ตอนที่ 37

หลังจากวันนั้นเวลาได้ผ่านไปสามเดือน ชุนหลิงเอ๋อร์ถูกนำตัวไปปลงผมบวชแม้นางจะอ้อนวอนต่อนายท่านชุนมากเพียงใดแต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลสุดท้ายนางก็ต้องทำตามคำสั่งของบิดา ส่วนตระกูลชุนก็ไม่ได้ร่ำรวยเช่นที่ผ่านมาการค้าที่ตระกูลลั่วเคยยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือในตอนนี้ต่างล้มไม่เป็นท่า อาศัยเพียงร้านเครื่องประดับที่เป็นของฮูหยินชุนคนก่อนเพื่อเลี้ยงคนในจวนเท่านั้น

ตึก ตึก ตึก ตึก

นายท่านชุนเคาะนิ้วลงบนโต๊ะด้วยใบหน้าเรียบเฉยดวงตาของเขาจ้องมองสตรีคนรักที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทางสั่นกลัว ข้างกายนางมีท่านหมอที่กำลังตรวจชีพจรของนางอยู่

"เรียนนายท่านฮูหยินตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนแล้วขอรับ"

ท่านหมอเมื่อตรวจได้แน่ชัดก็รีบพูดออกไปทันที นายท่านชุนที่ได้ยินเช่นนั้นก็กำมือแน่นก่อนจะแสร้งยกยิ้มออกมา ตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนหรือช่างน่าขำเสียจริง ข้ากลับมาจากต่างเมืองได้เพียงสี่เดือนเท่านั้นเป็นไปไม่ได้ที่ลูกในท้องของนางจะเป็นบุตรของข้า หากไม่ใช่เพราะนางมีอาการแปลก ๆ ข้าคงไม่ได้รับรู้เรื่องเลวทรามของนาง

"ขอบคุณท่านหมอมาก เช่นนั้นข้าจะให้บ่าวในจวนไปส่งท่าน"

"ขอรับ"

ท่านหมอที่รู้สึกว่าบรรยาในจวนตอนนี้ช่างดูอึดอัดจึงไม่ได้ถามอะไรอีกต่อไปเอารีบเก็บของและเดินออกจากห้องไป

"ทะ...ท่านพี่ข้า..."

เพล้ง!!!

ทันทีที่ท่านหมอออกไปความโกรธที่มีในใจที่นายท่านชุนกักเก็บไว้เมื่อครู่ก็ถูกระบายออกมา เขาปาแก้วน้ำชาที่อยู่ในมือลงบนพื้นก่อนจะยิ้มเย็นออกมา ฮูหยินชุนที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบหมอบลงกับพื้นตัวสั่นด้วยความกลัว

"น้องหญิงข้ารักเจ้ามากรู้หรือไม่ เพื่อเจ้าข้าถึงกับยอมสังหารภรรยาตัวเองและลูกที่ยังไม่เกิดมา"

"ทะ..ท่านพี่ข้าผิดไปแล้ว"

"ไม่ว่าเจ้าทำสิ่งใดข้าล้วนแต่ตามใจ สิ่งใดที่เจ้าและหลิงเอ๋อร์ต้องการข้าล้วนหามาให้"

"ท่านพี่ข้า...จริงสิเด็กคนนี้คือลูกของท่านแม่นอนเจ้าค่ะ ไม่แน่ว่าท่านหมออาจจะตรวจผิดพลาดจริงจริงข้าตั้งครรภ์สี่เดือนเจ้าค่ะ"

นายท่านชุนที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยกยิ้มออกมา เขายืนขึ้นเดินตรงไปหาฮูหยินชุนแววตาของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความผิดหวังและเจ็บปวด ทั้งที่ข้ารักนางถึงเพียงนี้แต่นางกับสวมหมวกเขียวให้ข้า

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่นางคบชู้

เมื่อคิดถึงยามเขาที่โอบกอดนางและร่วมรักกับนางแท้จริงในยามนั้นนางก็คงทำแบบเดียวกับชายชู้ ความโกรธและความเสียใจยิ่งปะทุอยู่ในใจของนายท่านชุน 

"ใคร ชายชู้ของเจ้ามันเป็นใคร!!!"

