ตอนที่ 24

เวลาผ่านไปสามเดือนกิจการของตระกูลลั่วในตอนนี้กำลังเจริญรุ่งเรือง ผู้คนในเมืองต่างพูดถึงคุณชายลั่วทั้งสามด้วยความชื่นชมข่าวว่าพวกเขากลับตัวกลับใจดูแลกิจการจนได้กำไรก้อนโต สตรีในเมืองจากที่เคยหลีกหนีกลับเปลี่ยนท่าทีราวกับต้องการแต่งเข้ามาเป็นอนุของพวกเขาแต่คุณชายลั่วทั้งสามก็ไม่มีท่าทีชายตามองแต่อย่างใด

'เว่ยเว่ยถึงอย่างไรเจ้ากับหลิงเอ๋อร์ก็เป็นพี่น้องพวกเราล้วนเป็นครอบครัว แม่จะไม่พูดอ้อมค้อมเมื่อหลายวันก่อนหลิงเอ๋อร์นางออกไปเที่ยวเล่นด้านนอกแล้วถูกบุรุษรังแกโชคดีที่คุณชายใหญ่ลั่วมาช่วยนางไว้ได้ทัน แต่หลังจากวันนั้นหลิงเอ๋อร์เจ้าเด็กโง่น้องของเจ้านางก็เห็นคุณชายใหญ่เป็นรักแรกพบนางเอาแต่ขังตัวเองไว้ในห้องไม่ยอมกินไม่ยอมดื่มพูดเพียงว่าอยากแต่งเข้าตระกูลพ่อค้าลั่วจนท่านพ่อเจ้าและข้ารู้สึกทุกข์ใจ วันนี้ข้าเลยตัดสินใจเขียนจดหมายขอร้องเจ้าที่เป็นพี่สาวของนาง เว่ยเว่ยข้าต้องการให้เจ้ารับหลิงเอ๋อร์เป็นอนุ"

ลั่วหลี่เวยที่อ่านข้อความประโยคสุดท้ายก็กำจดหมายที่อยู่ในมือแน่น ทั้งที่นางตั้งใจจะตัดขาดจากตระกูลชุนแล้วเหตุใดยังมาทำให้นางรู้สึกรำคาญใจเช่นนี้ เพราะการที่ได้เกี่ยวดองกับตระกูลพ่อค้าที่ลั่วมีอำนาจและเงินทองแม้บุตรสาวที่รักจะมีตำแหน่งเพียงอนุพวกเขาก็คิดว่ามันคุ้มค่า แต่ไม่คิดว่าฮูหยินชุนที่ทำร้ายนางมาหลายปีจะส่งจดหมายให้มารับบุตรสาวของนางมาเป็นอนุให้สามีอีกคนอย่างหน้าไม่อาย

"เหตุใดถึงทำหน้ากังวลเช่นนั้น"

ลั่วหลี่เวยที่นั่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำสะดุ้งตัวความตกใจเล็กน้อย เมื่อจู่ ๆ เสียงที่คุ้นเคยดังทำลายความเงียบเมื่อหันไปมองข้าง ๆ พบว่าเป็นลั่วกงเฉิงนั่งเท้าคางมองนางอยู่

"เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่"

"นานพอที่จะเห็นเจ้ากังวลเพราะจดหมายจากบ้านเดิม เนื้อความในจดหมายน่ากังวลถึงเพียงนั้นเลยหรือ"

"เจ้ามาหาข้ามีอะไรหรือเปล่า ไม่ใช่ว่าต้องตรวจบัญชีจนไม่มีเวลาหรือ"

"นั่นสิทั้งที่ข้ากำลังหาเงินให้เจ้าใช้อย่างเหน็ดเหนื่อย แต่ฮูหยินข้ากลับไม่คิดจะส่งน้ำแกงบำรุงไปดูแลเช่นคนอื่นรู้หรือไม่ในใจข้ารู้สึกอิจฉาลูกน้องยิ่งนักที่มีภรรยาเอาอกเอาใจเช่นนี้"

"เหอะ"

ลั่วหลี่เวยแค่นหัวเราะในลำคอเพราะรู้ว่าคนตรงหน้าเพียงแค่แสร้งเสียใจเท่านั้นความจริงเพียงอยากใช้งานนาง เวลาผ่านไปสามเดือนความสัมพันธ์ระหว่างนางและสามีทั้งสามคนย่อมมีการเปลี่ยนแปลงสำหรับลั่วกงเฉิงและลั่วหลี่เวยนั่นเป็นเพียงสหายที่ดีต่อกันแม้บางครั้งจะรู้สึกว่านางกลายเป็นแม่ครัวมากกว่าสหายก็เถอะ

"หรือว่ามัวแต่ตั้งใจเย็บรองเท้าให้น้องชายทั้งสองของข้า จนลืมแล้วว่ามีข้าเป็นสามีอีกคนให้ตายสิเหตุใดเจ้าถึงลำเอียงเช่นนี้ เว่ยเว่ยเจ้าไม่คิดจะปักรองเท้าให้ข้าบ้างหรือ"

