ตอนที่ 39

ลั่วหลี่เวยเดินลงจากรถม้าด้วยท่าทางร้อนรน นางก้าวเท้าเข้าไปในจวนพ่อค้าลั่วมองไปรอบรอบพบว่าตอนนี้ภายในจวนถูกตกแต่งไปด้วยสีแดงเสียงผู้คนโห่ ร้องแสดงความยินดี กลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั่ว

นี่พวกเขาแต่งอนุเข้ามาจริง ๆ หรือ แล้วข้าล่ะพวกเขาไม่รักข้าแล้วหรือ..

"คุณหนูท่านไปไหนมาเจ้าคะ ข้าไปหาท่านที่หอนางโลมก็ไม่พบ"

ลั่วหลี่เวยมองชิงถงที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเหม่อลอยราวกับไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นทั้งทั้งที่คิดว่าอยากมาดูให้เห็นกับตาว่าพวกเขาแต่งสตรีอื่นเข้ามาจริงหรือไม่

แต่เหตุใดพอรู้แล้วข้ากลับเจ็บปวดถึงเพียงนี้ หากรู้ว่าจะเจ็บถึงเพียงนี้ข้าคงไม่มาที่นี่และทำเป็นไม่รับรู้เสียดีกว่า..

"เว่ยเว่ย"

"พี่เว่ยเว่ยท่านมาแล้ว"

ลั่วหลี่หยวนในชุดเจ้าบ่าวสีแดงวิ่งเข้ามาสวมกอดนางด้วยรอยยิ้ม ลั่วหลี่เวยเองที่เห็นสามีทั้งสามของนางสวมชุดเจ้าบ่าวเช่นนี้ก็รับรู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่นางได้ยินมาล้วนเป็นความจริง นางในตอนนี้ห้ามน้ำตาไม่อยู่อีกแล้วมือบางโอบกอด ลั่วหลี่หยวนแน่นก่อนจะร้องไห้ออกมาเสียงดัง

ลั่วหลี่เวยตอนนี้ในใจเต็มไปด้วยความน้อยใจและผิดหวัง พวกเขาเคยสัญญาว่าจะมีเพียงนางเหตุใดถึงโกหก เพราะเคยเป็นบุรุษเสเพลหรือเลยเชื่อคำสัญญาไม่ได้เช่นนี้

"ข้าจะหย่ากับพวกเจ้า"

"พี่เว่ยเว่ย"

"อย่าแตะต้องข้า ในเมื่อพวกเจ้าผิดสัญญากล้าแต่งสตรีอื่นเข้ามาในวันนี้ข้าก็จะผิดสัญญาเช่นเดียวกัน ข้าจะหย่ากับพวกเจ้า"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แม้นางจะรักพวกเขามากเพียงใดแต่นางก็ไม่อาจมีสามีร่วมกับสตรีอื่นได้จริงจริง ต่อให้ผู้ใดจะว่านางเป็นสตรีละโมบและเห็นแก่ตัวแต่นางก็จะยื่นยันคำเดิม หากพวกเขาแต่งอนุเข้ามานางก็จะหย่าและจากไปทันที

"คือ....พี่เว่ยเว่ยข้าว่าท่านกำลังเข้าใจผิดแล้ว"

"เห้อ เสียใจชะมัด ข้ารักเจ้ามากมายเพียงนี้เหตุใดถึงได้คิดว่าข้าจะมีสตรีอื่นได้ลง"

ลั่วกงเฉินเดินเข้าไปหาลั่วหลี่เวยก่อนจะยิ้มออกมามือหนาค่อย ๆ เช่นน้ำตาให้นางอย่างทะนุถนอม

“ไม่ใช่ว่าเมื่อตอนอยู่หอนางโลมพวกเจ้าทิ้งข้าไว้หรือ จะให้ข้าคิดยังไงก็พวกเจ้าเปลี่ยนไปเช่นนั้น”

“พี่เว่ยเว่ย รู้หรือไม่เดิมทีงานแต่งของเราจะถูกจัดในอีกหนึ่งเดือน แต่เพราะคำพูดของท่านทำให้พวกข้าร้อนรนจนต้องเร่งรีบมาที่จวนเพื่อเตรียมงานภายในเวลาไม่กี่ชั่วยาม ท่านตาเองก็รีบส่งเทียบเชิญไปให้แขกในงานจนเกือบไม่ทัน”

