บทที่ 2 ความอัปยศในอดีต

          ภายในห้องโถงใหญ่ของจวนสกุลไป๋ บรรยากาศเงียบงันจนน่าอึดอัด หลังจากรัชทายาทเสด็จกลับไป ทิ้งไว้เพียงระเบิดเวลาที่พร้อมจะปะทุขึ้นในใจของคนทุกคน เสนาบดีไป๋นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ใบหน้าเคร่งขรึมของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและกรุ่นโกรธ ขณะที่หลันฮูหยินและไป๋หรูอิงต่างยืนกำผ้าเช็ดหน้าแน่น ดวงตาฉายแววริษยาอย่างปิดไม่มิด

          หมิงเว่ยยืนอยู่กลางห้องโถง ท่ามกลางสายตาที่ทิ่มแทงเหล่านั้น นางกลับรู้สึกชาชิน ความเย็นชาของบิดาในวันนี้มิต่างจากเมื่อห้าปีก่อน วันที่ทำลายชีวิตของท่านแม่ลงอย่างไม่มีชิ้นดี

          ภาพในอดีตเริ่มไหลย้อนกลับมาดุจเกลียวคลื่นที่ซัดสาด...

          ในตอนนั้น ท่านแม่ของนาง 'ฮูหยินเอกถังซือ' ยังคงเป็นสตรีที่งามสง่าและเป็นที่รักของทุกคนในจวน จนกระทั่งวันหนึ่งที่ฟ้าผ่าลงมากลางใจ แผนการชั่วร้ายที่หลันชิง (ซึ่งตอนนั้นยังเป็นเพียงอนุ) วางไว้อย่างแยบยลได้เริ่มต้นขึ้น

          จดหมายรักฉบับปลอมที่ถูกยัดไว้ใต้หมอน ผ้าเช็ดหน้าที่ปักลายคู่รักที่ถูกนำไปวางไว้ในห้องพักขององครักษ์หนุ่ม และที่ร้ายที่สุด... คือการจัดฉากให้บิดามาพบท่านแม่ที่กำลังสลบไสลอยู่ในอ้อมแขนของบุรุษชู้รักที่ถูกจ้างมา

          "สารเลว! เจ้ากล้าทำเรื่องอัปยศเช่นนี้ลับหลังข้าเชียวหรือ!"

         

          เสียงตวาดของเสนาบดีไป๋ในวันนั้นยังดังก้องอยู่ในหู หมิงเว่ยในวัยเยาว์ยืนตัวสั่นเทาอยู่หลังม่าน เห็นบิดาผู้ที่เคยอ่อนโยนกระชากผมท่านแม่ลงจากเตียงอย่างไม่ใยดี

          ท่านแม่พยายามอ้อนวอนทั้งน้ำตา บอกว่าถูกใส่ร้าย และถูกมอมยา ทว่าสายตาของบิดานั้นกลับเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์

          "คนอย่างเจ้า มิคู่ควรแม้แต่จะเอ่ยนามของข้า! ไป! ไสหัวไปอยู่ที่เรือนร้างท้ายจวน อย่าได้โผล่หัวออกมาให้ข้าเห็นอีก มิเช่นนั้นข้าจะสั่งประหารเจ้าเสีย!"

          หลันชิงที่ยืนอยู่เบื้องหลังบิดาในวันนั้น ลอบยิ้มอย่าง

ผู้ชนะ แววตาจิ้งจอกของนางจดจ้องมองท่านแม่ที่ถูกลากถูไปกับพื้นหญ้าอย่างสะใจ

          ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ฮูหยินเอกผู้สูงศักดิ์และคุณหนูรองที่เคยเป็นแก้วตาดวงใจ ก็ถูกเนรเทศไปอยู่ในเรือนร้างที่ผุพังราวกับขยะที่ไร้ค่า

         

          อาหารที่ได้รับมีเพียงเศษผักและข้าวเหลือกินจากจวนใหญ่ เบี้ยหวัดถูกตัดทอนจนหมดสิ้น มารดาที่ตรอมใจบวกกับร่างกายที่อ่อนแอจากการถูกพิษสะสมที่แฝงมาในอาหาร (ซึ่ง

หมิงเว่ยเพิ่งมาล่วงรู้ในภายหลัง) ทำให้ท่านแม่ค่อยๆ สิ้นใจไปอย่างโดดเดี่ยวในคืนที่พายุหิมะโหมกระหน่ำ

          "เจ้าไปทำเล่ห์กลใด! เหตุใดองค์รัชทายาทถึงเจาะจงเป็นเจ้า!" เขาตวาดใส่หมิงเว่ยที่ยืนนิ่งเฉย "หมิงเว่ย! ข้าถามเจ้าไม่ได้ยินหรืออย่างไร!" เสียงตวาดของเสนาบดีไป๋ปลุกนางออกจากภวังค์แค้น

          หมิงเว่ยเงยหน้าขึ้น สบตาบิดาด้วยแววตาที่เรียบเฉยจนน่ากลัว "ท่านพ่อถามหม่อมฉันว่าสิ่งใดหรือเจ้าคะ?"

