บทที่ 7 ตัวการ

แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างตำหนักมณีแดงดูจะหม่นแสงลงเมื่อเทียบกับบรรยากาศที่แสนอึดอัดภายในห้อง บัดนี้หลี่เทียนฉียังคงไม่ยอมปล่อยร่างบางออกจากอ้อมแขน ราวกับว่าหากเขาคลายวงแขนเพียงนิด หมิงเว่ยจะเลือนหายไปท่ามกลางเงามืดของวังหลวงที่จ้องจะกลืนกินนาง

          "ท่านพี่... หม่อมฉันหายใจมิออกเพคะ" หมิงเว่ยเอ่ยเสียงอู้อี้อยู่กับอกแกร่ง ทว่ารอยยิ้มจางๆ กลับแต้มที่มุมปาก นางรู้สึกได้ถึงความร้อนใจของบุรุษผู้นี้ที่มีต่อนางอย่างท่วมท้น

          เทียนฉีค่อยๆ คลายอ้อมกอดแต่ยังคงกุมมือเล็กไว้นิ่ง สายตาของเขาสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า "ในวังแห่งนี้ ทุกย่างก้าวคือกับดัก แผนการของคนที่อยู่เบื้องหลังนางกำนัลพวกนั้นซับซ้อนกว่าที่ข้าคิด ยาที่เจ้าเจอ... มันคือ 'พิษกร่อนวิญญาณ' หากดื่มเข้าไปเพียงนิดจะทำให้ดูเหมือนหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ร่องรอยพิษจะสลายไปในหนึ่งชั่วยาม หมอหลวงทั่วไปย่อมตรวจไม่พบ"

          หมิงเว่ยขมวดคิ้วมุ่น "อำมหิตนัก... หากวันนี้หม่อมฉันสิ้นใจ ฮองเฮาย่อมตกเป็นจำเลยของแผ่นดินอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง และตัวท่านพี่เองก็คงจะมองมารดาแท้ๆ ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปตลอดกาล"

          "นั่นคือเป้าหมายของพวกมัน" เทียนฉีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ข้าส่งเฉินอี้ไปตรวจสอบที่มาของยานั่นแล้ว ทว่าน่าแปลก... เส้นทางของมันกลับโยงไปถึงสำนักยาหลวงที่ถูก

ไฟไหม้เมื่อปีก่อน หลักฐานทุกอย่างมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปสิ้น"

          "ไฟไหม้งั้นหรือเพคะ?" หมิงเว่ยทวนคำ แววตาทอประกายคมปลาบ "ท่านแม่ของหม่อมฉันก็จากไปหลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้เล็กๆ ในห้องเก็บยาที่จวนสกุลไป๋เช่นกัน... ทุกอย่างดูเป็นความบังเอิญที่ประจวบเหมาะจนน่าสงสัย

          "นางขยับลุกขึ้นนั่งตัวตรง แววตาจริงจังขึ้น "ท่านพี่... มีสิ่งหนึ่งที่หม่อมฉันยังมิได้บอกท่าน ก่อนที่ท่านแม่จะสิ้นใจ นางพยายามจะบอกหม่อมฉันเรื่อง 'ตราประทับประจำตระกูลถัง' ของท่านตา ตราประทับนั้นมีความลับสำคัญบางอย่างที่ฮ่องเต้องค์ก่อนพระราชทานให้ตระกูลหม่อมฉัน ทว่าหลังจากท่านแม่เสียไป ตรานั้นกลับหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย"

          เทียนฉีนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง "ตราประทับสกุลถัง... ข้าเคย

ได้ยินเสด็จพ่อเอ่ยถึงอยู่บ้าง ว่ากันว่ามันคือสิ่งยืนยัน 'คำสัญญาเลือด' ระหว่างราชวงศ์กับขุนนางเก่าแก่ หากใครครอบครองตรานั้นย่อมมีสิทธิเรียกร้องบางสิ่งที่มหาศาล"

          "นั่นคือเหตุผลที่หลันฮูหยินพยายามค้นหาทุกซอก

ทุกมุมในเรือนร้างตลอดห้าปีที่ผ่านมาเพคะ" หมิงเว่ยแค่นยิ้ม "แต่นางไม่มีวันหาเจอ เพราะท่านแม่ซ่อนมันไว้ในที่ที่ต้องใช้เลือดของคนในตระกูลถังเท่านั้นจึงจะเปิดออกได้"

***

          รุ่งเช้าวันต่อมา หมิงเว่ยมิได้แสดงท่าทีตระหนกตกใจกับเหตุการณ์เมื่อคืน นางสวมชุดสีเขียวอ่อนราวกับใบหลิว

ล้อลม เดินเล่นในอุทยานหลวงด้วยท่าทางผ่อนคลาย โดยมีเสี่ยวชุ่ยและนางกำนัลผิงเอ๋อร์ที่เดินตัวสั่นเพราะความผิดบาปติดตามอยู่ห่างๆ

          "ท่านหญิงเพคะ... นั่นคือ 'เสียนเฟย' เพคะ" เสี่ยวชุ่ยกระซิบบอก เมื่อเห็นขบวนเสด็จของสตรีผู้หนึ่งที่งดงามราวกับภาพวาดเดินตรงมาทางนี้