“พวกข้าอยากให้คืนเข้าหอเป็นคืนแรกของพวกเรา เข้าใจหรือไม่ฮูหยินข้า”

"เว่ยเว่ย งานแต่งที่จัดในครั้งนี้พวกข้าเพียงอยากชดเชยให้เจ้า จำได้หรือไม่ในวันแต่งงานวันนั้นพวกข้าเป็นสามีไม่ได้ความเพียงใดแม้แต่จะคำนับฟ้าดินยังต้องพึ่งพาผู้อื่น อีกทั้งยังทำให้เจ้าต้องอับอาย"

"......."

"ครั้งนี้พวกข้าจะทำให้เจ้าเห็นว่าบุรุษที่เจ้าเรียกว่าสามี นั้นเปลี่ยนไปแล้วผู้คนจะมองเจ้าเป็นฮูหยินลั่วหาใช่สตรีที่มีสามีไม่ได้ความ"

"….."

"ไปกันเถอะ ท่านตารอพวกเราคำนับฟ้าดินอยู่"

ลั่วหลี่เวยที่ได้ฟังคำอธิบายก็เข้าใจทันที แท้จริงเป็นนางที่เข้าใจผิดไปพวกเขาไม่ได้มีสตรีอื่นแต่เพียงแค่อยากชดเชยความรู้สึกของนางในวันนั้นเท่านั้น

"ขะ..ข้าแต่งกายเช่นนี้จะเป็นเจ้าสาวได้เช่นไร"

ชิงถงที่เห็นว่าคุณหนูของนางเข้าใจเหตุการณ์แล้วจึงนำชุดคุมสีแดงมาสวมให้ลั่วหลี่เวยพร้อมกับผ้าคลุมหน้า คุณชายลั่วทั้งสามมองนางก่อนจะยิ้มออกมา

"คุณชายให้ข้าเตรียมไว้แล้วเจ้าค่ะ คุณหนูไม่ต้องกังวล"

"เดี๋ยวสิแบบนี้มัน...."

"เว่ยเว่ยจะยุ่งยากไปทำไมถึงอย่างไรคืนเข้าหอก็ต้องถอดจนหมดอยู่ดี ไปกันเถอะ"

หนึ่งชั่วยามต่อมา

“เว่ยเว่ย มานี่สิ”

ลั่วกงเฉินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแท้จริงเป็นเพียงอุบายให้คนตรงหน้าคลายกังวล เขาลงจากเตียงก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหาลั่วหลี่เวยด้วยรอยยิ้ม มือหน้ายกขึ้นลูบแก้มของนางเบาเบา

“เว่ยเว่ย ไม่ต้องกลัวพวกข้าจะถนอมเจ้าข้าสัญญา”

ลั่วหลี่เวยเงยหน้าขึ้นมองสามีของนางที่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเต็มไปด้วยความใส่ใจ ความกังวลที่เคยมีตอนนี้ได้หายไปหมดสิ้น รอมยิ้มสวยปรากฏบนใบหน้าของนางอีกครั้ง

“ข้าอุ้มเจ้าไปที่เตียงดีหรือไม่”

“เจ้าค่ะ ท่านพี่”

ลั่วกงเฉินยกยิ้มพอใจก่อนเขาจะช้อนร่างบางขึ้นแนบอกอุ้มนางตรงไปที่เตียง เขาค่อยค่อยวางนางลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันไปสบตากับลั่วหมิงเฉิงและลั่วหลี่หยวนราวกับต้องการย้ำเตือนข้อตกลงของพวกเขา

ข้อตกลงที่ว่าลูกคนแรกต้องเป็นของพี่ใหญ่ นั่นเป็นข้อตกลงที่พวกเขายินยอมและไม่ได้คัดค้านอะไรเพราะอย่างไรพวกเขาก็รักเด็กคนนั้นเหมือนลูกตัวเองอยู่ดี

“เว่ยเว่ย พวกข้าจะถนอมเจ้าตามสัญญาอย่าได้กังวล”

“เจ้าค่ะ”

