บทที่ 10 นักเลงที่ว่าก็คือพวกข้านั่นเอง

‘นะ นักเลงที่นางว่ามันคือพวกเขาไม่ใช่หรือ’

 “อะแฮ่ม คือว่าพวกข้าเป็นบุรุษใยต้องกลัวคนพวกนั้นกัน ว่าแต่เจ้าเถอะมาทำอะไรที่นี่”

"ข้าหรือ”

“ก็ใช่น่ะสิ”

“เอ่อ ข้ามาร้านโอสถตรงกลางตรอกถนนนั่นน่ะ”

“พ่อเจ้าไม่สบายงั้นหรือ หรือว่าแม่เลี้ยงของเจ้าหรือน้องสาวเจ้า”

“ไม่มีใครเป็นอะไรทั้งนั้นล่ะ”

“อ้าวแล้ว…”

“ข้ามีเรื่องต้องมาก็แล้วกันแต่เมื่อครู่ข้าได้ยินพวกเจ้าพูดกัน ใครป่วยนะ?”

อี้ซวนที่ได้ยินนางถามขึ้นมาก็มีสีหน้าสลดลงเล็กน้อย

เป็นเวลาเพียงหนึ่งเค่อ[1] ที่นางใช้เวลาเดินทางมาที่บ้านของอี้ซวน

บ้านเก่าซอมซ่อตรงหน้าไม่ต่างจากบ้านของนางหลังนั้นเลยสักเพียงนิดทำเอาหลิวซือซืออดที่จะเวทนาเขาไม่ได้

“ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว”

เสียงไอของสตรีนางหนึ่งดังเล็ดลอดออกมาจนคนด้านนอกได้ยินกันแทบทุกคน หลิวซือซือลงจากรถม้าก้อนจะหันกลับไปหาพ่อบ้านหลู

“ท่านลุง หงเย่พวกเจ้ารออยู่ตรงนี้ข้าจะเข้าไปดูอาการของท่านป้าครู่เดียวก็กลับแล้ว”

“ไม่ได้ข้าจะไปกลับเจ้า”

“แต่ว่า”

“คุณหนูให้หงเย่ไปด้วยเถอะนะขอรับ หากคุณหนูเข้าไปคนเดียวข้าคงไม่สบายใจนัก”

พ่อบ้านหลูเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าที่ตึงเคลียดไม่น้อยก่อนหน้านี้เขาไม่เห็นด้วยที่นางจะเดินทางมาที่บ้านของพวกนักเลงเหล่านี้

แต่เมื่อนางยืนยันว่าจะมาเพียงเพื่อดูอาการของสตรีผู้เป็นมารดาของคนเหล่านั้น เขาจึงต้องจำใจพานางมาที่นี่

ที่ให้หงเย่เข้าไปด้วยเพราะเขารู้ดีว่าหลายชายของเขาแม้จะยังเด็กแต่ก็พอจะมีวิชาการต่อสู้ที่ได้เรียนรู้มาจากบุรุษในหมู่บ้านมาแล้วบ้าง

หากปล่อยให้นางเข้าไปคนเดียวแล้วเกิดอะไรขึ้นกับคุณหนูของเขาคงรับผิดชอบไม่ไหวเป็นแน่

“ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว ข้าไปที่ตลาดมาได้หมั่นโถมาหนึ่งลูกท่านกินหน่อยนะ”

“เจ้าไปปล้นใครเขามาอีกแล้วเล่าอี้ซวน”

“ใช่ที่ไหนกันเล่าขอรับ”

อี้ซวนที่เวลานี้ดูอ่อนลงเหมือนเด็กคนหนึ่งกำลังพยุงมารดาของเขาขึ้นมาพิงหัวเตียงเก่าๆ นั้น

“แล้วนั่น”

“อ่อ นางเป็นสหายของข้าเองขอรับ”

“งั้นเองหรือ แค่ก แค่ก” พูดได้ไม่กี่คำนางก็เอาแต่ไอจนตัวโก่งดูแล้วคงจะทรมานยิ่งนัก

“ท่านป้าป่วยเป็นอะไรหรือ”

“ไม่รู้สิเคยพาไปหาหมอที่โรงหมอมาครั้งหนึ่งแล้ว แต่ว่าแค่ค่าตรวจรักษาก็มากมายยิ่งนัก ยิ่งค่ายาไม่ต้องพูดถึงเลยข้าจึงไม่ได้พาไปอีก”

