บทที่ 4 [ฝันหวาน]

บทที่ 4 [ฝันหวาน]

เบ็ดตัวเองจนน้ำพุ่งไปไม่รู้กี่รอบ เช้าวันต่อมานันก็นึกอยากเอาพี่โรบินฟาดหัวตัวเองให้ตาย ๆ ไปเสีย เขาไม่มีหน้าไปพบพี่ชายข้างบ้านอีกต่อไปแล้ว!

พยายามมองในแง่ดีว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายไม่ยอมปิดม่านให้ดี ๆ แต่ตามสามัญสำนึกคนทั่วไป เห็นเพื่อนบ้านเล่นเสียวอยู่ในเขตของตัวเอง นันควรจะรีบเบือนหน้าหนีไม่ใช่ตั้งใจมองแล้วทำอย่างว่าจนตัวเบาหวิว ดันจ้องเสียจนรู้ไซซ์ข้าวหลามของทางนั้นแบบนี้...จะรออะไรเล่า รุ่งขึ้นมาถึงนันก็เปลี่ยนตารางกิจวัตรของตัวเองเพื่อหนีหน้าเพื่อนบ้านเลยน่ะสิ

พรกรันย์ชอบปั่นจักรยานไปใส่บาตรที่ตลาดทุกเช้าใช่หรือไม่ ถึงการปรับเวลาจะทำให้ตัวเองไปทำงานสายสักหน่อย แต่เพื่อหลบหน้าชายหนุ่ม นันก็ยอมลดมาตรฐานด้วยการปล่อยให้ตัวเองตื่นสาย

ถามว่าทำไมไม่ตื่นให้เร็วขึ้นแทน...ก็เพราะมันตื่นไม่ได้น่ะสิ!

นันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองเช่นกัน แต่หลังจากช่วยตัวเองด้วยการนึกถึงพี่ชายข้างบ้าน นันก็เริ่มฝันแปลก ๆ เข้านอนแล้วสักพักเป็นต้องรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว ร้อนวูบวาบมาจากท้องน้อย พอข่มใจจนหลับลงได้ เขาก็เริ่มฝันอะไรที่มันน่าอายจนไม่อาจเอ่ยเป็นคำพูด

มันเหมือนจริงมาก ตอนที่สติเริ่มพร่าเลือนเพราะความง่วง หลับตาลงได้ไม่นานร่างกายของนันจะรู้สึกเหมือนมีใครบางคนทาบทับลงมา ไม่ถึงกับทำให้อึดอัด เป็นลักษณะการกดทับที่คนมีประสบการณ์โชกโชนอย่างเขาออกจะคุ้นเคยทีเดียว

...เคยได้ยินเรื่องอาการผีอำมาบ้าง แต่อาการผีอำเท่าที่นันเข้าใจ โดนอำแล้วต้องขยับไม่ได้แม้แต่นิด นี่เขายังยกแขนดันแผงอกคนที่คร่อมอยู่บนตัวได้ คืนแรก ๆ ร่างเล็กกลัวจนตัวสั่น ทว่าพอเริ่มใจเย็นลงก็เข้าใจอะไร ๆ มากขึ้น...

มันไม่ใช่การอำ!

นันสัมผัสได้ว่าตัวเองถูกลูบไล้ไปทั่วร่าง ทั้งที่ไม่สามารถลืมตามองได้ว่าใครกำลังทรมานตนเองอยู่ นันก็รู้ว่าถูกริมฝีปากอุ่นพรมจูบไปทั่ว ที่หู ซอกคอ แผ่นหลัง บ่อยที่สุดก็ยอดอก ร่างกายสั่นระริกไปกับทุกสัมผัสที่ได้รับ แล้วในตอนที่ลิ้นร้อนแตะยอดอก นันจำได้ดีว่าตัวเองเสียวจนต้องระบายด้วยการจิกลาดไหล่กว้างตลอด

อันนี้เรียกผีอำไม่ได้แล้ว นี่มันผีจับหัว!

...

“อ๊ะ!”

