ตอนที่ 40 [END]

สิบปีต่อมา

“พวกเจ้าลงเดิมพันมาได้เลย!!”

เด็กสาวในวัยแปดขวบพูดออกมาเสียงดังในมือของนางมีลูกเต๋าอยู่ในมือ เบื้องหน้าของนางคือคนรับใช้ของตระกูลลั่วที่กำลังครุ่นคิดที่จะลงเดิมพัน เพราะนี่เป็นตาที่สิบแล้วที่เขาเสียเงินให้กับเด็กน้อยตรงหน้า

“ว่าอย่างไรพวกเจ้าจะลงเดิมพันหรือไม่ ไม่อยากได้แล้วหรือเงินของข้า”

หากถามว่ามีผู้ใดใจกล้าถึงขนาดตั้งบ่อนพนันในจวน ก็คงตอบได้ทันทีว่ามีแต่ลั่วหลินฟางบุตรสาวคนเดียวของคุณชายลั่วทั้งสาม ที่แม้จะเป็นสตรีแต่นางกลับถอดแบบนิสัยของท่านพ่อทั้งสามของนางมาจนหมดคงมีเพียงใบหน้าที่งดงามเท่านั้นที่เหมือนมารดา

“ข้าลงหนึ่งร้อยตำลึง ว่าอีกไม่นานเจ้าจะโดนกักบริเวณ”

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังลั่วหลินฟาง เด็กสาวกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะฝืนยิ้มหันไปมองด้านหลังพบว่าเป็นมารดาของนางกำลังยืนส่งยิ้มชวนขนลุกมาให้นาง

“ทะ...ท่านแม่ไม่ใช่ว่าท่านไปพบสหายหรือเจ้าคะ”

เพราะวันนี้นางได้สืบมาแล้วว่ามารดาของนางไม่อยู่จวนจึงใจกล้าเปิดบ่อนพนันอีกครั้ง แต่เหตุใดคนที่ควรจะออกไปนอกจวนถึงอยู่ที่นี่!!

หากถามว่าในโลกนี้สำหรับลั่วหลินฟางสิ่งใดน่ากลัวที่สุด นางสามารถตอบได้ทันทีเลยว่าคือ ลั่วหลี่เวยมารดาของนาง

“ลั่วหลินฟาง ตามแม่มา”

“จะ....เจ้าค่ะ”

ลั่วหลี่เวยในตอนนี้ในใจเอาแต่โทษตัวเองที่ปล่อยให้สามีเลี้ยงดูบุตรสาวจนมีนิสัยเช่นนี้ เมื่อเดือนก่อนแอบหนีไปหอชมบุรุษ พอมาวันนี้ก็ใจกล้าตั้งบ่อนในจวน นางลอบถอนหายใจออกมาหากไม่มีข้าสักคนบุตรสาวของข้าคงจะเสเพลเช่นพวกเขาในอดีต

“ทะ..ท่านแม่...ข้า...”

“หลินฟาง เจ้าจะเอาแต่ใจแค่ไหนแม่ไม่เคยว่าแต่เรื่องไม่ดีเช่นนี้เจ้าอย่าทำอีกได้หรือไม่”

“แต่ท่านพ่อรองบอกว่า การพนันนั้นมีทั้งดีและไม่ดีข้าเองก็แค่คิดหาเงินให้ตัวเองแบบนี้เรียกไม่ดีได้เช่นไรเจ้าคะ”

ลั่ว หมิง เฉิน!!!

ลั่วหลี่เวยฝืนยิ้มออกมา เห็นทีนางคงต้องไปจัดการตัวต้นเหตุทั้งสามก่อนแล้วค่อยมาสั่งสอนบุตรสาว

“ท่านแม่ นั่นผู้ใดหรือเจ้าคะ”

ลั่วหลินฟางชี้ไปที่เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกล ลั่วหลี่เวยยกยิ้มขึ้นมาก่อนจะจูงมือบุตรสาวเดินเข้าไปทักทายเด็กหนุ่ม

“ม่อหยาง”

“คารวะท่านป้าขอรับ”

ฉินม่อหยางยอบกายคำนับลั่วหลี่เวยสหายของบิดาด้วยรอยยิ้ม ลั่วหลินฟางในตอนนี้ยืนนิ่งนางมองบุรุษตรงหน้าด้วยใจสั่นรัว แม้บุรุษตรงหน้าจะไม่ได้รูปงามเช่นท่านพ่อทั้งสามแต่นางกลับละสายตาจากเขาไม่ได้เลยสักนิด

