ตอนที่ 25

"ข่าวลือว่าคุณชายใหญ่ลั่วมีหอนางโลมเป็นบ้านหลังที่สองเป็นเรื่องจริงสินะ"

ลั่วหลี่เวยเอ่ยแซวออกมาด้วยรอยยิ้ม เพราะหลังจากที่เดินเข้ามาในหอนางโลมไม่ว่านางโลมหรือแขกที่นี่ต่างกล่าวทักทายลั่วกงเฉิงด้วยท่าทางสนิทสนมและเขาก็ยังพานางเดินมาที่ห้องด้วยท่าทางที่คุ้นเคย

"กำลังสวมบทเป็นภรรยาที่หึงหวงสามีหรือ"

"เหอะ รีบเข้าไปเถอะข้าอยากออกไปจากที่นี่แล้ว"

ลั่วกงเฉิงมองประตูที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะหันมองลั่วหลี่เวยแววตาของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความกังวลเพราะเขารู้ดีว่าหลังประตูมีสิ่งใด แม้นางจะเป็นฮูหยินของเขาแต่นางก็ยังเป็นสตรีบริสุทธิ์การที่มาเห็นภาพเช่นนี้มันสมควรจริง ๆ หรือ ลั่วกงเฉิงถอนหายใจออกมาก่อนจะหันไปหาสตรีที่ยืนอยู่ข้างกาย

"เว่ยเว่ย เจ้ากลับไปรอที่รถม้าก่อนเถอะ ข้าในมันมีสิ่งที่เจ้าไม่ควรได้เห็น"

"สิ่งที่ข้าไม่ควรได้เห็น" ?

"ก็ข้างในมันมี..."

"อ่าาาาส์...แรงอีก...แรงอีกเจ้าค่ะ...ข้า...อ่าาาาส์"

เสียงสตรีดังออกมาจากด้านในทำให้ลั่วหลี่เวยเข้าใจทันทีว่าความหมายของสิ่งที่นางไม่ควรเป็นคือสิ่งใด เพราะเขาคิดว่านางยังเป็นเพียงหญิงสาวบริสุทธิ์เลยกลัวว่านางจะเขินอายสินะ

"ไปกันเถอะ รีบทำให้มันจบจบอีกอย่างจะให้ข้าทิ้งเจ้าไปได้เช่นไร"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยรอยยิ้มมือบางผลักประตูที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะจับมือของลั่วกงเฉิงเดินเข้าไปในห้อง นางกวาดสายตามองไปรอบห้องก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อพบว่ามีบุรุษกำลังยืนร่วมรักกับสตรีถึงสองนางอยู่กลางห้อง 

"กงเฉิงพวกเรามาผิดจังหวะหรือไม่"

ลั่วกงเฉิงที่เห็นภาพเช่นนั้นจนชินตาก็ถอนหายใจออกมา ซีหลงอดีตนายโลมอันดับหนึ่งของหอชมบุรุษเขาได้ยินมาว่าเขาถูกไถ่ตัวออกมาและแต่งกับสตรีแก่ที่ร่ำรวยแต่อยู่กินได้เพียงไม่นานสตรีผู้นั้นก็ตายจากไปทำให้ซีหลงได้รับสมบัติและการค้าทุกอย่างของภรรยา และหนึ่งในกิจการของเขาคือโรงหมอที่ใหญ่ที่สุดในเมืองทำให้เขาที่ทำกิจการค้าขายสมุนไพรต้องการเจรจา

"คุณชายลั่วท่านมาแล้วหรือ เช่นนั้นเชิญนั่งก่อนข้าขอจัดการสตรีโง่นี่สักครู่"

"ขออภัยวันนี้ข้านำภรรยามาด้วยเกรงว่าวะ..."

"ไปนั่งเถอะ"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาเสียงเรียบก่อนจะจับมือลั่วกงเฉินไปนั่งที่โต๊ะกลางห้อง นางจ้องมองซีหลงที่กำลังร่วมรักอยู่กับนางโลมไม่วางตาเหตุใดนางถึงรู้สึกคุ้นใบหน้าของเขานักราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

"เว่ยเว่ย เจ้าไม่เขินอายหรือ"

"มีสิ่งใดให้ต้องเขินอายกัน ที่เขาทำเช่นนี้ก็เพราะต้องการให้พวกเราดูไม่ใช่หรือ"

ลั่วหลี่เวยเท้าคางมองสำรวจบุรุษที่กำลังร่วมรักตรงหน้าก่อนจะพยายามนึกว่านางเคยพบเขาที่ไหนกัน นางไม่ได้มีท่าทางเขินอายหรือหื่นกระหายแต่อย่างใดราวกับตัวเองเป็นสตรีที่เห็นบุรุษเปลือยกายจนชินตา ก็แน่ล่ะในชาติก่อนนางหาใช่สาวบริสุทธิ์นางร่วมรักกับต้าหลี่มานับครั้งไม่ถ้วนการที่ได้เห็นบุรุษเปลือยกายต่อหน้าเช่นนี้มีอะไรให้น่าตกใจกัน

"ฮูหยินข้าช่างแปลกประหลาดเสียจริง แต่ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ชอบให้เจ้ามองบุรุษอื่นอยู่ดี"

พรึบ!!