นันตื่นขึ้นมาอีกวันในสภาพที่ชีพจรเต้นรัว ใบหน้าแดงเรื่อและหอบหายใจตามเคย อ่า กลายเป็น ‘ตามเคย’ ไปแล้ว ปรับสายตาดึงสติกลับเข้าร่างได้ นันก็ยิ้มขืนให้กับตัวเอง เจ้ากระแตที่ผมกระเซิงเป็นรังนกเหลือบมองนาฬิกาที่ตั้งไว้ข้างเตียง เข็มสั้นและยาวชี้บอกเวลาสิบโมงห้านาที

สิบโมงเลยนะ ครั้งนี้เขาตื่นสิบโมงทั้งที่มีงานต้องทำ!

“ฮื่อ...ไอ้นัน แกเป็นอะไรของแกวะ!”

นันเตะผ้าห่มด้วยความอัดอั้น ซึ่งพอขยับขามาก ๆ คิ้วเรียวก็ขมวดมุ่นแทบจะเป็นปม นันลองยันตัวลุกขึ้นมาเปิดผ้าห่มก้มดูท่อนล่างตัวเอง ได้เห็นร่องรอยบางอย่างที่เป้ากางเกง เจ้ากระแตตาหวานก็แทบจะส่งเสียงครางอย่างสิ้นหวังออกมา

วันนี้ก็กางเกงแฉะอีกแล้ว!

นันรูดกางเกงนอนขาสั้นลงตอนที่ลุกจากเตียง นิ้วเกี่ยวกางเกงในสีขาวขึ้นมาดู คราบเป็นวงที่ยังชื้น ๆ อยู่ทำเอาหน้ายู่หนักไปกันใหญ่ โดนผีอำแบบเสียว ๆ ก็เรื่องหนึ่ง แต่ไอ้การที่โดนแบบนั้น แล้วตัวเองดันเสียวเกินเหตุจนหลั่งตอนหลับทุกคืนมันก็เกินไปไหม!

“ไม่ใช่วัยรุ่นแต่ทำไมพลังล้นเหลือขนาดนี้นะ...”

พั่บ!

นันรีบเอากางเกงในไปซักแล้วถือโอกาสรีบอาบน้ำจัดการธุระส่วนตัว ช่างทำขนมหวานวันนี้หน้าไม่ค่อยหวานสักเท่าไร ขนาดใช้เครื่องสำอางช่วยปกปิด ความเหนื่อยล้าก็ยังฉายชัดทางแววตา

การพักผ่อนไม่เพียงพอเป็นสาเหตุให้เลอะเลือนได้ และในกรณีนี้นันทั้งนอนไม่พอ แล้วก็กำลังรีบเพราะกลัวจะสายจนเสียงาน ข้าวของในกระเป๋าน่ะดีที่เตรียมตั้งแต่ก่อนนอนเสมอ ไม่ว่าจะเป็นกุญแจสำคัญ ๆ หรือโทรศัพท์ นันไม่ต้องเช็กดูก็รู้ว่าตัวเองเอามาแล้วทุกอย่าง

ที่ลืมไปมีแค่เรื่องเดียว...เรื่องที่ตัวเองกำลังหลบหน้าพี่ชายข้างบ้านไงล่ะ!

“นะ น้องครับ”

เสียงที่ไม่ได้ยินมาเกือบอาทิตย์ทำให้นันขนลุกซู่ไปทั้งตัว ร่างเล็กที่กำลังเลื่อนประตูบ้านใจเต้นรัว

ฟึ่บ

ชายหนุ่มดูเหมือนว่าพอเห็นคนตัวเล็กอยู่หน้าบ้านก็รีบปั่นจักรยานเข้ามาหา นันกลืนน้ำลายกลั้นใจส่งยิ้มเจื่อน ๆ ให้แก่อีกฝ่าย ให้ตายเถอะ เมื่อครู่อุตส่าห์ไม่หันไปมองหน้าแล้วท่องว่าไม่รู้ไม่เห็นแล้วแท้ ๆ สวรรค์ท่าทางจะอยากเห็นเขาอกแตกตายให้ได้เลยสินะ เลี่ยงไม่ได้แล้ว นันก็หันไปยิ้มฝืนให้กับเพื่อนบ้าน ย่ามคู่ใจว่างเปล่าแบบนี้คงตักบาตรเรียบร้อยแล้วแน่เลย

“พี่กันมีเรื่องอะไรจะพูดกับนันหรือครับ...”

