ตอนที่ 26

ลั่วกงเฉิงพาลั่วหลี่เวยที่เมามายจากการดื่มสุรากลับมาที่จวนลั่วก่อนจะดูแลนางเป็นอย่างดี เขาในตอนนี้กำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดที่ใบหน้าของลั่วหลี่เวยอย่างทะนุถนอมรอยยิ้มพอใจปรากฏบนใบหน้าของเขาอย่างไม่รู้ตัว

"ไปกันเถอะ รีบทำให้มันจบจบอีกอย่างจะให้ข้าทิ้งเจ้าไปได้เช่นไร"

"ขออภัยที่ข้าต้องกล่าวกับท่านตามตรง ข้าลั่วหลี่เวยในชาตินี้จะมีสามีเพียงสามคนเท่านั้นและไม่คิดจะมีผู้ใดเพิ่มขอท่านเข้าใจข้าด้วย"

"ขอโทษด้วยที่ข้าต้องพูดเช่นนี้ พอดีว่าสามีทั้งสามของข้าทำได้ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าข้าเลยไม่ได้รู้สึกตกใจเท่าไหร่"

ลั่วกงเฉิงนึกถึงคำพูดของนางก็แค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ พรางจ้องมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้หลับสนิทไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่นางคิดว่าเป็นสหายกำลังจะแปรเปลี่ยนความรู้สึกไปเพราะการกระทำของนาง

"ข้าไม่แปลกใจเลยสักนิดว่าเหตุใดน้องชายทั้งสองของข้าถึงได้หลงใหลเจ้า"

ลั่วกงเฉิงพึมพำกับตัวเอง มือหนาค่อย ๆ จับผมของนางขึ้นมาดมอย่างลุ่มหลงในตอนแรกเเขาเพียงแค่รู้สึกผิดต่อนาง ต่อมาก็เกิดความสงสัยว่าเหตุใดน้องชายทั้งสองของข้าถึงลุ่มหลงนาง พอได้ใกล้ชิดข้ากลับรู้สึกว่าอยากเจอนางอยากได้ยินเสียงจากที่เคยคิดว่าจะเป็นเพียงสหายที่ดี ข้ากลับรู้สึกละโมบมากขึ้น...

"เว่ยเว่ย รู้หรือไม่ข้าในตอนนี้อยากครอบครองเจ้าจนแทบคลั่ง ตั้งแต่วันนี้ข้าจะลองตกหลุมเจ้าราวกับบุรุษโง่เขลาดูสักครั้ง"

ลั่วกงเฉิงในตอนนี้ได้ตัดสินใจแล้วว่าตัวเขาเองก็ควรชัดเจนต่อนางได้แล้ว เส้นแบ่งคำว่าสหายข้าลั่วกงเฉิงอยากลองก้าวข้ามดูสักครั้ง....

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเสียงปิดประตูห้องดังขึ้นเป็นสัญญาว่าลั่วกงเฉิงเดินออกไปจากห้องแล้ว ความเงียบก็ปกคลุมทั้งห้องลั่วหลี่เวยที่คิดว่าเมาหลับไม่ได้สติแท้จริงนางเพียงแกล้งหลับไปเท่านั้น นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองเพดานห้องด้วยความสับสนคำพูดของลั่วกงเฉิงทุกประโยคนางล้วนได้ยินทั้งหมด...

"ขะ...ข้าทำเรื่องอีกแล้วหรือ.."

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยความลำบากใจ ตลอดสามเดือนที่ผ่านมานางได้รับรู้ความรู้สึกของลั่วหมิงเฉินและลั่วหลี่หยางที่มีต่อนางเป็นอย่างดีพวกเขาชัดเจนในความรู้สึกที่มีต่อนาง อีกทั้งยังพิสูจน์ให้นางได้เห็นว่าพวกเขาต้องการเปลี่ยนตัวเองเพื่อนางจริง ๆ ซึ่งพวกเขาก็พูดกับนางเสมอว่าต้องการนางเป็นฮูหยินของจวนลั่วและไม่คิดหย่ากับนาง แต่กับลั่วกงเฉิง.....

