับของข้าเป็นอย่างไร”
โม่จิ่งเหิงตรัสออกมาอย่างสบาย
เหมือนพูดถึงเรื่องเล็กน้อย
ใบหน้าหญิงสาวแข็งค้างเพียงเสี้ยววินาที
ก่อนจะตั้งสติได้
“พระองค์ทรงล้อเล่น”
นางยิ้มบาง
“สิ่งที่พระองค์ต้องการไม่ใช่ตัวหม่อมฉันหรอกเพคะ แต่เป็นหมาก”
ดวงตาเขาวาววับ
พึงพอใจอย่างไม่ปิดบัง
“ฉลาดดีนี่”
เขากล่าว
“แล้วเจ้ายินยอมหรือไม่”
“หากข้ายินยอมพร้อมเงื่อนไข”
นางรีบตอบ เมื่อได้มีโอกาสเรียกราคา
“พระองค์จะรับฟังหรือไม่”
“ว่ามา”
“หนึ่ง ข้าต้องมีอิสระในการเลือกวิธี
สอง ข้าต้องได้ผลประโยชน์พอจะยืนได้ด้วยตนเอง
และสาม—”
นางหยุด
ก่อนจะเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ
“หากวันหนึ่งทั้งวังต้องการกำจัดข้า
พระองค์ต้องเป็นผู้ตัดสินเอง
และปกป้องบิดาข้า”
โม่จิ่งเหิงเดินวนรอบตัวนาง
ช้า ๆ
เหมือนผู้ล่าที่รู้ว่าเหยื่อไม่หนี
“คนอื่นถูกข้าสั่งให้ตาย ยังต้องคุกเข่าขอร้อง”
เขากระซิบข้างหู
“แต่เจ้ากลับกล้าต่อรอง”
ลมหายใจอุ่นรดข้างแก้มนวลขาว
หัวใจนางเต้นแรง
แต่ยังคงยืนนิ่งสงบ
“หากพระองค์คิดว่าไม่คุ้มค่า”
นางกล่าวหนักแน่น
“ก็ปล่อยให้พวกเราตายเสียเถิดเพคะ”
เขาหยุด เหลือบแลนางนิ่งแว่บหนึ่ง
ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
“เอาเถิด”
“ข้าจะลองดู”
นางผ่อนลมหายใจคลายลง
แต่คำถัดมากลับทำหัวใจนางเย็นเฉียบ
“แต่บิดาเจ้าจะรอดหรือไม่”
เขายกยิ้มริมฝีปากเพียงเสี้ยว
“ก็ขึ้นอยู่กับผลงานของเจ้า”
“พระองค์”นางเผลอเรียกเสียงเข้ม ดวงตานางฉายแวววาบผ่าน
“หลิวจิ้งเหยียนจะบอกเจ้าว่าต้องทำอย่างไร”
เขาเอ่ยตัดบท
“เจ้ากลับไปเถิด”
ผู้คุมก้าวเข้ามา
เซี่ยหลัวเยี่ยนคำนับเรียบร้อย ฝืนใบหน้าเรียบนิ่ง
แล้วหันหลังเดินจากไป
เมื่อเรือนเงียบลง
โม่จิ่งเหิงทอดพระเนตรสระบัว
ยกยิ้มบางอย่างพึงพอใจ
“น่าสนใจจริง…”
“สตรีที่ไม่คิดจะยั่วยวนข้า
แต่กล้าต่อรองกับข้า”
เขาหัวเราะเบา ๆ
“หมากกระดานนี้ช่างน่าสนใจ”
โม่จิ่งเหิงยิ้ม…
รอยยิ้มของผู้ที่เพิ่งได้หมากซึ่งอันตรายพอที่อาจจะทำลายทั้งกระดาน
แต่เขาเลือกเต็มใจที่จะเสี่ยง
เซี่ยหลัวเยี่ยนก้าวต่อไป
ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางที่ไม่มีผู้ใดเห็น
หากพระองค์คิดว่านี่คือเกมที่ควบคุมได้ทั้งหมด
เช่นนั้น…
ก็ขอให้รอดูให้ดี
เพราะนับตั้งแต่วินาทีนี้
หมากตัวนี้
จะไม่ยอมเดินตามทางที่ถูกวางไว้เพียงฝ่ายเดียวอีกต่อไป
Latest chapter
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 74 ฉุดคร่า
