ตอนที่ 36

"เป็นหลิงเอ๋อร์ที่ไม่รู้ความลุ่มหลงในรักจนขาดสติ แต่ในวันนั้นพี่เขยได้เห็นเรือนร่างของข้าแล้วอย่างไรพี่เขยก็ต้องรับผิดชอบในตัวข้า ท่านพ่อข้ายินยอมแต่งเป็นอนุเพื่อรักษาหน้าตระกูลชุนและท่านพ่อเจ้าค่ะ"

"ท่านพี่จริงอย่างที่หลิงเอ๋อร์พูดมา อย่างไรนางก็เสียหายไปแล้วเช่นนั้น"

"นอกจากหลี่เวย ทุกคนออกไปจากห้องให้หมด!!"

นายท่านชุนตะโกนออกมาสุดเสียง เดิมทีคิดว่าเรื่องที่หลี่เวยพูดเป็นเพียงเรื่องโกหกที่นางแต่งขึ้นมาเท่านั้น แต่พอได้เห็นบุตรสาวที่เขารักยอมรับมาด้วยตัวเองเช่นนี้มัน....

"เจ้ารับหลิงเอ๋อร์เป็นอนุของลั่วกงเฉิงซะ"

นายท่านชุนพูดออกมาเสียงเรียบเมื่อเห็นทุกคนออกไปจากห้องหมดแล้ว เดิมทีก็คิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้อยู่แล้วลั่วหลี่เวยจึงไม่ได้ตกใจอะไรกับความคิดโง่เขลาของคนบิดา

"หลังจากแต่งเข้าไปแล้วอย่าได้คิดรังแกนางถึงอย่างไรนางก็คือน้องสาวของเจ้า"

"ข้าไม่คิดรับนางเป็นอนุ"

"นี่เจ้า!! เหตุใดถึงเป็นสตรีเลวทรามเช่นนี้น้องสาวเจ้าถูกสามีของเจ้ารังแกแต่เจ้ากลับหันหลังให้นาง หรือกลัวว่านางจะแย่งสมบัติของสามีเจ้า หลี่เวยข้าสั่งสอนให้เจ้าเป็นคนละโมบเช่นนี้หรือ!!!"

"......."

"รับหลิงเอ๋อร์เป็นอนุซะ อย่าได้ทำให้ข้าและตระกูลชุนอับอาย"

"ท่านไม่ได้สอน"

"ก็แน่นอนสิข้าจะสอนให้บุตรสาวเป็นสตรีชั่วละโมบได้เช่นไร"

"ไม่ใช่ ที่ข้าจะพูดคือท่านไม่เคยสอนอะไรข้าเลยต่างหาก"

"นี่เจ้า!!"

ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ไม่ว่าจะเป็นแววตาหรือน้ำเสียงล้วนเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่มีต่อนางทั้งที่ไม่ได้พบหน้ากันมาหลายเดือนแต่สิ่งแรกที่ทำคือตบหน้าข้า ช่างไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงจริง

"ข้ามาที่นี่เพียงแค่มีเรื่องที่ต้องให้แก่ท่านพ่อ"

"คำพูดเลว ๆ ของเจ้าข้าไม่เจ้าเป็นต้องฟัง"

"ยาปลุกกำหนัดของชุนหลิงเอ๋อร์เกือบฆ่าลั่วกงเฉิงสามีของข้า"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาเสียงเรียบ นางไม่ได้โกหกแต่อย่างใดหากวันนั้นลั่วกงเฉิงไม่ได้รับการรักษาในทันทีเขาอาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลยก็ได้ นายท่านชุนในตอนแรกเหมือนจะไม่สนใจเมื่อได้ยินประโยคนั้นก็หันมาสนใจทันที

"ท่านผู้เฒ่าลั่วให้ข้านำสิ่งนี้มาให้ท่านเจ้าค่ะ"

นายท่านชุนรับจดหมายมาจากบุตรสาวของตน ก่อนจะเปิดอ่านด้วยมืออันสั่นเทาเนื้อความในจดหมายนั้นเต็มไปด้วยคำขู่และต่อว่าหากให้สรุปเนื้อความนั้นมีเพียงว่า

