ตอนที่1 มันเผานี้ช่างอร่อยยิ่งนัก! 2/3

อยู่กันเพียงสองคนพี่น้อง ต่อให้เป็นอารามของหลวงจีนและแม่ชี แต่ผู้ใดจะทราบว่าอาจมีคนร้ายคนชั่วแอบแฝงกายเข้ามาคิดร้ายกับพวกนางเอาได้กันเล่า?

“เป็นข้าเอง ลู่ชิว” เสียงอันคุ้นเคยของแม่ชีซึ่งยังเป็นเด็กหญิงที่คอยรับใช้ท่านหัวหน้าแม่ชีดังขึ้น หวังลี่เจินจึงเป็นคนไปเปิดประตูเรือนหลังขนาดเล็กซึ่งสามารถเป็นเพียงห้องนอนกับมีโต๊ะกลางห้องเอาไว้วางกาน้ำกับถ้วยใส่น้ำเท่านั้นส่วนที่มุมห้องมีตู้สำหรับเก็บเสื้อผ้าที่มีอยู่เพียงคนละสามชุดที่สองพี่น้องสลับกันใช้เพียงเท่านี้ กับอีกส่วนก็คงจะเป็นเตาเผาที่เอาไว้สุมฟืนสำหรับขับไล่ความเหน็บหนาวในยามค่ำคืน ด้วยอารามบนภูเขาเช่นนี้ขนาดเสื้อผ้ายังต้องไปเอาผ้าดิบห่อศพมาซักให้สะอาดแล้วตัดเย็บเอาไว้สวมใส่ ดังนั้นคิดว่าผ้าห่มนั้นจะทำมาจากผ้าอันใดได้อีกหากมิใช่ผ้าห่อศพที่นำมาซักทำความสะอาดแล้วนำมาเย็บทบต่อกันจนเป็นผืนให้พอห่มกันลมหนาวแต่ย่อมยากที่จะอบอุ่น

“ท่านหัวหน้าแม่ชีเหยียนได้ให้เหล่าฮูหยินจ้าวมาอาศัยพักในห้องของเจ้าด้วย เพราะภายในห้องของข้าและเมี่ยวอินให้พี่สาวกับท่านป้านอนได้เพียงสามคนเท่านั้น”

ลู่ชิวแม่ชีน้อยวัยเดียวกับหวังลี่เจินกล่าวอธิบายแก่สองพี่น้องแซ่หวัง ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าทั้งสองคนยากจะปฏิเสธไปได้ เพราะห้องของลู่ชิวกับเมี่ยวอินต้องนอนกันถึงห้าคน แต่ภายในห้องของทั้งสองพี่น้องมีเหล่าฮูหยินผู้นี้มาอาศัยเพิ่มเพียงคนเดียวสองพี่น้องคงไม่ใจดำอำมหิตได้ถึงเพียงนั้น

“เชิญเหล่าฮูหยินจ้าวเข้ามาด้านในสิลี่เจิน” หวังลี่จูหันไปเอ่ยปากกับน้องสาวแล้วยิ้มอ่อนหวานส่งไปให้ลู่ชิวกับผู้เป็น ‘เหล่าฮูหยินจ้าว’ จากนั้นก็หันไปจัดการใช้ไม้ฟืนขุดคุ้ยดูหัวมันว่าระอุพอจะกินได้หรือยัง จากนั้นก็ค่อย ๆ ใช้ไม้แหลมแทงออกมาทีละหัว นับจนครบทั้งหมดสิบหัวจึงยกถาดที่บรรจุมันเผาส่งกลิ่นหอมกรุ่นลอยมาให้ท้องของหนึ่งเด็กสาวกับหนึ่งเหล่าฮูหยินสูงวัยพากันร้องครวญครางขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

“เหล่าฮูหยินจ้าวเชิญนั่งเจ้าค่ะพวกเราไม่มีอาหารอื่นใดบนอารามแห่งนี้หลังพ้นต้นยามอู่เจ้าค่ะ พวกเราสองพี่น้องจึงมีเพียงมันเทศเผา เมื่อช่วงบ่ายก่อนขึ้นเขาท่านลุงกับท่านป้าฉวนที่ปลูกผักอยู่เชิงเขาแบ่งให้มาสิบหัวเจ้าค่ะ”

