บทที่ 5 พบกันคราแรก

          สองชั่วยามต่อมา รถม้าประดับตราสัญลักษณ์วังหลวงก็เคลื่อนออกจากจวนสกุลไป๋ ท่ามกลางสายตาละห้อยของเสนาบดีไป๋และความเคียดแค้นของหลันฮูหยิน

          ภายในรถม้าที่บุด้วยผ้าไหมนุ่มละมุน หมิงเว่ยลอบถอนหายใจยาว นางมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเงาร่างหนึ่งควบม้าตามมาห่างๆ ชุดรัดกุมสีดำขององครักษ์เงาเฉินอี้ทำให้นางมั่นใจว่าเทียนฉีไม่ได้ทอดทิ้งนาง

          ทันใดนั้น รถม้าก็หยุดกะทันหันกลางทางที่เงียบสงัด ประตูรถม้าถูกเปิดออกโดยพลการ ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มขลิบทองก้าวเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามโดยมิทันตั้งตัว

          “ท่านพี่!” หมิงเว่ยอุทานด้วยความตกใจ “พระองค์ทรงมาที่นี่ได้อย่างไรเพคะ? นี่เป็นรถม้าของวังหลวง...”

          หลี่เทียนฉีมิได้เอ่ยคำใด เขาเพียงแต่คว้าข้อมือเล็กของนางขึ้นมาดูรอยแผลแดงจางๆ ที่เกิดจากการที่นางจิกเล็บตัวเองเพื่อข่มอารมณ์ “เจ้าเจ็บหรือไม่?”

          “หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ... แผนการของพระองค์ได้ผลดียิ่งนัก ตอนนี้จวนเสนาบดีคงวุ่นวายยิ่งกว่าถูกปล้น”

          “นั่นมิใช่แผนการของข้าทั้งหมด” เทียนฉีสบตานางด้วยแววตาจริงจัง “การแต่งตั้งเจ้าเป็นเซี่ยนจู่ คือความตั้งใจของข้า ข้าต้องการให้เจ้ามีอำนาจเหนือพวกนาง และต้องการดึงเจ้าออกมาจากขุมนรกนั่นเสีย”

          เขายื่นมือไปสัมผัสพวงแก้มของนางอย่างแผ่วเบา

          “นับจากนี้ไป... ในวังหลวงเจ้าคือหงส์ที่อยู่ภายใต้ปีกพยัคฆ์ของข้า ใครก็อย่าหวังว่าจะรังแกเจ้าได้อีก”

          หมิงเว่ยรู้สึกถึงหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาในดวงตา ตลอดห้าปีที่นางต้องแข็งแกร่งเพียงลำพัง บัดนี้มีคนคนหนึ่งที่บอกว่าจะปกป้องนางด้วยชีวิต

          “ท่านพี่... หม่อมฉันมีเรื่องต้องทำอีกมาก การตายของท่านแม่ยังมีเงื่อนงำ และคนในวังหลวงที่สมรู้ร่วมคิดกับหลันฮูหยิน หม่อมฉันต้องหาตัวมันให้เจอ”

          "ข้ารู้... และข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า จนกว่าเลือดหยดสุดท้ายของศัตรูเจ้าจะหลั่งนองลงพื้นดิน" เทียนฉีกระชับมือนางแน่น แววตาเปี่ยมด้วยความคุ้มครอง "ทว่ายามนี้... พักผ่อนเถิดเว่ยเอ๋อร์ ในวังหลวงยังมีศึกใหญ่ที่ยากเย็นกว่าเดิมรอเราอยู่"

          รถม้าเคลื่อนตัวเข้าสู่กำแพงวังหลวงสีแดงชาดอันโอ่อ่า ทิ้งความแค้นในจวนสกุลไป๋ไว้เบื้องหลัง ทว่าสำหรับหมิงเว่ย... นี่คือการเริ่มต้นของกระดานหมากที่เดิมพันด้วยชีวิตและอำนาจที่แท้จริง

***

          หลังจากรถม้าข้ามธรณีประตูวังหลวงอันโอ่อ่า กำแพงสีแดงชาดสูงตระหง่านและหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองอำพันสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็นดูราวกับแดนสวรรค์ ทว่าสำหรับไป๋หมิงเว่ย ความงดงามเหล่านี้มิต่างจากกรงทองที่ฉาบไว้ด้วยหยาดเลือดและน้ำตาของผู้ที่พ่ายแพ้ในอำนาจ