หลิวซือซือละสายตาจากเขาก่อนจะตรวจชีพจรของนาง

'น่าแปลกที่ชีพจรกลับปกติแล้วอาการไอนี่เหตุใดถึงรุนแรงนักล่ะ'

ขณะที่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้นก็หันไปเห็นหงเย่ที่กำลังยืนกอดอกจ้องมองอี้ซวนด้วยแววตาไม่เป็นมิตร

นางเลิกคิ้วขึ้นด้วยความงุนงง

‘เจ้าเด็กนั่นทำอย่างกับว่าเขาจะมาทำร้ายนางอย่างไรอย่างนั้น ก็ไหนว่าเกลียดนางเข้าไส้แล้วท่าทีที่กำลังปกป้องนางนี่หมายความว่าอย่างไรกัน’

“นี่เจ้าน่ะอย่าเอาแต่มองหน้าข้าอย่างนั้นสิ ข้าใช่ว่าจะทำอะไรคุณหนูของเจ้าเสียหน่อย”

“แต่เมื่อก่อนข้าได้ยินว่าเจ้าคิดจะทำร้ายนางนะ”

“เอ่อ นะ นั่นมัน…”

อี้ซวนที่กำลังพูดตะกุกตะกักหันมาจ้องมองนางด้วยอาการหวาดผวาเล็กน้อยที่เห็นว่านางกำลังจ้องมองเขาอยู่

“คือว่าไม่ใช่อย่างที่เจ้าเด็กนั่นพูดนะซือซือ ข้านั้นไม่ได้”

“ช่างเถอะน่า ข้าเข้าใจ”

“เข้าใจ?”

“ก็เข้าใจว่าพวกเจ้ารวมถึงคนอื่นๆ ต่างก็เกลียดชังข้าอย่างไรเล่า”

สิ้นคำพูดที่ดูจะเหนื่อยหน่ายของสตรีตรงหน้าก็ทำให้บุรุษต่างวัยทั้งสองหันไปมองหน้ากันอย่างพร้อมเพรียง

พวกเขาต่างก็สงสัยในตัวนางไม่ต่างกันแต่ก็ไม่ได้ปริปากถามสิ่งใดออกไป

หลิวซือซือที่เบื่อหน่ายกับตัวตนของเจ้าของร่างนี้นั้นก็ละความสนใจไม่คิดที่จะแก้ตัวใดๆ อีก นางหันกลับไปสั่งให้อี้ซวนออกไปต้มน้ำสะอาดมาให้มารดาของเขากิน

เดิมอี้ซวนทำหน้างุนงงไปชั่วครู่เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่นางพูดอธิบายออกมาจนหลิวซือซือต้องย้ำกับเขาอีกครั้งว่าน้ำดื่มของมารดานั้นต้องเป็นน้ำที่ต้มแล้วเท่านั้นไม่เช่นนั้นอาการป่วยของนางอาจไม่ทุเลาลง

เขาพยักหน้ารับก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องครัวส่วนหงเย่ก็ถูกหลิวซือซือใช้ให้ไปจัดเก็บข้าวของในห้องนอนให้เป็นระเบียบในระหว่างที่คนป่วยกำลังหลับตาพักผ่อนและหงเย่ที่เอาแต่เก็บข้าวของขึ้นบนชั้นวางของนั้นก็ไม่ได้หันมาสนใจนางแต่อย่างใด

หลิวซือซือเปิดระบบวิเศษหยิบเอายาแก้อักเสบและยาแก้ไอออกมาด้วยความรวดเร็วไม่นานอี้ซวนก็กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับน้ำที่ถูกต้มแล้ว

“อี้ซวน”

เสียงเรียกของนางทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามอง

“รอให้น้ำอุ่นลงแล้วเจ้าก็นำยานี่ให้นางกิน”

“ยางั้นหรือ”

หลิวซือซือพยักหน้าให้เขาก่อนจะเอ่ยต่อไปว่า

“ก็คือยาที่ข้าได้มาจากร้านโอสถเมื่อเช้านั่นอย่างไรเล่า เจ้าเอาให้แม่ของเจ้ากินทุกวันหลังอาหารทุกครั้งนะเข้าใจหรือไม่”

“เจ้าให้ข้าจริงๆ งั้นหรือ ยาพวกนี้ไม่ใช่ว่าต้องใช้เงินมากมายซื้อมาหรอกหรือ”

“เอาไปเถอะน่า”