คุณชายลั่วทั้งสามต่างรุมล้อมและเล้าโลมลั่วหลี่เวย อย่างเอาใจ มือหนาของพวกเขาลูบไล้ไปทุกส่วนของนางอย่างหลงใหล พวกเขาจงใจลงน้ำหนักมือในจุดที่กระตุ้นความเสียวให้สตรีที่นอนอยู่ได้ ริมฝีปากบางในตอนนี้เริ่มมีเสียงครางออกมาเบา ๆ

“กงเฉิน....ตะ..ตรงนั้น..อืมมมม”

ลั่วหลี่เวยครางออกมาเบาเบาเมื่อลั่วกงเฉินโน้มตัวก้มลงไปชิมน้ำหวานจากดอกไม้สาว ลิ้นร้อนตวัดไปมาหยอกล้อเม็ดเสียวของนางอย่างเอาแต่ใจ ทำเอานางต้องสะดุ้งตัวเล็กน้อยด้วยความเสียว

“พี่เว่ยเว่ย ช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่”

ลั่วหลี่หยวนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนก่อนจะจับมือบางมาลูบไล้ท่อนเอ็นของเขา ลั่วหลี่เวยก็เข้าใจความหมายมือบางจับท่อนเอ็นชักขึ้นลงอย่างชำนาญ

“เว่ยเว่ย อมให้ข้าได้หรือไม่”

ลั่วหมิงเฉิงพูดออกมาก่อนจะจับท่อนเอ็นของเขาจ่อที่ริมฝีปากบาง ลั่วหลี่เวยอ้าปากรับท่อนเอ็นของเขาอย่างไม่รังเกียจก่อนจะขยับริมฝีปากเข้าออก

“อืมม เว่ยเว่ย”

ลั่วกงเฉิงที่เห็นว่าดอกไม้สาวตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำเมือกสีใสก็เงยหน้า

“เว่ยเว่ย พร้อมแล้ว”

สิ้นเสียงของลั่วกงเฉิงบุรุษทั้งสองก็ผละออก ลั่วหลี่เวยในตอนนี้ถูกอุ้มให้นั่งคร่อมร่างลั่วกงเฉิงท่อนเอ็นของเขากำลังถูไถ่กลีบดอกไม้สาวไปมา

“เด็กดีต้องให้ข้าสอนหรือไม่ หรือว่าเจ้าศึกษามาจากตำรากามสูตรแล้ว”

“เจ้ารู้”

“เจ้าใส่ใจพวกเข้าเช่นนี้ย่อมต้องได้รับรางวัล มาเถอะวันนี้ข้าจะยินยอมถูกเจ้ากระทำ”

เดิมทีลั่วหลี่เวยก็มีประสบการณ์ในเรื่องเช่นนี้มาตั้งแต่ชาติก่อน การที่นางจะเอาใจสามีด้วยเรื่องเช่นนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องยากอะไรแต่ที่ตอนแรกกังวลเป็นเพราะไม่รู้ว่านางจะรับท่อนเอ็นถึงสามอันไหวหรือไม่ แต่พอได้ลิ้มลองแล้ว....

“อ่าส์/อ่าส์”

ลั่วหลี่เวยและลั่วกงเฉินครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน เมื่อท่อนเอ็นของเขากำลังเข้าไปในรูสวาทของนาง ลั่วหลี่เวยเม้มปากแน่นทั้งเจ็บทั้งเสียว

สวบ!!!

ลั่วกงเฉินที่เสียวจนทนไม่ไหวจึงตัดสินใจเด้งสะโพกสวนขึ้นไปจนสุดโคน ลั่วหลี่เวยเชิดหน้าขึ้นก่อนจะครางออกมาทั้งน้ำตา ลั่วหลี่หยวนและลั่งหมิงเฉิงในตอนนี้กำลังรูดท่อนเอ็นของตัวเองจ้องมองภาพตรงหน้าไม่วางตา

ผ่านไปสักพักร่างกายของนางเริ่มปรับตัวได้ความเจ็บปวดในตอนนี้ได้หายไปจนหมดสิ้นมีเพียงความเสียวซ่านเท่านั้น ลั่วหลี่เวยในตอนนี้เริ่มขยับสะโพกขย่มท่อนเอ็นก่อนจะค่อย ๆ เร่งจังหวะให้เร็วขึ้นริมฝีปากบางตอนนี้กำลังร้องครางออกมาอย่างไม่อายผู้ใด

