ตอนที่ 38

"ท่านพี่ พวกเรามาอาบน้ำด้วยกันเถอะเจ้าค่ะ"

เคร้ง!!

ทันทีที่ลั่วหลี่เวยพูดจบประโยคตะเกียบที่อยู่ในมือของคุณชายลั่วทั้งสามก็ร่วงลงจากมือทันที พวกเขาหันมองสตรีที่นั่งยิ้มอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา 

"วะ...เว่ยเว่ยเมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะเหมือนข้าจะได้ยินผิดไป"

"นั่นสิขะ...ข้าก็คิดว่าอาจจะได้ยินผิดไป"

"พี่เว่ยเว่ย นี่ท่าน..."

"วันนี้ข้าสั่งคนย้ายข้าวของของข้ากลับไปที่ห้องของเราแล้ว หลังจากนี้พวกเราสามสามีภรรยาจะใช้ห้องนอนเดียวกันทุกค่ำคืน ท่านพี่ทั้งสามว่าดีหรือไม่เจ้าคะ"

ลั่วหลี่เวยเท้าคางมองสามีทั้งสามของนางที่ตอนนี้กำลังนั่งตัวแข็งทื่อมองมาที่นางราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่นางพูด แปลกใจแฮะทั้งที่คิดว่าพวกเขาจะดีใจมากกว่านี้เสียอีก

"ท่านพี่เช่นนั้นคืนนี้เราอาบน้ำด้วยกันดีหรือไม่เจ้าคะ"

คุณชายลั่วทั้งสามในตอนนี้หัวใจเต้นกระหน่ำดุจรัวทั้งสามหันมาสบตากันก่อนจะยืนขึ้น ลั่วหลี่เวยที่เห็นพวกเขาเป็นเช่นนั้นก็สะดุ้งตัวเพราะตกใจเล็กน้อย

"พะ...พวกข้ามีเรื่องต้องรีบไปทำ เว่ยเว่ยพวกข้าขอตัวก่อนนะ"

"หา นี่พวกเจ้าจะทิ้งข้าไว้ทั้งที่ข้าพูดเช่นนี้นะหรอ"?

ลั่วหลี่เวยพูดออกมามาด้วยความร้อนรนแต่ดูเหมือนจะไม่ได้รับคำตอบจากสามีทั้งสาม พวกเขาในตอนนี้ได้เดินออกจากห้องไปแล้วไม่แม้แต่จะหันกลับมามองนาง 

เกิดอะไรขึ้น? ปกติพวกเขาไม่เคยละเลยนางเช่นนี้?

"นายหญิง คือว่าทะเลาะกับคุณชายลั่วหรือเจ้าคะ"

แม่เล้าจางเดินเข้ามาในห้องก่อนจะถามออกมาด้วยความเป็นห่วง เดิมทีนางเพียงนำบัญชีเข้ามาให้ลั่วหลี่เวยตรวจตามปกติแต่ที่แปลกใจคือเห็นคุณชายลั่วรีบเดินออกจากห้องด้วยท่าทางร้อนรน

"ท่านป้า ข้าเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน"

"เจ้าคะ"?

"หรือว่าพวกเขาจะหมดรักข้าแล้วเจ้าคะ"

หลายชั่วยามต่อมา

ลั่วหลี่เวยมองชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาด้วยแววตาเศร้าเพราะคิดมากถึงการกระทำที่แปลกไปของสามีทั้งสามของนางจึงได้นั่งพูดคุยกับแม่เล้าจางจนดึกถึงเพียงนี้ แต่พอมาใกล้ถึงจวนนางกลับไม่กล้าที่จะเข้าไปจึงตัดสินใจออกมาเดินตลาดกลางคืนที่อยู่ไม่ไกลจากจวนลั่วเพื่อสงบจิตใจ

หากข้ากลับไปแล้วพวกเขาทำตัวเหินห่างกับข้าเช่นวันนี้อีกข้าจะทำเช่นไร..

"เห้อ..ทั้งที่คิดว่าพวกเขาจะดีใจเสียอีก"

ลั่วหลี่เวยพึมพำกับตัวเองเบาเบาก่อนจะก้าวเท้าเดินไปเบื้องหน้าอย่างไรจุดหมาย คิดว่าหากข้าออกมาเดินจะทำให้จิตใจสงบลงเสียอีกแต่ข้าคิดผิดไปสินะ 

"เว่ยเว่ย"

เสียงเรียกจากด้านหน้าทำให้ลั่วหลี่เวยที่ก้มหน้าอยู่เงยหน้าหันไปสนใจ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าของนางคือใครริมฝีบางก็เม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาของนางสั่นรัวราวกับตกใจที่ฉินต้าหลี่มาปรากฏอยู่ตรงหน้าของนาง

"ต้าหลี่"?

