บทที่ 14 ความสำเร็จ

‘เป็นอะไรของพวกเขากันนะ’

หลิวซือซือละความสนใจจากคนพวกนั้นก่อนจะหันมาคัดเมล็ดพันธ์สำหรับเพาะปลูกอีกครั้ง

“ซือซือเจ้าทำอะไรอยู่หรือ แล้วคนพวกนั้นเจ้าไปหามาจากไหนกันแต่ละคนดูไม่น่าไว้ใจทั้งนั้น” เสียงของผู้เป็นบิดาดังขึ้นด้านหลังของนาง

“ข้ากำลังจะปลูกข้าวสาลีน่ะเจ้าค่ะท่านพ่อ ที่ดินที่กว้านซื้อจากชาวบ้านแถวนี้ก็กว้างมากทั้งข้าและทุกคนในบ้านคงจะทำไม่ไหว จึงต้องจ้างชาวบ้านมาช่วย"

“ข้าวสาลีงั้นหรือ ใช่ว่าจะปลูกกันได้ง่ายๆ นะ แล้วเมล็ดผักพวกนี้ใช่ว่าจะได้มาง่ายๆ เจ้าไปเอามาจากไหนกัน”

“พ่อบ้านหลูเป็นคนหามาให้ข้า ท่านอย่ากังวลไปเลยข้าไม่ได้ไปปล้นใครเขามาหรอกเจ้าค่ะ”

ว่าจบก็หันไปมองน้องสาวต่างมารดาที่เอาแต่นิ่งเงียบ เมื่อถูกหลิวซือซือจับจ้องนางก็เมินใบหน้าหนีไปทางอื่นแทน

‘แปลกจริงทุกทีไม่ใช่ว่าต้องหาเรื่องนางหรอกหรือ’

เมื่อผู้เป็นบิดายังคงสนทนากับหลิวซือซือไม่หยุดและดูเหมือนว่าจะลงมือพรวนดินเพื่อปลูกพืชผักเหล่านั้นต่อโดยไม่สนใจนางอีก หลิวผิงเอ๋อก็หันกลับมาจ้องมองหลิวซือซืออีกครั้ง

และแล้วแววตาของความอิจฉาริษยาก็ปรากฏออกมาอีกครั้งโดยที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

'ใช่แล้ว นางจะพยายามไม่สนใจหลิวซือซือในเวลานี้หากว่าวันข้างหน้านางได้ดิบได้ดีล่ะก็ คนที่นางจะจัดการเป็นคนแรกคือหลิวซือซืออย่างแน่นอน!'

ไม่นานเย่หลันก็เดินมาสมทบกับพวกเขาอีกคน

“พวกท่านมาก็ดีแล้วมาช่วยข้าทำงานเสียสิเจ้าคะ กินก็กินด้วยกันดังนั้นก็ต้องทำงานช่วยกัน"

"ข้าทำแบบนี้ไม่เป็นหรอก”

หลิวผิงเอ๋อรีบปฎิเสธทันทีทำเอาเย่หลันมารดาของนางหันไปหยิกแขนลูกสาวแทบไม่ทัน

“เอ่อ ผิงเอ๋อไม่เคยทำงานพวกนี้แต่ข้าจะค่อยๆ สอนนางเอง ว่าแต่ท่านพี่ช่างน่าแปลกเสียจริงเลยนะเจ้าคะเมื่อวานอากาศเย็นยิ่งนักแต่วันนี้กลับร้อนเสียอย่างนั้น”

แม่เลี้ยงของนางเอ่ยออกมาด้วยความฉงน นางบาดเหงื่อที่ไหลลงมาตามโครงหน้าที่เริ่มมีผิวเหี่ยวย่นไปตามวัย หลิวซือซือมองตามการกระทำของพวกเขาอย่างเงียบๆ

“เอาน่า เช่นนั้นพวกเจ้าอยู่ตรงนี้กับซือซือข้าจะแบกท่อนไม้ช่วยคนพวกนั้น”

“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะท่านพ่อ”

“เอ๋ ทำไมล่ะ”

“งานตรงนั้นให้หนุ่มๆ เขาทำกันก็ดีแล้วส่วนท่านพ่ออายุก็มากแล้ว มาช่วยข้าเตรียมต้นกล้าสำหรับเพาะปลูกดีกว่า”

