ตอนที่ 35

1 เดือนต่อมา

จวนตระกูลชุน

ลั่วหลี่เวยเดินลงจากรถม้าที่จอดอยู่หน้าจวนพ่อค้าตระกูลชุนด้วยท่าทางสง่างาม นายท่านชุนและฮูหยินชุนที่ยืนรอต้อนรับอยู่หน้าจวนมองนางด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นคนที่พวกเขารอคอยไม่ได้มาด้วย

"สามีเจ้าไม่มาหรือ"

"นั่นสิท่านพี่ พี่เขยเหตุใดไม่มากับท่าน"

ชุนหลิงเอ๋อร์เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจหลังจากเห็นว่ามีเพียงลั่วหลี่เวยที่เดินลงจากรถม้าเพียงคนเดียว เดิมทีนางได้ยินว่าลั่วหลี่เวยจะมาพบท่านพ่อที่จวนเลยแอบดีใจว่านางอาจพาสามีทั้งสามมาด้วย แม้ว่าหลังจากวันนั้นนางจะไม่ได้พบลั่วกงเฉิงเลยแต่เรื่องที่เขาและนางมีความใกล้ชิดกันเมื่อหลายเดือนย่อมเป็นเรื่องจริงหากใช้เรื่องนี้บีบบังคับให้เขารับนางเป็นอนุย่อมต้องได้ผล

"พี่เขย? หึเจ้าหมายถึงพี่เขยคนใดเล่า"

 ลั่วหลี่เวยปรายตามองไปที่ชุนหลิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ ในใจของนางตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธและไม่พอใจนางเฝ้ารอเวลาที่จะแก้แค้นมาตลอด เมื่อได้ยินว่านายท่านชุนได้กลับมาแล้วนางจึงรีบมาที่นี่

"แล้วท่านพี่คิดว่า...พี่เขยคนใดเล่า"

ชุนหลิงเอ๋อร์พูดออกมาด้วยรอยยิ้มนางมั่นใจว่าลั่วหลี่เวยต้องรู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างนางและลั่วกงเฉิง หญิงชั้นต่ำเช่นเจ้าอีกไม่นานก็จะอยู่แทบเท้าข้าอย่างเช่นที่เคยเป็นในอดีต

ลั่วหลี่เวยยิ้มร้ายก่อนจะยกมือขึ้นตบลงที่ใบหน้าของชุนหลิงเอ๋อร์เต็มแรง ท่ามกลางสายตาของนายท่านชุนและฮูหยินชุน วันนี้นางมาเพื่อต้องการจบทุกอย่างเท่านั้น ไม่มีเหตุผลที่นางต้องแสร้งทำดี

เพี๊ย!!

"หลิงเอ๋อร์!!!"

ฮูหยินชุนที่เห็นว่าบุตรสาวของนางโดนรังแกก็รีบเข้าไปช่วยทันที นางผลักให้ลั่วหลี่เวยออกห่างก่อนจะเข้าไปประคองชุนหลิงเอ๋อร์ด้วยความเป็นห่วง 

"ท่านพ่อข้าเจ็บ"

ชุนหลิงเอ๋อร์ร้องไห้ฟูมฟายจับชุดของบิดาด้วยท่าทางน่าสงสาร ลั่วหลี่เว่ยที่เห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมานางมองไปรอบรอบพบว่าชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาตอนนี้กำลังหยุดยืนมองเหตุการณ์

"เข้าไปคุยด้านในเถอะ"

ลั่วหลี่เวยพูดจบเดินผ่านชุนหลิงเอ๋อร์เข้าไปในจวน นายท่านชุนที่เห็นเช่นนั้นก็เข้าไปประคองชุนหลิงเอ๋อร์เดินเข้าไปด้านใน เดิมทีในใจของเขาก็ไม่ได้ชื่นชอบลั่วหลี่เวยยิ่งเห็นท่าทางหยิ่งยโสของนางเมื่อครู่ยิ่งทำให้เขาเกิดโทสะในใจ

"หญิงชั้นต่ำเช่นเจ้ากล้าดียังไงมาทำร้ายลูกสาวข้า!!"

เสียงของฮูหยินชุนตะโกนไล่หลังมาแต่ไม่ได้ทำให้ลั่วหลี่เวยรู้สึดหวาดกลัวเช่นในอดีต นางยังคงก้าวเท้าตรงไปที่ห้องโถงด้วยความคุ้นเคย และสาเหตุที่นางมาที่นี่แทนที่จะเป็นด้านหน้าจวนนั่นก็เพราะ....

ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็ไม่ควรให้คนนอกได้รับรู้คนที่เสียหายไม่ได้มีแค่ชุนหลิงเอ๋อร์แต่รวมถึงลั่วกงเฉิงสามีของนางด้วยนางไม่อยากให้เขาต้องมาเสื่อมเสียเพราะเรื่องเช่นนี้อีกแล้ว

"ยังจำได้อยู่หรือว่าข้าเป็นบิดาของเจ้า!!"

