บทที่ 9 จุดจบฮูหยินเอก

กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในอากาศที่แสนอึดอัดของคุกหลวง สถานที่แห่งนี้คือจุดสิ้นสุดของขุนนางผู้ฉ้อฉลและนักโทษอุกฉกรรจ์ แสงจากคบเพลิงที่วูบไหวตามทางเดินแคบๆ ทอดเงาอสุรกายพาดผ่านผนังหินที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้างและคราบเลือดเก่า

          'หลันชิง' ในสภาพที่มิมองเห็นเค้าลางของฮูหยินเอก

ผู้สูงศักดิ์อีกต่อไป นางถูกล่ามโซ่ตรวนทั้งมือและเท้า ร่างกายที่เคยสวมใส่ผ้าไหมเลิศรสบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและชุดนักโทษสีหม่นที่ขาดวิ่น ใบหน้าที่เคยงดงามและหยิ่งผยองบัดนี้ซีดเผือด แววตาที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์กลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

          เสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอและมั่นคงดังก้องมาจากทางเดิน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้ากรงขังของนาง หลันชิงเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก แสงไฟจากคบเพลิงสะท้อนให้เห็นร่างของสตรีในชุดสีขาวบริสุทธิ์ดูตัดกับบรรยากาศโสโครกเบื้องหลัง

          "ไป๋... หมิงเว่ย..." หลันชิงเค้นเสียงรอดไรฟัน "นังลูกแมวป่า... เจ้ายังกล้าโผล่หัวมาที่นี่อีกหรือ"

          หมิงเว่ยจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่ามิต่างจากมองเศษซากที่ไร้ค่า นางขยับกายเข้าไปใกล้กรงเหล็ก กลิ่นอายความแค้นที่สั่งสมมาห้าปีแผ่ซ่านจนหลันชิงถึงกับต้องขยับกายหนี

          "ข้ามิได้มาเพื่อเยาะเย้ยเจ้า หลันชิง... เพราะสภาพของเจ้าในตอนนี้ แม้แต่สุนัขข้างถนนยังเมินหน้าหนี" หมิงเว่ยเอ่ยน้ำเสียงเรียบเย็น "ข้ามาเพื่อทวงถามหนี้ที่เจ้ายังค้างคาไว้กับท่านแม่ของข้า และน้องชายที่ไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลกคนนั้น"

          "หึๆ... เจ้าจะทวงถามอะไรอีก? เสนาบดีไป๋ก็ถูกขังอยู่อีกห้อง หรูอิงก็ถูกส่งไปเป็นนางกำนัลใช้แรงงานในทุ่งหญ้าทางเหนือ เจ้าชนะแล้วหมิงเว่ย! เจ้าทำลายครอบครัวข้าจนย่อยยับ!" หลันชิงกรีดร้องอย่างเสียสติ

          "ครอบครัวเจ้างั้นหรือ?" หมิงเว่ยแค่นยิ้ม "เจ้าเป็นเพียงหัวขโมยที่ปล้นตำแหน่งฮูหยินเอกไปจากท่านแม่ข้า เจ้าปล้นชีวิตท่านแม่และน้องข้าไป! และตอนนี้ ข้าต้องการรู้ว่าใครคือคนที่ส่งพิษกร่อนวิญญาณ'ให้เจ้าในตอนนั้น"

          หลันชิงชะงักกึก แววตาของนางสั่นระริกครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง นางเริ่มพึมพำกับตัวเอง "ข้าพูดไม่ได้... ถ้าข้าพูด นางจะฆ่าข้า... นางจะฆ่าทุกคน..."

          "นางที่เจ้าว่า คือคนที่อยู่เหนือกว่าฮองเฮาใช่หรือไม่?" หมิงเว่ยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลันชิง "คือคนที่ประทานเจ้าให้ท่านพ่อใช่หรือไม่?"