เพราะการกระทำที่โง่เขลาของชุนหลิงเอ๋อร์ท่านผู้เฒ่าลั่วจึงต้องการลงโทษเขาที่เป็นบิดาที่สั่งสอนนางให้กลายเป็นหญิงชั่วโดยการไม่ตัดขาดการค้าทุกอย่างกับตระกูลชุนต่อแต่นี้ทั้งสองตระกูลไม่มีเรื่องเกี่ยวข้องกันอีก ส่วนหลิงเอ๋อร์ที่ตั้งใจวางยาพิษลั่วกงเฉิงเห็นแก่ความเป็นพี่น้องของนางและลั่วหลี่เวยข้าจะให้สิทธิ์เลือก ว่านางอยากกลายเป็นนักโทษประหารในคุกหรือไปปลงผมบวชตลอดชีวิตของนาง จงเลือกมาว่าอยากให้บุตรสาวเลวของเจ้ามีจุดจบเช่นไรแล้วบอกแก่ลั่วหลี่เวยให้มาแจ้งแก่ตระกูลลั่ว

นายท่านชุนที่ได้อ่านจดหมายจนจบก็ถึงกลับหน้าเสียเพราะทุกวันนี้การค้าขายของเขานั้นล้วนพึ่งบารมีของตระกูลชุนทั้งสิ้น หากพวกเขาตัดขาดจากข้านั่นหมายถึงว่าข้าจะไม่เหลืออะไรเลย อีกทั้งชุนหลิงเอ๋อร์บุตรสาวที่เขารักยัง.....

"หลี่เวย เจ้าช่วย"

"ไม่เจ้าค่ะ ต่อแต่นี้เรื่องของตระกูลชุนข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวอีก"

"พูดอะไร เจ้าเป็นบุตรสาวข้าจะไม่เกี่ยวได้เช่นไร"

"บุตรสาวหรือ คนที่ไม่เคยทำหน้าที่พ่อเลยสักครั้งเช่นท่านกล้าพูดคำนี้ออกมาได้เช่นไร ไม่ละอายบ้างหรือ"

"นี่เจ้ายังโกรธเคืองเรื่องในตอนเด็กอยู่หรือ ไม่ใช่ว่าข้าลำเอียงแต่ตอนนั้นข้าก็บอกแก่เจ้าไปแล้วว่าหลิงเอ๋อร์นางพึ่งสูญเสียบิดาไป"

"หึ เด็กที่สูญเสียไม่ได้มีแค่นางเสียหน่อย ข้าเองก็ต้องสูญเสียท่านแม่เช่นเดียวกัน ข้าก็เจ็บปวดไม่ต่างจากนางด้วยซ้ำ

"แต่หลิงเอ๋อร์นางยังเด็ก"

"แต่ข้าสงสัยหลิงเอ๋อร์จะสูญเสียพ่อไปได้เช่นไร ในเมื่อที่ข้ารู้มาท่านพ่อของนางคือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าข้าตอนนี้"

"......"

"ในเมื่อใจท่านไม่เคยเห็นข้าเป็นบุตรสาวอยู่แล้วเช่นนั้นก็ตัดขาดกันไปเถอะ อย่างไรข้าก็เป็นลูกชั่วที่ท่านไม่ต้องการอยู่แล้ว"

"อวดดี!! อวดดีนักได้แค่บุตรชั่วคนเดียวข้าย่อมตัดขาดได้!!! ออกไปจากจากจวนของข้าลูกชั่ว!!"

ลั่วหลี่เวยที่ได้ยินคำพูดของบิดาก็เม้มปากแน่นไม่คิดว่าบิดาแท้ ๆ ของนางจะตัดขาดนางได้ง่ายดายเช่นนี้ ข้าจะมามัวเสียใจอะไรขนาดสังหารบุตรตัวเองเขายังทำได้โดยไม่ลังเลเลยนับประสาอะไรกับการแค่ตัดขาดข้า

"ท่านก็รู้ว่าข้ากลับจวนลั่วไม่ได้ หากข้ายังไม่ได้รับคำตอบจากท่าน"

นายท่านชุนที่ได้ยินเช่นนั้นเม้มปากแน่น จะให้ข้าส่งบุตรสาวที่ข้ารักและเฝ้าดูแลมาไปเป็นนักโทษประหารได้เช่นไรถึงอย่างไรก็ต้องรักษาชีวิตนางไว้ 

"บอกแก่ท่านผู้เฒ่าลั่วว่าข้าจะให้หลิงเอ๋อร์ไปปลงผมบวชตามที่ตระกูลลั่วต้องการ หากได้คำตอบที่เจ้าต้องการแล้วก็ออกไป!!!"

"สิ่งที่ตั้งใจมาพูดนั้นล้วนได้พูดหมดแล้วคงไม่มีประโยชน์ที่ข้าต้องอยู่ต่อ หลังจากวันนี้ขอนายท่านชุนรักษาตัว ข้าลัวหลี่เวยขอลา"

ลั่วหลี่เวยพูดจบก็หันหลังเตรียมจะเดินออกมา ในตอนนี้นางไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับจวนชุนอีกแล้วนางระหว่างนางและคนผู้นี้คงมีเพียงความแค้นที่ต้องตอบแทนเท่านั้น

เพล้ง!!! โคร้ม!!!