          ในฐานะ "ท่านหญิงเซี่ยนจู่" คนใหม่ นางถูกพาตัว

มุ่งตรงไปยังตำหนักคุนหนิงอันเป็นที่ประทับของ 'เว่ยฮองเฮา' มารดาแห่งแผ่นดิน บรรยากาศภายในวังหลวงช่างเงียบสงัดจนน่ากลัว ทุกย่างก้าวของหมิงเว่ยเต็มไปด้วยสายตาของเหล่านางกำนัลและขันทีที่ลอบมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น บ้างก็แฝงไปด้วยความริษยาที่สตรีจากจวนขุนนางชั้นนอกกลับได้รับวาสนาสูงส่งเพียงชั่วข้ามคืน

          เมื่อก้าวเข้าสู่โถงกลางของตำหนัก กลิ่นหอมของกำยานมังกรและดอกไม้ล้ำค่านานาพรรณโชยมาแตะจมูก ทว่าความหอมนั้นกลับให้ความรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

          บนบัลลังก์ไม้พยุงแกะสลักลายนกยูงรำแพน หางที่ประดับด้วยอัญมณีเจ็ดสี

          สตรีผู้มีอำนาจที่สุดในวังหลังประทับอยู่อย่างสง่างาม ฉลองพระองค์สีแดงเพลิงปักลายหงส์เหินฟ้าส่งให้รัศมีแห่งความสูงศักดิ์แผ่ซ่านจนคนมองแทบมิต่างจากมดปลวก

          "ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี"

          หมิงเว่ยย่อกายลงคุกเข่าและหมอบกราบตามพิธีการอย่างเคร่งครัด ท่วงท่าของนางช่างสงบนิ่งและมั่นคงสมกับฐานะ ‘เซี่ยนจู่’ ที่ได้รับพระราชทานจากราชโองการเมื่อเช้า ยามนี้นางจึงกราบทูลแทนตนเองว่า "หม่อมฉัน" ได้อย่างเต็มภาคภูมิ

          "ลุกขึ้นเถิด... เซี่ยนจู่คนใหม่"

          สุ้มเสียงของฮองเฮานั้นเรียบเฉยทว่าทรงอำนาจ แววตาที่จดจ้องมายังหมิงเว่ยคมกริบประดุจใบมีดที่สามารถกรีดลึกลงไปกลางใจคน

          "ข้าได้ยินชื่อเสียงของเจ้ามานาน บุตรีของเสนาบดีไป๋... เห็นว่ารัชทายาททรงโปรดปรานเจ้ามิน้อย ถึงขั้นทูลขอตำแหน่งนี้ให้ด้วยพระองค์เอง ทั้งที่ตำแหน่งเซี่ยนจู่นั้นมิใช่สิ่งที่ผู้ใดจะได้รับมาโดยง่าย"

          "เป็นพระกรุณาธิคุณขององค์รัชทายาทและฮองเฮา

เพคะที่ทรงเมตตาหม่อมฉัน" หมิงเว่ยตอบอย่างสำรวมกิริยา นางมิได้หลบตา ทว่าก็มิได้จ้องตอบอย่างอวดดี

          "เมตตางั้นหรือ?" ฮองเฮาแค่นยิ้มเย็นที่มุมปาก แววตาฉายความเคลือบแคลง "ในวังหลวงแห่งนี้ ความเอ็นดูเป็นดั่งดาบสองคม หากเจ้าทำตัวดี ข้าก็พร้อมจะส่งเสริมให้เจ้ามีวาสนาที่ยั่งยืน แต่ถ้าเจ้าคิดจะใช้ฐานะนี้ทำเรื่องที่มิต้องตามกฎวัง หรือคิดจะปั่นหัวรัชทายาทให้ทำเรื่องที่มิควร... เจ้าคงรู้ใช่ไหมว่าจุดจบของสตรีที่อวดดีจะเป็นอย่างไร"

          คำขู่นั้นชัดแจ้งมิต่างจากลมหนาวที่พัดผ่านลำคอ

หมิงเว่ยเพียงก้มหน้านิ่ง รับฟังทุกถ้อยคำด้วยความนอบน้อม

          "หม่อมฉันจะจดจำคำสั่งสอนของฮองเฮาไว้ในใจมิลืมเลือนเพคะ"