ขณะที่ถามออกไปนันก็ได้คิดคำตอบให้ตัวเองเอาไว้แล้ว ยิ่งเห็นท่าทางขาดความมั่นใจของชายหนุ่ม คำตอบที่คิดขึ้นมาได้ยิ่งมีความเป็นไปได้สูงขึ้นมาอีก

พี่ข้างบ้านคงจะคิดได้แล้วว่าการหยอกคืนของตัวเองมันเสี่ยงต่อการถูกถ่ายคลิปเอาไว้แค่ไหน แน่ล่ะ สมัยนี้ใคร ๆ ก็มีสมาร์ตโฟน การบันทึกภาพเป็นเรื่องง่าย ๆ เพียงแค่ยกมือถือขึ้นมาเท่านั้น เรื่องที่เล่นเสียวริมหน้าต่างเพื่อกระตุ้นความตื่นเต้น จากนั้นก็ซวยโดนคนฝั่งตรงข้ามแอบถ่ายคลิปไปลงตามโซเชียลก็พอมีให้เห็นไม่ใช่หรือ

ในกรณีนี้เขาไม่ได้บันทึกภาพอะไรไว้ ต่อให้ร่างสูงโวยวายก็ไม่มีหลักฐานมาเอาผิดได้ อีกอย่างมันก็เป็นเรื่องน่าอายที่คนส่วนใหญ่คงอยากให้เก็บเป็นความลับยันวันตายมากกว่า เพียงแต่...เคยได้ยินคำว่าวัวสันหลังหวะหรือไม่ หลายวันมานี้ต้องซักกางเกงในเพราะหนุ่มข้างบ้านแทบทุกวัน นันไม่ได้ไร้ยางอายถึงขั้นเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายได้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยหรอกนะ

“...”

เอ้า เรียกแล้วก็ไม่พูด จะให้เรายอมรับผิดเองเลยหรือ!

นันหลุบตาลง ตอนนี้เขารู้สึกทั้งอายทั้งลำบากใจ เรื่องที่ตัวเองผิดจะกลับดำเป็นขาวก็ไม่ได้อยู่แล้ว เอาก็เอา ถ้าพี่ข้างบ้านจะจ้องกันขนาดนี้เขาก็ต้องแสดงความรับผิดชอบบ้างสิ ตัวคนที่น้ำตาคลอหน่วยเลิกเม้มปากแล้วเงยหน้าขึ้น สาบานได้ว่านันตั้งใจจะเอ่ยขอโทษสำหรับเรื่องที่ตัวเองเป็นคนเริ่มจริง ๆ แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงออกจากลำคอ...

ฟุ่บ...

อยู่ดี ๆ มือหนาก็ยกขึ้นมาแตะแก้มเขา

อยู่ดีๆ มือหนาก็ยกขึ้นมาแตะแก้มเขา!!

สติของนันกระเด็นออกจากร่างไปไกลถึงกาแล็กซีแอนดรอเมดา การฝันว่าถูกอีกฝ่ายสัมผัสกับการโดนสัมผัสจริง ๆ มันให้ความรู้สึกต่างกันโดยสิ้นเชิง ซึ่งเป็นเพราะสัมผัสอุ่น ๆ จากผิวทำเอานันตั้งตัวไม่ถูก ระหว่างที่ยังไม่ได้สติกลับมา คนตัวเล็กจึงไม่ทันสังเกตว่าพี่ชายข้างบ้านมองตัวเองด้วยสายตาแบบไหน

รู้สึกผิด เศร้า และเป็นห่วง...ความจริงนันกำลังถูกมองแบบนั้นแต่ก็ไม่รู้ตัว

“พี่ขอโทษจริง ๆ นะครับ วันนี้พี่กรวดน้ำทำสังฆทานให้แล้ว”

ฮะ...?

มองตามร่างสูงที่พูดให้งงแล้วก็เข็นจักรยานกลับเข้าเขตตัวเอง นั่นเป็นปริศนาธรรมอะไรหรือ...นันต้องใช้เวลากว่าห้านาทีในการประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เขายกมือขึ้นมาแตะแก้มข้างที่อีกฝ่ายสัมผัส ทั้งที่รู้สึกถึงความอ่อนโยนที่เจ้าตัวมีให้จนอดหวั่นไหวไม่ได้ แต่สิ่งที่พี่พูดนี่มัน...