“ข้าอยาก...อ่าส์....มากกว่านี้....หมิงเฉิง..หลี่หยวน....ข้าอยาก...ซี๊ดดด”

ไม่ต้องรอให้พูดซ้ำลั่วหมิงเฉิงและลั่วหลี่หยวนรีบกระโจนเข้าไปร่วมวงทันที ลั่วหมิงเฉิงเข้ามาประกบด้านหลังเขาจับลั่วหลี่เวยให้โน้มตัวไปด้านหน้าก่อนจะจับแท่งหยกของเขาสอดเข้าไปในรูสวาทของนาง

“อ่าส์...เจ็บ....ขะ...อืมมมม”

ลั่วหลี่เวยเสียงหายไปในลำคอริมฝีบางบางตอนนี้กำลังถูกลั่วกงเฉิงบดขยี้อย่างร้อนแรง ทำให้นางลืมความเจ็บและลืมไปด้วยซ้ำว่าตอนนี้ในรูสวาทของนางกำลังมีท่อนเอ็นสองอันคาอยู่ในรูเดียว

“อ่าส์...เข้าไปแล้วพี่ใหญ่.....ซี๊ดดด”

ลั่วหลี่เวยผละออกจากจูบน้ำตาคลอนางรู้สึกคับแน่นไปหมดรู้สึกได้ว่ากำลังมีท่อนเอ็นทั้งสองเข้าออกอยู่ในรูสวาทของนาง พอหันไปด้านข้างพบว่าด้านหน้าของนางของนางตอนนี้มีแท่นเอ็นของลั่วหลี่หยวนที่ชี้มาที่หน้า

“พี่เว่ยเว่ย ลืมข้าหรือขอรับ”

ลั่วหลี่เวยแม้จะเจ็บและเสียวแต่นางก็ไม่อยากให้สามีอีกคนน้อยใจนางจึงอ้าปากอมท่อนเอ็นเข้าไปในปาก ลั่วหลี่หยวนที่เห็นเช่นนั้นก็ยกยิ้มมือหน้าจับลงที่ศีรษะของนางก่อนจะกระแทกท่อนเอ็นของเขาเข้าไปในปาก

อ๊อก อ๊อก อ๊อก

“รอบหน้าข้าจะใส่ไปในรูสวาทพี่เว่ยเว่ยนะขอรับ”

ลั่วหลี่หยวนพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม เสียงเนื้อกระทบกันดังไปทั่วห้องแข่งกับเสียงครางอย่างมีความสุขของบุรุษทั้งสาม มีเพียงลั่วหลี่เวยที่ครางในลำคอเพราะริมฝีปากนางตอนนี้กำลังทำหน้าที่ปรนเปรอสามีอยู่

เวลาผ่านไปสักพักเสียงครางภายในห้องก็หยุดลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสี่เท่านั้น คุณชายลั่วทั้งสามที่พึ่งเสร็จสมยกยิ้มพอใจเมื่อมองฮูหยินที่เขารักที่ตอนนี้มีน้ำสีขาวขุ่นไหลออกมาจากรูสวาทอีกทั้งที่หลังและใบหน้าของนางก็ราดไปด้วยน้ำรักของพวกเขาเช่นเดียวกัน

“ไหนว่าจะถนอมข้าไง”

ลั่วหลี่เวยยันกายลุกขึ้นนั่งมองสามีทั้งสามของนางอย่าเอาเรื่อง ร่วมรักกับพวกเขาเพียงครั้งเดียวนางก็แทบไม่ไหวแล้ว

“เว่ยเว่ย สามีรักเจ้าเช่นนี้ไม่ดีหรือ”

“เพราะพวกข้าไม่ได้แตะต้องสตรีมาเกือบปีแล้วนะ เจ้าไม่สงสารหรือ”

“พี่เว่ยเว่ย”

ลั่วหลี่เวยถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นสามีของนางมีสีหน้าเศร้า เพราะเป็นเช่นนี้ไงนางถึงโกรธพวกเขาไม่ลง ใครใช้ให้ข้าละโมบหลงรักบุรุษถึงสามคนเล่า

เว่ยเว่ยหนอเว่ยเว่ย เห็นทีเจ้าคงตายคาอกสามีเข้าสักวัน