บทที่ 8 ความลับถูกเปิดเผย

บรรยากาศภายในตำหนักมณีแดงเย็นเยียบลงถนัดตาหลังจากคำบอกเล่าของหลี่เทียนฉี หมิงเว่ยยืนนิ่งราวกับรูปสลัก ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งความหวังที่จะล้างมลทินให้ท่านแม่และความแค้นที่อัดแน่นจนแทบจะระเบิดออกมา

          “หมอประจำตระกูล... หมอหรูงั้นหรือเพคะ?” หมิงเว่ยเอ่ยเสียงสั่น “ข้าจำได้ว่าเขาหายสาบสูญไปในคืนเดียวกับที่ท่านแม่ถูกขับไล่ ข้านึกว่าเขาถูกลอบสังหารไปพร้อมกับความลับนั้นแล้วเสียอีก”

          “หลันชิงอำมหิตนัก แต่นางยังขลาดกลัวต่อกฎแห่งกรรม” เทียนฉีก้าวเข้ามาประคองไหล่บาง “นางมิจ้างวานฆ่า แต่กลับติดสินบนเจ้าหน้าที่ให้ส่งเขาไปรับโทษในเหมืองนรกที่ชายแดนเหนือ ที่นั่นคือคุกมืดที่ไม่มีใครเคยได้กลับออกมา... จนกระทั่งคนของข้าไปถึง”

          หมิงเว่ยเงยหน้าสบตาบุรุษตรงหน้า “ท่านพี่... ท่านวางแผนเรื่องนี้มานานเท่าใดแล้วเพคะ?”

          “ตั้งแต่วันที่ข้าเห็นเจ้าต้องร้องไห้อยู่กลางพายุหิมะในคืนนั้น เว่ยเอ๋อร์” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น “ข้าสาบานกับตนเองว่า หากข้ามีอำนาจพอ ข้าจะกระชากหน้ากากทุกคนที่ทำร้ายเจ้า และบัดนี้... เวลาที่ข้ารอคอยมาห้าปีได้มาถึงแล้ว”

***

          รุ่งเช้าวันต่อมา ท้องพระโรงอันโอ่อ่าของวังหลวงเต็มไปด้วยความกดดัน เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ยืนเรียงรายตามลำดับชั้น เสนาบดีไป๋ยืนอยู่ด้านหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ในมือถือม้วนฎีกาที่เขามั่นใจว่าจะปลิดชีพลูกสาวที่แข็งข้อคนนี้ได้

          “ทูลฝ่าบาท!” เสนาบดีไป๋คุกเข่าลงกลางท้องพระโรง “กระหม่อมไป๋กั๋ว ตระหนักถึงความผิดบาปที่ละเลยมิตรวจสอบให้ถ้วนถี่ บัดนี้กระหม่อมพบหลักฐานสำคัญเป็นจดหมายโต้ตอบและของหมั้นหมายระหว่างอดีตภรรยาเอกถังซือกับชู้รัก ซึ่งยืนยันได้ว่า ‘ไป๋หมิงเว่ย’ มิใช่เลือดเนื้อเชื้อไขที่แท้จริงของสกุลไป๋! กระหม่อมจึงขอประทานอนุญาตเพิกถอนชื่อนางและขอคืนบรรดาศักดิ์เซี่ยนจู่พะยะค่ะ!”

          เสียงอื้ออึงดังขึ้นทั่วท้องพระโรง ฮ่องเต้ผู้ประทับบนบัลลังก์มังกรขมวดพระขนง สายพระเนตรทรงอำนาจปรายมองไปทางรัชทายาทที่ยืนนิ่งสงบ

          “รัชทายาท... เจ้าเป็นผู้ทูลขอตำแหน่งเซี่ยนจู่ให้นาง เจ้ามีความเห็นเช่นไร?”

          เทียนฉีก้าวออกมาข้างหน้า ท่วงท่าสง่างามดุจพยัคฆ์หนุ่ม “ทูลเสด็จพ่อ ข้อกล่าวหาของเสนาบดีไป๋นั้นร้ายแรงนัก ทว่า... หากหลักฐานนั้นเป็นเพียงกระดาษที่สร้างขึ้นใหม่เพื่อปกปิดความผิดล่ะพะยะค่ะ? กระหม่อมมี ‘พยานบุคคล’ ที่จะมายืนยันความจริงในคืนนั้นพะยะค่ะ”

          “พยานงั้นหรือ?” เสนาบดีไป๋หน้าถอดสี “คนพวกนั้นตายไปหมดแล้ว!”