นางคิดว่าเขาเป็นสหายมาโดยตลอดและเขาเองก็ไม่เคยแสดงท่าทางว่าจะชอบนางเลยสักครั้ง พอมาได้ยินเขาพูดเช่นนี้นางเลยรู้สึกทำตัวไม่ถูกและเต็มไปด้วยความสงสัยตั้งแต่ตอนไหนกันที่ลั่วกงเฉิงมองนางเปลี่ยนไป..

"จู่ ๆ คนที่คิดว่าชาตินี้ไม่มีทางชอบข้ามาพูดว่าอยากครอบครองข้าแทบคลั่งนี่มัน...."

เรื่องทุกอย่างในตอนนี้มันเลยเถิดไปไกลแล้วจริง ๆ แผนการที่นางคิดไว้ว่าอีกหกเดือนจะหย่ากับพวกเขาเห็นทีคงจะเป็นเรื่องยากเสียแล้วเพราะคุณชายลั่วทั้งสามแสดงเจตนาชัดเจนว่าต้องการให้นางเป็นฮูหยินของพวกเขาจริง ๆ และท่านผู้เฒ่าลั่วเองก็ดูจะคัดค้านกับการที่นางต้องการจะหย่า ดูจากท่าทีตอนนี้ไม่แน่ว่าหลังจากหกเดือนพวกเขาอาจจะหาข้ออ้างอื่นมารั้งตัวนางไว้อีก หากต้องการไปจากพวกเขาคงมีแต่ต้องหนีออกจากเมืองไปเงียบ ๆ เท่านั้น

หากถามว่าสามเดือนมานี้นางที่ถูกพวกเขาดูแลเอาใจใส่ไม่ใจอ่อนบ้างเลยหรือคงพูดได้เพียงว่ามีเพียงความรู้สึกดีดีเท่านั้น ทันทีที่รู้ว่านางกำลังเผลอใจลั่วหลี่เวยจะรีบถอยห่างและสร้างกำแพงในใจกับพวกเขาแสร้งหลอกตัวเองว่านางยังคงรักฉินต้าหลี่อยู่ แต่นางก็รู้ดีว่าแท้จริงความรู้สึกของนางที่มีต่อฉินต้าหลี่นั้นไม่เหมือนเดิมแล้ว และอีกไม่นานกำแพงที่นางสร้างไว้จะถูกความดีของสามีทำลาย หากเป็นเช่นนั้นอีกไม่นานนางคงตกหลุมรักพวกเขาจริงจริง 

"ข้าคงต้องหนีไปก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป.."

หลายวันต่อมาลั่วหลี่เวยเดินลงจากรถม้าด้วยท่าทางสง่างาม นางมองหอนางโลมที่เคยมีแขกมากมายตอนนี้ปิดประตูเงียบราวกับไร้ผู้คนคิ้วทั้งสองของนางขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย สาเหตุที่นางออกมาแท้จริงเป็นเพราะนางต้องการดำเนินการเรื่องขายหอนางโลมแห่งนี้และใช้โอกาสที่สามีทั้งสามของนางเผลอหนีออกไปจากเมืองพร้อมชิงถง 

แต่เหตุใดหอนางโลมถึงปิดเงียบสนิทเช่นนี้?

