บทนำ 2/3

อีกด้านของยอดเขาไห่เหมี่ยวนั้น บัดนี้หญิงสาววัยสิบแปดปีนาม ‘หวังลี่จู’ และเด็กสาววัยสิบสามปีนามว่า ‘หวังลี่เจิน’ สองพี่น้องกำพร้าที่บิดากับมารดานั้นป่วยตายจากโรคระบาดไปนับได้สี่ปีกว่าแล้ว เด็กสาวกับหญิงสาวสองพี่น้องแซ่หวังจึงได้อาศัยอารามไห่เหมี่ยวอยู่ร่วมกับซือไท่ที่อยู่แยกออกมาจากไต้ซือทั้งหลายที่อยู่อีกฝากหนึ่งของภูเขา

วันนี้สองพี่น้องได้ไปรับจ้างขุดลอกส้วมซึมในยุคโบราณแห่งนี้ จากนั้นก็นำเอาอุจจาระหรือของเสียของจวนคนร่ำรวยเหล่านั้นมาขายให้แก่สวนผักในบริเวณเชิงเขา สองพี่น้องเหน็ดเหนื่อยจนถึงปลายยามเว่ยจึงเสร็จสิ้น วันนี้ได้เงินมาหลายสิบอีแปะ นับเสร็จแล้วต่างก็ยิ้มแย้มให้แก่กันทั้งที่เนื้อตัวนั้นเหม็นกลิ้นอุจจาระคลุ้งไปหมด อย่างน้อยพวกนางสองพี่น้องก็มีเงินเก็บเพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว

“สักวันพวกเราจะต้องมีเงินมากพอซื้อที่ดินสักสองหมู่ ปลูกกระท่อมสักหลัง และเหลือที่ดินเอาไว้เลี้ยงสัตว์และปลูกผักหาเลี้ยงชีพกันโดยไม่ต้องอาศัยอารามเป็นที่ซุกหัวนอน ไม่ต้องกินเพียงแต่ผักที่เหลือในอารามไห่เหมี่ยวเช่นนี้แล้ว!”

หวังลี่จูผู้เป็นพี่สาวซึ่งเด็กสาวผู้เป็นน้องสาวเช่นหวังลี่เจินนั้นไม่เคยทราบมาก่อนเลยว่าในร่างกายนี้หาใช่พี่สาวของนางมาถึงสี่ปีแล้ว ด้วยการป่วยคราวนั้นที่รอดพ้นจากโรคระบาดคงมีเพียงหวังลี่เจินเด็กหญิงวัยสิบขวบปีผู้เดียวเท่านั้นที่รอดชีวิตนอกจากนั้นทั้งบิดา มารดา รวมไปถึงหวังลี่จูในวัยสิบสี่ปีล้วนตายจากไปทั้งหมดเหลือเพียงเด็กหญิงวัยสิบขวบปีเพียงเท่านั้น

ส่วนที่มาอยู่ในร่างของเด็กสาวหวังลี่จูคือ ‘นางสาวดาวพันแสง วลารี’ นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่สี่ในวัยเพียงสิบหกปีที่กำลังข้ามถนนไปซื้อชานมไข่มุกดับความร้อนกลางเดือนเมษายนจนไขมันแทบละลาย ซึ่งแน่นอนหญิงสาวรอจนสัญญาณไฟคนเดินของทางม้าลายเป็นสีเขียวได้สามวินาที เพราะเธอกลัวจะเป็นเคสข่าวดังเกี่ยวกับทางม้าลาย  แต่เดินก้าวเท้าออกไปได้ไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำสิ่งที่ดาวพันแสงกลัวก็บังเกิดโครมเดียว แล้วโลกทั้งใบของหญิงสาวก็ค่อย ๆ มืดลงอย่างรวดเร็วมารู้สึกตัวอีกครั้งก็พบใบหน้าของเด็กหญิงตัวมอมแมม เสื้อผ้าอาภรณ์เก่าจนแทบไร้พื้นที่ที่จะปะชุนได้อีกแล้วนั่งยิ้มอวดฟันขาวสะอาด แล้วคำเรียกที่เธอถูกทักทายก็คือ ‘พี่สาวท่านฟื้นแล้ว’ เกิดมาจนอายุสิบเจ็ดปีดาวพันแสงมีเพียงมารดากับพี่ชายสองคนเธอเป็นน้องสาวคนสุดท้อง ดังนั้นกว่าหญิงสาวจะทำใจและยอมรับได้ในที่สุดว่าตนเองเป็นอีกคนที่ตกเป็นเหยื่อของเหล่านักซิ่งที่ไม่สนใจสัญญาณไฟเขียวของทางม้าลายอีกรายหนึ่งแล้วก็ผ่านมาถึงสามวันเลยทีเดียว