“ซือซือเจ้าว่าพ่อแก่แล้วเช่นนั้นหรือ”

“หรือไม่จริงเจ้าคะ”

นางกล่าวออกมาทั้งยังก้มหน้าก้มตาคัดเมล็ดผักผักต่อโดยไม่สนใจพวกเขาอีกเลยทั้งสามหันมองหน้ากัน งุนงงกับความเปลี่ยนแปลงของนางไปไม่น้อยแต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าที่เอ่ยถามนางออกมาเลยสักคน

และแล้วทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปทำงานในส่วนของตนเอง ก็คงจะมีแต่หลิวผิงเอ๋อเท่านั้นที่เอาแต่นั่งสบายบนเก้าอี้โยกหน้าบ้านเพียงลำพัง จ้องมองคนในบ้านที่ช่วยกันทำงานแต่นางกลับนั่งสบาย!

‘ให้ตายสิ แล้วแบบนี้ไม่เห็นว่าอะไรนางเลยสักคน จะใช้ความเป็นเด็กแล้วไม่ใส่ใจสอนอะไรนางเลยสักอย่าง มันใช่หรือ!’

ภายในเวลาเพียงสามวันทั้งโรงเรือนเพาะปลูกและไร่สำหรับปลูกข้าวก็เสร็จสิ้นหลิวซือซือที่กว้านซื้อที่ดินรอบๆ ข้างไปจนเกือบหมดทำให้ที่ดินผืนที่นางครอบครองอยู่ในเวลานี้นั้นมีเนื้อที่ที่กว้างใหญ่พอสมควร

นางตั้งใจจะสร้างโรงเรือนสำหรับปลูกผักง่ายๆ เช่น ผักสลัด ผักกาดขาว มะเขือเทศ พริกหวาน ถั่วฝักยาวที่หาได้ยากในยุคนี้ โรงเรือนแต่ละที่จะมีทางเดินเชื่อมหากันนางเลือกใช้ตาข่ายโปร่งใสเพื่อเพาะพันธ์เมล็ดและปลูกผักแทนการปล่อยเอาไว้ในที่โล่งเพื่อกันแมลงนั่นเอง

สองสามวันมานี้อากาศที่ร้อนจัดทำเอาชาวบ้านป่วยไปตามๆ กัน ผู้คนต่างก็เร่งฝีเท้าไปยังลำคลองท้ายหมู่บ้านเพื่อตักน้ำไว้ใช้กันวุ่นวายไปหมด

หลิวซือซือที่ยืนมองพ่อบ้านหลูและบิดาของนางที่พากันไปตักน้ำก็อดที่จะส่ายหัวให้พวกเขาไม่ได้

“ก็ร้อนเพียงแค่นี้ไม่กี่วันอากาศก็ปกติแล้วพวกท่านก็อดทนหน่อยนะเจ้าคะ”

“เจ้ารู้ได้อย่างไร”

อากาศที่เคยหนาวเย็นก่อนหน้านี้ก็หนาวเย็นจับใจผ้าห่มสองสามผืนก็ยังไม่อุ่นพอ พอไม่นานอากาศก็กลับมาร้อนแต่ก็ร้อนระอุอย่างไม่มีสาเหตุเสียอย่างนั้น

“ข้าเดาเอา”

นางเลี่ยงที่จะตอบคำถามของพวกเขาก่อนจะเดินหนีออกมาจัดการกับแปลงผักและแปลงข้าวสาลีให้แล้วเสร็จโดยมีความช่วยเหลือจากซือหยางที่คอยเป็นลูกมือนางมาตลอด จนหลายๆ คนคิดว่าเขาทั้งคู่เหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก

หลิวซือซือก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักแม้ในใจของนางจะชื่นชอบเขาอยู่ไม่น้อยเช่นกัน แต่เพราะว่าในหัวของนางในเวลานี้มีเพียงเรื่องของคนในครอบครัวดังนั้นเรื่องชายหญิงจึงไม่ได้อยู่ในความคิดของนางเลยสักเพียงนิด