"ชิงถง เจ้าไปเคาะประตู"

"เจ้าค่ะ"

ชิงถงรับคำก่อนจะเดินตรงไปเคาะประตูพร้อมตะโกนเรียกให้คนด้านในมาเปิด แต่ใช้เวลาอยู่นานกว่าประตูที่เคยปิดสนิทจะค่อย ๆ เปิดออกพบว่าคนที่มาเปิดประตูเป็นสตรีหน้าตางดงามหากจำไม่ผิดนางเป็นนางโลมที่ถูกประมูลในวันนั้น

"ข้ามาหาแม่เล้าจาง นางอยู่หรือไม่"

เมื่อได้ยินว่าคนตรงหน้ามาหาคนสตรีผู้นั้นก็ตัวสั่นด้วยความกลัวมือทั้งสองกำเข้าหากันแน่ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา ลั่วหลี่เวยที่เห็นท่าทางมีพิรุทของคนตรงหน้าก็ยิ่งเกิดความสงสัยในใจ

"นะ..นะ..นางไม่อยู่เจ้าค่ะ"

ลั่วหลี่เวยที่เห็นท่าทางเช่นนั้นก็รู้ทันทีว่าคนตรงหน้ากำลังโกหกนาง จึงตัดสินใจไม่สนทนากับสตรีตรงหน้าต่อนางผลักประตูเข้าไปสุดแรงก่อนจะเดินเข้าไปด้านในมองไปรอบ ๆ เพื่อตามหาท่านป้าจางแม่เล้าของที่นี่ก็พบว่าตอนนี้ภายในร้านข้าวของกระจัดกระจายตามพื้นโต๊ะและแจกันทั้งหมดถูกทำลาย

"เกิดอะไรขึ้นที่นี่ เหตุใดเป็นเช่นนี้!!!"

นางโลมผู้นั้นไม่ได้เอ่ยอะไรนางเพียงยืนก้มหน้าตัวสั่นด้วยความกลัวมือทั้งสองของนางจับกันแน่นในใจคิดเพียงว่าท่านป้าจางช่วยเหลือข้ามามากต่อให้ข้าถูกสังหารตรงนี้ก็ต้องปกป้องนางให้ได้

"คุณหนู คุณหนู"

เสียงเรียกจากด้านหลังน้ำเสียงที่ลั่วหลี่เวยคุ้นเคยทำให้นางหันไปทางต้นเสียงทันทีพบว่าเป็นแม่เล้าจางยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของนางซีดเซียวข้างกายมีนางโลมสองคนกำลังประคองอยู่

"ท่านป้าเหตุใดเป็นเช่นนี้"

"คุณหนูเข้าไปคุยข้างในเถอะเจ้าค่ะ"

ลั่วหลี่เวยพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินตามแม่เล้าจางไปเงียบ ๆ ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงห้องพักสตรีทั้งสองค่อย ๆ ประคองแม่เล้าจางไปนอนพักบนเตียงก่อนจะเดินออกไป ทำให้ภายในห้องเหลือเพียงลั่วหลี่เวยและแม่เล้าจางเท่านั้น

"ท่านป้า เกิดอะไรขึ้นกับท่านเหตุใดเป็นเช่นนี้"

"คุณหนูการตายของนายหญิงเมื่อหลายปีก่อนไม่ใช้อุบัติเหตุเจ้าค่ะ"

"ทะ..ท่านป้าจะพูดอะไร"

"เจ้าออกมาได้แล้ว"

แม่เล้าจางพูดออกมาเสียงแข็ง ไม่นานก็มีสตรีผู้หนึ่งเดินออกมาหลังจากกั้นนางมองลั่วหลี่เวยที่นั่งอยู่ด้วยสายตารู้สึกผิด ก่อนจะตัดสินใจคุกเข่าลงทั้งน้ำตา

"นางเป็นบ่าวที่รับใช้คนสนิทของนายหญิงที่หายตัวไป"

"ขะ..ข้า..ซูหลินเจ้าค่ะ...ขะ...ขออภัยคุณหนูที่ข้าปิดบังเรื่องราวมาตลอดหลายปีเป็นข้าโง่เขลาฮูหยินจึงไม่รับความเป็นธรรม"

"เจ้าจะพูดอะไร ไม่ได้รับความเป็นธรรมอะไร"

"ในวันนั้นที่วัดวันที่ฮูหยินเสียข้าได้ติดตามฮูหยินไป ข้าได้เห็นเหตุการณ์ว่าในวันนั้นมีสตรีผู้หนึ่งตั้งใจผลักฮูหยินที่กำลังตั้งครรภ์ตกบันไดเจ้าค่ะ คุณหนูสตรีผู้นั้นคือฮูหยินชุนคนปัจจุบันเพราะกลัวว่านางจะสังหารข้าที่เห็นเหตุการณ์ข้าจึงหนีออกมาจากจวนชุนเจ้าค่ะ"

"......."