"ไม่พบหลายเดือนเจ้าดูงดงามขึ้นไม่น้อยเลย เจ้ามาทำอะไรที่นี่"

"ข้ามา....ข้ามากินข้าว"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาอย่างร้อนรน นางไม่ได้เตรียมใจที่จะได้เจอต้าหลี่ในวันนี้ นางจะกล้าสู้หน้าเขาได้เช่นไรในเมื่อนางในตอนนี้กลายเป็นคนที่ทรยศในความรักของเขาไปรักชายอื่นแล้วจริงจริง

"กินข้าวหรือ เช่นนั้นไปเถอะ"

ฉินต้าหลี่พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะจับข้อมือของลั่วหลี่เวยให้เดินตามเข้ามาเมื่อเห็นว่านางมีท่าทางขัดขึ้นเขาก็หยุดเดินก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับนาง

"เว่ยเว่ย ขอร้องเถอะอย่างน้อยก่อนที่ข้าจะไปก็อยากทำอะไรตามใจตัวเองสักครั้ง"

"ไป? เจ้าจะไปไหน"?

"ข้ากำลังจะไปเปิดร้านเครื่องหอมที่ต่างเมือง อาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว"

ฉินต้าหลี่ยิ้มเศร้าออกมา เพราะนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้ทำตามใจตนเองเพราะอีกไม่กี่วันเขาก็แต่งงานกับสตรีที่ท่านพ่อเลือกให้และย้ายไปอยู่ต่างเมือง นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้พบหน้านางแล้ว

"ไปสิ ถือว่าเลี้ยงส่งเจ้า"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินตามฉินต้าหลี่ไปเงียบเงียบความรู้สึกของนางที่มีต่อคนตรงหน้าตอนนี้ได้เปลี่ยนไปแล้วเมื่อชาติก่อนนางรักปักใจและยอมตายตามเขาไป แต่ในชาตินี้นางมีความแค้นที่ต้องชำระและได้พบกับบุรุษที่ทำเพื่อนางมากมาย นางกลับไปเป็นชุนหลี่เวยเช่นในอดีตไม่ได้แล้วจริงจริง

"อ้าวท่านทั้งสองไม่ได้พบกันเสียนาน วันนี้รับเป็นแบบเดิมหรือไม่ขอรับ"

เสี่ยวเอ้อที่เห็นลูกค้าประจำเดินเข้ามานั่งในร้านก็เอ่ยทักทายทันที เพราะพวกเขาเป็นหนุ่มสาวที่มักมาที่นี่อยู่หลายปีและชอบสั่งเพียงอาหารเดิมเดิมอีกทั้งสตรีผู้นี้ก็งดงามเขาจึงจำได้ดี

"อืม เอาแบบเดิม"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมา ก่อนจะมองไปรอบรอบด้วยความคุ้นเคยที่นี่ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ไม่คิดว่าฉินต้าหลี่จะพานางมากินที่นี่เดิมทีนางชอบอาหารที่ร้านนี้มาก ฉินต้าหลี่ที่รู้เช่นนั้นจึงมักแอบพานางหนีออกจากจวนมากินบ่อย ๆ 

"ข้าไม่เห็นพวกท่านเสียนาน เดิมทีคิดว่าพวกท่านแต่งงานจนมีบุตรแล้วเสียอีก"

"......."

"......."

"แต่น้องสาวเจ้างดงามขึ้นกว่าเมื่อก่อนนะ"

"เจ้าค่ะ"

เสี่ยวเอ้อมองทั้งสองคนสลับกันไปมารู้สึกว่ามีบางอย่างที่เปลี่ยนไป เขาเลือกที่จะไม่เอ่ยถามก่อนจะเดินเข้าออกไปปล่อยให้ทั้งสองได้พูดคุย ฉินต้าหลี่มองสตรีตรงหน้าที่มีสีหน้าเศร้าก็แสร้งฝืนยิ้มออกมา

"เห็นหรือไม่ ข้าบอกแล้วว่าเจ้างดงามขึ้น"

"เจ้าเองก็ดูร่ำรวยขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก ดูจากหยกที่เจ้าแขวนที่เอวมีราคาเท่ากับจวนหนึ่งหลังเลย"

"นั่นก็เพราะเจ้า......อ่าจริงสิชิงถงเป็นเช่นไรบ้างข้าไม่ได้พบนางนานแล้วออกเรือนไปหรือยัง"

ฉินต้าหลี่ที่รู้ว่าตัวเขาเองกำลังล้ำเส้นจึงเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อไม่ให้คนตรงหน้ารู้สึกอึดอัด และหลังจากนั้นเขาก็ได้พูดคุยเรื่องต่าง ๆ กับสตรีตรงหน้าใช้เวลาไม่นานอาหารที่พวกเขาสั่งก็มาวางบนโต๊ะ ฉินต้าหลี่เท้าคางจ้องมองลั่วหลี่เวยกินอาหารตรงหน้าก่อนจะยิ้มออกมา 

