บทที่ 7 วันหยุดของชั้น 18 (2)

ท่ามกลางความอ่อนโยน เสียงหนึ่งเกิดขึ้น เสียงแก้วกระทบพื้น “กริ๊ง!” เด็กผู้หญิงตัวเล็กทำแก้วชิมโกโก้หล่น มือเธอสั่นและตาเริ่มมีน้ำ ภีมเดินไปเร็วพอ ๆ กับที่โตโตะเดินวนเวียนเป็นห่วง เขาคุกเข่าลง เก็บเศษแก้วอย่างระมัดระวัง “โชคดีที่เป็นแก้วใบทดลองนะครับ ใบจริงยังอยู่” เขาชูแก้วอีกใบแล้วหลิ่วตาให้เด็กน้อย “และถ้าโกโก้หก เราจะเรียกเมนูนี้ว่า ‘โกโก้อวกาศ’ เพราะมันเดินทางไกลมาก” เด็กหญิงหลุดหัวเราะ น้ำตาที่จะไหลหยุดอยู่แค่ขอบตา แม่ของเด็กยิ้มขอบคุณเกรงใจ ภีมถอยให้แม่กอดลูกไว้ แล้วเขาค่อยกลับมาเก็บเศษแก้วต่ออย่างนิ่ง

“ใจกล้าได้อีก” มิ้นท์ยื่นนิ้วโป้งให้ฉันแบบคนบ้าบอลยิงเข้า “เขาเกิดมาเพื่อเจอสถานการณ์วุ่น ๆ ของชั้น 18 และยังยิ้มได้”

ฉันเผลอคิดตาม ใช่ เขาเหมือนคนที่ทำให้ความวุ่นวายเล็ก ๆ ไม่กลายเป็นปัญหาใหญ่ นี่เป็นความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งที่โลกควรมีรางวัล

ครึ่งหลังของเวิร์กช็อปเป็นช่วงให้เด็ก ๆ ติดสติ๊กเกอร์คอร์กี้บนเสื้อ ภีมประกาศให้ทุกคนเป็น “ผู้ช่วยบาริสต้ากิตติมศักดิ์” วันนั้น ทั้งร้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเล็ก ๆ ที่กัดกินเครียดของผู้ใหญ่จนบางลง ฉันเห็นพ่อคนหนึ่งแอบชิมคาปูชิโน่ของตัวเองตอนลูกหมุนโม่ แล้วทำหน้าทึ่งแบบคนพบทวีปใหม่ ภาพนั้นทำให้ฉันยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว

จบคลาส เด็ก ๆ รับสติ๊กเกอร์และถ่ายรูปกับโตโตะที่ทำงานเกินค่าจ้าง ภีมก้มตัวขอบคุณผู้ปกครอง เอ่ยคำเล็ก ๆ ว่า “ขอบคุณที่พาเขามาเล่นนะครับ” แล้วหันไปเก็บอุปกรณ์ทีละชิ้น แปรงขนปัด กวาด ผงกาแฟตกค้างไม่มีเหลือ เขาเช็ดโม่ด้วยผ้าแห้งก่อนเก็บเข้ากล่อง “ไม้” กับ “โลหะ” แยกกันอย่างเป็นระบบ ความละเอียดนี้เห็นแล้วก็ เออ ชวนให้ชอบมากขึ้นอีกนิด

ฉันเดินไปใกล้ “คลาสน่ารักมากค่ะ”

“ขอบคุณครับ” เขายิ้มบาง “เด็ก ๆ ทำให้กลิ่นกาแฟสนุกขึ้น”

“แล้วคุณทำให้เด็ก ๆ เชื่อว่าพลาดได้” ฉันหลุดพูด พอรู้ตัวก็หน้าอุ่น “หมายถึง…คุณทำให้เขาไม่กลัวตอนของหก”

ภีมเงียบชั่ววินาที ก่อนตอบเรียบ ๆ “ผมหกบ่อยกว่าพวกเขาเยอะครับ เลยรู้ว่ามันไม่เป็นไร”

ประโยคนั้นเหมือนกระทบเบา ๆ ที่อก เสียงทุ้มและน้ำหนักคำตรงพอดี ฉันรวบรวมสติแล้วชวนคุยเรื่องรูป “ฉันถ่ายฟิล์มนิดหน่อย ไว้ล้างแล้วจะเอามาให้ดูนะคะ เผื่อคุณอยากติดบนกำแพงเวิร์กช็อป”