นันแยกไม่ออกแล้วว่าตัวเองโดนกวนตีน หรือมันมีอะไรมากกว่านั้นซ่อนอยู่

…

ตกเย็น ที่บ้าน

นันทำงานแบบไม่มีสติ ทั้งวันแม้ไม่ได้ทำอะไรพลาดเลย แต่เขาก็ถูกลูกน้องทักตั้งแต่เจอหน้าว่าดูสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ใช่สิ มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว อยู่ ๆ ผู้ชายข้างบ้านก็มาบอกว่าทำบุญทำสังฆทานให้เชียวนะ นันไม่สามารถสลัดเรื่องนี้ออกจากหัวไปได้ เอาแต่คิดว่ามันหมายความว่าอย่างไรกันแน่แทบตาย สุดท้ายลองเอาไปปรึกษาธิดาดูเผื่อมุมมองของคนนอกจะช่วยอะไรได้ แต่กลายเป็นว่าแม่สาวน้อยผมบ๊อบก็ทำหน้าเครียดตามเขาไปอีกคน

เป็นไปได้นันก็อยากลองปรึกษาพี่สาวเหมือนกัน แต่จะให้เริ่มพูดกับอีกฝ่ายอย่างไรดีไม่ให้ตัวเองโดนด่าล่ะ เอาแค่ประโยคแรกก่อนเลย ขืนบอกไปว่ารู้สึกหวั่นไหวกับหนุ่มข้างบ้านจนเก็บมาฝัน...แค่คิดเฉย ๆ นันก็เหมือนจะได้ยินเสียงเทศน์ยาวนานเป็นอสงไขยของพี่สาวแว่วมาแล้ว

อย่างไรก็ตาม ปรึกษาเรื่องผู้ชายไม่ได้ เรื่องการพักผ่อนไม่พอเขายังเอาเรื่องอกหักมาอ้างได้อยู่ ดังนั้นก่อนกลับบ้านนันจึงโทรไปขอคำแนะนำจากพี่สาว ข้ามเรื่องการสวดมนต์นั่งสมาธิที่เขาคงทำไม่ไหวแน่ ๆ พี่สาวได้แนะนำให้ดื่มชาคาโมมายล์ก่อนนอน...

เขาซื้อมาเรียบร้อย ถึงเวลาสองทุ่มคิดจะเข้านอนก็ชงดื่ม แรก ๆ มันก็ช่วยให้หลับดีอยู่หรอก...กระทั่งเข็มนาฬิกาตีบอกเวลาตีสาม

“อึก...”

นันที่ยังหลับตาแน่นพลิกตัวไปมาบนเตียง ชุดนอนเชิ้ตขาวลายจุดสีฟ้าชื้นเหงื่อเป็นจุด ๆ เขาหลับไปและคิดว่าคืนนี้ตัวเองคงไม่ฝันแบบนั้นอีก ทว่าสุดท้ายอาการครั่นเนื้อครั่นตัวมันก็กลับมาก่อกวนอีกครั้ง

“ฮื่อ มะ ไม่เอา...นะ นันไม่ชอบแบบนี้...”

ในฝัน นันเห็นว่าระหว่างที่ตัวเองกำลังจะทิ้งตัวลงบนเตียง จู่ ๆ ไฟในห้องก็กะพริบแล้วดับไปเอง ทั้งที่ปิดหน้าต่างพร้อมลงกลอนเรียบร้อย แต่ในห้องกลับเหมือนมีลมเย็น ๆ พัดชวนให้ขนลุก ความกลัวทำให้น้ำตาเอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว

ทว่ามันไม่ใช่แค่นั้น พอลมเย็น ๆ หยุดพัดจนม่านสะบัด เพราะเห็นเงาที่หางตา นันจึงรีบหันไปมองที่หน้าต่างโดยอัตโนมัติ ภาพเงาร่างที่เหมือนจะยืดขึ้นมาจากชั้นล่างทำให้นันเบิกตากว้าง

เขา...เห็นกับตาว่ามีร่างสีดำทะมึนนั้นปีนเข้ามาในห้องผ่านทางหน้าต่าง สัญชาตญาณบอกให้นันรีบวิ่งหนี แต่วินาทีที่เจ้าของบ้านละสายตา เงาดำก็หายไปจากหน้าต่าง...พริบตาเดียวเงานั้นก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้านัน

หัวจิตหัวใจของเจ้ากระแตรับอะไรเช่นนี้ไม่ไหวหรอก ร่างบางพยายามเหยียดแขนออกไปผลักร่างนั้น แต่แล้ว...