          "ข้าถามว่าเจ้าไปทำเสน่ห์ยาแฝดสิ่งใดใส่พระทัย

องค์รัชทายาท! คนอย่างเจ้าที่เติบโตมาในเรือนร้าง มีมารดาที่ไร้ยางอายเช่นนั้น จะไปมีวาสนาให้พระองค์ทรงเรียกหาได้อย่างไร หากมิใช่แผนการสกปรก!"

         

          คำว่า 'มารดาที่ไร้ยางอาย' มิต่างจากเข็มพิษที่ทิ่มแทงใจหมิงเว่ย นางกำหมัดแน่นภายใต้แขนเสื้อ แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสงบ

          "ท่านพ่อเจ้าคะ... องค์รัชทายาททรงมีเนตรที่เฉียบแหลม พระองค์คงทรงมองเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่ใครบางคนพยายามสร้างขึ้นมาก็ได้นะเจ้าคะ" นางปรายตาไปทางหลันฮูหยินที่เริ่มหน้าร้อนผ่าว

          "เจ้า! บังอาจนัก!" เสนาบดีไป๋เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าบุตรสาวที่กล้าย้อนคำ

          "ตบสิเจ้าคะท่านพ่อ" หมิงเว่ยยื่นหน้าเข้าหาอย่าง

ไม่เกรงกลัว "ตบให้รอยนิ้วมือปรากฏชัดเจนบนหน้าหม่อมฉัน เพื่อที่พรุ่งนี้ยามที่องค์รัชทายาททรงส่งคนมารับหม่อมฉันไปซ้อมพิธีในวัง พระองค์จะได้ทรงทราบว่าเสนาบดีไป๋ต้อนรับ

แขกคนสำคัญของพระองค์อย่างไร"

          มือที่เงื้อค้างอยู่ในอากาศชะงักกึก

          เสนาบดีไป๋ได้แต่สบถออกมาอย่างหัวเสีย เขารู้ดีว่ายามนี้หลี่เทียนฉีกำลังทรงอิทธิพลเพียงใด หากทำให้อีกฝ่ายไม่พอพระทัย ตำแหน่งเสนาบดีที่เขารักยิ่งกว่าชีวิตอาจจะสั่นคลอนได้

          "ไป! ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า! แล้วจำใส่หัวไว้ อย่าได้ไปทำเรื่องงามหน้าในวังหลวงเด็ดขาด มิเช่นนั้นข้าจะจัดการเจ้าให้เหมือนกับที่จัดการแม่ของเจ้า!"

          หมิงเว่ยย่อกายลงอย่างอ่อนช้อย ท่ามกลางสายตา

เคียดแค้นของหลันฮูหยินและหรูอิง นางหมุนตัวเดินออกจากห้องโถงอย่างผู้ชนะ ทว่าในใจกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

          เมื่อกลับมาถึงเรือนร้างท้ายจวนที่มืดมิด เสี่ยวชุ่ยรีบเข้ามาประคอง "คุณหนู... นายท่านว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ? พวกนางทำร้ายคุณหนูหรือไม่?"

          "ข้าไม่เป็นไรเสี่ยวชุ่ย" หมิงเว่ยทรุดตัวลงนั่งบนเตียงไม้เก่าๆ "แต่เตรียมตัวให้ดี... ต่อจากนี้อาจจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น พวกนางไม่มีทางปล่อยให้ข้าไปงานเลี้ยงอย่างสงบแน่"

          นางหยิบจี้หยกอีกครึ่งซีกออกมาลูบคลำ แสงจันทร์สลัวรางพาดผ่านหน้าต่างที่ผุพัง หมิงเว่ยหลับตาลง นึกถึงสัมผัสที่อบอุ่นจากฝ่ามือของเทียนฉีเมื่อครู่

          'ห้าปีที่หม่อมฉันรอคอย... ท่านพี่ ท่านมาได้ทันเวลาจริงๆ'