บทที่ 3 [พี่ชายข้างบ้าน…56]

บทที่ 3 [พี่ข้างบ้าน...56]

ฮ่า ชัยชนะมันช่างหอมหวาน!

หลังจากบดสะโพกเอาคืนพี่ข้างบ้านได้สำเร็จ เหล้าทุกแก้วต่อจากนั้นก็เหมือนจะหวานอร่อยเป็นพิเศษสำหรับนัน ถึงเวลาร่ำลากับบอลลี่ เขาก็พักที่ม้านั่งหน้าร้านสะดวกซื้อแล้วดื่มน้ำให้พอสร่างเมา อ้อ เพื่อความปลอดภัยบอลลี่ก็นั่งรอเป็นเพื่อนเขาด้วย พูดก็พูดเถอะ ได้คืนวงการหนึ่งวันก็จำได้ว่าตัวเองเสน่ห์แรงพอตัว ขนาดวันนี้เน้นดื่มขำ ๆ กับเพื่อนยังมีคนเข้ามาขอเบอร์ตั้งหลายคน

แต่นันไม่เอาหรอก จะเคืองพี่ข้างบ้านที่มาปั่นหัวกันแค่ไหน กวาดตามองหาทั้งบาร์ นันก็ยังไม่เจอใครถูกใจตัวเองมากเท่าอีกฝ่ายเลย

“แกสร่างยังนัน รถที่ฉันเรียกจะมาละ”

“อือ แกกลับดี ๆ นะ”

บอลลี่ส่งยิ้มให้เขา ลุกขึ้นบิดขี้เกียจแล้วก็เดินไปรอรถที่ริมฟุตบาท ด้วยความเป็นห่วงของเพื่อนสาว พอขึ้นรถไปแล้วบอลลี่ยังเลื่อนกระจกรถลงแล้วกำชับว่า ถ้าได้ยินเสียงใครเรียกระหว่างทางกลับบ้านอย่าไปทักเป็นอันขาด โบกมือลาเพื่อนรักเสร็จสีหน้ายิ้ม ๆ ของนันก็จางลง คนตัวเล็กยกขวดน้ำเย็น ๆ ขึ้นมาแนบแก้มให้ตาสว่าง ทว่าจากคำเตือนด้วยความหวังดีของบอลลี่ ความเย็นมันก็ไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นสักเท่าไร

เฮ้อ พอโดนคนใกล้ตัวทักบ่อย ๆ ก็ชักไม่สบายใจขึ้นมาแล้วสิ...

นึกถึงทางกลับบ้านของตัวเองมันก็เปลี่ยวมากเสียด้วย ไม่ใช่แค่ผีหรอกที่เขาต้องกลัว สำหรับนันยังไง ๆ คนก็น่ากลัวกว่าผี คิดดูสิ ผีเนี่ยถ้ามาขวางหน้ารถก็ขับทะลุผ่านได้ แต่ถ้าเป็นคนชนไปปั๊บงานหยาบเลยนะ แล้วสองข้างทางเข้าบ้านเขาก็ดันเป็นพกหญ้ารก ๆ อีก เกิดมีหมาแมววิ่งตัดหน้ารถล่ะ

อืม คิดแบบนี้แล้วสิ่งที่น่ากลัวกว่าผีมีเยอะเลยไม่ใช่หรือ สบายใจละ กลับบ้านดีกว่า!

เดินกลับไปที่รถของตัวเองแล้วสตาร์ตเครื่องมุ่งหน้ากลับบ้าน ระหว่างทางนันเห็นว่ายังไงก็ไม่มีใครขับตามหลังจึงขับช้า ๆ และเปิดไฟดูทางข้างหน้าตลอด เป็นการกลับบ้านหลังสังสรรค์กับเพื่อนที่ลุ้นระทึกที่สุดในชีวิต แต่นันก็ยังมอโลกในแง่ดีว่าผ่านบ่อย ๆ เดี๋ยวตัวเองก็คงชิน

ปึก!

ลงจากรถไปเลื่อนประตูบ้าน หางตาเหมือนจะเห็นเงาดำ ๆ แวบผ่าน นันสะดุ้งรีบหันไปมองโดยสัญชาตญาณ ที่ว่าคำพูดของคนใกล้ตัวมันมีอิทธิพลก็ไม่ผิดเลย อยู่ ๆ วันนี้ละแวกบ้านใหม่ที่ตัวเองเคยมองว่าเงียบสงบดี มันก็กลายเป็นเงียบจนเข้าขั้นวังเวง นันรีบเลื่อนประตูเอารถเข้าไปจอดด้านในแล้วปิดประตูรั้ว เช็กถึงสองรอบว่าตัวเองปิดบ้านเรียบร้อยดีถึงหันหน้าเตรียมเข้าบ้าน...