“ยินดีมากครับ” เขาตอบด้วยสายตาจริงใจ “ถ้ามีเวลาส่งไฟล์ดิจิทัลด้วยก็ได้ จะได้ลงเพจร้าน แล้วใส่เครดิตคุณ”

“โอเคค่ะ” ฉันยิ้ม ความรู้สึกภูมิใจเล็ก ๆ โผล่ขึ้นมาเหมือนฟองนมเหนือกาแฟ

มิ้นท์ที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ไม่ห่างจู่ ๆ ก็ยื่นหน้ามาพูดกับภีม “ฉันให้คะแนนสิบเต็มในหัวข้อ ‘พ่อบ้านใจกล้า’ นะคะ ทั้งรับมือเด็ก ทั้งเก็บงาน ทั้งปลอบใจด้วยมุกตลก”

ภีมทำตาเหวอครึ่งวินาที ก่อนหัวเราะเบามาก “ขอบคุณครับ” เขามองหน้าฉันแวบหนึ่ง เหมือนจะถามว่า เพื่อนคุณปกติดีมั้ย ฉันยิ้มตอบว่า ปกติดี แต่นี่คือโหมดสายแซว

กะทันหันนั้น พนักงานในร้านยกจานคุกกี้เนยออกมาวางที่โต๊ะเรา “บอสบอกให้เสิร์ฟเป็นของขอบคุณครับ” ภีมหันมาบอก “ลองคู่กับชามะลิร้อนดูไหมครับ วันนี้อากาศมันครึ่ง ๆ กลาง ๆ”

“ดีค่ะ” ฉันรับคำอย่างไม่ลังเล “มิ้นท์ เธอชอบชาใช่ไหม”

“ชอบทุกอย่างที่กินแล้วมีความสุขค่ะ” เธอตอบก่อนยิ้มกว้างให้ภีม “ขอบคุณนะคะ บอส” เธอกัดคำว่าบอสจนได้ฟีลซีรีส์ออฟฟิศ

จิบชาร้อนหนึ่งคำ กลิ่นมะลิอ่อน ๆ ขึ้นจมูกแบบไม่ฉุน กัดคุกกี้กรอบ ๆ ตาม ความหวานไม่จัดทำให้ฉันนึกถึงคำว่า “พอดี” ซึ่งเป็นคำง่าย ๆ ที่อยากปักไว้รอบตัวในช่วงนี้ของชีวิต ฉันเหลือบไปเห็นภีมเช็ดเคาน์เตอร์เสร็จพอดี แล้วเดินไปผูกผ้าพันคอให้โตโตะใหม่ เพราะมันคลายจนเอียง “หล่อแล้วครับพนักงานต้อนรับ” เขาพูดกับหมา คอร์กี้เงยหน้าส่งยิ้มตากลม เห็นแล้วอยากสมัครเป็นลูกค้าประจำตลอดไป

“เพื่อน…” มิ้นท์เอนตัวมากระซิบ “ฉันเริ่มกลัวว่าเธอจะไม่ย้ายคอนโดไปไหนอีกแล้วนะ”

“ฉันก็เริ่มกลัวเหมือนกัน” ฉันหัวเราะ ครึ่งสนุกครึ่งจริงจัง

บ่ายคล้อย ลูกค้าจำนวนหนึ่งเริ่มเข้ามาเพิ่ม เวิร์กช็อปจบไปแล้ว แต่กลิ่นสนุกยังค้างในอากาศ ฉันกับมิ้นท์ขออนุญาตช่วยเก็บโต๊ะผ้าปูและอุปกรณ์นิดหน่อย ภีมตอบ “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพนักงานจัดการ” แต่ฉันดึงถาดแปรงมาถือยืนยันว่า “ขอช่วยหน่อย จะได้เอาบุญ” เขายิ้มเหมือนยอมแพ้ “งั้นขอบคุณนะครับ” เสียงคำว่าขอบคุณของเขามีโทนอุ่นที่พิสูจน์ว่าการแบ่งเบางานเล็ก ๆ ก็มีค่าพอ ๆ กับการชงกาแฟแก้วเก่ง