ทิวเขาลดเลี้ยวทอดยาวขนาบสองฝั่งทะเลสาบสีเขียวใสราวหยกเนื้อดี บนถนนดินเลียบชายป่าอันเงียบสงบ จนได้ยินเพียงเสียงล้อรถม้าสามคันบดไปตามพื้นขรุขระในจังหวะเนิบช้าขบวนเดินทางกลับเมืองหลวงของหลินหลัวเยี่ยนที่มีผู้ร่วมทางเพียงสิบคน นั่นเพราะนางต้องการกลับไปโดยไม่ให้ใครรู้หญิงสาวนั่งอยู่ภายในรถม้าคันกลาง ม่านหน้าต่างถูกเปิดออกเล็กน้อย ปล่อยให้สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้างามหลังจากผ่านพ้นฤดูหนาวอันยาวนาน ในที่สุดฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือนหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด กลิ่นหญ้าอ่อนและดินชื้นลอยมากับสายลม ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างผ่อนคลายหนทางเบื้องหน้าคือเมืองหลวง เมื่อไปถึงที่นั่น ความสงบเช่นนี้เกรงว่าคงไม่มีอีกแล้วดังนั้น นางจึงขอปล่อยตัวปล่อยใจให้เพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ตรงหน้าทว่า... ขบวนเคลื่อนผ่านป่าครึ้มไม่ทันไร หลินหลัวเยี่ยนกลับขมวดคิ้วด้วยผิดสังเกตุบางประการเมื่อเสียงล้อรถยังคงหมุนไปเช่นเดิม แต่บรรยากาศรอบด้านกลับเงียบเกินไปไม่มีเสียงนกร้องไม่มีเสียงสัตว์เล็กเคลื่อนไหวในพุ่มไม้แม้แต่สายลมเมื่อครู่ก็พลันแผ่วลงอย่างน่าประหลาดนางกำลังจะปล่อยม่านลง ทว่าในหางตากลับเหลือบเห็นเงาดำวูบหนึ่งตรงชายป่
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 73 ตัวตนที่บิดเบี้ยว
ไอเย็นพัดวูบในคืนเดือนมืดจากค่ายพักแรม ส่งผ่านไปจนถึงจวนอัครเสนาบดีใหญ่ ที่ยามนี้ยังคงเริงรมย์อยู่ในคาวโลกีย์ เว่ยชางหลงนั่งพนักพิงบุนวมนุ่ม มีหญิงสาวเปลือยกายลูบคลำเคล้าคลึงลำท่อนเอ็นของเขาอยู่เบื้องล่าง มีอีกนางหนึ่งแอ่นอกเบียดสู้มือหนา หากสายตาหื่นของเขากลับมองดูบทสวาทของหลิวอวี้เหวินบนเตียงใหญ่ร่างบางขาวผุดผาดถูกขนาบด้วยชายหนุ่มกำยำ ที่บีบเคล้นดูดขบสองเต้าจนนางแอ่นรับรัญจวน สองขาก่ายกระหวัดบ่าหนาของชายอีกคนที่ ละเลงลิ้นและเล็มร่องสวาท อย่างเมามันเว่ยชางหลงส่งเสียงครางไปพร้อมกับบีบเค้นเต้าอวบหนักมือ พลางหันไปดูดถันใหญ่ขาวดัง จ๊วบ!“อ๊า นายท่าน”หญิงสาวร้องคราง ยิ่งว่าเขายิ่งดูดหนักหน่วง ทุกสิ่งในวังวนนี้สร้างอารมณ์ปราถนาให้เขาจนแทบกระอัก เขาพลันหลับตาแหงนเงยรับแรงดูดจนเสียวซ่านจากกึ่งกลางกาย ที่หญิงสาวดูดเลียโยกโยนใครจะรู้ได้ว่าในห้วงคิดคำนึงของเว่ยชางหลงกลับปรากฎภาพหญิงสาวผู้หนึ่งที่มองอย่างไรก็คล้ายเป็น ‘หลินหลัวเยี่ยน’ ใช่แล้วเขาคิดถึงนาง ภาพในวันที่พบกันในศาล ชุดนักโทษกับ โซ่ตรวน ลำคอระหงขาวผ่อง ทรวดทรงองเอวชวนหลงไหล หากที่สะกดตรึงใจเขาคือ แววตาร้ายกาจ เย่อหยิ่งทระนงนั่น กระต
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 72 ความเงียบที่แฝงเร้น
