บทที่ 3 การเอาคืน31

ในขณะเดียวกัน ณ เรือนใหญ่ของหลันฮูหยิน เสียงแจกันแตกละเอียดดังก้องไปทั่วห้อง

          "ข้าไม่ยอม! ท่านแม่ ข้าไม่ยอมให้นังลูกชู้คนนั้นได้หน้าไปกว่าข้า!" ไป๋หรูอิงกรีดร้องอย่างเสียสติ

          หลันฮูหยินนั่งนิ่ง ดวงตาฉายแววอำมหิต "ใจเย็นๆ หรูอิง ในเมื่อมันอยากจะไปวังหลวงนัก ข้าก็จะให้มันไป แต่ข้าจะทำให้มันที่มั่นใจว่าจะแขกคนสำคัญของรัชทายาทกลายเป็น 'สตรีแพศยา' ที่คบชู้มิต่างจากแม่ของมัน และคราวนี้... มันจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะอ้อนวอนขอชีวิต!"

          "ท่านแม่จะทำอย่างไรเจ้าคะ?"

          หลันฮูหยินแสยะยิ้มร้าย "ข้ายังมียาชนิดนั้นเหลืออยู่... ยาที่ทำให้คนสติฟั่นเฟือนและตัณหากลับจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เหมือนที่ข้าเคยใช้กับแม่ของมันอย่างไรเล่า"

          สองแม่ลูกหัวเราะประสานเสียงกันในเงามืด โดยมิล่วงรู้เลยว่า บนหลังคาเรือนนั้น มีเงาร่างสีดำหนึ่งจดจ้องมองลงมาด้วยสายตาที่เย็นเยียบมิต่างจากมัจจุราช

          คืนนั้น... ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง ร่างสูงของใครบางคนเฝ้ามองจวนแห่งนั้นจากยอดไม้สูงไกลๆ เทียนฉีกระชับดาบข้างกาย แววตาดุจผลองุ่นฉายประกายเด็ดเดี่ยว

          'ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าต้องหนาวสั่นอย่างโดดเดี่ยวอีกเป็นครั้งที่สอง... เว่ยเอ๋อร์'

***

          กลางดึกคืนนั้นความเงียบสงัดเข้าปกคลุมเรือนร้างท้ายจวนล มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนที่กรีดร้องสลับกับเสียงลมพัดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่าง หมิงเว่ยนั่งอยู่บนเตียงไม้หลังเก่า มือบางลูบไล้จี้หยกครึ่งซีกอย่างแผ่วเบา ความทรงจำเรื่อง ยาที่หลันฮูหยินเอ่ยถึงในอดีตทำให้ดวงตาของนางหม่นแสงลง

          ท่านแม่ของนางมิได้เพียงแค่ถูกใส่ร้ายเรื่องชู้รัก แต่นางมั่นใจว่าท่านแม่ต้องถูกฤทธิ์ยาบางอย่างที่ทำให้ไร้สติ จนตกเป็นเหยื่อของการจัดฉากอันโสมมในวันนั้น

          "คุณหนูเจ้าคะ... ฮูหยินเอกส่งน้ำแกงรังนกมาให้เจ้าค่ะ" เสียงของเสี่ยวชุ่ยดังขึ้นพร้อมกับท่าทางกล้าๆ กลัวๆ ในมือถือถาดไม้ที่มีถ้วยกระเบื้องเคลือบส่งกลิ่นหอมกรุ่น

          หมิงเว่ยขยับยิ้มเย็นเยียบ "น้ำแกงรังนกงั้นหรือ? ห้าปี

ที่ผ่านมา ข้าไม่เคยได้รับแม้แต่เศษข้าวดีๆ จากครัวใหญ่

แต่วันนี้ หลังจากองค์รัชทายาทเสด็จกลับ หลันฮูหยินกลับมีใจเมตตาส่งของล้ำค่ามาให้ข้าถึงที่นี่"

          นางรับถ้วยน้ำแกงมาถือไว้ กลิ่นหอมของรังนกแท้ช่างยั่วยวน ทว่าหากสังเกตให้ดีกลับมีกลิ่นฉุนจางๆ ที่แปลกปลอมซ่อนอยู่ หมิงเว่ยหยิบเข็มเงินเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ใต้หมอนออกมาจุ่มลงในน้ำแกง ทันทีที่เข็มเงินสัมผัสกับของเหลวสีใส ปลายเข็มก็เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำเข้มจนน่าใจหาย

          ศาสตร์การปรุงยาและการรักษาอาการเจ็บป่วย นางล้วนแตกฉานมาตั้งแต่เยาว์วัย ยิ่งได้ศึกษาตำรายาพิษเก่าแก่ของตระกูลถังที่สืบทอดมาถึงรุ่นนางด้วยแล้ว มายาเพียงเท่านี้ย่อมมิอาจรอดพ้นสายตาของนางไปได้

          เสี่ยวชุ่ยอุทานออกมาอย่างตกใจ "คุณหนู! นี่มัน..."