ในช่วงที่เราจัดของ พ่อของเด็กคนหนึ่งกลับเข้ามา เขาถือรูปโพลารอยด์ที่พนักงานถ่ายให้ตอนจบกิจกรรม “ขอบคุณมากนะครับ ลูกผมสนุกมาก ปกติเขาไม่ค่อยกล้าทำอะไรที่ต้องใช้แรงมือ แต่วันนี้เขาบอกว่า ‘พรุ่งนี้อยากมาบดอีก’” ภีมยิ้มและก้มหัว “ดีใจครับ ถ้ามาอีกบอกผม เดี๋ยวเตรียมโม่พิเศษให้” พ่อเด็กส่ายหัวหัวเราะ “โม่พิเศษคืออะไรครับ” “คือโม่ธรรมดา แต่มีสติ๊กเกอร์โตโตะติดเพิ่มหนึ่งดวงครับ” ทุกคนหัวเราะพร้อมกันอย่างไม่ได้นัด

หลังลูกค้ากลับ ฉันกับมิ้นท์ย้ายไปนั่งมุมหน้าต่าง แสงบ่ายผ่านใบไม้ลงมาเป็นเงาลายบนโต๊ะไม้ เราเปิดกล้องฟิล์มดูจำนวนช็อตที่เหลือ “พอถ่ายอีกสองรูป” ฉันวางกล้องไว้ตรงกลาง

“ถามจริง” มิ้นท์เริ่มโหมดเพื่อนสนิท “ถ้าวันหนึ่งเธอต้องเลือกเมืองอื่นกับที่เดิม เธอจะเลือกอะไร”

คำถามนั้นมาเร็วกว่าที่ฉันเตรียมใจไว้นิดหน่อย ฉันคิดครู่หนึ่ง คิดถึงโต๊ะโอ๊คใหม่ในห้อง กลิ่นลาเต้อุ่น แสงระเบียงชั้น 18 ตอนเช้า เสียงหัวเราะของเด็กในร้านวันนี้ และคนที่คอยจดรายละเอียดเล็ก ๆ อย่าง “อุณหภูมินมไม่เกิน 62” ฉันจึงตอบ “ยังไม่รู้หรอก แต่ตอนนี้ฉันชอบตื่นมาแล้วรู้ว่ามีที่ไปที่เรียกว่า ‘ที่เดิม’”

มิ้นท์ยิ้ม แววตาอ่อนลง “ดีแล้วเพื่อน แค่รู้ว่าตอนนี้มีที่ให้วางใจ ก็พอ”

เราเงียบพร้อมรอยยิ้ม รู้สึกเหมือนทั้งโลกช้าลงจนได้ยินเสียงเครื่องบดไฟฟ้าทางโน้นกับเสียงช้อนกระทบแก้วอีกโต๊ะกลายเป็นจังหวะคอรัสเบา ๆ

ภีมเดินมาหยุดใกล้ ๆ “เย็นนี้จะแวะชิมเบลนด์ใหม่ไหมครับ” เขาถามเหมือนถามว่า เย็นนี้จะมานั่งคุยสบาย ๆ กันไหม

“ได้สิคะ” ฉันตอบพลัน “วันนี้วันหยุด ไม่มีประชุมกวนใจ”

“งั้นหกโมงครึ่งดีไหมครับ ร้านเริ่มเงียบ” เขาเสนอ ฉันพยักหน้า “โอเคค่ะ”

มิ้นท์ยิ้มจนตาหายไปครึ่ง “ฉันจะไปซื้อของที่ซูเปอร์ เดี๋ยวกลับมารับ หรือไม่ต้องรับ?” เธอยกคิ้ว ฉันตีแขนเธอเบา ๆ “ไปเถอะ เดี๋ยวฉันเดินกลับเอง” เธอทำหน้าทะเล้น ก่อนหยิบคุกกี้ชิ้นสุดท้ายเข้าปาก “ขอให้การชิมเบลนด์คืนนี้เต็มไปด้วยโน้ต ‘ดอกไม้บนหลังคาสังกะสี’ นะคะคุณผู้ชิมประจำชั้น 18” เธอเน้นคำสุดท้ายแล้วโบกมือบ๊ายบาย