หญิงสาวยกถาดมันเผาไปวางบนโต๊ะกลางห้องโดยที่หวังลี่เจินนั้นนำเอากาใส่น้ำเปล่าไปต้มให้เดือดตามที่พี่สาวเคยสอนก่อนจะนำมาดื่ม หลิวรุ่ยเซียงเองก็หิวมากแล้วเช่นกัน นี่มันก็ดึกแล้วทว่านางยังไม่ได้กินสิ่งใดมากไปกว่าน้ำชาอุ่นเลย ดังนั้นพอได้กลิ่นหอมกรุ่นของหัวมันเผาก็ท้องร้องน้ำลายในปากแตกเต็มปากเลยทีเดียว

“พวกเรายังเป็นเด็กตัวเล็กท้องก็เล็ก แบ่งกันคนละสามหัวก็พอเจ้าค่ะ สี่หัวนี้ให้เหล่าฮูหยินจ้าวหมดเลย”

เป็นหวังลี่จูที่จัดแจงแบ่งหัวมันเผาอย่างลงตัว แต่มองแล้ว ‘ท่านป้าจ้าว’ จะแกะมันเผากินไม่เป็น หวังลี่จูจึงต้องปอกให้แก่หญิงชราก่อน จากนั้นก็หันมาปอกเปลือกมันเผาอีกส่วนส่งให้แก่หวังลี่เจิน แล้วจึงค่อยปอกให้แก่ตนเอง

“เหล่าฮูหยินไม่เคยกินมันเผาหรือเจ้าคะ?” เป็นหวังลี่เจินที่หันไปถามหญิงชราที่ทำท่าทางเก้งก้างดูแล้วเหมือนคนไม่เคยลำบากลำบน ขนาดจับมันเผาก็ยังจับไม่เป็นเอาเสียเลย

“อย่าเรียกเหล่าฮูหยินเลยเรียกข้าว่าท่านป้าหลิวก็ได้ เอ่อแต่ก็จริงของเจ้านั่นแหละแม่หนูน้อย ข้ายังไม่เคยกินมันเผามาก่อนเลย” ก็อดีตนางเป็นถึง ‘ท่านหญิงหลิว’ พออายุสิบสามก็ถูกส่งเข้าวัง อายุสิบหกฮ่องเต้ก็เลือกนางเป็นหลิวกุ้ยเฟย พออายุเข้าสามสิบคลอดองค์ชายห้าก็ได้เป็นฮองเฮาในวัยสามสิบเอ็ดปี ชีวิตของพระนางตลอดมาไม่เคยลำบาก อาหารชาวบ้านเช่นมันเผาเพียงเห็นก็ยังไม่เคยแล้วจะรู้วิธีกินได้อย่างใดกันเล่า? ...

“กินเช่นนี้เจ้าค่ะ” เป็นเด็กสาวเช่นหวังลี่เจินนั้นที่สอนวิธีกินมันเผาให้แก่สตรีสูงวัยตรงหน้าอย่างคล่องแคล่ว ฝ่ายหวังลี่จูนั้นทำเพียงคอยปอกเปลือกมันเผาไปอย่างเงียบ ๆ หนักเข้านางก็กินเพียงแค่สองหัวขนาดกลางปล่อยให้น้องสาวกินไปคนเดียวถึงสี่หัวขนาดใหญ่

“อืม…อร่อยจริงด้วย ทั้งหวานทั้งหอมเลย” หลิวรุ่ยเซียงที่ในชีวิตเกิดมาเพิ่งเคยกินหัวมันเผาเป็นครั้งแรกในวัยเฉียดใกล้หกสิบปีถึงกับพึมพำชื่นชมรสชาติของ ‘มันเผา’ ที่เป็นเพียงของกินพื้นบ้านธรรมดา ๆ ทว่ารสชาติกลับเลิศรสถึงเพียงนี้ ตลอดชีวิตนางไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องมาอาศัยมันเพื่อทำให้ท้องอิ่มเช่นนี้มาก่อน