เมื่อเห็นเขายังยืนนิ่งนางก็ยัดขวดยาทั้งสองชนิดใส่ในมือของเขา

“แล้วที่บ้านเจ้า”

“ข้าก็บอกไปแล้วว่าเวลานี้คนที่บ้านนั้นแข็งแรงไม่มีใครป่วย ข้าก็เพียงแค่อยากจะเตรียมสิ่งของที่จำเป็นไว้ใช้ก็เท่านั้น เจ้าก็รู้ว่าบ้านของข้าห่างจากตัวเมืองยิ่งนักให้เดินทางมาบ่อยๆ ข้าก็เหนื่อยจะแย่เจ้าว่าจริงหรือไม่”

เขาอ้าปากค้างก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักให้นาง หลิวซือซือหันไปมองคนป่วยก่อนจะกำชับนางอีกครั้ง

“ท่านป้าอย่าลืมกินยาให้ตรงเวลานะเจ้าคะเอาไว้วันหลังข้าจะมาเยี่ยมท่านใหม่ ท่านเป็นแม่ของเพื่อนข้าก็เหมือนแม่ของข้าอย่าได้เกรงใจข้าเลย”

“ขอบใจมากนะนางหนู”

“เจ้าค่ะ”

หลิวซือซือเดินออกมาจากบ้านโดยมีอี้ซวนเดินออกมาส่งนาง ชายหนุ่มอีกสองคนก็ลุกเดินตามออกมาส่งเช่นกัน

“ขอบใจเจ้ามาก ไม่คิดว่าเจ้า”

“ไม่คิดว่าข้าเองก็ใจดีเหมือนคนอื่นงั้นหรือ”

“คือว่าข้าไม่ได้”

“พอเถอะ ข้ารู้ดีว่าที่ผ่านมาข้านั้นน่ารังเกียจมากเพียงใด แต่เวลาข้าไม่ใช่หลิวซือซือคนนั้นอีกแล้วอะไรที่ทำได้ข้าก็ทำสุดความสามารถก็เท่านั้น"

"แม้ว่าเจ้าจะเกลียดชังข้ามากเพียงใดแต่ก็เห็นแก่อาการป่วยของแม่เจ้าเอายาให้นางกินทุกวันอย่าได้ขาดเถอะนะถือว่าข้าขอร้องไว้วันหลังข้าจะมาเยี่ยมนางใหม่”

นางกล่าวออกมาโดยไม่เว้นช่องว่างให้ผู้ใดได้พูดแทรกก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งรอบนรถม้า ทั้งหมดได้แต่ยืนอ้าปากค้างไม่คิดว่านางจะเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้

พ่อบ้านหลูพยักหน้าให้พวกของอี้ซวนก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งประจำที่บนรถม้าตามมาด้วยหงเย่ที่กระโดดขึ้นไปนั่งด้านหน้าประตูเช่นกัน

รถม้าแล่นออกไปท่ามกลางการเฝ้ามองของคนทั้งสาม

“นางเปลี่ยนไปนะลูกพี่”

“อืม”

อี้ซวนไม่พูดไม่จาได้แต่กำขวดยาที่ถือเอาในมือแน่นก่อนจะเดินหันหลังกลับเข้าไปในบ้านเพื่อดูแลมารดาต่อ

เมื่อเข้ามาในห้องนอนสายตาของเขาก็พลันมองไปที่ปลายเตียง 

ผ้าห่มเนื้อดีสามผืนและเสื้อกันหนาวหนานุ่มอีกสี่ตัวถูกวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบตรงปลายเตียงของมารดา อี้ซวนสัมผัสไปบนผิวเนื้อผ้าที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

'เป็นของหลิวซือซืองั้นหรือ'

นางนำติดตัวเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่หรือจะใช้ให้หงเย่กลับไปเอาเข้ามาไว้ให้เขาตอนที่เขาไปต้มน้ำงั้นหรือ

อี้ซวนที่เคยต่อว่าด่าทอนางและเคยคิดวางแผนจะทำร้ายนางก็ถึงกับสลดลงไปไม่น้อย

'นางเป็นถึงคุณหนูสกุลหลิวแม้เวลานี้จะตกอับไม่ต่างกันแต่กลับไม่เคยคิดรังเกียจเขาเลยแม้เพียงนิด ช่างน่าอายเสียจริงที่เคยคิดจะทำร้ายนางก่อนหน้านี้'

- - - - - - - - - -

[1] หนึ่งเค่อ = 15นาที