บทที่ 4 กาเอาคืน2

รุ่งเช้า แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาพร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายที่ดังมาจากเรือนของคุณหนูใหญ่ เสนาบดีไป๋และหลันฮูหยินรีบวิ่งตรงไปยังห้องนอนของบุตรสาวตามแผนที่วางไว้เพื่อให้บิดามาเห็นภาพบาดตา

          "เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! มีใครก็ไม่รู้แอบเข้าไปในห้องนอนของคุณหนู!" เสียงสาวใช้ร้องตะโกนก้อง

          หลันฮูหยินแสร้งทำเป็นตกใจ "ตายแล้ว! ใครกันที่บังอาจทำเรื่องไร้ยางอาย! ท่านพี่ รีบไปดูเถิดเจ้าค่ะ ข้าเกรงว่าจะเป็น..."

          นางยังพูดไม่จบ เสนาบดีไป๋ก็ถีบประตูห้องนอนเข้าไปด้วยโทสะ ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้คนทั้งจวนต้องชะงักค้าง

          มิใช่หมิงเว่ยที่นอนอยู่บนเตียงในสภาพที่ดูไม่ได้กับ

ชายชู้... แต่กลับเป็น ไป๋หรูอิง บุตรสาวคนโปรดที่กำลังนอนหลับใหลอยู่เคียงข้างชายรับใช้ชั้นต่ำในจวนที่ถูกมอมยาจนไม่ได้สติทั้งคู่!

          "หรูอิง!" เสนาบดีไป๋คำรามลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธแค้นจนถึงขีดสุด

          หลันฮูหยินถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น "ไม่... ไม่จริง! นี่มันเรื่องอะไรกัน!"

          ท่ามกลางความวุ่นวาย หมิงเว่ยเดินเข้ามาในชุดสีขาวสะอาดตา แววตาแสร้งทำเป็นตื่นตระหนกทว่าแฝงไปด้วยความสะใจอย่างล้ำลึก

          "ท่านพ่อ... เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ? เหตุใดพี่ใหญ่ถึง..."

          "หุบปาก!" เสนาบดีไป๋ตวาดใส่ทุกคนในห้อง ขณะที่

ไป๋หรูอิงเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็พบกับสายตาผิดหวังของบิดาและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าบ่าวไพร่และผู้เป็นน้องสาวต่างแม่

          หมากกระดานแรก หมิงเว่ยชนะอย่างหมดจด และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเอาคืนเท่านั้น!

***

          ท่ามกลางแสงอรุณที่เพิ่งจะสาดจับขอบฟ้า บรรยากาศภายในเรือนของไป๋หรูอิงกลับร้อนระอุยิ่งกว่าถูกเพลิงแผดเผา เสียงกรีดร้องของไป๋หรูอิงดังก้องไปทั่วจวนเมื่อนางลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าข้างกายมิใช่หมอนหนุนที่คุ้นเคย ทว่ากลับเป็นชายรับใช้ชั้นต่ำในจวนที่มีกลิ่นสาบเหงื่อและชุดซอมซ่อ เขานอนหลับใหลไร้สติอยู่เคียงข้างนางบนเตียงนอนอันสูงศักดิ์

          “กรี๊ดดดด! ไม่นะ! ออกไป! เจ้าคนชั้นต่ำ ออกไปให้พ้นจากตัวข้า!”

          หรูอิงถีบร่างนั้นลงจากเตียงอย่างบ้าคลั่ง นางรีบคว้า

ผ้าห่มมาปกปิดร่างกายที่เปลือยเปล่า ใบหน้าของนางขาวซีดราวกับกระดาษยามที่สายตาปะทะเข้ากับร่างของเสนาบดีไป๋ที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธอยู่กลางห้อง และหลันฮูหยินที่บัดนี้ทรุดลงไปกองกับพื้นราวกับคนไร้วิญญาณ

          “ท่านพ่อ... มันมิใช่ความจริงนะเจ้าคะ! ลูกถูกใส่ร้าย! ฮือ... มีคนแอบเข้ามาในห้องของลูก!”

          หรูอิงพยายามคลานเข้าไปเกาะชายเสื้อบิดา ทว่าเสนาบดีไป๋กลับสะบัดออกอย่างแรงจนนางล้มคว่ำ

          “เจ้าทำเรื่องพรรค์นี้ได้อย่างไร! ในวันที่มีแขกผู้สูงศักดิ์มาเยือนจวนเราเพียงวันเดียว เจ้ากลับทำลายชื่อเสียงสกุลไป๋จนย่อยยับ!”

          เสนาบดีไป๋ตวาดลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “เจ้าเห็นหรือไม่ว่าบ่าวไพร่ทั้งจวนมายืนดูกันจนเต็มลานบ้านแล้ว!”