“ละ...ลั่วหลินฟาง..คารวะพี่ชายเจ้าค่ะ”

“จริงสิม่อหยางอายุสิบขวบแล้วควรเรียกพี่ชายถูกแล้ว เมื่อครู่ตอนข้าออกมาท่านพ่อกับท่านแม่ของเจ้ายังคุยการค้ากับสามีข้าอยู่เลย เห็นทีคงอีกนานเจ้าไปนั่งพูดคุยกับข้าก่อนดีหรือไม่”

“ขอรับท่านป้า”

ฉินม่อหยางรับคำก่อนจะเดินตามลั่วหลี่เวยไปที่ศาลาริมน้ำ ลั่วหลินฟางเท้าคางกับโต๊ะมองบุรุษที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้ม

“นี่เป็นขนมวุ้นดอกกุ้ยฮวาที่ป้าทำเจ้าลองชิมดู”

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ฉินม่อหยางเป็นบุตรชายของฉินต้าหลี่กับฮูหยินของเขา เมื่อหลายปีก่อนนางและสามีได้ไปทำการค้าต่างเมืองจึงได้ฉินต้าหลี่โดยบังเอิญ สุดท้ายผ่านไปหลายปีตระกูลฉินก็ได้หันมาทำการค้ากับตระกูลลั่ว ฉินต้าหลี่เองก็ย้ายกลับมาดูแลกิจการที่เมืองนี้หลังจากนายท่านฉินบิดาของเขาได้จากไป เพราะต้องทำการค้าเลยทำให้นางได้พบฮูหยินฉินอยู่บ่อยครั้งจนสนิทกันราวกับเป็นพี่น้อง ฮูหยินฉินได้รู้เรื่องราวระหว่างลั่วหลี่เวยและฉินต้าหลี่แต่ก็เข้าใจเพราะทุกอย่างล้วนเป็นอดีต ส่วนบุตรชายของเขาฉินม่อหยางก็นับถือนางเป็นท่านป้าของเขา

“ฮูหยินเจ้าคะ ท่านผู้เฒ่าลั่วเรียกพบเจ้าค่ะ”

ลั่วหลี่เวยพยักหน้ารับรู้ก่อนจะมองไปที่เด็กน้อยทั้งสองด้วยสีหน้าลำบากใจ ในใจเพียงกลัวว่าหากปล่อยไว้บุตรสาวนางจะกลับไปสร้างบ่อนในจวนอีกหรือไม่

“หลินฟางเจ้าอยู่พูดคุยเป็นเพื่อนกับม่อหยางก่อนห้ามหนีไปไหนเข้าใจหรือไม่ ม่อหยางเดี๋ยวป้ากลับมานะ”

“ขอรับท่านป้า”

ลั่วหลินฟางพยักหน้ารับนางเท้าคางมองฉินม่อหยางที่กำลังกินขนมวุ้นดอกกุ้ยฮวาด้วยรอยยิ้ม เมื่อหันไปมองแผ่นหลังของมารดาที่เดินไปไกลแล้ว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าของเด็กน้อยวัยแปดขวบ

“คุยเป็นเพื่อนหรือ ข้าอยากคุยกับคนรักมากกว่า”

มือบางยกขึ้นลูบที่แก้มของฉินม่อหยางเบาเบา ทำเขาคนที่กำลังกินขนมวุ้นกุ้ยฮวาถึงกับชะงักข้าหูฝาดไปใช่หรือไม่ เด็กน้อยแปดขวบจะรู้จักหยอกล้อบุรุษได้เช่นไร

“พี่ชาย มีคนในใจหรือยังเจ้าคะ”

ม่อหยางส่ายหัวเบาเบา มองลั่วหลินฟางที่กำลังเท้าคางส่งยิ้มให้เขาพอมองใกล้ใกล้แล้วนางมีส่วนคล้ายท่านป้ามากจริงจริง หากโตไปคงกลายเป็นหญิงงามที่บุรุษต่างลุ่มหลงเป็นแน่

“เช่นนั้นพี่ชายชอบสตรีแบบไหนหรือเจ้าคะ”

“.......”