ฉันมองเพื่อนเดินลับไป แล้วหันกลับมานั่งนิ่ง ๆ สักพัก ปล่อยให้บ่ายไหลไปกับกลิ่นกาแฟ พนักงานเปิดเพลงแจ๊สเบา ๆ ที่ฉันไม่รู้ชื่อแต่รู้สึกว่าคุ้นเหมือนเสียงฝนยามค่ำในเมืองเล็ก ๆ ภีมยกถาดแก้วไปเก็บ เขาเดินผ่านโต๊ะฉันพอดี เราสบตากันครู่หนึ่ง—ไม่มีคำพูด แต่เหมือนมีบางอย่างที่นุ่ม ๆ แลกเปลี่ยนกันอยู่กลางอากาศ

หลังบ่ายแก่ ฉันออกไปเดินเล่นรอบตึกสั้น ๆ แวะซื้อดอกยิปโซช่อเล็ก—ตั้งใจจะเอาไปใส่ขวดแก้วบนโต๊ะโอ๊คใหม่ เมื่อกลับผ่านหน้าร้านอีกครั้ง โตโตะยังนั่งประจำที่หน้าประตู ผ้าพันคอผูกแน่นเรียบร้อย มันมองฉันตาใสแล้วส่ายหางเหมือนทัก “เจอกันตอนเย็นนะครับ” ฉันก้มลงลูบหัวมันเบา ๆ “ขอบคุณนะพนักงานต้อนรับ” แล้วมองผ่านกระจกเข้าไป ภีมกำลังก้มเปลี่ยนดริปเปอร์ เขาเอียงหัวนิดหนึ่งเหมือนฟังเสียงน้ำผ่านผงกาแฟ กล้ามเนื้อที่ข้อมือขยับเบา ๆ อย่างคนสนิทกับงานของตัวเอง ภาพนั้นทำให้ฉันได้คำตอบหนึ่งในใจ—เขาไม่ใช่แค่เพื่อนบ้าน เขาเป็นคนที่ทำให้พื้นที่รอบตัวนุ่มลงสำหรับทุกคนที่อยู่ใกล้

ฉันเงยหน้ามองป้ายไม้ “ที่เดิม” อีกครั้ง แล้วบอกตัวเองในใจว่า วันหยุดของชั้น 18 วันนี้ไม่ต้องมีทริปใหญ่ ไม่ต้องมีวิวภูเขาหรือทะเล แค่มีเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ กลิ่นกาแฟบดมือ และคนที่พูดน้อยแต่ใจดี ก็พอให้ทั้งวันกลายเป็นเรื่องเล่าที่อยากเก็บไว้

ฉันเดินกลับคอนโดด้วยช่อดอกยิปโซในมือ ภาพโมจิที่คงกำลังหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟาลอยขึ้นมา ในหัวเริ่มเรียงคำว่า “สิ่งดี ๆ ของวันนี้” โดยอัตโนมัติ—ข้อหนึ่ง เสียงหัวเราะของเด็กในร้าน ข้อสอง หน่วยกู้ภัยกาแฟของภีม ข้อสาม โตโตะผ้าพันคอลายเมล็ด ข้อสี่ ชามะลิร้อนกับคุกกี้กรอบ ข้อห้า…ความคิดที่ชัดขึ้นว่า เขาคือคนที่ดูแลคนรอบข้างได้ดีจริง ๆ

เมื่อประตูห้องปิดลง ฉันวางดอกไม้ลงในขวดแก้วบนโต๊ะโอ๊คใหม่ ลูบปลายก้านให้เข้าที่ แสงบ่ายปลายวันลอดผ่านม่านบาง ๆ ตกกระทบขวดน้ำจนเกิดประกายเล็ก ๆ เหมือนดาวจิ๋ว ฉันหยิบสมุดขึ้นมาเขียน—

“วันหยุดของชั้น 18 = เสียงหัวเราะจากถ้วยเล็ก ๆ + กลิ่นกาแฟที่ตื่น + คนที่เปลี่ยนความพลาดเป็นรอยยิ้ม”

แล้ววางปากกา พิงพนักเก้าอี้ สูดลมหายใจยาว ๆ พร้อมรอเวลาเย็นหกโมงครึ่ง—รอบที่สองของวัน ซึ่งแม้ไม่อยู่ในตารางเวิร์กช็อป แต่ฉันรู้ว่าเป็นชั่วโมงเรียนพิเศษของหัวใจ ที่ชื่อว่า “อยู่ด้วยกันเฉย ๆ ก็พอ”