          หมิงเว่ยเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่มั่นคง แววตาของนางฉายแววห่วงใยที่เสแสร้งได้อย่างแนบเนียน ก่อนเข้าไปพยุง

หลันฮูหยินที่ยังช็อกอยู่ขึ้นมา “ฮูหยินเอก... ทำใจดีๆ ไว้เจ้าค่ะ พี่ใหญ่คงมิทันระวังตัว หรือไม่... น้ำแกงรังนกที่ฮูหยินส่งมาให้ข้าเมื่อคืน อาจจะถูกสลับสับเปลี่ยนไปที่ห้องพี่ใหญ่โดยมิตั้งใจก็ได้นะเจ้าคะ”

          คำพูดของหมิงเว่ยเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ หลันฮูหยินหันขวับมามองนางด้วยสายตาอาฆาต นางรู้ดีว่าแผนการของนางถูกซ้อนแผนโดยฝีมือนังลูกเลี้ยงคนนี้แน่ๆ แต่ความจริงที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ามันรุนแรงเกินกว่าที่นางจะเอ่ยอ้างสิ่งใดได้

          “น้ำแกงรังนกงั้นหรือ?” เสนาบดีไป๋หันไปมองภรรยาเอกด้วยสายตาระแวง “เจ้าส่งน้ำแกงรังนกให้หมิงเว่ยทำไมในยามดึก?”

          “ข้า... ข้าเพียงแต่เมตตานาง เห็นว่านางต้องเตรียมตัวเข้าวัง...” หลันฮูหยินละล่ำละลัก ทว่าคำพูดนั้นกลับฟังดู

ไร้น้ำหนักยิ่งนัก

          ขณะที่ความวุ่นวายยังไม่ทันคลี่คลาย เสียงย่ำเท้าที่สม่ำเสมอของเหล่าทหารองครักษ์จากวังหลวงก็ดังก้องขึ้นที่หน้าจวน พร้อมกับเสียงตะโกนประกาศที่ทำให้ทุกคนต้องชะงัก

          “ราชโองการ! เสนาบดีไป๋รับราชโองการ!”

          เสนาบดีไป๋หน้าถอดสี เขาไม่มีเวลาจัดการลูกสาวที่แพศยา ต้องรีบก้มหน้าก้มตาพาทุกคนไปคุกเข่ารอรับราชโองการที่ลานจวนกลาง แผ่นหลังของเขาสั่นเทาด้วยความกลัวว่าเรื่องอื้อฉาวเมื่อครู่จะล่วงรู้ไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้

          ขันทีผู้ถือราชโองการก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาคลี่ม้วนผ้าสีทองออกก่อนจะอ่านเสียงดังฟังชัด

          “ด้วยคุณหนูรองสกุลไป๋ ไป๋หมิงเว่ย เป็นผู้มีความกตัญญูและเพียบพร้อมด้วยจริยวัตรอันงดงาม อีกทั้งรัชทายาททรงเล็งเห็นถึงความเหมาะสม จึงมีพระบัญชาแต่งตั้งคุณหนูรอง

ไป๋หมิงเว่ย เป็น ‘เซี่ยนจู่’ (ท่านหญิง) มีบรรดาศักดิ์เทียบเท่าพระธิดาเชื้อพระวงศ์ และให้อยู่ในความดูแลของวังหลังตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป!”

          สิ้นคำประกาศ... ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วจวน ทว่าในใจของแต่ละคนกลับกู่ร้องด้วยอารมณ์ที่ต่างกัน

          หลันฮูหยินแทบสิ้นสติลงตรงนั้น ‘เซี่ยนจู่’ งั้นหรือ? ตำแหน่งที่นางพยายามประจบประแจงทุกวิถีทางเพื่อให้หรูอิงได้รับ กลับตกเป็นของหมิงเว่ยในชั่วข้ามคืน แถมยังมีสถานะคุ้มครองจากวังหลวงมิต่างจากเกราะเหล็ก

          “กระหม่อม... รับราชโองการ ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณพะยะค่ะ”

          เสนาบดีไป๋โขกศีรษะลงกับพื้น แม้ในใจจะงุนงง ทว่าลึกๆ เขากลับรู้สึกถึงทางรอด หากหมิงเว่ยได้เป็นท่านหญิง ชื่อเสียงที่หรูอิงทำเสียไปอาจจะพอเจือจางลงได้บ้าง

          ขันทีเดินเข้ามาหาหมิงเว่ยที่ยังคุกเข่าอยู่อย่างสงบ

          “ท่านหญิงเซี่ยนจู่... องค์รัชทายาททรงกำชับว่า ภายในสองชั่วพามนี้ ให้ท่านเตรียมตัวเข้าวังหลวงทันที พระองค์ทรงเกรงว่า ‘บรรยากาศ’ ในจวนเสนาบดีอาจจะไม่เหมาะกับการพักผ่อนของท่านนัก”

          หมิงเว่ยเงยหน้าขึ้น สบตากับขันทีผู้นั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ “ขอบคุณท่านกงกง ข้าจะรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเจ้าคะ”

          นางลุกขึ้นยืนช้าๆ อย่างสง่างาม สายตาเบนไปมองไป๋หรูอิงที่ยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างมารดา หมิงเว่ยเดินเข้าไปใกล้พี่สาวต่างมารดา ก้มลงกระซิบที่ข้างหูในระยะที่ได้ยินกันเพียงสองคน

          “พี่ใหญ่... รสชาติของความอัปยศที่ต้องแบกรับไว้คนเดียว ช่างถูกปากท่านมั้ยเจ้าคะ? นี่คือเศษเสี้ยวความเจ็บปวดที่ท่านแม่ของข้าเคยได้รับ และข้าสัญญา... ว่ามันยังไม่จบเพียงเท่านี้”

          หรูอิงสั่นสะท้านไปทั้งร่างด้วยความหวาดกลัว ยามนี้สตรีตรงหน้ามิใช่น้องรองผู้หัวอ่อนคนเดิมอีกต่อไป ทว่ากลับกลายเป็นปีศาจที่นางมิอาจต่อกรได้อีกแล้ว