หือ?

ทันทีที่ได้สัมผัสผิวของอีกฝ่าย ความกลัวก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอื่นอย่างรวดเร็ว ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาฝันลามกทำให้นันจดจำสัมผัสบางอย่างได้เป็นอย่างดี ไวกว่าความคิด มือเล็กเปลี่ยนจากออกแรงผลักอีกฝ่ายมาเป็นลูบคลำสำรวจ นมแน่น ๆ กับลอนกล้ามที่เหมือนขนมปังเลี้ยงปลาแบบนี้ อื้อหือ เส้นเลือดที่ปูดขึ้นมาแถว ๆ ใต้สะดือชวนให้จินตนาการว่ามันจะพาดไปถึงส่วนไหน...

ชัดแล้ว นี่มันผีที่จ้องจะจับหัวเขาในฝันมาเป็นอาทิตย์ไม่ใช่หรือ!

“พี่กัน...อ๊ะ!”

อย่างกับตื่นรู้แบบฉับพลัน เพียงแต่อุทานชื่อชายหนุ่มออกมา เงาดำ ๆ ก็เหมือนถูกแสงจันทร์เปิดเผยหน้าตาที่แท้จริง ดวงตากลมโตของนันสั่นระริกด้วยความรู้สึกหลากหลาย เจ้าเงาดำทะมึนกลายเป็นพี่ชายข้างบ้านที่ร่างกายเปลือยเปล่าไปแล้ว!

ขุ่นพระ ฝันเปียกแบบFull HD ฝันแบบ4DX!

นันยังตะลึงไม่หาย แต่พี่ชายข้างบ้านไม่ให้โอกาสเขาได้ตั้งสติเลย อีกฝ่ายยกมุมปากขึ้นมาหน่อย ๆ ให้ใจสั่นแล้วก็ชิงดันร่างเขาให้นอนลงกับเตียง ซึ่งพอถูกคร่อมร่างเอาไว้ บังคับให้สบตากับนิลกาฬวาวโรจน์คู่นั้น ทางนันก็รู้สึกเหมือนได้กลิ่นหอม ๆ โชยมาจากร่างอีกฝ่าย

เหมือนกลิ่นพวกน้ำอบกับธูปในวัดเลย...

“กูว่าจะยอมปล่อยมึงไปแล้วแต่มึงเอาแต่คิดถึงกูไม่หยุดเอง...อยากได้กูมากเลยสิ”

พูดจาขวานผ่าซากเกินไปแล้ว ใบหน้าของนันแดงแปร๊ดยิ่งกว่ามะเขือเทศ อยากได้ขนาดฝันถึงมันก็คงจัดว่าอยากได้มากจริง ๆ นั่นล่ะ ความรู้สึกผิดทะลักออกมาพร้อมกับความเอียงอาย

“นะ นันขอโทษ”

“กูไม่ได้มา เอา คำขอโทษ”

คำที่ถูกเน้นเป็นพิเศษทำเอานันเผลอเม้มปาก

เจ้าของเสียงทุ้ม ๆ พูดไปก็ไซร้จมูกไปตามต้นคอขาวไปพลาง ลมหายใจเย็น ๆ กับมือหนาที่สอดเข้ามาในเสื้อนอนทำสติของนันยิ่งกระเจิดกระเจิง มวลอารมณ์ในตอนนี้มันไม่ทำให้รู้สึกกลัวอีกต่อไปแล้ว ผิวขาวเนียนของนันแดงเรื่อแทบทุกส่วน

พรกรันย์แตะต้องส่วนไหน ส่วนนั้นมันก็ร้อนผ่าว ท้องน้อยรู้สึกเสียววาบเป็นระยะ ๆ

“อืม...วันนี้กูจะสั่งสอนมึงเบา ๆ ก่อน”

“อ๊ะ!”