กำลังจะอุ่นใจอยู่แล้วแต่ก็ดันมีลมเย็น ๆ พัดมาทางข้างหลังชวนให้ขนลุก

วูบ...

“นะ หนาวแฮะ”

ถ้าเพียงนันเงยหน้ามองไปที่ชั้นสองของบ้านข้าง ๆ สักหน่อย เจ้าตัวคงได้เห็นว่ามีเงาตะคุ่ม ๆ แอบมองตนเองผ่านหน้าต่างอยู่...

...

เช้าวันต่อมา

เมื่อวานโดนบอลลี่พูดกรอกหูจนแอบกังวลใจ แต่เอาเข้าจริงกลับเข้าบ้านแล้วนันก็ไม่เห็นเจออะไรแปลก ๆ เลยสักนิด

“อือ...”

คนหน้าหวานลุกขึ้นมาจากเตียงในสภาพผมยุ่งเหมือนรังนก เมื่อคืนกลับมาถึงด้วยความขี้เกียจ ล้างเครื่องสำอางแบบขอไปทีแล้วนันก็ทิ้งตัวลงนอนทันที เช้านี้ตื่นมาจึงยังอยู่ในชุดเที่ยวที่หลุดลุ่ยจนโป๊ยิ่งกว่าเดิม

บิดขี้เกียจอยู่สองสามที นันถึงตาสว่างลงจากที่นอนไปเปิดม่าน เขาตั้งใจจะเปิดให้แดดส่องเข้ามาในห้อง จะได้รู้สึกสดชื่นพร้อมรับวันใหม่ ทว่านันมารู้ตัวว่าลืมบางอย่างไปก็ตอนที่เผลอสบตากับคนข้างบ้าน

โอ้...

พอดีว่าห้องนอนของบ้านทั้งสองหลังมันตรงกัน เปิดม่านปุ๊บนันจึงได้ปะหน้ากับหนุ่มข้างบ้านโดยบังเอิญ แวบแรกเห็นว่าชายหนุ่มถอดเสื้อโดยหันหลังให้หน้าต่าง เจอแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเกย์น้อยก็เกือบจะน้ำลายหก ทว่าพอสังเกตเห็นรอยเล็บเป็นทางยาวบนตัวอีกฝ่าย สีหน้าสดใสของคนตัวเล็กก็ขุ่นขึ้นมาทันที

มีรอยเล็บแบบนั้นแปลว่าเมื่อคืนแอบแซ่บกับหนึ่งในสองหนุ่มที่นั่งด้วยกันไม่ใช่หรือ

อิจฉา เอ๊ย น่าหงุดหงิดจริง ๆ!

นันรีบปิดม่านแบบไม่สบอารมณ์แล้วก็สะสางธุระส่วนตัวไปตามเรื่อง จัดการนู่นนี่นั่นเสร็จลงมาเตรียมออกไปทำงาน พี่ข้างบ้านที่จะออกมารดน้ำต้นไม้ เห็นหน้าเขาปุ๊บก็ชะงัก ก้มหน้าก้มตาดูกระอักกระอ่วน หึ สมควรจะกระอักกระอ่วนแล้ว วิธีการปั่นหัวของตัวเองไม่ได้ผล ทั้งยังโดนเอาคืนจนเป้านูนกลางบาร์ ตอนนั้นทำเป็นไม่อายได้ แต่ได้เวลาทบทวนตัวเองตอนนี้น่าจะเก๊กไม่ออกแล้วล่ะสิ!