          ในขณะที่หมิงเว่ยกำลังบีบคั้นเอาความจริงจากหลันชิง ร่างสูงของหลี่เทียนฉีก็ก้าวออกมาจากมุมมืดข้างกายพยัคฆ์สาว มือหนาของเขาวางลงบนบ่าของหมิงเว่ยเพื่อให้กำลังใจ แววตาของเขาที่จ้องมองหลันชิงนั้นเย็นชาเสียจนนางนักโทษต้องก้มหน้าหลบ

          "หลันชิง... เจ้าคิดว่าหากเจ้าเงียบไว้ นางจะเมตตาเจ้าหรือ?" เทียนฉีเอ่ยเสียงทุ้ม "นางส่งคนมาลอบสังหารเจ้าถึงในคุกหลวงตั้งแต่แรกที่เจ้าถูกจับ แต่เป็นข้าที่ส่งองครักษ์เงามากำจัดนักฆ่าพวกนั้นทิ้งไปเสียก่อน"

          เขาส่งสัญญาณให้เฉินอี้โยน 'ป้ายหยก' ชิ้นหนึ่งเข้าไปในกรงขัง มันคือป้ายหยกประจำตัวของนางกำนัลจากตำหนักเสียนเฟย!

          หลันชิงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง นางจำป้ายนั้นได้ดี "เสียนเฟย... นางส่งคนมาฆ่าข้าจริงๆ หรือ..."

          "นางมิเคยเห็นเจ้าเป็นมิตร หลันชิง" หมิงเว่ยเอ่ยเสริม "เจ้าเป็นเพียงหมากที่นางใช้ทำลายเสถียรภาพของตระกูลขุนนางเก่า และเมื่อหมากตัวนี้ไร้ประโยชน์ นางย่อมต้องเขี่ยทิ้งเพื่อมิให้ร่องรอยสาวไปถึงตัวนางได้"

          หลันชิงเริ่มหัวเราะอย่างคุ้มดีคุ้มร้าย น้ำตาแห่งความสำนึกเสียใจที่มาช้าเกินไปไหลอาบแก้ม "ข้ามันโง่เอง... ข้านึกว่านางจะช่วยให้หรูอิงได้เป็นพระชายา ข้านึกว่านางจะปกป้องข้า..."

          นางกวักมือเรียกหมิงเว่ยเข้าไปใกล้ๆ สุ้มเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ "ไป๋หมิงเว่ย... เจ้าอยากรู้เรื่อง 'ตราประทับประจำตระกูลถัง' ใช่ไหม? ข้าจะบอกเจ้า... แต่มิใช่เพราะข้าเมตตาเจ้า ข้าอยากให้นางพินาศไปพร้อมกับข้า!"

          หลันชิงกระซิบความลับบางอย่างที่ทำให้หมิงเว่ยถึงกับหน้าซีดและมือสั่น "ตรานั้น... มิได้หายไปไหน แต่มันถูกฝังอยู่ในป้ายวิญญาณของมารดาเจ้าในเรือนร้าง! และมันมิใช่เพียงตราประทับธรรมดา แต่มันคือกุญแจที่ใช้เปิด 'คลังอาวุธลับ' ของอดีตฮ่องเต้ที่ตระกูลถังดูแลอยู่!"

          หมิงเว่ยหัวใจเต้นรัว ความลับนี้ใหญ่เกินกว่าที่นางจะคาดคิด ตระกูลถัง ตระกูลของมารดามิใช่เพียงขุนนางเก่า ทว่ากลับเป็นผู้กุมความมั่นคงของราชบัลลังก์มาหลายชั่วอายุคน!

          "และอีกอย่างหนึ่ง..." หลันชิงกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง "เสียนเฟยมิได้ต้องการเพียงแค่ตรานั้น แต่นางต้องการ 'เจ้า' เพราะเลือดของเจ้า คือกุญแจดอกสุดท้ายที่นางต้องใช้เปิดคลังนั่น... เจ้าคือเหยื่อรายต่อไปของนาง หมิงเว่ย!"

          สิ้นคำพูด หลันชิงก็ดิ้นรนทุรนทุราย เลือดสีดำไหลออกตามทวารทั้งเก้า นางถูกพิษที่แฝงมาในอากาศหรือในมื้ออาหารก่อนหน้านี้อย่างแยบยลจนองครักษ์เงาก็สังเกตมิเห็น

          "หลันชิง! พูดมาให้จบ!" หมิงเว่ยร้องเรียกทว่ามิทันการณ์ ร่างของแม่เลี้ยงใจอำมหิตแน่นิ่งไปในที่สุด ทิ้งไว้เพียงปริศนาที่นางเองก็มิอาจรู้ได้

          เทียนฉีรีบคว้าตัวหมิงเว่ยออกห่างจากกรงขัง "พิษดับจิต! นางถูกลอบวางยามานานแล้ว เพียงแต่รอเวลาออกฤทธิ์"

          "ท่านพี่... ท่านแม่ซ่อนมันไว้ที่นั่นจริงๆ หรือ?"