"ต้าหลี่เจ้าไม่กินหรือ"

"อืม ข้ากิน"

ต้าหลี่หยิบตะเกียบขึ้นมาก่อนจะคีบอาหารที่ลั่วหลี่เวยชอบให้นางด้วยรอยยิ้ม เขาจ้องมองที่รอยยิ้มที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดในใจคิดว่าหากเมื่อก่อนข้าไม่เอาแต่ทำตัวเหลวไหลและตั้งใจทำการค้าจนร่ำรวยเหมือนกับตอนนี้ นางจะเลือกข้าแทนที่จะแต่งงานกับคุณชายลั่วหรือไม่...

"นี่พวกเจ้าได้ยินหรือไม่จวนพ่อค้าลั่วตอนนี้จัดงานใหญ่โต แขกที่อยู่ในงานก็เป็นขุนนางและพ่อค้าที่ร่ำรวยทั้งนั้น"

กึก!!

ลั่วหลี่เวยที่กำลังคีบอาหารชะงักทันที นางหันไปสนใจบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังพูดคุยกับสหายเมื่อครู่เขาบอกว่าจวนพ่อค้าลั่วจัดงานหรือเหตุใดข้าไม่รู้ ? 

"ได้ยินว่าเป็นงานแต่งของคุณชายลั่วทั้งสาม"

"งานแต่ง? ไม่ใช่ว่าแต่งไปแล้วหรือข้าได้ข่าวว่าพวกเขาลุ่มหลงในตัวฮูหยินมากไม่ใช่หรือ"

"เห้อพวกเจ้าจะไปรู้อะไร บุรุษที่มากล้นด้วยอำนาจและเงินทองมีหรือจะยอมมีฮูหยินคนเดียว ข้าไม่เห็นเกี้ยวเจ้าสาวคิดว่าคงเป็นงานเลี้ยงต้อนรับอนุคนใหม่เสียมากกว่า"

ลั่วหลี่เวยที่ได้ยินคำพูดเช่นนั้นวางตะเกียบลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง ก่อนจะยืนขึ้นดวงตาของนางสั่นไหวเต็มไปด้วยความกังวล พวกเขามีสตรีอื่นจริงจริงหรือ กล้าแต่งอนุเข้าจวนทั้งที่สัญญากับข้าแล้ว ที่เปลี่ยนไปก็เพราะแบบนี้หรือ....

"ต้าหลี่ ข้ามีเรื่องด่วนขอตัวก่อนนะ"

หมับ!!!

ลั่วหลี่เวยที่กำลังจะออกไปจากร้านต้องชะงักเมื่อจู่ ๆ ฉินต้าหลี่ที่นั่งอยู่ลุกขึ้นจับที่ข้อมือนางราวกับต้องการรั้งไม่ให้นางไป แววตาที่เขาจ้องมองนางเต็มไปด้วยความเสียใจ ลั่วหลี่เวยเม้มปากแน่นนางไม่อาจอยู่ที่นี่ได้นางต้องกลับไปอยากเห็นกับตาว่าแท้จริงพวกเขามีสตรีอื่นจริงจริงหรือ

"ต้าหลี่ ปล่อยข้าไปเถอะ"

ฉินต้าหลี่มองสตรีตรงหน้าสายตาที่นางมองเขาไม่เหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว เขาแสร้งฝืนยิ้มออกมาก่อนจะปล่อยมือจากนางจ้องมองแผ่นหลังของร่างบางที่กำลังวิ่งออกไปจากร้านน้ำตาคลอ

นางไม่ใช่ของข้าอีกแล้ว บุรุษที่นางรักไม่ใช่ข้าอีกต่อไปแล้ว ข้าก็ควรยอมรับความจริงได้แล้ว

"คุณชายเหตุใดสตรีของเจ้านางวิ่งออกไปเช่นนั้น หากทะเลาะกันก็ตามไปง้อเถิดสตรีที่งดงามเช่นนั้นหากปล่อยไปเจ้าจะเสียใจตลอดชีวิตเชื่อข้าเถอะ"

"ไม่แล้ว ข้าไม่อาจง้อนางให้กลับมาหาข้าได้แล้ว"

ฉินต้าหลี่ยิ้มเศร้าออกมา ก่อนที่เขาจะวางเงินบนโต๊ะแล้วเดินออกไปท่ามกลางความสงสัยของเสี่ยวเอ๋อหรือว่านี้คือสิ่งที่ข้ารู้สึกว่าเปลี่ยนไประหว่างพวกเขา แท้จริงพวกเขาอาจจะไม่ได้ลงเอยกันด้วยดีอย่างที่ข้าคิดไว้ ความรักนี่ช่างยากที่จะเข้าใจ..