“เมื่อคืนพี่กันหลับสบายดีไหมครับ”

สีหน้าของนันเต็มไปด้วยความรู้สึกชนะ ยิ่งเห็นว่าพี่ข้างบ้านก้มหน้า และใบหูก็เปลี่ยนเป็นสีแดง อารมณ์ที่ขุ่นมัวก็เหมือนจะดีขึ้นมาหน่อย ๆ อาการแบบนี้สิที่เขาอยากเห็น ดันมาแกล้งปั่นหัวเขาก่อน พอตัวเองโดนบ้างก็ไปไม่เป็น นันขยับเข้าไปใกล้กำแพงที่ใช้ร่วมกัน ช่างทำขนมแกล้งทำท่าส่งมินิฮาร์ตให้ชายหนุ่ม ซึ่งดูเหมือนพี่ข้างบ้านจะงุนงงกับภาษามือที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจึงชะงักไปชั่วครู่

“นันไปทำงานแล้วน้า~”

ได้เอาคืนรอยยิ้มของคนน่ารักยิ่งเจิดจ้าขึ้นเป็นสามเท่า ไม่สนใจชายหนุ่มแล้ว หยอกเสร็จก็ออกรถไปทำงาน ส่วนหนุ่มข้างบ้านพอยกมือขึ้นมาทำตามที่นันทำให้ดูเมื่อครู่ ครั้นตระหนักได้ว่ามันหมายถึงอะไร เจ้าตัวก็ถึงกับยกมือขึ้นมาปิดหน้าเลยทีเดียว

“น้องเขาน่ารักดี...อย่าไปยุ่งเลยนะ”

เสียงที่พรกรันย์ได้ยินอยู่คนเดียวตอบขึ้นมา ซึ่งดูจากสีหน้ากลุ้มใจของชายหนุ่ม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเสียงนั้นตอบว่าอะไร มันสายไปแล้วจริง ๆ พอตนเห็นว่าเพื่อนบ้านใหม่น่ารักน่าเอ็นดู บางสิ่งที่อยู่ด้วยกันมันก็ยิ่งปรารถนาอีกฝ่ายจนไม่สามารถปรามได้อีก

ถูก...หมายหัวขนาดนี้ ไม่รู้ว่านันจะรับมือไหวหรือไม่!

...

กลางดึกวันเดียวกัน

งานวันนี้ไม่มีอะไรเป็นพิเศษทั้งยังไม่ใช่ช่วงเทศกาลที่ต้องเตรียมเมนูพิเศษออกขาย เก็บร้านเสร็จนันจึงตรงดิ่งกลับมาพักผ่อนที่บ้าน อย่างไรเสียเมื่อวานก็เที่ยวไปแล้ว เพื่อสุขภาพมันก็ต้องพักกันบ้าง

นันสวมชุดนอนเสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงตัวจิ๋วสีชมพูแล้วก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ดูเวลาจากมือถือ นี่มันเพิ่งจะทุ่มหนึ่งเท่านั้นเอง นอนแบบอิ่ม ๆ สักคืนไม่น่าจะเป็นอะไร

“เล่นเกมหน่อยแล้วกัน”

แม้ว่าตามนิสัยการเล่นเกมจะไม่ได้อยู่ในความสนใจของนันสักเท่าไร แต่เพื่อน ๆ บางคนในกลุ่มก็ชอบ ดังนั้นนันจึงมีเกมติดเครื่องอยู่นิด ๆ หน่อย ๆ เลือกมาสักเกมแล้วก็เล่นฆ่าเวลาไปเรื่อย เริ่มเบื่อก็สลับไปสวมหูฟัง เปิดคลิปเสียงแม่น้ำลำธารกล่อมตัวเองเสริมความผ่อนคลาย

ฟังไปฟังมาเริ่มเคลิ้ม นันก็ตบมือให้ไฟในห้องปิดลง ร่างเล็กดึงผ้าห่มมาคลุมจนถึงไหล่ ไม่นานนักความง่วงก็ค่อย ๆ เข้ามาครอบครองสติอีกครั้ง...

ทั้งห้องมืดสลัว เหลือแต่หน้าต่างเป็นแหล่งกำเนิดแสงเดียว ดวงตากลมโตที่เริ่มฉายแววง่วงงุนมองไปที่หน้าต่าง ดูเหมือนคนข้างบ้านจะยังไม่นอน ก่อนจะหลับตาลง แวบหนึ่ง...แวบหนึ่งจริง ๆ ที่นันรู้สึกเหมือนเห็นเงาตะคุ่ม ๆ อยู่หลังม่าน

เงามันดูใกล้เหมือนยืนอยู่หน้าหน้าต่างบ้านเราเลย แต่บ้านนี้ไม่มีระเบียงนี่...

...

..

.