ทันทีที่ลั่วหลี่เวยเดินออกมาจากห้องเสียงดังก็เกิดขึ้นในห้องราวกับนายท่านชุนกำลังขว้างปาทุกสิ่งลงพื้น ฮูหยินชุนที่ยืนอยู่ด้านนอกได้ยินเสียงเช่นนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องทันที

"ท่านพี่"

ลั่วหลี่เวยที่กำลังจะเดินชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียงของชุนหลิงเอ๋อร์ แต่พอคิดว่านางไม่ได้เกี่ยวข้องกับจวนชุนอีกต่อไปแล้วก่อนเลือกที่จะเดินต่อไป อย่างไรเสียอีกไม่นานชุนหลิงเอ๋อร์ก็ต้องได้รับผลกรรมที่ทำกับข้า

"ท่านพี่หยุดนะ!!"

ชุนหลิงเอ๋อร์ตะโกนออกมาสุดเสียงแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลลั่วหลี่เวยยังคงเดินต่อไปราวกับไม่ได้ยินเสียงนาง ชุนหลิงเอ๋อร์กำมือแน่นไม่ใช่สิต้องไม่เป็นแบบนี้สิ นางต้องอ้อนวอนท่านพ่อสิ นางต้องรีบไปทำตามคำสั่งท่านพ่อสิ นางต้องเชื่อฟังและหวาดกลัวแบบที่ผ่านมาไม่ใช่จากไปแบบนี้ ไม่ข้าจะปล่อยให้นางไปมีความสุขและมีทุกอย่างเหนือกว่าข้าเช่นนี้ไม่ได้

"เว่ยเว่ย"

ชุนหลิงเอ๋อร์ชะงักฝีเท้านางยืนมองบุรุษรูปงามทั้งสามคนกำลังเดินเข้ามาในจวนพวกเขาเอ่ยเรียกชื่อลั่วหลี่เวยด้วยรอยยิ้ม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือสามีของลั่วหลี่เวย 

"กะ...กงเฉิง"

ชุนหลิงเอ๋อร์เรียกคนตรงหน้าเสียงสั่นนี่เป็นครั้งแรกหลังจากวันนั้นที่นางได้พบหน้าของเขายรอยยิ้มดีใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง แต่เหตุใดเขาไม่หันมามองข้าเล่า เหตุใดถึงเอาแต่มองหญิงชั้นต่ำนั่น

"กงเฉิง!!"

ลั่วหลี่เวยที่กำลังเดินไปหาสามีทั้งสามของนางถอนหายใจออกมา ก่อนจะหันหลังไปเผชิญหน้ากับชุนหลิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลช่างเป็นสตรีที่โง่งมเสียจริง 

"หลิงเอ๋อร์ เจ้าควรเข้าไปหานายท่านชุนเสียแต่ตอนนี้ดีกว่ามายืนเรียกชื่อสามีของข้า"

"สามีของเจ้าหรือ ไม่ใช่ว่าอีกหน่อยต้องเรียกว่าสามีของเราหรือ"

"เจ้าไปหานายท่านชุนก็คงได้คำตอบเอง"

ลั่วหลี่เวยพูดจบก็หันหลังเดินไปหาสามีของนาง ทั้งที่บอกว่าข้ามาที่นี่คนเดียวได้พวกเขาก็ยังเป็นห่วงจนตามมาสินะ

"พี่เว่ยเว่ย เป็นเช่นไรบ้างขอรับ" ลั่วหลี่หยวน

"แก้มเจ้าผู้ใดทำ" ลั่วหมิงเฉิน

"ใครกล้าทำร้ายฮูหยินข้า" ลั่วกงเฉิง

"ข้าไม่เป็นไรไม่ต้องเป็นห่วง พวกเรากลับจวนกันเถอะ"

ลั่วกงเฉิงได้ยินเช่นนั้นก็มองไปที่ชุนหลิงเอ๋อร์ที่เดินเข้าไปในห้องเมื่อครู่ สตรีน่าตายหากไม่ใช่เพราะฮูหยินข้ามีเมตตามอบทางเลือกให้นางข้าคงส่งเรื่องให้ทางการและให้พวกเขาใช้ห้าม้าแยกร่างนางให้สาสมกับที่ทำกับข้า