เทือกเขาสูงทอดยาวสุดสายตา มองเห็นหิมะขาวที่เคยปกคลุมยอดเขาราวผืนแพรเงิน เริ่มละลายลงทีละน้อย เผยให้เห็นพื้นดินสีเข้มและผืนหญ้าเขียวที่แทรกตัวขึ้นเป็นหย่อม ๆ ตามเชิงเขาฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป เช่นเดียวกับการเดินทางของขบวนเสด็จกลับเมืองหลวงนับจากออกจากหัวเมืองใต้ล่วงเข้าสู่เขตเมืองหน้าด่าน เวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วตลอดเส้นทางไม่มีมือสังหาร ไม่มีการซุ่มโจมตี หรือแม้แต่ข่าวผิดปกติ ทุกอย่างสงบเรียบร้อยเกินไป...ภายในกระโจมพักแรมขององค์รัชทายาท แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่าง ทอดเงาร่างของชายหนุ่มสองคนลงบนผืนผ้าใบสีเข้มโม่จิ่งเหิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ แผนที่เมืองหลวงกางอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วของพระองค์วางทาบลงบนตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่ พระเนตรทอดมองเส้นทางเหล่านั้นอย่างสงบนิ่งใช้ความคิดหลิวจิ้งเหยียนเองก็นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมาครู่ใหญ่แล้วจนรัชทายาทเหลือบเนตรขึ้นมองเขาอย่างรู้สึกผิดสังเกตุ “เจ้าเป็นอะไรไปอีก” ทรงตรัสถาม ก่อนละพระหัตถ์ออกจากแผนที่“หม่อมฉันเพียงรู้สึกว่า...ตลอดทางทุกอย่างราบเรียบเกินไปพะย่ะค่ะ”หลิวจิ้งเหยียนตอบตามตรงโม่จิ่งเหิงแค่นพระสรวลเบา ๆ “ยิ่งเงียบ ภัยยิ่งมาก”พระสุรเสี
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 71 หัวใจที่ยากหยั่ง
อีกฟากหนึ่ง ภายในจวนหลิน...สายลมอ่อนยามสายพัดผ่านกิ่งเหมยที่กำลังผลิดอก กลีบดอกสีขาวอมชมพูปลิวล่องไปตามแรงลม ก่อนร่วงลงบนพื้นหินเขียวหน้าต่างเรือนอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมจางของบุปผาอบอวลอยู่ในอากาศ หากกลับมิอาจทำให้ผู้ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างรู้สึกผ่อนคลายได้แม้แต่น้อยหลินหลัวเยี่ยนนั่งเหม่อมองสวนด้านนอก ดวงตาคู่งามทอดยาวออกไปไกล ราวกับกำลังเฝ้ามองบางสิ่งที่อยู่ไกลเกินกว่าสายตาจะเอื้อมถึงในมือของนางมีตำราเล่มหนึ่งเปิดค้างอยู่หน้าเดิมทว่าตั้งแต่เช้าจนบัดนี้...นางยังมิได้พลิกหน้ากระดาษแม้แต่แผ่นเดียว"คุณหนู..."หลิงเอ๋อร์เอ่ยเรียกเบา ๆ เป็นครั้งแรกหลินหลัวเยี่ยนไม่ได้ยิน "คุณหนูเจ้าคะ..."ครั้งที่สอง นางยังคงนิ่งเฉยกระทั่งครั้งที่สาม... "คุณหนู!"หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ราวกับเพิ่งดึงสติกลับมาจากที่แสนไกล"อ๊ะ..."นางกะพริบตาถี่ ๆ ก่อนหันมองสาวใช้"เจ้ามีอะไรหรือ" หลิงเอ๋อร์ยิ้มบาง สีหน้าเจือแววขบขัน"คุณหนูนั่งเหม่อมองประตูจวนมาตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ"หลินหลัวเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบหลุบตาลงปกปิดความรู้สึกที่ถูกจับได้"ข้าเพียง...กำลังคิดเรื่องการเดินทางเข้าเมืองหลวง"คำแก้ตัวนั้น