แต่เด็กหญิงหวังลี่เจินผู้ใสซื่อกลับคิดว่าอาการป่วยของพี่สาวยังไม่หายดีจึงดูแปลกไปราวคนเสียสติ ยังโชคดีที่ซือไท่กับไต้ซือนั้นช่วยเหลือนำยาให้นางสองพี่น้องได้ดื่มกิน เจ้าโรคระบาดซึ่งความจริงมันก็เพียงโรค ‘อหิวาตกโรค’ ที่ไม่ได้น่ากลัวเช่นเจ้า ‘เชื้อไวรัสโคโรนา2019’ ที่ระบาดไปทั่วโลกซึ่งทำคนตายไปไม่น้อยนั่นหรอก

แต่ก็อย่างว่านี่มันยุคโบราณในดินแดนที่คล้ายจีนโบราณถึงแปดส่วน อดีตหญิงสาวไม่เคยเชื่อไอ้เรื่องมิติทับซ้อนหรือต่างโลกอะไรพวกนั้นจนถึงขนาดเรื่องผีสางเทวดา เด็กยุคใหม่ที่สตรีมเกมมิ่งเป็นงานหลักเรียนเป็นอาชีพรองเช่นเธอไม่มีทางเชื่อถือเด็ดขาด หากแต่สี่ปีผ่านมาในแผ่นดินโยวโจวแห่งนี้ไม่เชื่อก็คงต้องเชื่อแล้วว่าต่างโลก ต่างมิติ และต่างภพมีจริง ย่อมยากจะมีหมอที่เก่งกาจมารักษาโรคระบาดดังกล่าวไปได้ คนจึงล้มตายไปไม่น้อยเลยทีเดียวโดยเฉพาะคนยากจน

“พี่สาวของลี่เจินเก่งที่สุดอยู่แล้ว...” หวังลี่เจินยิ้มอวดฟันสวยกับแก้มลักยิ้มบุ๋มแสนน่ารักน่าเอ็นดูจนหวังลี่จูจะอดเอื้อมมือไปจับศีรษะโยกเล่นอย่างมีความสุขเสียไม่ได้ ถึงจะเหนื่อยยากต้องลำบากขนาดไปตักอุจจาระจากบ่อส้วมต้องหาบถังใส่ของเน่าเสีย หรือหากมีงานใดจ้างพวกนางพี่น้องไม่เคยท้อถอยล้วนพุ่งชนทุกงานลำบากเพื่อแลกเงิน

แต่งานสบายเช่นร่ายรำหรือขายเรือนร่างสองพี่ต้องแซ่หวังต่างคิดตรงกันว่าชาตินี้จะไม่มีวันยอมเลือกทางเดินดังกล่าวเด็ดขาด สี่ปีผ่านไปเงินของพวกนางก็มีร่วมเจ็ดสิบตำลึงแล้ว ทว่าถึงจะยังอีกยาวไกลแต่ในความหวังพวกนางเชื่อว่าสักวันพวกนางจะมีที่ดิน มีบ้านหลังน้อย ได้อยู่ร่วมกันตามประสาพี่น้องอย่างมีความสุข ส่วนเรื่องแต่งงานมีสามีพวกนางเป็นกำพร้าและยากจนคงยากจะมีสกุลใดอยากแต่งนางเข้าไปเป็นสะใภ้เอกเป็นแน่ อย่างดีเต็มที่ก็ถูกแต่งงานไปเป็นอนุภรรยาเพื่อระบายราคะให้พวกบุรุษมากตัณหาที่ต้องการมีอนุภรรยาเป็นดอกไม้ประดับภายในจวนของพวกเหล่าคนรวยเท่านั้น

ดังนั้น พวกนางจึงคิดเพียงแค่มีที่ดินเลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่เลี้ยงหมูปลูกผักปลูกสมุนไพรค้าขายเล็กน้อยเลี้ยงชีพกันไปย่อมมีความสุขมากกว่าจะไปเป็นอนุภรรยาหลายพันหลายหมื่นเท่ายิ่งนัก สองพี่น้องแซ่หวังเดินขึ้นเขาไปพร้อมกับหาบถังใส่ของเสียที่ถึงจะล้างจนสะอาดแต่กลิ่นย่อมยังอยู่ ด้วยนี่ต้นยามเว่ยแล้วหากช้าไปพวกนางเป็นสตรีก็อาจจะเกิดอันตรายได้ แม้ต่อให้หลังลี่จูพรางใบหน้าข้างหนึ่งให้มีปานดำด้วยก้นหม้อข้าว ส่วนหวังลี่เจินนั้นยังตัวเล็กแคระแกร็นซึ่งความจริงเด็กสาวนั้นงดงามสมส่วน แต่หวังลี่จูเกรงว่าจะบังเกิดอันตรายจึงคอยใช้ผ้ารัดหน้าอกและหาเสื้อตัวโตมาสวมอำพรางทรวดทรงองเอวอรชรของน้องสาวป้องกันอันตรายเอาไว้เสียแต่ต้น

แต่จะเช่นไรหากไปเจอพวกจอมโจรราคะแม้จะป้องกันเพียงใด ทว่าพวกนางเป็นสตรีนั้นย่อมยากจะพ้นมือเจ้าพวกคนชั่ว เช่นนั้นที่ทำได้จึงมีเพียงต้องเร่งขึ้นเขากลับอารามไห่เหมี่ยวก่อนจะค่ำให้จงได้

“กรี๊ด...ช่วยด้วย!”