บทที่ 6 การต้อนรับที่แสนวิเศษ

          หลังจากออกจากตำหนักคุนหนิง หมิงเว่ยถูกนำตัวไปพักที่ตำหนักมณีแดงซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอุทยานหลวง แม้จะเป็นตำหนักขนาดเล็กทว่าการตกแต่งกลับงดงามและพรั่งพร้อมด้วยเครื่องเรือนล้ำค่า ที่นั่นมีนางกำนัลสองคนนามว่า 'ผิงเอ๋อร์' และ 'ฉุ่ยเอ๋อร์' ยืนรอปรนนิบัติอยู่ แววตาของพวกนางดูหลุกหลิกมิมั่นคงนัก

          "ท่านหญิงเพคะ นี่คือ 'ยาบำรุง' ที่ฮองเฮาทรงประทานมาให้เพคะ" ผิงเอ๋อร์เอ่ยพลางยื่นถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวที่มีน้ำยาควันกรุ่นส่งกลิ่นหอมหวานแปลกๆ ให้ "ทรงกำชับว่าให้ท่านหญิงดื่มทันทีที่ถึงที่พัก เพื่อปรับสมดุลร่างกายจากการเดินทางและคลายความเหนื่อยล้าเพคะ"

          หมิงเว่ยรับถ้วยยามาถือไว้ ความร้อนจากถ้วยส่งผ่านสู่ฝ่ามือ ทว่าหัวใจของนางกลับเย็นเยียบ กลิ่นยาบำรุงนี้หอมจนผิดสังเกต ราวกับต้องการปกปิดกลิ่นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใน

          นางลอบชำเลืองมองไปยังขื่อหลังคาเบื้องบน ที่ซึ่งนางรู้ดีว่าเฉินอี้องครักษ์เงาที่เทียนฉีส่งมาแฝงตัวอยู่ เฉินอี้ขยับกายเล็กน้อยจนเกิดเงาวูบไหวซึ่งเป็นสัญญาณเตือนที่นัดแนะกันไว้

          ยาพิษ...

          หมิงเว่ยแสร้งทำเป็นยกถ้วยยาขึ้นจดริมฝีปาก ทว่าในจังหวะที่นางกำนัลทั้งสองกำลังลอบยิ้มด้วยความกระหยิ่ม

หมิงเว่ยกลับทำเป็นเซเล็กน้อยพลางอุทานออกมา

          "ว้าย!"

          เพล้ง!

          ถ้วยยาหลุดมือร่วงลงสู่พื้นพรมขนสัตว์สีขาวพิสุทธิ์ น้ำยาสีอำพันสาดกระจายไปทั่ว ทันใดนั้นเอง สิ่งที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องตกตะลึงก็เกิดขึ้น พรมขนสัตว์ที่ถูกน้ำยาราดรดพลันเปลี่ยนเป็นสีเหลืองไหม้และมีควันพิษลอยจางๆ พร้อมกลิ่นฉุนกึกที่รุนแรงจนแสบจมูก

          "ตายจริง... หม่อมฉันซุ่มซ่ามนัก ดูสิ ยาพระราชทานเสียหมดแล้ว" หมิงเว่ยแสร้งทำสีหน้าตกใจจนหน้าถอดสี ทว่าแววตาที่จ้องมองนางกำนัลทั้งสองกลับนิ่งลึกดุจก้นบึ้งมหาสมุทร

          นางกำนัลทั้งสองคนถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด พวกนางตัวสั่นงันงกมิต่างจากลูกนกในพายุ "ข้าน้อย... ข้าน้อยผิดไปแล้วเพคะ! ท่านหญิงโปรดประทานอภัย!"

          "พวกเจ้าจะขออภัยข้าด้วยเรื่องอันใดกัน?" หมิงเว่ยเอ่ยเสียงเรียบ "ในเมื่อยาพิษนี้... เอ้อ ยาบำรุงนี้ ฮองเฮาเป็นผู้ประทานมาให้มิใช่หรือ? หรือว่าพวกเจ้ามี 'ส่วนเกี่ยวข้อง' ในการปรุงน้ำแกงถ้วยนี้?"