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 70 ถึงวันจากลา
ช่วงเวลาของการจากลามักผ่านพ้นรวดเร็วกว่าที่ผู้คนคาดคิดเสมอ รุ่งอรุณแห่งเมืองใต้ยังอบอวลด้วยไอหมอกสีขาวบาง สายลมอ่อนพัดเอื่อยพาเอากลิ่นดินชื้นและกลิ่นใบไม้สดใหม่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ กำแพงเมืองสูงใหญ่ถูกม่านหมอกโอบคลุมจนดูเลือนรางราวกับภาพวาดหน้าประตูเมือง ขบวนอารักขาขององค์รัชทายาทตั้งแถวเป็นระเบียบสง่างาม ทหารม้ากว่าสองร้อยนายสวมเกราะดำสนิท นิ่งดุจขุนเขา ม้าศึกย่ำกีบเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลมหายใจสีขาวของพวกมันลอยจางในอากาศเย็นยามเช้าเกวียนบรรทุกทรัพย์สินเรียงต่อกัน ทั้งทองคำ เงินตรา ผ้าไหม อาวุธ และสิ่งของล้ำค่าที่ริบคืนจากเหล่าขุนนางฉ้อฉล ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ส่วนหนึ่งถูกแจกจ่ายคืนแก่ราษฎรผู้ทุกข์ยากแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือภาษีของแผ่นดินที่สมควรส่งคืนสู่พระคลังหลวงกาลเวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่าน เมื่อแสงอาทิตย์ไต่สูงขึ้น ไอหมอกก็ค่อยจางหาย แสงสีทองอาบยอดกำแพงเมืองจนสุกสว่าง เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะหนักแน่น ธงมังกรดำปักดิ้นทองเหนือราชรถพลิ้วสะบัดรับสายลม ส่งเสียงกระทบกันแผ่วเบาทุกสิ่งพร้อมแล้ว แต่ผู้ที่ควรเร่งออกเดินทางที่สุด...กลับยังประทับนิ่งอยู่บนหลังอาชาสีดำสนิท
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 69 รอยร้าวระหว่างกัน
ท้องฟ้ามืดสนิทดวงดาวนับร้อยพร่างพราย แสงตะเกียงในห้องบรรทมยังคงสว่างนวล โม่จิ่งเหิงประทับนั่งลูบคมดาบเงาปราบสะท้อนแสงไฟ ดวงเนตรว่างเปล่า ไร้ความรู้สึก มีเพียงดวงหน้านวลที่กระจ่างชัดในห้วงคำนึง โม่จิ่งเหิงสอดดาบเข้าฝักดังเดิม พลันลุกขึ้นสวมผ้าคลุมสีดำก้าวออกจากเรือนรับรอง สู่ห้วงราตรีที่ไร้ผู้คน พระองค์ทะยานขึ้นบนหลังคา พุ่งตัวไปยังทิศทางจวนตระกูลหลิน ตามเสียงหทัยเรียกร้องภายในลานเรือนเงียบสงบ สายลมพัดยอดอู๋ถงนอกหน้าต่างไหวเอน จนเกิดเสียงเสียดสีกันเบา ๆ คล้ายเสียงถอนหายใจของใครสักคนหนึ่งแสงเทียนสลัวในเรือนทอดเงาร่างบางของหลินหลัวเยี่ยนลงบนพื้น นางกำลังอ่านหนังสือแต่สายตาไม่ได้อยู่บนตัวอักษร หากแต่เหม่อลอยหลายวันมานี้นางใช้สมองคิดวางแผนเรื่องต่าง ๆ มากมายเกินไป มากเสียจนทำให้นางรู้สึกเหนื่อยล้า แต่มันก็คุ้มค่า เมื่อศัตรูพ้นทาง การปูทางสู่เมืองหลวงของนางสำเร็จ คิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงวางหนังสือลงเพื่อเตรียมตัวเข้านอน หวังหลับให้เต็มตื่นสักคืน ภายนอกกำแพงห้องพลันปรากฎเงาดำสายหนึ่ง ร่างสูงนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจภูตผี กระโดดจากกิ่งอู๋ถงใหญ่ข้างกำแพงลงสู่พื้นโดยไร้เสียง เปิดบานหน้าต่างพุ่