หลับไปได้สักพักน่าจะไม่ถึงชั่วโมง สติของนันก็ถูกปลุกขึ้นมาด้วยเสียงแปลก ๆ

ความรู้สึกแรกก็เป็นความกลัวเพราะนึกถึงเรื่องที่บอลลี่เล่าให้ฟัง ริมฝีปากนุ่มเม้มเข้าหากัน หัวคิ้วขมวดแน่น แวบหนึ่งนันคิดว่าถ้าหลับตาท่องบทสวดในใจเดี๋ยวเสียงโหยหวนแปลก ๆ ก็คงหายไปเอง ทว่าร่างบางท่องจนจบบทก็ยังได้ยินเสียงอยู่เหมือนเดิม

เชื่ย เชี่ย เชี่ย!

นันยกมือขึ้นมาปิดหู ซึ่งในตอนนี้เองที่เจ้ากระแตตาหวานรู้ตัวว่าตนเองสวมหูฟังนอน รู้แล้วมันก็โล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง คนไม่สมัครพรีเมียมก็ชอบโดนโฆษณาแปลก ๆ รบกวนแบบนี้แหละ เขาหัวเราะเจื่อน ๆ ให้กับความสะเพร่าของตัวเอง ที่แท้ก็ลืมถอดหูฟังก่อนนอน เขานี่ก็คิดมากไปเรื่อยจริง ๆ

คนตัวเล็กจัดการดึงหูฟังออก คิดจะเอื้อมไปคว้ามือถือมาดูด้วยว่ามันมีโฆษณาอะไรเข้ามาแทรก ถึงได้ได้ยินเสียงโหยหวนทำเอาใจร่วงไปอยู่ตาตุ่ม มือสวยยกมือถือของตัวเองขึ้นมาดูหน้าจอ แต่แล้ว...

ช็อกหนึ่ง...มือถือแบตหมด จอดำมืด

ช็อกสอง...ถอดหูฟังแล้วได้ยินเสียงโหยหวนดังชัดกว่าเดิมไปอี๊ก!

เอาช็อกสามด้วยดีไหม นันที่ตอนนี้อ้าปากพะงาบ ๆ ด้วยความรู้สึกหลากหลายขยับเข้าไปใกล้หน้าต่างจากนั้นก็เอานิ้วแหวกม่านมองไปที่บ้านข้าง ๆ

“อ๊ะ! พี่กัน...ผมเสียว..ฮึก!”

O-M-G!

ถ้าแอบดูคนเล่นเสียวทำให้เป็นตากุ้งยิง ตอนนี้นันคงตาบอดไปแล้ว คุณพี่ข้างบ้านน่ะสิ พาคนมากินที่บ้านไม่พอ ห้องทางนั้นปิดไฟ แต่สายตานันปรับเข้ากับความมืดได้ก็เลยเห็นรายละเอียดไม่น้อย ชายหนุ่มสอดแขนแกร่งอุ้มคู่นอนขึ้นให้หลังแน่นกับกระจกหน้าต่าง มือฟอนเฟ้นบีบก้นกลมไปพลาง ซุกไซร้ซอกคอขาวทิ้งรอยกัดไปพลาง

อิจฉา เอ๊ย บัดสีบัดเถลิงที่สุด!

ใบหน้าของนันแดงก่ำแบบห้ามไม่อยู่ เผลอกัดริมฝีปากโดยที่ตาค้างไม่อาจละจากภาพที่เห็น ตอนที่ร่างเล็กนั้นถูกกระแทกแรง ๆ จนครางไม่เป็นภาษา เพราะมองผ่าน ๆ อีกฝ่ายตัดผมสั้นคล้ายเขา ทั้งยังตัวเล็กและขาวเหมือนกัน เผลอครู่เดียวความรู้สึกร่วมมันก็เอ่อล้น ร่างกายของนันเหมือนจะกระตุกตาม ลมหายใจค่อย ๆ กระชั้นถี่

บะ บ้าไปแล้วหรือ เราไม่ควรแอบดูคนข้างบ้านทำแบบนี้นะ!

เทวดาตัวน้อยบนไหล่ของนันพยายามดึงผมร่างหลักให้เลิกมองภาพชวนหวิว กระนั้นมีเทวดาตัวน้อย ตัวมารเองก็มีเช่นกัน เจ้ามารน้อยที่ดูเหมือนนันที่สวมชุดเซ็กซี่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง มันได้กระโดดถีบเทวาจิ๋วแล้วช่วยดันใบหน้าของนันให้เข้าใกล้หน้าต่างกว่าเดิม

คิดว่าเทวดาตัวน้อยของนันเข้มแข็งนักหรือ นู่น โดนเตะทีเดียวก็กระเด็นไปติดฝาบ้านประหนึ่งแมลงวัน ไหลลงไปนอนแผละเป็นศพคาพื้นเป็นที่เรียบร้อย ถ้ามันเป็นความจริงไม่ใช่การเปรียบเปรย ลองซูมดูศพ ต้องเห็นเจ้าเทวดาทิ้งไดอิ้งเมสเสจไว้ว่า ‘หยุดเxนได้แล้ว’ แน่นอน

“อ๊า! พี่กัน!”