          “ท่านเสนาบดี... ความลับไม่มีในโลกฉันใด คนที่ถูกท่านสั่งฝังทั้งเป็นก็ย่อมกลับมาทวงความยุติธรรมได้ฉันนั้น” เทียนฉีแค่นยิ้มเย็น ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้องครักษ์

          ประตูท้องพระโรงเปิดออก ร่างของชายชราในชุดมอมแมม ท่าทางอิดโรยทว่าดวงตายังคงมีความมุ่งมั่นถูกพยุงเข้ามา เขาคือ ‘หมอหรู’ อดีตหมอประจำตระกูลไป๋

          “กระหม่อม... หรูเจิ้น ถวายพระพรฝ่าบาท” ชายชราโขกศีรษะลงกับพื้น “สิ่งที่เสนาบดีไป๋กราบทูลนั้นเป็นความเท็จพะยะค่ะ! เมื่อห้าปีก่อน ฮูหยินเอกถังซือมิได้มีชู้ ทว่านางกลับถูกวางยาพิษเพื่อให้ดูเหมือนสลบไสลในห้องกับชายอื่น และที่สำคัญที่สุด...”

          หมอหรูหยุดหายใจเข้าลึกๆ ขณะที่เสนาบดีไป๋ตัว

สั่นเทาด้วยความกลัว

          “ในตอนนั้น ฮูหยินเอกถังซือเริ่งตั้งครรภ์ทายาทคนที่สองของสกุลไป๋ได้สามเดือน! ทว่ากลับถูกหลันชิงวางยาขับเลือดจนแท้งในคืนที่ถูกขับไล่! กระหม่อมถูกสั่งให้หุบปากและถูกส่งไปที่เหมืองเพื่อปิดบังความจริงเรื่องที่ฮูหยินเอกถูกทำร้ายจนสูญเสียบุตรในครรภ์พะยะค่ะ!”

          ความเงียบงันปานป่าช้าปกคลุมท้องพระโรง เสนาบดีไป๋หน้าซีดเผือดราวกับคนตาย เขาพยายามจะปฏิเสธทว่าเสียงกลับหายไปในลำคอ

          หมิงเว่ยที่ยืนหลบอยู่หลังม่านก้าวออกมา นางสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ แววตาที่จ้องมองบิดาแท้ๆ เต็มไปด้วยความสมเพชและชิงชัง

          “ท่านพ่อ... ท่านบอกว่าข้ามิใช่ลูกของท่าน เพื่อที่จะรักษาหน้าตาและอำนาจของท่านหญิงที่ท่านรักอย่างหลันฮูหยินงั้นหรือ?”

          หมิงเว่ยเอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือทว่าก้องกังวาน “ท่านฆ่าน้องของข้าที่ยังมิทันได้ลืมตาดูโลก และท่านยังปล่อยให้แม่ของข้าตายอย่างอนาถในจวนร้าง... ท่านยังมีหัวใจความเป็นคนอยู่หรือไม่!”

          “เจ้า! นังลูกไม่รักดี!” เสนาบดีไป๋ตะคอก ทว่ากลับถูกสายพระเนตรพิโรธของฮ่องเต้หยุดไว้

          “พอได้แล้ว!” ฮ่องเต้ทุบบัลลังก์เสียงดังสนั่น “เสนาบดีไป๋... เจ้าละเลยหน้าที่ในฐานะบิดาและสามี อีกทั้งยังปล่อยให้อนุในเรือนทำเรื่องอำมหิตผิดมนุษย์ ทหาร! คุมตัวเสนาบดีไป๋ไปขังที่คุกหลวง รอการไต่สวนความจริงทั้งหมด! และส่งคนไปจับตัวหลันชิงมาเเดี๋ยวนี้!”

          “ฝ่าบาท! ทรงเมตตาด้วยพะยะค่ะ! กระหม่อมถูกนางลวงหลอก!” เสียงอ้อนวอนของเสนาบดีไป๋ดังโหยหวนขณะถูกลากตัวออกไป

          หมิงเว่ยทรุดตัวลงคุกเข่า หยาดน้ำตาที่อดกลั้นมานานไหลอาบแก้ม แต่มันมิใช่หยาดน้ำตาแห่งความเศร้าเสียใจ

ทว่าคือหยาดน้ำตาแห่งการเริ่มต้นล้างมลทินกับมารดาผู้ล่วงลับไปแล้ว

          เทียนฉีก้าวเข้ามาประคองนางขึ้น สองมือของเขาโอบกอดนางไว้ต่อหน้าเหล่าขุนนางและฮ่องเต้ เป็นการประกาศให้คนทั้งแผ่นดินรู้ว่า สตรีผู้นี้คือผู้ที่เขาจะปกป้องด้วยชีวิต

          “เว่ยเอ๋อร์... ทุกอย่างจบลงแล้ว ต่อไปคือกรงเล็บพยัคฆ์ที่จะขย้ำงูพิษที่เหลือในวังหลวงให้สิ้นซาก” เขาซิบข้างหู

          ทว่าท่ามกลางความยินดี หมิงเว่ยกลับสังเกตเห็นสายตาของ เสียนเฟย ที่นั่งอยู่ข้างฮองเฮา แววตาของสตรีผู้สง่างาม

ผู้นั้นมิได้มีความตกใจ ทว่ากลับมีความเยือกเย็นและน่าขนลุกซ่อนอยู่

          ความลับนี้... ยังมีผู้บงการที่ใหญ่กว่าเสนาบดีไป๋และ

หลันฮูหยินซ่อนอยู่แน่นอน