ยังไม่ทันถามเลยว่าที่บอกเบา ๆ หมายถึงอะไร ขาของนันก็ถูกจับถ่างออก ร่างบางเห็นชายหนุ่มค่อย ๆ จุมพิตตั้งแต่อกของตัวเองลงไปที่หน้าท้อง แล้วจากนั้น...แก้มของนันร้อนผ่าว เขาพยายามหุบขาเข้าหากันแต่มันช่างเปล่าประโยชน์

คนตัวโตเหนือกว่าเรื่องพละกำลัง อีกฝ่ายถอยไปนั่งอยู่ที่พื้นและยกขาเขาไปพาดบ่าทั้งสองข้าง ท่านี้บ่งบอกเป็นอย่างดีว่าต่อไปนันจะโดนอะไร มือของชายหนุ่มแทบไม่ต่างจากคีมเหล็ก จับขาเขาอ้าออกได้อย่างไรก็จับค้างเอาไว้ได้อย่างนั้น ซึ่งพอใบหน้าอยู่ในตำแหน่งล่อแหลม พรกรันย์ก็แลบลิ้นเลียช่องทางด้านหลังของเขาผ่านเนื้อผ้า

ไม่มีรีรออะไรทั้งนั้น ได้มุมก็ละเลงลิ้นจนเอวเล็กสั่นระริก!

“อ๊ะ พี่กัน...อย่า...อ๊า!”

นันเด้งตัวขึ้นมา มือพยายามดันใบหน้าอีกฝ่ายออกแต่ก็ระทวยในชั่วอึดใจ ที่จริงอีกฝ่ายก็แค่เลียและขบเม้มตรงจุดอ่อนไหวเท่านั้น ไม่รู้ทำไมนันกลับตัวอ่อนระทวยอย่างง่ายดายขนาดนี้ อ้อ พอจะรู้แล้วหนึ่งข้อว่าทำไม...นันที่น้ำตาซึมเพราะเขินอายก้มมองส่วนล่างของตัวเอง พรกรันย์ได้กัดกางเกงในจนขาดออกแล้วครอบปากกับแกนกายของเขา ระหว่างที่ชายหนุ่มขยับหัวขึ้นลง บางครั้งนัยน์ตาคมก็เชยขึ้นมองลามเลียเขาตั้งแต่อกขึ้นมาที่ใบหน้า

“นะ นันเสียว ฮื่อ...พี่กัน...ฮึก!”

พยายามขยับก้นหนีแต่ก็ถูกแขนแกร่งล็อกสะโพก จังหวะการกลั่นแกล้งเร็วจึนจนร่างบางตาลอยไปแวบหนึ่ง เจ้ากระแตตัวเท่าเมี่ยงจะเอาอะไรไปสู้ นันทั้งทุบทั้งจิกผมอีกฝ่ายประท้วง อ่า น่าเศร้าที่อีกฝ่ายดันตัดผมสั้นเกรียจจนจับไม่อยู่ จะจิกผมก็ไม่ได้ จะทุบก็โดนชายหนุ่มแกล้งขบส่วนหัวสีชมพูเข้ม นันได้ยินเสียงตัวเองครางลั่นก็ยิ่งอาย

ในตอนที่อับจนหนทาง คนตัวเล็กที่ไม่รู้จะทำอย่างไรดีจึงใช้มุกบีบน้ำตามันดื้อ ๆ เสียเลย

“หึ...มารยา”

รู้ดีนัก!

กระนั้นร่างสูงก็ยอมหยุด นันคิดเข้าข้างตัวเองว่าถึงพรกรันย์ในฝันจะหยาบคายดุดัน แต่อีกฝ่ายก็ยังรับฟังกันอยู่บ้าง

...จริงสิ ยังไงนี่มันก็เป็นแค่ ความฝัน อยู่แล้วไม่ใช่หรือ

เหตุการณ์เริ่มสงบ ทั้งพรกรันย์ยังทำท่าจะผละออกไป พอนันคิดได้ว่านี่ก็เป็นฝันเปียกเหมือนที่ผ่านมา ความยับยั้งชั่งใจก็กลายเป็นศูนย์ในเสี้ยววินาที อย่างว่าล่ะ เรื่องที่ทำแล้วรู้สึกดีแถมไม่ต้องกังวลผลที่จะตามมาใครจะปฏิเสธลง

“ดะ เดี๋ยวครับ!”