          คำถามของหมิงเว่ยเปรียบเสมือนดาบที่พาดคอหอย พวกนางมิกล้าปริปากบอกว่าใครอยู่เบื้องหลัง เพราะหากบอกความจริงก็ตาย หากเงียบไว้ก็มิต่างจากรอความตาย

          "เอาเถิด... ข้าเหนื่อยนัก พวกเจ้าออกไปเสีย"

          หมิงเว่ยโบกมืออย่างเย็นชา "ส่วนเรื่องพรมที่ไหม้นี้... ข้าจะบอกคนของวังหลวงว่าข้าทำน้ำมันตะเกียงหกใส่ก็แล้วกัน"

          เมื่อลับหลังนางกำนัลทั้งสอง หมิงเว่ยก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก มือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ นางตระหนักดีว่าฮองเฮามิใช่สตรีโง่เขลาที่จะลงมือโฉ่งฉ่างเพียงนี้ตั้งแต่วันแรกที่นางเหยียบย่างเข้าวัง แผนการนี้แม้จะดูตื้นเขินทว่ากลับแฝงความอำมหิตไว้หลายชั้น

          หากนางด่วนดื่มเข้าไป คงมิพ้นต้องสิ้นใจอย่างทุกข์ทรมาน และเมื่อนั้นความผิดทั้งหมดจะถูกป้ายสีไปยังฮองเฮา เพื่อสร้างรอยร้าวที่มิอาจประสานระหว่างรัชทายาทและมารดาของตนเอง

          "ท่านหญิง... ให้ข้าน้อยจัดการพวกนางหรือไม่?" เสียงของเฉินอี้ดังขึ้นเบาๆ จากเงามืดข้างฝา

          "ยังก่อนเฉินอี้... เก็บเหยื่อไว้ดูเล่นบ้างจะเป็นไรไป"

          หมิงเว่ยเผยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศในห้องหนาวเหน็บยิ่งกว่าเดิม "ข้าอยากรู้ว่า ใครกันที่กล้าใช้ชื่อฮองเฮามาสังหารข้าในถิ่นของนางเอง และข้าจะใช้เหตุการณ์นี้ เป็นการต้อนรับของข้าให้ประทับใจเสียหน่อย"

***

          กลางดึกคืนนั้น ขณะที่หมิงเว่ยกำลังเอนกายพักผ่อนบนเตียงกว้าง ทว่าประสาทสัมผัสของนางยังคงตื่นตัว ทันใดนั้นหน้าต่างห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างเงียบกริบ ร่างสูงสง่าในชุดรัดกุมสีดำก้าวเข้ามาหาหน้าเตียงของนาง

          "เทียนฉี..." หมิงเว่ยลุกขึ้นนั่งทันที

          "เว่ยเอ๋อร์"

          หลี่เทียนฉีเข้ามากุมมือนางไว้แน่น แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้เต็มไปด้วยความห่วงใยจนแทบจะปิดมิด "เฉินอี้รายงานข้าแล้ว... เจ้าเกือบต้องพิษ ข้าขอโทษที่ข้าดูแลเจ้ามิดีพอในเขตวังชั้นใน"

          "มิใช่ความผิดของท่านพี่เพคะ" หมิงเว่ยลูบหลังมือแกร่งอย่างปลอบโยน "ศัตรูอยู่ในที่มืด เราอยู่ในที่แจ้ง แผนการวางยาครั้งนี้ดูเหมือนต้องการยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัว ทั้งกำจัดหม่อมฉันและเสี้ยมให้ท่านพี่ขัดแย้งกับฮองเฮา"

          "ข้าจะลากคอคนที่อยู่เบื้องหลังออกมา ไม่ว่ามันจะเป็นใคร!" เทียนฉีคำรามเบาๆ "ฮองเฮามารดาข้า แม้จะเข้มงวดทว่านางไม่มีทางโง่เขลาทำเรื่องเช่นนี้แน่ คนที่ทำต้องเป็นคนที่รู้จักนิสัยของนางเป็นอย่างดี"

          หมิงเว่ยสบตาเขา แววตาของนางนิ่งลึก "ท่านพี่เพคะ... หม่อมฉันขอจัดการเรื่องนี้เองได้หรือไม่? หม่อมฉันอยากรู้ว่า หลันฮูหยินมีคนหนุนหลังเป็นใครในวังแห่งนี้ และคนผู้นั้นเกี่ยวข้องกับการตายของท่านแม่หม่อมฉันอย่างไร"

          เทียนฉีนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "ได้... ข้าจะให้อิ้งคอยติดตามเจ้าอย่างใกล้ชิด และข้าจะกำชับให้หมอหลวงที่ไว้ใจได้ตรวจสอบอาหารทุกจานของเจ้า"

          เขารั้งร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง กลิ่นหอมสะอาดของพยัคฆ์ร้ายทำให้หมิงเว่ยรู้สึกปลอดภัย "จำไว้เว่ยเอ๋อร์... เจ้ามิได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป เจ้าคือหัวใจของข้า และพยัคฆ์ตัวนี้จะฉีกทึ้งทุกคนที่กล้าแตะต้องเจ้า"

          หมิงเว่ยซบหน้าลงกับอกแกร่ง ความอบอุ่นนี้ทำให้ใจที่เคยเย็นเยียบของนางเริ่มสั่นไหว