ลั่วหลี่เวยส่ายหัวให้คนตรงหน้าเพราะช่วงนี้ลั่วหมิงเฉินและลั่วหลี่หยวนดูแลนางเป็นอย่างดีพวกเขามักมาช่วยเหลือนางพูดคุยและมอบของต่าง ๆ ให้นาง จึงทำให้ลั่วหลี่เวยรู้สึกว่าต้องหาสิ่งของตอบแทนพอเอ่ยปากถามพวกเขาก็กลายเป็นว่าอยากให้นางปักเย็บรองเท้าให้พวกเขา ทำให้ลั่วหลี่เวยหลายวันมานี้เอาแต่ตั้งใจเย็บปักรองเท้าให้สามีทั้งสองตามที่นางรับปากพวกเขาไว้ ลั่วกงเฉิงที่รู้เรื่องนี้เลยเอาแต่พูดถึงเรื่องนี้และแสร้งตีสีหน้าน้อยใจทั้งที่ในใจไม่ได้คิดอะไรด้วยซ้ำ

"เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว เจ้ามาหาข้ามีธุระอะไร"

"ลำเอียง สตรีลำเอียง"

"เฉิงกงหากเจ้ายังไม่พูดข้าจะกลับห้องแล้ว"

"เห้ออสตรีเอาแต่ใจ ข้าเองก็เป็นสามีของเจ้านะอย่าลืมสิ"

ลั่วกงเฉิงพูดออกมาเสียงเรียบเท้าคางมองสตรีหน้าตางดงามตรงหน้าสตรีที่น้องชายทั้งสองของเขาตกหลุมรัก ฮูหยินที่ชาวบ้านต่างพูดว่านางใช้มารยายั่วยวนให้สามีทั้งสามหลงใหลจนเลิกทำตัวเสเพล

มารยาหรือข้าว่านางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใช้มันยังไง..

"ที่ข้ามาวันนี้เพราะเป็นคำสั่งจากท่านตาให้ข้าพาเจ้าไปร่วมคุยเจรจาการค้าในช่วงเย็นนี้ด้วย"

"พาข้าไป?? ไปทำไมข้าไม่รู้เรื่องการค้าของพวกเจ้าด้วยซ้ำ"

"หากเจ้าไปก็จะรู้เอง"

ลั่วกงเฉิงพูดออกมาเสียงเรียบ เขารู้สาเหตุที่ท่านตาให้พาลั่วหลี่เวยไปด้วยเพราะที่นัดเจรจาคือหอนางโลมท่านตาคงกลัวว่าข้าจะกลับไปเสเพลเช่นเดิมเลยให้นางไปคอยคุมสินะ

ก็ไม่แปลกที่ท่านตาจะกังวล ขนาดตัวข้าเองยังคิดว่าพานางไปด้วยอาจจะดีกว่าไปคนเดียวเลย

"ไม่ต้องแต่งตัวงดงามมากเล่า แค่หน้าตาของเจ้าก็ดึงดูดพวกแมลงน่ารำคาญมากพอแล้ว"

"จะชมว่าข้างดงามก็พูดมาเถอะ"

"เถียงไม่ออกเลยแฮะ เอาเถอะข้าต้องออกไปรีบตรวจบัญชีที่ร้านต่อ ช่วงเย็นวันนี้ข้าจะรออยู่หน้าจวนอย่ามาสายเล่าฮูหยิน"

"เข้าใจแล้ว"

ลั่วหลี่เวยมองแผ่นหลังของลั่วกงเฉิงที่เดินออกไปก่อนจะยกยิ้มออกมา ไม่คิดว่าคนเสเพลเช่นเขาพอได้ลงมือทำงานจะทำได้ดีเช่นนี้แม้จะเจ้าเล่ห์ไปหน่อยก็เถอะ ลั่วหลี่เวยปรายตามองไปที่จดหมายที่อยู่ในมือก่อนจะตัดสินใจฉีกมันทิ้งอย่างไม่ไยดี นางไม่จำเป็นต้องสนใจกับคนพวกนี้อีกอยู่ให้ห่างจะดีที่สุด

"ชิงถง ต่อไปจดหมายที่มาจากตระกูลชุนไม่ต้องนำมาให้ข้าอีก"

"เจ้าค่ะ"

เวลาผ่านไปหลายชั่วยามลั่วหลี่เวยและลั่วกงเฉิงนั่งอยู่บนรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวไปที่หอนางโลม ลั่วหลี่เวยในตอนนี้แต่งกายตามที่ลั่วเฉิงกงต้องการนางตั้งใจสวมอาภรณ์สีม่วงเรียบง่ายไม่ได้มีลวดลายอะไรมากมายส่วนเครื่องประดับมีเพียงปิ่นหยกขาวมันแพะเพียงชิ้นเดียว นางปรายตามองลั่วกงเฉิงที่ยังคงมองมาที่นางด้วยแววตายากคาดเดา

"กงเฉิงเหตุใดเอาแต่มองข้าเช่นนั้น ข้าแต่งกายได้แย่มากเลยหรือก็เจ้าบอกว่าไม่ให้แต่งกายงดงามมากนี่ข้าแต่งกายเรียบง่ายตามที่เจ้าต้องการแล้ว"

"......."