ร่างบางรีบยื่นมือไปจับชายหนุ่มแล้วดึงให้กลับมาคร่อมตนเองอีกรอบ ครั้งนี้นันเป็นฝ่ายใช้มือสัมผัสแผงอกแน่นและโน้มใบหน้าดุมาจูบ

สายตา ชั้นเชิง เอาเข้าจริงคนตัวเล็กก็ไม่ได้ใสซื่อเหมือนหน้าตาเลยสักนิด

“ไม่กลัวแล้วรึไง” พรกรันย์เอียงใบหน้าให้คนตัวเล็กจูบต่อ “...อยากโดนกูเอาใช่ไหม”

นันใช้เรียวขาของตัวเองถูกับเป้าของชายหนุ่ม วัดแล้วขนาดมัน 56 อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ความกลัวมันจะเอาชนะความกระเหี้ยนกระหือรือของนันได้ยังไง

“นันอยากเพราะพี่กันนั่นล่ะ”

คนตัวเล็กแสร้งเบ้ปากทำหน้าขุ่นเคือง ทว่าทำได้ไม่นานพอสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายขยับตัวทาบทับลงมาแนบชิด มุมปากก็ยกขึ้นมาแบบคุมไม่อยู่ เผลอเพียงครู่เดียว นันก็กัดปากมองพรกรันย์ด้วยตาที่เป็นประกายระริกเสียแล้ว

“อือ...พี่ต้องรับผิดชอบนันนะ...อ๊ะ”

.

“อยากให้กูรับผิดชอบ?”

พรกรันย์ผละไปแล้วใช้สายตาไล้มองเรือนร่างของนัน...จากสเปก ไอ้ที่ตัวเล็ก ๆ แล้วยั่วเก่งแบบนี้ก็ถูกใจไม่น้อย ยิ่งวันนี้มั่นใจแล้วว่าเจ้าตัว หอมหวาน กอดแล้วอารมณ์ไม่รุนแรงเหมือนที่เคยเป็น...พรกรันย์คิดจนคิ้วขมวดอยู่สักพักก็เลิกคิด

เขาไม่อยากหวังสูง ต่อให้ตอนนี้อีกฝ่ายจะหลงเขาแทบตาย แต่ปัญหามันอยู่ที่เขาไม่ได้พร้อมให้บริการยี่สิบสี่ชั่วโมงเหมือนร้านสะดวกซื้อ พอถึงตอนเช้า...

ช่างเถอะ วันนี้แค่มาเข้าฝัน เขาตั้งใจมาเพื่อสั่งสอนเพื่อนบ้านจอมยั่ว เรื่องนอกเหนือจากนั้นไม่เห็นต้องสนใจ

...ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวก็ลืม

“อ๊ะ พี่กัน...”

คนข้างบ้านตัดสินใจจะไม่สนก็คือไม่สนจริง ๆ แกล้งกดร่างเล็กลงกับเตียง จับพลิกให้หันหลัง ในฝันที่อะไร ๆ ก็สะดวกการเตรียมตัวไม่จำเป็นเลยสักนิด พรกรันย์จับอาวุธของตัวเองจ่อไปที่ปากทางคับแคบ มือข้างหนึ่งแหวกบั้นท้ายนุ่มเอานิ้วโป้งกดรูจีบ

จะ...แล้ว แต่พริบตาที่ชายหนุ่มจะดันแท่งร้อนเข้า อยู่ๆ โลกก็วูบไหว

“...”

รู้ตัวอีกทีพรกรันย์ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาในห้องนอนของตัวเอง พร้อมทั้งโดนแสงแดดแยงตาจนต้องกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับสายตา คนที่เมื่อครู่ทำหน้าดุอยู่ในฝันของนันกลืนน้ำลายมองไปยังบ้านข้าง ๆ เขาได้ยินเสียงคนกลิ้งตกเตียงตามด้วยโวยวายแว่วมาเล็กน้อย...

“ค่อยยังชั่วที่ทัน...”

พรกรันย์ถอนหายใจอีกครั้ง ใบหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ดูเศร้า ๆ ก้มมองในมือ ที่กำอยู่ก็คือตะกรุดเงิน เขาช่วยเพื่อนบ้านคนน่ารักเอาไว้ได้ทันก็สบายใจแล้ว เพียงแต่...สบายใจได้แป๊บเดียว ก้มมองท่อนล่างของตัวเองที่คึกแข็งดันกางเกงนอนขึ้นมา ใบหน้าของพรกรันย์ก็ร้อนผ่าว

“ไอ้...”

สมน้ำหน้าไอ้เหี้ยรัน ขัดกูนัก!