ยิ่งได้พบหน้าลั่วหลี่เวยความโกรธที่มีในใจที่นายท่านชุนกักเก็บมาหลายเดือนก็ถูกระบายออกมา เมื่อถึงห้องโถงด้วยความโกรธที่มีในใจนายท่านชุนจึงเดินไปหาลั่วหลี่เวยที่ยืนอยู่ก่อนจะใช้ฝ่ามือของเขาตบลงที่ใบหน้าของนางเต็มแรง

เพี๊ย!!!

"ดีแต่สร้างเรื่องให้ข้า หลิงเอ๋อร์นางเพียงเป็นห่วงที่เจ้ามาบ้านเดิมตัวคนเดียวแต่เจ้าที่เป็นพี่สาวกลับหึงหวงนาง!!"

"........."

"ข้าคิดไว้แล้วว่าหญิงชั่วแบบเจ้ามันคือตัวซวย แต่งเข้าจวนลั่วไปได้ไม่เท่าไหร่ก็กล้าวางอำนาจเช่นนี้!! แม้ข้าที่เป็นบิดาเจ้ายืนอยู่เจ้ายังกล้าทำ!!"

"ท่านพี่ข้าเคยบอกท่านแล้วไงเจ้าคะ มารดามีนิสัยต่ำเหมือนนางโลมเช่นไรบุตรสาวย่อมเป็นเช่นนั้น หลิงเอ๋อร์ของเราไร้เดียงสาเกินไปจึงถูกนางทำร้ายเช่นนี้"

ลั่วหลี่เวยที่ได้ยินคำพูดของฮูหยินชุนก็กำมือแน่นนางปรายตามองไปที่ชุนหลิงเอ๋อร์ที่ยืนรอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนางอีกครั้ง นางแค่นหัวเราะในลำคอราวกับสมเพชคนตรงหน้า

"คงจะจริงอย่างที่ท่านพูดมารดาเป็นเช่นไรบุตรย่อมเป็นเช่นนั้น อยากได้บุรุษของผู้อื่นจนละซึ่งยางอาย"

"เจ้าจะพูดอะไร"

"ไม่ใช่ว่าในอดีตท่านก็เปลื้องผ้าต่อหน้าท่านพ่ออยู่หลายครั้งจนได้เป็นฮูหยินหรือ หลิงเอ๋อร์เพียงทำตามท่านก็เท่านั้น แต่ดูเหมือนว่ามันจะต่างออกไปเพราะแม้นางจะเปลื้องผ้าต่อหน้าบุรุษของข้าอีกทั้งยังตั้งใจวางยาปลุกกำหนัด  เขาก็ไม่แม้แต่จะชายตามองนางเลยสักนิด จริงสิท่านพ่อหลิงเอ๋อร์ไม่ได้บอกเรื่องเช่นนี้แก่ท่านหรือ"

"............"

"ไม่ดีเลยนะน้องสาวข้าปิดบังเรื่องน่าอายเช่นนี้ต่อท่านพ่อได้เช่นไร ไม่สิท่านแม่ท่านควรสั่งสอนนางสิว่าไม่ควรอยากได้บุรุษของผู้อื่นแต่ว่าท่านจะสั่งสอนนางได้จริง ๆ หรือเพราะท่านเองก็ยังลอบคบชู้กับท่านพ่อมาตั้งหลายปีก่อนท่านแม่ข้าตาย"

"........"

"ชุนหลิงเอ๋อร์บุตรสาวที่พวกท่านเฝ้าถนอมแท้จริงไร้เดียงสาจริงจริงหรือ.."

"..........."

"อ่า..คงจริงอย่างท่านว่า..บุตรสาวย่อมเดินตามรอยมารดา มารดามีนิสัยต่ำเหมือนนางโลมเช่นไรบุตรสาวย่อมเป็นเช่นนั้นประโยคนี้ข้าพูดถูกหรือไม่ท่านพ่อ"

ชุนหลิงเอ๋อร์ที่ถูกแฉความลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวหรือกังวลเลยสักนิด นางกลับคิดว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่นางจะขอร้องบิดาด้วยซ้ำอย่างไรลั่วกงเฉิงก็ได้แตะต้องร่างกายนางไปแล้วถึงอย่างไรเขาก็ต้องรับผิดชอบแต่งนางเป็นอนุ นางจึงตัดสินใจคุกเข่าอ้อนวอนต่อบิดา

ตุบ!!

"เป็นหลิงเอ๋อร์ที่ไม่รู้ความลุ่มหลงในรักจนขาดสติ แต่ในวันนั้นพี่เขยได้เห็นเรือนร่างของข้าแล้วอย่างไรพี่เขยก็ต้องรับผิดชอบในตัวข้า ท่านพ่อข้ายินยอมแต่งเป็นอนุเพื่อรักษาหน้าตระกูลชุนและท่านพ่อเจ้าค่ะ"