ฮูหยินชุนเม้มปากแน่น นางพยายามรวบรวมความกล้าก่อนจะกอดขาของสามีที่ยืนอยู่ตรงหน้าทั้งน้ำตา ถึงอย่างไร้เขาก็รักข้ามากหากข้าไม่ยอมรับและโทษทุกอย่างเป็นความผิดของท่านหมอ เขาก็อาจจะเชื่อเหมือนกับที่ผ่านมา

"ท่านพี่เป็นท่านหมอที่ตรวจผิดเจ้าค่ะ ข้าตั้งครรภ์สี่เดือนไม่ผิดแน่เด็กคนนี้คือลูกของเราเจ้าค่ะ"

นายท่านชุนที่ได้ยินคำตอบเช่นนั้นก็ยิ่งรู้สึกโกรธ นางโกหกข้าทั้งที่ข้าจับได้เช่นนั้นที่ผ่านมาเล่านางโกหกอะไรข้าบ้าง นางมีใจเป็นอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ 

เพราะความโกรธและความเสียใจที่ถูกคนที่เขารักและไว้ใจหักหลัง นายท่านชุนจึงกระทำในสิ่งที่ขาดสติเขาใช้มือกระชากผมของฮูหยินชุนอย่างแรง ก่อนจะลากนางออกไปด้านนอกท่ามกลางสายตาของบ่าวรับใช้ในจวน

ตุบ!!!

ร่างของฮูหยินชุนถูกโยนลงบนพื้นอย่างแรง บ่าวรับใช้ที่อยู่บริเวณนั้นต่างก้มหน้าไม่กล้ามองเรื่องของเจ้านายเพียงกลัวว่าหากทุกอย่างเรียบร้อยคนที่ลำบากอาจจะเป็นพวกเขาที่เห็นเหตุการณ์

"ท่านพี่ เหตุใดทำเช่นนี้ข้าตั้งครรภ์บุตรของท่านอยู่นะเจ้าคะ"

"สวะเช่นเจ้ากล้าพูดเรื่องโกหกเช่นนี้ได้อย่างไร คิดว่าข้าโง่มากหรือที่ไม่รู้ว่าเจ้าคบชู้ลับหลังข้าจนเกิดมารหัวขนเช่นนี้!!"

"ข้าไม่ได้ทำเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้"

"โบยนาง โบยจนกว่าข้าจะสั่งให้หยุด"

นายท่านชุนพูดจบก็เดินเข้าไปในห้อง เมื่อได้รับคำสั่งบ่าวรับใช้ในจวนย่อมทำตามฮูหยินชุนถูกนำตัวไปก่อนเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจะดังขึ้น บ่าวรับใช้ที่อยู่ในจวนต่างก้มหน้าไม่กล้ามองคิดเพียงว่านายท่าชุนเหตุใดถึงโหดร้ายเพียงนี้แม้ฮูหยินจะคบชู้แต่นางก็ตั้งครรภ์อยู่การโบยคนตั้งครรภ์เช่นนี้ต่างอะไรกับการต้องการให้เด็กในท้องตายกัน

ภายในห้องที่ปิดสนิทนายท่านชุนหลังจากเข้ามาในห้องก็ทรุดตัวนั่งลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง แม้แต่คนที่ข้าไว้ใจที่สุดกลับทำเรื่องเช่นนี้ต่อข้าได้ เสียงร้องอย่างทรมานของสตรีที่เขารักยิ่งทำให้ในใจของเขาเจ็บปวดความรู้สึกที่เคยมีนั้นพังทลายราวกับโลกนี้เขาไม่เหลือใครแล้ว

"อย่าได้คิดว่าชีวิตที่แลกไปด้วยการสังหารผู้อื่นจะทำให้พวกเจ้ามีความสุข ข้าขอสาปแช่งให้พวกเจ้าทุกทรมานอยู่ไม่สู้ตายขอให้พวกเจ้าเป็นเช่นข้า จงใช้ชีวิตที่โดดเดี่ยวและตายอย่างทรมาน"

คำสาปแช่งของภรรยาคนแรกของเขาดังก้องในหัวในตอนนั้นนางกล่าวคำสาปแช่งพวกข้าก่อนที่นางจะสิ้นใจ หรือนี่เป็นผลจากคำสาปแช่งในวันนั้นของนางที่ทำให้ภรรยาที่ข้าเฝ้ารักมาตลอดหลายปีกลับคบชู้ลับหลังข้า อีกทั้งบุตรสาวที่ข้ารักยิ่งกว่าตัวเองข้าก็ปกป้องนางไม่ได้

ข้าทำอะไรลงไป....