"แต่ไม่คิดว่าหญิงชั่วนั่นจะจ้างคนมาสังหารข้าเพื่อปิดปากโชคดีที่ข้าไหวตัวทันเลยรอดมาได้อยู่หลายครั้ง แต่การที่นางทำเช่นนี้ข้าเลยมั่นใจว่าในวันนั้นสตรีชั่วนั่นไม่มีวันปล่อยข้าไป ข้าจึงตัดสินใจแล้วว่าแม้ข้าจะตายคุณหนูก็ต้องได้รับรู้ความจริงว่าฮูหยินตายได้เช่นไร"

ลั่วหลี่เวยที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดนางกำมือแน่น หลายปีมานี้นางเพียงคิดว่ามารดาโชคร้ายเท่านั้นไม่คิดว่าการตายของมารดาและน้องของนางจะเป็นเพราะฮูหยินชุน สตรีที่ทำร้ายข้ามาตลอดหลายปี

"คะ..คุณหนู...มีอีกเรื่องที่ข้าควรบอกแก่ท่าน"

"มีสิ่งใดจงรีบพูดมาให้หมด"

"ในวันนั้นที่วัดนายท่านชุนก็อยู่ในเหตุการณ์เจ้าค่ะ หลังจากที่เห็นว่าฮูหยินตกลงไปนายท่านชุนไม่ได้มีสีหน้าตกใจแต่กลับพยุงหญิงชั่วนั้นเดินลงบันไดผ่านฮูหยินและข้าที่กำลังพยุงร่างไร้วิญญาณของฮูหยินไปเจ้าค่ะ"

"........"

"เดิมทีฮูหยินได้รับรู้ว่านายท่านมีสตรีอื่นอยู่นอกบ้านเมื่อสืบจนรู้ว่าเป็นหญิงชั่วนั่นและที่ทำให้ฮูหยินทุกข์ใจคือหญิงชั่วนั่นก็มีบุตรสาวกับนายท่านเช่นเดียวกันเจ้าค่ะ ก่อนวันที่นายหญิงจะจากไปนายท่านและฮูหยินมีปากเสียกันใหญ่โตบ่าวในเรือนเองต่างรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดีเจ้าค่ะ ข้าเลยคิดว่าการที่ฮูหยินฮูหยินตกบันไดในครั้งนั้นอาจจะเป็นแผนของนายท่านและหญิงชั่วนั่นเจ้าค่ะ นี่ก็เป็นอีกสาเหตุที่ทำให้ข้าไม่กลับไปที่จวนชุนเพราะเกรงว่าอาจจะถูกสังหารก่อนที่จะได้พูดทุกสิ่ง"

"คุณหนูเช่นนั้นเราแจ้งทางการเลยดีหรือไม่เจ้าคะ"

"ไม่ท่านพ่อที่มีทรัพย์สินมากมายย่อมกลับผิดให้เป็นถูกได้ง่ายดาย ครั้งนี้ข้าจะทำให้พวกมันชดใช้ในสิ่งที่ทำ"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาน้ำตาคลอทั้งที่สังหารแม่ข้าแต่กลับมีชีวิตที่มีความสุขหรือช่างไม่ยุติธรรมเลยสักนิด ทรยศความรักของแม่ข้าและยังสังหารน้องข้าอย่างโหดเหี้ยม ข้าลั่วหลี่เวยขอสาบานต่อฟ้าหากข้ายังไม่ตายข้าจะทำให้พวกมันชดใช้ในสิ่งที่ทำกับท่านแม่และน้องของข้าอย่างสาสม...