“สตรีงดงามและฉลาดเช่นหลินฟางพี่ชายชอบหรือไม่”

ลั่วหลินฟางค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ฉินม่อหยางก่อนจะยิ้มหวานราวกับต้องการสะกดใจคนตรงหน้า

ชิงถงที่อยู่ในเหตุการณ์ได้แต่ถอนหายใจออกมา นิสัยเจ้าชู้เช่นนี้ได้มาจากคุณชายใหญ่สินะ

“ม่อหยาง”

“ทะ...ท่านพ่อข้าเรียกแล้วข้าขอตัวก่อน”

ลั่วหลินฟางได้ยินเช่นนั้นก็ยืนขึ้น นางฉวยโอกาสที่ ฉินม่อหยางเผลอจับมือเขาก่อนจะจูงมือของเขามาหา ฉินต้าหลี่และฮูหยินฉินที่ยืนอยู่

“หลิงฟางเจ้าเจอม่อหยางแล้วหรือ”

ฉินต้าหลี่พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม มองบุตรชายของตนที่ตอนนี้กำลังถูกเด็กสาววัยแปดขวบจับมืออยู่ ลั่วกงเฉิงที่ตั้งใจจะเดินมาส่งพวกเขาก็ขมวดคิ้วทันที เขาก้มลงมองมือของ ลั่วหลินฟางที่กำลังจับมือกับฉินม่อหยาง

“เจ้าค่ะ ข้าเจอพี่ชายแล้ว”

“หลินฟางมาหาพ่อ”

ว่าด้วยเรื่องห่วงลูกสาวตระกูลลั่วนั่นย่อมเป็นที่หนึ่งในเมือง การที่เห็นบุตรสาวที่เขารักจับมือกับชายอื่นช่างทำให้ ลั่วกงเฉินรู้สึกปวดใจยิ่งนัก

“ท่านพ่อ ข้าอยากส่งแม่สื่อไปจวนฉินสู่ขอพี่ชายเจ้าค่ะ”

เวลาผ่านไปหลายชั่วยามลั่วหลี่เวยในตอนนี้กำลังนั่งเคาะนิ้วลงบนโต๊ะระงับอารมณ์โกรธที่มีอยู่ในใจ นางปรายตามองไปที่สามีทั้งสามและบุตรสาวของนางที่ตอนนี้กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าของนาง

“ลั่วกงเฉินเจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว สมควรหรือไปข่มขู่ ม่อหยางที่อายุเพียงสิบขวบ”

“ก็เด็กนั่นมาล่อลวงหลินฟางนี่ เว่ยเว่ยเจ้าเด็กนั่นถึงกับเป่าหูให้บุตรสาวของเราส่งแม่สื่อไปสู่ขอตัวเองเลยนะ อีกอย่างข้าไม่ได้ข่มขู่สักหน่อยเพียงแค่มองเท่านั้น”

“พี่ชายไม่ได้เป่าหูข้าสักหน่อย ข้าเต็มใจที่จะแต่งให้พี่ชายเอง”

“เจ้าอายุเพียงแปดขวบถึงขนาดใจกล้าคิดบังคับบุรุษมาแต่งงานหรือ”

“แต่ท่านแม่ ท่านพ่อเล็กบอกข้าว่าหากอยากได้สิ่งใดให้ลงมือเลย ก่อนที่ผู้อื่นจะมาแย่งไป”

ลั่วหลี่เวยที่ได้ยินเช่นนั้นก็ปรายตามองไปที่ลั่วหลี่หยวนที่นั่งคุกเข่าก้มหน้าอยู่ นางพยายามข่มอามรณ์โกรธไว้ในใจก่อนจะหันไปหาบุตรสาว

“หลินฟางบุรุษหาใช่สิ่งของ เจ้าจะเอาแต่ใจไม่ได้เอาเช่นนี้ดีหรือไม่รอเจ้าพ้นวัยปักปิ่นแล้วหากตอนนั้นพี่ม่อหยางยังไม่มีสตรีในใจแม่จะช่วยเจ้าเอง”

“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ”

“ดีเช่นนั้นเจ้าออกไปหาท่านปู่ก่อนเถอะ แม่มีเรื่องต้องปรึกษากับพ่อทั้งสามของเจ้า”

“เจ้าค่ะ”

ลั่วหลี่เวยยกยิ้มมองแผ่นหลังของบุตรสาวที่เดินออกไปจากห้อง แต่ทันทีที่ประตูปิดลงรอยยิ้มที่เคยมีก็เลือนหายไปจากใบหน้าสวย คุณชายลั่วทั้งสามก้มหน้านิ่งราวกับรู้ชะตากรรม