 วันต่อมาเรื่องราวที่เกิดขึ้นในจวนพ่อค้าชุนถูกพูดถึงมากมาย นายท่านชุนเองก็ปิดจวนเงียบไม่พบผู้ใดทำให้ตอนนี้มีบรรยากาศไม่ต่างจากจวนร้าง 

"ชาวบ้านในเมืองพูดกันว่า นายท่านชุนจับได้ว่าฮูหยินชุนลอบคบชู้จนเกิดตั้งครรรภ์ จึงสั่งโบยฮูหยินชุนที่ท้องอยู่จนตายเจ้าค่ะ"

"อืม"

ลั่วหลี่เวยในตอนนี้นั่งอยู่บนรถม้าฟังรายงานจากชิงถงก็ตอบรับเงียบเงียบไม่ได้มีท่าทางดีใจหรือสะใจแต่อย่างใด อาจจะเพราะนางได้คาดการณ์เรื่องทั้งหมดไว้แล้ว

"แล้วจวนชุนตอนนี้เป็นเช่นไร"

"บ่าวที่อยู่ในจวนถูกขายออกไปจนเกือบหมดเจ้าค่ะ เหลือเพียงแค่บ่าวรับใช้คนสนิทของนายท่านไม่กี่คน"

"แล้วพ่อบ้านเล่า"

"ถูกโบยจนตายแล้วเจ้าค่ะ เพราะนายท่านคิดว่าเขาคือชายชู้ของฮูหยิน"

ลั่วหลี่เวยพยักหน้ารับคำ หลังจากที่นางออกมาจากจวนชุนในวันนั้นนางก็ได้ซื้อตัวบ่าวในจวนชุนเพื่อสร้างข่าวลือระหว่างฮูหยินชุนและพ่อบ้านว่าทั้งสองแอบมีความสัมพันธ์อย่างลับลับ เพราะนางรู้ดีคนโหดเหี่ยมเช่นท่านพ่อหากได้รู้เรื่องนี้คงได้แต่ระแวงและสืบเรื่องนี้จนกระจ่าง สมุนไพรที่นางให้ฮูหยินชุนกินนั้นทำให้นางมีอาการเหมือนคนตั้งครรภ์นั่นยิ่งเป็นหลักฐานมัดตัวว่าฮูหยินชุนลอบคบชู้จริงจริง

"ฮูหยินถึงแล้วขอรับ"

บ่าวรับใช้เอ่ยออกมาเมื่อตอนนี้ถึงที่หมายแล้ว ลั่วหลี่เวยยืนขึ้นก่อนจะเดินลงจากรถม้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยวันนี้นางตั้งใจมาไหว้หลุมศพท่านแม่และน้องของนางที่จากไปเพราะเห็นว่าสามีทั้งสามของนางช่วงนี้กำลังวุ่นวายอยู่กับการค้าลั่วหลี่เวยจึงมาที่นี่คนเดียว

"ท่านแม่ น้องข้าคิดถึงข้าหรือไม่"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาน้ำตาคลอหลังจากเดินมาถึงหลุมศพของมารดา ร่างบางคุกเข่าลงตรงหน้าป้ายวิญญาณหลายปีแล้วที่นางไม่เคยมาที่นี่

"ข้ารู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับท่านแม่แล้วนะเจ้าคะ"

"......"

"นางตายแล้วเจ้าค่ะหญิงชั่วที่สังหารท่าน บุตรสาวของนางข้าทำให้นางต้องทุกทรมานไปตลอดชีวิตเช่นเดียวกับที่นางทำกับข้ามาตลอด"

"......"

"ส่วนท่านพ่อ....ข้าไม่อาจสังหารเขาได้เพราะอย่างไรเขาก็คือบิดาของข้า ข้าจึงทำให้เขาเจ็บปวดและเสียใจเช่นเดียวกับที่ท่านแม่เคยรู้สึกเจ้าค่ะ ท่านพ่อจะต้องทุกทรมานกับการถูกภรรยาที่ตัวเองรักนอกใจ รู้สึกราวกับเป็นคนโง่ที่ปกป้องบุตรสาวของเขาไม่ได้"

"......"

"ทุกคนได้รับกรรมในสิ่งที่ทำกับท่านแม่แล้วนะเจ้าคะ"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาน้ำตาคลอในที่สุดความแค้นระหว่างนางและตระกูลชุนก็จบสิ้นลงแล้ว หลังจากนั้นนางตัดสินใจปล่อยวางทุกสิ่งแล้ว เรื่องของจวนชุนนางไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกต่อไป อาจจะถึงเวลาที่นางต้องมาทำหน้าที่ของฮูหยินลั่วและตอบแทนสามีทั้งสามของนางสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา

คงถึงเวลาที่ข้าควรคิดจะเริ่มสร้างครอบครัวได้แล้ว

"ท่านแม่ชอบหลานชายหรือหลานสาวเจ้าคะ ข้าคิดว่าข้าอาจจะมีบุตรเร็ว ๆ นี้เจ้าค่ะ"