ลั่วกงเฉิงพูดจบก็ใช้มือปิดตาของลั่วหลี่เวยทันที แค่รู้สึกไม่พอใจที่นางเอาแต่มองซีหลงโดยไม่สนใจข้า เจ้าพูดเองไม่ใช่หรือว่าจะไม่ทิ้งข้าเช่นนั้นก็ควรจะมองแค่ข้าที่เป็นสามีของเจ้าสิ

"อ่าาาส์"

ตุบ!!

ซีหลงที่พึ่งเสร็จสมโยนสตรีที่พึ่งร่วมรักลงกับพื้นอย่างไม่ไยดี เขาก้มลงไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่ลวก ๆ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะกลางห้องที่มีลั่วกงเฉิงและสตรีที่เขาต้องการจะเจอมาตลอดหลายเดือน

'ลั่วหลี่เวย' สตรีที่ทำให้ข้าคิดถึงคะนึงหามาตลอดหลายเดือน

"คุณชายใหญ่ไม่คิดว่าท่านจะพาฮูหยินมาด้วย"

ลั่วกงเฉิงปล่อยมือออกจากลั่วหลี่เวย ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาถึงรู้สึกไม่พอใจแววตาของซีหลงที่กำลังมองมาที่ฮูหยินของเขาเลยสักนิด แต่เพราะการค้าครั้งนี้สำคัญเขาจึงต้องแสร้งยิ้มออกมา

การพูดคุยเกี่ยวกับการค้าเริ่มต้นขึ้นลั่วกงเฉิงที่พูดถึงผลประโยชน์มากมายเพื่อชักจูงใจซีหลงแต่ก็ดูเหมือนจะล้มเหลวเพราะคนตรงหน้าปฏิเสธข้อเสนอของเขาราวกับไม่สนใจด้วยซ้ำ แต่ที่ยิ่งทำให้ลั่วกงเฉิงไม่พอใจคือในขณะที่คุยกับเขาซีหลงเอาแต่เท้าคางจ้องมองลั่วหลี่เวยด้วยสายตาหวานซึ้ง

พรึบ!!

"ในเมื่อคุณชายไม่พอใจข้อเสนอที่ข้าพูดไป ข้ากับฮูหยินคงไม่รบกวนท่านแล้ว"

ลั่วกงเฉิงพยายามข่มความโกรธเอาไว้ในใจเขาจับมือของลั่วหลี่เวยแน่นก่อนจะยืนขึ้นพานางตรงไปที่ประตู เขาที่เป็นบุรุษเสเพลมาหลายปีย่อมรู้ดีว่าไอ้เวรซีหลงมันไม่ได้สนใจที่จะเจรจาการค้ากับเขาเลยสักนิด แต่ที่มันสนใจคือฮูหยินของข้าต่างหาก

"คุณชายใหญ่ ข้าจะทำสัญญากับท่านก็ได้"

"........"

"โรงหมอของข้าจะใช้สมุนไพรจากท่านเพียงเจ้าเดียว แต่ข้ามีข้อแลกเปลี่ยนเพียงข้อเดียวเท่านั้น"

"........"

"ข้าอยากร่วมดื่มด่ำหนึ่งค่ำคืนกับฮูหยินของท่าน"

"ไอ้เวรนี่!!!"

ความอดทนทั้งหมดของลั่วกงเฉิงได้ขาดไปแล้วเขาปล่อยมือออกจากลั่วหลี่เวยก่อนจะพุ่งเข้าไปหาซีหลงที่นั่งอยู่ไม่ไกล ลั่วหลี่เวยที่เห็นเช่นนั้นรีบเข้าไปห้ามทันที 

"กงเฉิงเจ้าใจเย็นก่อน กงเฉิงเจ้าจะทำร้ายเขาไม่ได้นะ สัญญาในครั้งนี้สำคัญต่อพวกเรามาไม่ใช่หรือ"

"ช่างมันสิ!! เว่ยเว่ย เจ้าไม่ได้ยินหรือมันพูดอะไรออกมา!!!"

ซีหลงที่เห็นคนตรงหน้าโกรธเป็นฟืนเป็นไฟก็ยกยิ้มออกมา เขายืนขึ้นก่อนจะยกกาสุราเดินตรงไปหาลั่วกงเฉิงที่ตอนนี้มองเขาด้วยสายตาอาฆาตที่บอกว่านางเป็นที่รักของสามีก็คงเรื่องจริงสินะ 

"คุณชายใหญ่ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงแค่อยากดื่มสุรากานี้กับฮูหยินเท่านั้น"

"เหอะ คิดว่าข้าดูสายตาของเจ้าไม่ออกหรือไง"

ลั่วกงเฉิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เขาเป็นบุรุษที่เคยเสเพลมาก่อนเหตุใดจะไม่รู้ว่าสายตาที่ซีหลงมองมาที่ลั่วหลี่เวยนั้นเต็มไปด้วยความหิวกระหาย แค่ดื่มสุราหรือคิดว่าข้าเป็นเด็กหรืออย่างไร

"เจ้าคือนายโลมคนนั้นใช่ไหม"

"ติดใจข้าหรือขอรับจึงจำข้าได้เช่นนี้ งั้นคืนนี้ให้ข้าปรนนิบัติดีหรือไม่..."