          "ยาปลุกกำหนัดชนิดแรง... หากข้ากินเข้าไปเพียงครึ่งถ้วย สติสัมปชัญญะของข้าจะมลายหายไป และในวันรุ่งขึ้น ข้าคงถูกพบในสภาพที่ไม่งามกับบุรุษสักคนที่พวกนางเตรียมไว้ เพื่อทำลายวาสนาที่องค์รัชทายาทมอบให้กับข้า"

          หมิงเว่ยเทน้ำแกงพิษทิ้งลงในกระถางต้นไม้ริมหน้าต่าง แววตานางวาวโรจน์ด้วยความแค้น

          "พวกนางยังใช้แผนเดิมๆ ไม่เปลี่ยน... แผนการที่พรากทุกอย่างไปจากท่านแม่ของข้า"

***

          ในขณะที่หมิงเว่ยกำลังจัดสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวสำหรับเหตุการณ์ในวันพรุ่งนี้ ทันใดนั้น ตะเกียงน้ำมันในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกับลมเย็นสายหนึ่งที่พัดผ่านเข้ามา

          "ใคร!" หมิงเว่ยคว้ามีดสั้นที่ซ่อนไว้ใต้หมอนขึ้นมาทันที

          "ข้าเอง... นายหญิง"

          เสียงทุ้มต่ำและนิ่งสนิทดังมาจากมุมมืดของห้อง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดรัดกุมสีดำจะปรากฏกายขึ้น เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งเบื้องหน้านางอย่างนอบน้อม

         

          "ข้าชื่อ เฉินอี้ เป็นองครักษ์เงาที่องค์รัชทายาทส่งมาเพื่ออารักขาท่าน และทำตามคำสั่งของท่านทุกประการ"

          หมิงเว่ยลดมีดสั้นลง "องค์รัชทายาทส่งเจ้ามางั้นหรือ?"

          " พระองค์ทรงทราบดีว่าคืนนี้คนในจวนสกุลไป๋จะไม่อยู่เฉย จึงทรงกำชับให้ข้าดูแลท่านมิให้มีแมลงสักตัวกล้าแตะต้อง" เฉินอี้รายงานพลางยื่นขวดโหลแก้วเล็กๆ ส่งให้นาง "และนี่คือของขวัญที่พระองค์ทรงฝากมาให้... มันคือยาล้างพิษร้อยชนิด รวมถึงยาที่ท่านเพิ่งเททิ้งไปด้วย"

          หมิงเว่ยรับขวดยามาด้วยหัวใจที่ไหววูบ ความใส่ใจของหลี่เทียนฉีช่างลึกล้ำราวกับเขารู้ใจนางไปเสียหมด ทว่าความซาบซึ้งนั้นมลายหายไปเพียงพริบตาเมื่อนึกถึงแผนการร้ายที่รออยู่

          "ดี! ในเมื่อพระองค์ทรงเมตตา ข้าก็จะใช้ 'ของขวัญ' ชิ้นนี้ให้คุ้มค่า"

          รอยยิ้มอำมหิตผุดขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้มจนองครักษ์เงายังต้องเบือนหน้าหนี "ไปจัดการคนที่หลันฮูหยินเตรียมไว้ให้ข้า... แล้วส่งมันไปหาไป๋หรูอิงถึงที่เรือนแทนข้าเสีย!"

          เฉินอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มศีรษะรับคำสั่ง

          กลางดึกคืนนั้น เรือนของไป๋หรูอิงยังคงสว่างไสวด้วยแสงเทียน หรูอิงนั่งรอฟังข่าวดีจากมารดาด้วยใจจดจ่อ นางมโนภาพถึงหมิงเว่ยที่ถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงแพศยาและถูกขับไล่ออกจากจวนไปอย่างอัปยศเหมือนมารดาของมัน

          "คุณหนูใหญ่เจ้าคะ... ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ" สาวใช้คนสนิทของหลันฮูหยินเข้ามารายงาน "คุณหนูรองดื่ม

น้ำแกงไปจนหมดสิ้น ตอนนี้คนของเราพานางไปส่งที่ห้องพักท้ายสวนแล้วเจ้าค่ะ"

          "ดีมาก! พรุ่งนี้เช้าข้าจะพาท่านพ่อไปดูด้วยตัวเอง!"

หรูอิงหัวเราะอย่างสะใจ

          ทว่านางมิล่วงรู้เลยว่า ในเงามืดบนเพดานห้องของนาง มีสายตาคู่หนึ่งจดจ้องมองลงมา และเหยื่อที่ควรจะอยู่ในห้องพักท้ายสวน บัดนี้กำลังถูกเคลื่อนย้ายเข้ามาในห้องนอนของนางเองอย่างเงียบเชียบ

          หมิงเว่ยยืนหลบอยู่หลังต้นท้อใหญ่ มองดูเงาร่างของเฉินอี้ที่ทำงานได้อย่างรวดเร็วและไร้ร่องรอย

          นางกำจี้หยกในมือแน่น

          "หรูอิง... รสชาติของการถูกประจานว่าคบชู้ มันช่างขมปร่าและทรมาน เจ้ารอชิมมันในวันพรุ่งนี้ได้เลย"