          เสียนเฟย... สตรีผู้ขึ้นชื่อว่าอ่อนโยนที่สุดในวังหลัง และเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ไม่แพ้ฮองเฮา ที่สำคัญนางคือผู้ที่ประทานอนุหลันหลันฮูหยินในปัจจุบันให้เข้าไปอยู่ในจวนเสนาบดีไป๋พ่อเมื่อหลายปีก่อน

          "ถวายพระพรเสียนเฟยเพคะ" หมิงเว่ยย่อกายลงอย่างนอบน้อม

          "ลุกขึ้นเถิด เซี่ยนจู่... ช่างงามสมคำร่ำลือจริงๆ"

          เสียนเฟยเอ่ยพลางยิ้มหวาน ทว่าดวงตาของนางกลับจดจ้องที่จี้หยกครึ่งซีกที่ห้อยอยู่ที่เอวของหมิงเว่ยครู่หนึ่ง

          "จี้หยกลายนี้... ข้าคุ้นตานัก เหมือนเคยเห็นที่จวนเสนาบดีไป๋เมื่อนานมาแล้ว"

          "จี้ชิ้นนี้เป็นของที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้ก่อนจากไปเพคะ"

หมิงเว่ยตอบพลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

          "งั้นหรือ... ช่างน่าเสียดายที่ฮูหยินถังด่วนจากไป มิเช่นนั้นข้าคงได้ชวนนางมาจิบชาในวังบ่อยๆ" เสียนเฟยเอ่ยพลางยื่นมือมาลูบแก้มหมิงเว่ย "หากเจ้ามีเรื่องไม่สบายใจ หรือถูกใครในวังนี้รังแกเจ้ามาหาข้าได้เสมอเน้อ ข้าพร้อมจะเป็นที่พึ่งให้เจ้ามิต่างจากแม่แท้ๆ"

          คำพูดที่ดูหวังดีนั้นช่างราบรื่น ทว่าหมิงเว่ยกลับรู้สึกถึงกระแสความเย็นเยือกจากปลายนิ้วของสตรีตรงหน้า นางรับคำด้วยรอยยิ้ม ทว่าในใจกลับขีดชื่อเสียนเฟยไว้ในบัญชีผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งทันที

          ในคืนนั้น เฉินอี้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งพร้อมกับห่อผ้าเล็กๆ "ท่านหญิง... ข้าลอบเข้าไปในห้องเก็บของเก่าของสำนักยาหลวงมาแล้ว พบสิ่งนี้ถูกซ่อนไว้ใต้แผ่นไม้ที่ถูกไฟไหม้"

หมิงเว่ยเปิดห่อผ้าออก พบว่าเป็นเศษตำราที่ถูกไฟไหม้ไปกว่าครึ่ง ทว่าในหน้าที่ยังพออ่านได้กลับมีลายมือที่นางจำได้มิลืมเลือน... ลายมือของท่านแม่นางเอง!

          ‘...พิษไร้เงา กร่อนวิญญาณมิเหลือร่องรอย หลันชิงขโมยสูตรไปจากข้า นางต้องการใช้มันกับ...’

          ประโยคสุดท้ายถูกรอยไหม้พรากไป ทว่าเพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วที่จะยืนยันว่า มารดาของนางล่วงรู้แผนการบางอย่าง และพยายามจะบันทึกมันไว้เป็นหลักฐาน แต่กลับถูกกำจัดเสียก่อน

          "ท่านแม่... ท่านมิได้ตายเพราะโรคภัยจริงๆ" หยาดน้ำตาหนึ่งหยดหยดลงบนเศษตำรา "หลันชิง และใครบางคนในวังนี้... พวกมันร่วมมือกัน"

          ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าห้องพัก พร้อมกับเสียงขันทีประกาศก้อง

          "รัชทายาทเสด็จ!"

          เทียนฉีก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง "เว่ยเอ๋อร์... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว เสนาบดีไป๋ส่งฎีกาเร่งด่วนถึงเสด็จพ่อ อ้างว่าพบ 'หลักฐาน' การคบชู้ของมารดาเจ้าเพิ่มเติม และขอกำจัดชื่อของนางออกจากวงศ์ตระกูล รวมถึงขอให้เพิกถอนบรรดาศักดิ์เซี่ยนจู่ของเจ้า!"

          หมิงเว่ยกำเศษตำราแน่นจนยับย่น "พวกมันคงรู้แล้วว่าข้าเริ่มเข้าใกล้ความจริง... ถึงได้รีบขุดเอาเรื่องเน่าเฟะมาเล่นงานข้าอีกครั้ง"

          "เสนาบดีไป๋... ชายผู้นั้นช่างโหดเหี้ยมกับลูกเมียตนเองนัก" เทียนฉีแววตาเป็นประกายสังหาร "แต่คราวนี้เขาพลาดแล้ว เพราะเขาไม่รู้ว่าข้ามี 'พยานปากเอก' ที่เขาลืมฆ่าปิดปากไปเมื่อห้าปีก่อน!"

          หมิงเว่ยเงยหน้าขึ้น "ใครกันเพคะ?"

          "หมอประจำตระกูลที่เคยตรวจครรภ์มารดาเจ้า... คนที่ถูกส่งไปใช้แรงงานหนักในเหมืองร้างทางเหนือ ข้าส่งคนไปช่วยเขามาได้แล้ว!"

          การต่อสู้ในกระดานนี้มิใช่เพียงการตบตีของสตรีในวังหลังอีกต่อไป แต่มันคือการเปิดโปงความโสมมที่ซุกซ่อนอยู่ใต้พรมมานานหลายปี!