ลั่วกงเฉิงที่ได้ฟังคำพูดเช่นนั้นก็กำข้อมืองของลั่วหลี่เวยแน่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนนางรู้จักซีหลงได้เช่นไรอะไรคิอติดใจจนจำได้ นายเคยไปหอชมบุรุษหรือ นี่นางกับซีหลงเคย....

"กงเฉิงข้าเจ็บ"

ลั่วกงเฉิงที่รู้ตัวว่าตัวเองเผลอจับข้อมือของลั่วหลี่เวยแรงเกินไปก็รีบปล่อยทันที ลั่วหลี่เวยมองไปที่ซีหลงที่ยังคงยิ้มให้นาง คำพูดเมื่อครู่ของเขานางเข้าใจเจตนาดีอยากให้ลั่วกงเฉิงเข้าใจนางผิดสินะ แต่เพราะสัญญาครั้งนี้มีมูลค่ามากไม่ควรพลาดไปถึงอย่างไรลั่วกงเฉิงก็อยู่ที่นี่หากในสุราจะผสมอะไรไว้ลั่วกงเฉิงก็คงปกป้องนางได้ 

"แค่ดื่มสุราก็พอใช่ไหม"

"ขอรับ แค่ดื่มสุรา"

ซีหลงพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม เดิมทีเพียงอยากพบหน้านางเห็นนางให้นานอีกหน่อยเท่านั้นเพราะดูท่าเขาคงไม่อาจได้แตะต้องสตรีผู้นี้แล้ว แม้เขาจะเคยเป็นนายโลมมาก่อนแต่สิ่งเดียวที่เขาจะไม่ทำคือบังคับจิตใจสตรีให้มาร่วมรักซึ่งดูแล้วลั่วหลี่เวยที่อยู่ตรงหน้าคงไม่มีทางยินยอม

"ขออภัยที่ข้าต้องกล่าวกับท่านตามตรง ข้าลั่วหลี่เวยในชาตินี้จะมีสามีเพียงสามคนเท่านั้นและไม่คิดจะมีผู้ใดเพิ่มขอท่านเข้าใจข้าด้วย"

หึ ไม่ผิดจากที่ข้าคิดเป็นสตรีที่งดงามและใจกล้าถูกใจข้าจริง ๆ ใบหน้าที่เรียบเฉยราวกับไม่รู้สึกอะไรของนางหากครางใต้ร่างข้าจะเป็นเช่นไร เสียดายที่ข้าคงหมดหวังแล้วจริงจริง 

"เอาเถอะเมืองนี้สตรีที่งดงามล้วนมีมากมายข้าคงต้องหาที่งดงามกว่าท่านได้ในสักวัน"

".........."

"แต่ว่าข้าที่ร่วมรักกับนางโลมเมื่อครู่ไม่ถูกใจเจ้าบ้างเลยหรอ"

"ขอโทษด้วยที่ข้าต้องพูดเช่นนี้ พอดีว่าสามีทั้งสามของข้าทำได้ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าข้าเลยไม่ได้รู้สึกตกใจเท่าไหร่"

 "ให้ตายสิเพราะแบบนี้สินะเจ้าเลยติดใจไม่มาหาข้า เห้อ อย่างไรวันนี้ข้าก็เสียใจเพราะเจ้าเช่นนั้นมาดื่มสุราเป็นสหายข้าหน่อยสิวางใจเถอะในกานี้เป็นสุราจริงจริงหาได้ผสมสิ่งใด"

"ประทับตราในสัญญาก่อนสิ แล้วข้าจะดื่มสุรากับเจ้า"

"เจ้าเป็นสตรีเจ้าเล่ห์ที่ถูกใจข้าจริง ๆ เสียดายที่ได้พบเจ้าช้าไป คุณชายใหญ่รีบเอาสัญญามาสิข้าอยากดื่มสุรากับสหายแล้ว"

ลั่วกงเฉิงในตอนนี้กำลังไม่เข้าใจสถานการณ์ ไม่ใช่ว่าเจ้าโง่ต้องการฮูหยินของเขาจนตัวสั่นหรือแล้วเหตุใดตอนนี้ถึงพูดคุยกันราวกับเพื่อนสหายที่สนิทสนมกันไปแล้ว นี่ข้าต้องหึงหวงหรือต้องทำเช่นไร หรือข้าตอนนี้กลายเป็นส่วนเกินไปแล้ว?