เสียงของหนุ่มน้อยคนนั้นเหมือนดังมาจากจิตใต้สำนึกของนันไม่มีผิด ถูกอุ้มไว้ให้ร่างกายแนบชิด สัมผัสกับร่างชื้นเหงื่อโดยตรง ทั้งยังถูกจิกผมบังคับให้หันไปแลกลิ้น รุนแรงเหลือเกิน นันเม้มปาก กว่าที่จะรู้ตัวว่าตนเองแอบดูในสิ่งที่ไม่ควร มือก็เผลอขยับเลื่อนลงไปในกางเกงของตัวเอง

จังหวะลมหายใจของนันหนักขึ้นไม่ต่างจากคนข้างบ้าน นิ้วทั้งห้านวดคลึงแกนกายแบบเร็ว ๆ พอรู้สึกถึงน้ำอยากที่ซึมออกมาจากส่วนหัว เรียวขาเนียนก็เบียดเข้าหากันพร้อมกับเร่งความเร็วมือ

อีกนิด...

“อ๊ะ!”

ทั้งที่อีกนิดเดียวนันก็เกือบจะเสร็จแล้วแท้ ๆ ทว่าพอย้ายสายตาจากคนที่ถูกกระทำไปที่ร่างสูง ชื่นชมร่างกายกำยำและเปี่ยมด้วยพละกำลังได้เพียงชั่วครู่ ดวงตากลมโตพลันเผลอสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีนิลกาฬคู่นั้น

มันช่างเป็นประกายวาววับเหมือนดวงตาของสัตว์ป่า

ร่างเล็กชะงักด้วยความตระหนก พี่ข้างบ้านกำลังยิ้มอยู่งั้นหรือ ใบหน้าหวานกลายเป็นสีแดงก่ำยิ่งกว่าเก่า ดูจากการแสยะยิ้มมองมาที่เขาตาพราว อีกฝ่ายไม่ใช่ว่าเพิ่งจับได้ว่าแอบมองอยู่แน่นอน นันรีบหยุดทุกอย่างแล้วปิดม่านตามเดิม

“แฮ่ก...”

อกกระเพื่อมขึ้นลงตามการหายใจถี่ ๆ หัวใจเต้นรัวเหมือนเพิ่งวิ่งมาราธอน นันไม่เคยรู้สึกสับสนหนักขนาดนี้มาก่อน จริงอยู่ที่เนื้อแท้เขาเป็นคนหื่น แต่ที่ผ่านมาอะไรที่ควรไม่ควรนันก็แยกแยะได้ ไอ้การแอบดูใครบางคนแล้วช่วยตัวเองไปด้วยนี่มัน...

ละ แล้วยิ้มให้เราแบบนั้นหมายความว่ายังไง พี่กันคงไม่ได้ตั้งใจทำให้เราเห็นใช่รึเปล่า?

“บ้าไปแล้วนัน คิดมาก พี่เขาคงไม่เอาคืนแบบนี้มั้ง คงแค่...บังเอิญเลยยิ้มเย้ยใส่ขำ ๆ แหละ...”

แต่ขำ ๆ ของพี่ข้างบ้านนี่เดือดจังเลย เอาจนคู่ครางดังมาถึงบ้านเขาได้ แถมน้ำเสียงยังฟังดูมีความสุขสุด ๆ ที่ถูกชายหนุ่มกระแทกย้ำ ๆ นันด่าตัวเองซ้ำไปอีกรอบแล้วแอบแง้มม่านดูอีกที พอเห็นว่าตอนนี้พี่ชายข้างบ้านเองก็ปิดม่านไปแล้ว นันถึงถอยกลับมาถอนหายใจ

เสียดาย เอ๊ย ค่อยโล่งใจหน่อย...บ้าเอ๊ย จิตใจเราทำไมมันสกปรกแบบนี้นะ!

“...”