“ดียิ่งสอนบุตรสาวข้าได้ดี คนหนึ่งก็ตามใจลักลอบพานางไปหอชมบุรุษ อีกคนก็สอนการพนันจนถึงขนาดเปิดบ่อนในจวน ส่วนอีกคน....ต้องให้ข้าพูดอีกหรือไม่”

“ข้าผิดไปแล้ว เว่ยเว่ย” พูดพร้อมกัน

“ข้ารู้ว่าพวกเจ้ารักนางและอยากเอาใจ แต่ข้าขอร้องช่วยคิดสักนิดเถอะ พวกเจ้าก็ผ่านมาแล้วไม่ใช่หรือชีวิตเสเพลมันแย่มากเพียงใด อยากให้หลินฟางบุตรสาวของเราเป็นเช่นพวกเจ้าในอดีตหรือ”

“.........”

“หากพวกเจ้ายังรับผิดชอบเป็นบิดาที่ดีให้นางไม่ได้ ข้าจะไม่เลิกดื่มยาห้ามบุตร”

“เว่ยเว่ย..”

“หากยังเป็นเช่นนี้บุตรคนที่สองก็อย่าได้หวังว่าข้าจะยอมมี”

ลั่วหลี่เวยพูดจบก็เดินออกไปจากห้องทิ้งให้สามีทั้งสามของนางไว้ในห้อง พวกเขาหันมาสบตากันก่อนจะถอนหายใจออกมาเพราะรู้ดีว่าเรื่องนี้ล้วนเป็นเพราะพวกเขาทั้งสิ้น เห็นทีหากจะได้บุตรคนที่สองคงต้องปรับการสอนลั่วหลินฟางใหม่ทั้งหมด หนทางการมีบุตรคนที่สองคงอีกยาวไกลแต่ถึงอย่างไรข้าที่ยังอยู่จะคอยประคองไม่มีวันให้ลั่วหลินฟางบุตรสาวข้าเป็นคนเสเพลเช่นพวกข้าในอดีตแน่นอน

ลั่วหลินฟางที่กำลังเดินไปหาท่านผู้เฒ่าลั่วคิดคำพูดของมารดาตลอดทาง นางลองคิดดูว่าหากรอให้ถึงวัยปักปิ่นนั่นก็อีกหลายปีเช่นนี้ ฉินม่อหยางที่โตกว่านางไม่แต่งงานไปก่อนหรือ ท่านแม่เห็นทีข้าคงอยู่เฉยเฉยไม่ได้เสียแล้วข้าคงต้องวางแผนให้รัดกุมจะเปิดเผยเช่นวันนี้ไม่ได้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าของลั่วหลินฟาง

“เช่นนั้นทำตัวเป็นน้องสาวที่ดี แบบนี้หากใกล้ชิดคงดูไม่น่าสงสัย”

พี่ชายข้าจะยอมกลายเป็นน้องสาวปลอม ๆ ให้ท่านเอ็นดูสักสามสี่ปีระหว่างนี้ข้าจะไม่ยอมให้สตรีใดมาแตะต้องท่านได้ รอข้าพ้นวัยปักปิ่นเมื่อไหร่ข้าจะทำให้ท่านรักข้าและยอมเป็นสามีของข้าโดยสมบูรณ์…

                                                                             -END-

พูดคุยกับนักเขียน

หากถามถึงเรื่องของน้องลั่วหลินฟางมีเขียนต่อหรือไม่ เรื่องของน้องจะเป็นเล่มแยกออกไปนะคะ สุดท้ายหากชอบงานเขียนของไรท์และชื่นชอบนิยายแนวฮาเร็มสามารถกดติดตามไรท์ไว้ได้เลยนะคะเพราะส่วนตัวไรท์จะเขียนนิยายแนวฮาเร็มเป็นส่วนใหญ่

ขอบคุณสำหรับการติดตามและทุกคอมเม้นที่สนับสนุนเป็นกำลังใจมาตลอดนะคะ ไรท์จะพยายามพัฒนาการเขียนและมอบความสุขให้นักอ่านแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ขอบคุณอีกครั้งที่ทุกคนคอยแนะนำและให้กำลังใจมาตลอดนะคะ