ทุกวันนี้นางเพียงต้องการพิสูจน์ให้ท่านพ่อของนางเห็นว่าตัวนางนั้นก็มีความสามารถที่จะเลี้ยงดูครอบครัวได้เช่นกัน

'สตรีที่เคยเกียจคร้านในวันนั้นจะร่ำรวยให้ได้ในวันนี้อย่างแน่นอน'

เจ็ดวันผ่านไป

ในไร่ของนางเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้วทั้งสวนผักหลากชนิด แปลงข้าวสาลีก็ลงมือปลูกกันเสร็จเรียบร้อย นางยืนมองความสำเร็จของตนเองแต่สายตาพลันสะดุดเข้ากับร่างของบุรุษสองคนที่เมื่อได้เข้าใกล้กันก็ดูเหมือนจะต่อยตีกันอย่างไรอย่างนั้น

“เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไรกับนายหญิงซือซือ”

“นั่นมันเรื่องของข้าเจ้ามายุ่ง”

“นางเป็นสหายของข้า นางและข้าต่างก็รู้ตัวตนของอีกฝ่ายดีอยู่แล้วแต่เจ้าต่างหากเล่าเป็นใครมาจากไหนกันแน่ไม่มีตัวตนไม่รู้ชัดเจนเจ้าคิดจะทำอะไรกับนาง”

“อย่างข้างั้นหรือจะทำอะไรนาง ข้าไม่มีความคิดสกปรกเช่นเจ้าหรอก”

“นี่เจ้า!”

เมื่อหางตาของทั้งคู่เห็นหลิวซือซือเดินเข้ามาใกล้ก็รีบแยกย้ายออกจากกันเดินไปคนละทิศละทางทันที

“เป็นอะไรของพวกเขากันนะ”

วันนี้การแต่งกายของซือหยางนั้นดูไม่เรียบร้อยเท่าใดนักบางวันเสื้อผ้าก็ดูใหม่เสียจนคิดว่าไปขโมยชุดของลูกชายนายอำเภอมาใส่แต่บางวันเสื้อผ้าก็ดูสกปรกเหมือนไปตกท่อน้ำมาอย่างไรอย่างนั้น

ใบหน้าที่มีแต่หนวดเคราของเขาทำเอาหลิวซือซือกุมขมับด้วยความปวดหัวอยู่ไม่น้อย

“เมื่อไหร่เจ้าจะโกนหนวดเคราของตนเองเสียทีกันเล่าซือหยาง”

“ทำไมล่ะข้าชอบที่ข้าเป็นแบบนี้ เจ้าเองก็เห็นข้าเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่แรกที่รู้จักกันแล้วไม่ใช่หรือ”

“ก็ข้า”

“ทำไมหรือว่าเจ้าเองก็รังเกียจข้าเหมือนคนอื่นแล้วกระนั้นหรือ”

“คือว่าข้า”

“คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ”

ขณะที่นางจะโต้กลับเขาไปก็ได้ยินสาวใช้ที่นางจ้างมาดูแลบ้านช่วยอีกคนนั้นวิ่งเข้ามาหานางทั้งยังตะโกนเรียกเสียงดังเหมือนว่ามีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจมากอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อมาถึงก็เห็นสีหน้าที่แลดูตื่นตะหนกอย่างเห็นได้ชัด

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกล่ะ”

“คุณหนูแย่แล้วเจ้าค่ะ”

“อะไรแย่”

“คุณหนู คุณหนูเล็กแย่แล้วเจ้าค่ะ”

“นางก่อเรื่องอะไรอีก”

หลิวซือซือปวดหัวเป็นครั้งที่สองในรอบวัน หลิวผิงเอ๋อจะขยันก่อเรื่องไปถึงไหนกันนะในระหว่างที่นางเดินไปที่รถม้าเพื่อเดินทางไปที่ตัวเมืองพร้อมๆ กับพ่อบ้านหลูนั้น สาวใช้ของนางก็เล่าทุกอย่างให้ฟังอย่างรวดเร็วหลิวซือซือที่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมดก็ปวดหัวไปไม่น้อย

‘หากว่านางมีลูกสาวนางคงต้องสั่งสอนให้ดีกว่านี้แล้ว คนอะไรงดงามแค่รูปแต่จูบไม่หอมจริงๆ’