เสียงกิจกรรมวาบหวิวเงียบไปแล้ว เหลือแต่เสียงหัวใจของนันที่เต้นรัว ๆ เหมือนจะหลุดจากอกเสียให้ได้ เอาเป็นว่าใครเห็นภาพแบบนั้นมันก็ต้องมีอาการตื่นเต้นตกใจเหมือนเขาอยู่แล้วล่ะ พยายามปรับลมหายใจให้ตัวเองกลับมามีสติอย่างที่ควร นันพยายามแล้ว ทว่ายิ่งพยายามเท่าไรเหมือนภาพที่มันติดตาจะยิ่งฉายชัดในหัว

เจ้าของใบหน้าน่ารักเบะปากก้มมองท่อนล่างของตัวเองที่ไม่สงบลงแม้แต่นอน ที่ผ่านมาเขาไม่เคยเสียการควบคุมขนาดนี้เลยนะ!

“เชี่ยเอ๊ย!”

ยกมือขึ้นมาทึ้งผมตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ร่างบางก็ก้มไปหยิบกล่องบางอย่างออกมาจากใต้เตียง ปลดตัวล็อกแล้วเปิดออก ข้างในก็คือสารพัดของเล่นผู้ใหญ่ นันคว้าดิลโด้สีชมพูขนาด 52 ขึ้นมากำด้วยสองมือ

“วันนี้รบกวนด้วยนะครับพี่โรบิน”

หายเข้าไปในห้องน้ำพักหนึ่ง ออกมาอีกทีนันก็ปูผ้ายางสีดำบนเตียง นำหมอนมาวางรองสะโพกให้ได้ตำแหน่งสบาย ๆ ทำแท้งเรียบร้อย เจลพร้อม พี่โรบินก็อาบน้ำแล้ว...ไม่ต้องสืบก็รู้ว่านันกำลังจะทำอะไรกับตัวเอง

“อือ...”

นันกางขาของตัวเองออกแล้วบีบเจลหล่อลื่นลงบนแกนกาย คราวนี้ค่อย ๆ รูดมันขึ้นลงอย่างเชื่องช้า ขณะที่ในหัวไม่สามารถหยุดจินตนาการถึงคนข้างบ้านได้ นิ้วเรียวก็เบิกทางรูจีบของตัวเอง ขยับเข้า ๆ ออก ๆ จนเจลไร้สีชุ่มขาอ่อนด้านใน

การที่เห็นภาพลามกของคนข้างบ้านแล้วทนไม่ไหวแบบนี้ ถ้าหายหื่นเมื่อไรนันคงด่าตัวเองเป็นร้อยประโยคแน่นอน กระนั้นเรื่องของอนาคตก็ปล่อยให้ตัวเองในอนาคตรับมือไปเถอะ ช่างทำขนมหวานช่วยตัวเองต่อไปจนรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่าง

ไม่อยากเชื่อเลยว่าเราจะทำอะไรแบบนี้!

“ฮื่อ...อ๊ะ...”

ร่างบางเม้มปากแหงนหน้าขึ้นในตอนที่เริ่มสอดดิลโด้เข้าสู่ช่องทางด้านหลัง กิจกรรมที่ห่างหายไปนานพานให้รู้สึกเหมือนครั้งแรก อะไร ๆ มันก็แน่นไปหมด พอสอดของเล่นเข้ามาเกือบหมด ขนาดขยับด้วยตัวเองนันก็ยังรู้สึกทั้งจุกทั้งเสียว

นี่แค่ 52 นันยังจิกปลายเท้าและกำผ้าปูที่นอนแทบขาด เขาเสียวจนเกือบจะครางเสียงดัง เห็นแวบ ๆ เหมือนพี่ข้างบ้านจะ 56...ให้ตายเถอะ ลองคิดว่าชายหนุ่มล็อกสะโพกของตัวเองไว้แล้วกระแทกหนัก ๆ นันก็ตัวเกร็ง ปลดปล่อยออกมาจนเลอะหน้าท้องตัวเอง หนุ่มหน้าหวานทิ้งตัวนอนหอบ ส่งสายตาขุ่นเคืองไปให้บ้านข้าง ๆ

เกลียดมาก ถ้าจะตรงสเปกยันหรรมแบบนี้ทำไมต้องแกล้งปั่นหัวเขาด้วยนะ!

ไอ้พี่กัน ไอ้คนชั่ว ฝากไว้ก่อนเถอะ!