"กงเฉิงเจ้าพูดอะไรหน่อยสิ"

ลั่วกงเฉิงในตอนนี้ราวกับตกอยู่ในภวังค์เขาจ้องมองลั่วหลี่เวยที่อยู่ตรงหน้าอย่างละสายตาไม่ได้ ก็รู้ว่านางงดงามแต่ไม่คิดว่าพอนางแต่งกายแบบนี้กลับทำให้เขาพอใจ เดิมทีลั่วกงเฉิงมีความชอบในสตรีที่แต่งกายเรียบง่ายแต่งดงามอยู่แล้วในยามร่วมรักกับนางโลมเขาจึงมักจะให้พวกนางแต่งกายในแบบที่เขาชอบเรียกว่าเป็นรสนิยมทางเพศของเขาก็ว่าได้ การที่มาเห็นลั่วหลี่เวยแต่งกายเช่นนี้มัน.....

เพี๊ย!!!

"โอ๊ย!! เว่ยเว่ยเจ้าถึงกับกล้าตีแขนข้า"

ลั่วกงเฉิงพูดออกมาเสียงดังเขาในตอนนี้สติหวนคืนแล้วมือหนาลูบที่แขนตัวเองเบาพรางจ้องมองสตรีใจร้ายตรงหน้าที่ไม่ได้รู้สึกผิดกับการตีเขาเลยสักนิดนางถึงกับหัวเราะออกมาด้วยซ้ำ

"ก็ข้าเรียกเจ้าตั้งหลายครั้งแล้ว เจ้าเอาแต่เงียบใจลอยไปไหนก็ไม่รู้"

"นั่นก็เพราะ!!!.....ช่างเถอะ"

"อะไรของเจ้า แล้วเหตุใดเหงื่อออกมากมายเช่นนั้น"

ลั่วหลี่เวยถอนหายใจออกมาก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ลั่วกงเฉิงมือบางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงือให้คนตรงหน้า อาจจะเพราะความใกล้ชิดมากเกินไปทำให้ลั่วกงเฉิงได้กลิ่นหอมอ่อนอ่อนจากตัวของลั่วหลี่เวยมันช่างเป็นการปลุกเร้าอารมณ์เขาจริงเสียจริง เขากำมือแน่นพยายามข่มอารมณ์ความต้องการไว้ไม่ให้คนตรงหน้ารู้

"วันนี้ข้าจะทำตัวเป็นภรรยาที่ดีปรนนิบัติสามีดีหรือไม่"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ไหนไหนก็ต้องไปพบผู้อื่นหากอย่างทำให้ชื่อเสียงของเขาดีขึ้นมีเพียงต้องทำตัวเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่เพื่อกลบข่าวที่เขาชอบเสเพลจนละทิ้งภรรยา

"ปะ....ปรนนิบัติ...สะ...สามี..หรือ"

"ใช่ข้าคิดว่าเราควรแสดงเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่เพื่อกลบข่าวความเสเพลของท่านผู้คนจะได้คิดว่าเรื่องที่ท่านหลงภรรยาจนเลิกทำตัวเสเพลเป็นเรื่องจริง"

"บะ....แบบนี้เอง..ข้าก็นึกว่า..."

"เอาเถอะอย่างไรต่อหน้าผู้คนท่านช่วยทำตัวเป็นรักข้าด้วยเถอะนะ"

ลั่วหลี่เวยผละออกจากคนตรงหน้าพรางมองเขาที่มีสีหน้าไม่ดีนัก เหอะ การที่ทำเป็นรักนางมันแย่ถึงเพียงนั้นเลยหรือแต่เอาเถอะก็เข้าใจได้ใครจะอยากทำเช่นนั้นกับคนที่วางยาพิษตัวเองกัน

"ฝืนใจหน่อยเถอะ อย่างน้อยก็เพื่อตัวท่านเอง"

"เห้อ เว่ยเว่ยเจ้าไม่รู้ถึงอันตรายจากข้าเลยสินะ รู้หรือไม่ข้าในตอนนี้มีความคิดที่เป็นอันตรายต่อเจ้ามากเพียงใด"

"เข้าใจแล้ว เห็นข้าเป็นเด็กน้อยหรืออย่างไร"

"เด็กน้อยหรือ หึ เจ้าเป็นสตรีที่งดงามต่างหาก"