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 28 ใต้แสงจันทร์ หัวใจแห่งพันธนาการ 1
ยามราตรีอันเยียบเย็น ลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะปลิวบางเบา แสงจันทร์สีเงินสาดต้องระเบียงชั้นสองของห้องนอน เงาไม้ไหวสะท้อนบนพื้นดั่งระลอกน้ำแห่งความลับ เซี่ยหลัวเยี่ยน ในอาภรณ์ผ้าแพรสีอ่อนกับผ้าคลุมขนสัตว์สีขาวนวล สะบัดพลิ้วในสายลม ใบหน้าละไมต้องแสงจันทร์ราวรูปแกะสลักจากหยกขาว ดวงตาคู่งามซึ้งนั้นกลับแฝง
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 27 เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก
ศาลาริมน้ำใต้จันทร์กระจ่าง แสงจันทร์สาดนวลทั่วผืนหล้า ดาวดาราระยิบระยับดังโปรยเกล็ดเพชรกลางฟากฟ้า สายลมเหมันต์พัดต้องยอดสนจนเกิดเสียงครวญเบา ๆ สายน้ำใต้ศาลาเคลื่อนไหวแผ่วเบา สะท้อนเงาจันทร์เป็นระลอกคลื่นงดงาม ใต้แสงเงินอันเยือกเย็นนั้น เงาร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีครามเข้มยืนทอดพระเนตรดวงจันทร์อยู่
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 26 ฟ้าหลังฝน
เรือนไม้กลางป่า ในห้วงเหมันต์ ลมหนาวยามราตรีพัดต้องยอดสนให้เอนเอียง เสียงไม้ไผ่กระทบกันดังแว่วอยู่ในความเงียบของผืนป่า แสงจันทร์ขาวนวลลอดผ่านม่านหมอกบางต้องพื้นไม้บนเรือนเรียบง่ายกลางป่า เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เก่าซึ่งเต็มไปด้วยเอกสารและสมุดบัญชี เสียงดีดลูกคิด “แกรก ๆ
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 25 จงฉงจื่อ
ยามค่ำหลังราชกิจสงบ ลมราตรีพัดผ่านสวนหลวง กลิ่นดอกเหมยลอยคลุ้งปะปนกับไอเย็นของน้ำค้าง ใต้เงาจันทร์เสี้ยวที่ทอดผ่านม่านไม้ไผ่ องค์รัชทายาทประทับอยู่เพียงลำพังในศาลาแก้วกลางสวน พระองค์มิได้สวมฉลองพระองค์หรูหราเช่นในท้องพระโรง แต่ทรงฉลองพระองค์ผ้าแพรเรียบสีเทาอ่อน ผมดำยาวรวบไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นพระพ
You May Also Like
จากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.9K viewsทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย682.8K viewsข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม33.1K viewsแม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.9K viewsเงารักบุปผาซ่อนกล
หนามชมพู80 viewsคืนวาสนาให้สามีทรยศ
น้ำพริกหวาน121 viewsทะลุมิติมาเป็นคุณหนูผู้ฉาวโฉ่
Camellia.ma137 viewsต่างภพมาพบรักท่านแม่ทัพ
บ้านนิยายบายโซ248 views
