Share

บทที 13 ภาระบนบ่าอันหนักอึ้ง

Author: Jiulin
last update publish date: 2026-06-24 09:00:03

“เห็นทีพรุ่งนี้คงต้องรีบออกไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่เสียแล้ว” หลิวหลงเยี่ยนเปรยขึ้นพลางถอนหายใจยาว

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็หันหลังเดินกลับเข้าเรือนไปด้วยท่าทางโรยแรง อ่อนเพลียเสียเต็มประดา ทำเอาหลิวซือซือและเย่หลันแม่เลี้ยงยังสาวต้องมองตามแผ่นหลังของบุรุษที่เคยอวบอ้วน ทว่ายามนี้กลับซูบผอมทรุดโทรมลงไปมาก เพราะเอาแต่ทำงานหนักเพื่อครอบครัวมาโดยตลอด

จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมพลันปรากฏภาพบุรุษผู้เป็นบิดาที่มีใบหน้ายิ้มแย้มสดใส รูปร่างของเขาในยามนั้นอ้วนท้วนสมบูรณ์ยิ่งนัก ทว่าเพราะต้องทุ่มเทเงินทองทั้งหมดที่มีไปกับการรักษาฮูหยินอันเป็นที่รักซึ่งก็คือมารดาของเจ้าของร่างนี้จนหมดสิ้น

ชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวจึงเริ่มย่ำแย่ลงทุกวัน การเอาแต่ตรากตรำทำงานหนักนานวันเข้า จึงทำให้ร่างกายของเขาทรุดโทรมและซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด

‘ช่างเป็นคนที่รักและเสียสละเพื่อครอบครัวเสียจริง’ หลิวซือซือคิดในใจด้วยความเวทนาและนึกทึ่งในความรักความผูกพันของบุรุษผู้นี้

‘ช่างเป็นบุรุษที่รักและอุทิศตนเพื่อครอบครัวอย่างแท้จริง’

หลิวซือซือคิดในใจด้วยความเวทนาระคนยกย่องในความรักอันหนักแน่นของบิดา

คนเช่นนี้ ในยุคปัจจุบันที่นางจากมา ช่างหาได้ยากยิ่งเสียจนแทบไม่มีหลงเหลืออยู่อีกแล้ว ถึงมีก็เหลือเพียงน้อยนิดจริงๆ

ในโลกยุคใหม่ที่ทุกอย่างขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์และความรวดเร็ว ค่านิยมเรื่องความรับผิดชอบต่อครอบครัวของบุรุษหลายคนกลับค่อยๆ บิดเบี้ยวและเจือจางลง

สังคมยุคปัจจุบันเต็มไปด้วยค่านิยมชายเป็นใหญ่ที่บิดเบี้ยว ผู้ชายจำนวนไม่น้อยเห็นแก่ตัว รักสบาย มักง่าย ผลักภาระการดูแลบ้านและลูกให้เป็นหน้าที่ฝ่ายหญิงแต่เพียงผู้เดียว

หรือหนักหนากว่านั้นคือการปัดความรับผิดชอบ ทอดทิ้งภรรยาและลูกให้เผชิญความยากลำบากตามลำพังยามเกิดวิกฤต

ทว่านั่นก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวความมืดมนส่วนหนึ่งของสังคมที่นางเคยพบเจอ

เพราะในมุมมืดมนเหล่านั้น โลกใบนี้ก็ยังคงมีบุรุษอีกหลายๆ คนที่ยังคงยึดมั่นในคำว่าสามีและพ่อ ยอมก้มหน้าก้มตาทำงานหนัก ยอมแม้กระทั่งกลืนศักดิ์ศรีและหยาดเหงื่อทุกหยดแลกมาเพื่อให้คนในครอบครัวได้อิ่มท้อง เช่นเดียวกับหลิวหลงเยี่ยนผู้นี้

บิดาผู้แสนอาภัพแต่เปี่ยมด้วยความรักของเจ้าของร่างนี้ ผู้ซึ่งไม่เคยปริปากบ่นถึงความเหน็ดเหนื่อย แม้แผ่นหลังที่เคยผึ่งผายจะเริ่มงุ้มงอและซูบผอมลงทุกวันก็ตามที

และในยามนี้ เมื่อนางได้มาเห็นกับตาตนเองว่ายังมีบุรุษที่ยอมก้มหน้าแบกรับโลกทั้งใบไว้บนบ่าเพื่อคนที่รักเช่นนี้ หลิวซือซือก็พลันรู้สึกว่าการที่นางได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้ อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอย่างที่คิดเลยสักนิด

อย่างน้อยที่สุด การได้มีบิดาที่รักและปกป้องครอบครัวด้วยความจริงใจเช่นนี้ ก็ทำให้หัวใจที่เคยโดดเดี่ยวอ้างว้างของนางได้รับความอบอุ่นขึ้นมาบ้างอย่างน่าประหลาด

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววระแวดระวังและขบขันแกมเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว

‘ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้ข้าได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง ทั้งยังส่งระบบวิเศษนี้มาให้ เช่นนั้นเงินซ่อมแซมเรือนและค่าใช้จ่ายของครอบครัวนี้ ข้าผู้เป็นบุตรีคนใหม่ของตระกูลหลิวจะเป็นคนจัดการเอง!’

หลิวซือซือละสายตาจากผู้เป็นบิดาที่เดินหายกลับเข้าไปในเรือน ก่อนจะหันไปมองกลุ่มชาวบ้านที่กำลังยืนซุบซิบกันเสียงดังระงมไปทั่วบริเวณ

“ตั้งแต่ข้าเกิดมาก็ไม่เคยพานพบเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนเลยนะ เกิดอันใดขึ้นกับแผ่นดินของเรากันแน่”

“เจ้าไม่เคยได้ยินเรื่องที่เขาลือกันหรอกหรือ”

“เรื่องอันใดกัน”

“ก็เรื่องที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันซึ่งเพิ่งขึ้นครองราชย์น่ะสิ ว่ากันว่าทรงเป็นผู้มีดวงชะตาไร้บุญบารมีต่อราษฎร ถึงได้เกิดเหตุอาเพศเช่นนี้ขึ้นอย่างไรเล่า”

หลิวซือซือส่ายหัวให้กับเหล่าชาวบ้านที่ยืนสนทนากันอยู่ไม่ไกลจากนางนัก

‘ภัยธรรมชาติจะไปเกี่ยวกับดวงชะตาของมนุษย์ได้อย่างไรกัน ถึงว่าสิ… สมาคมป้าข้างบ้านไม่ว่าจะยุคสมัยใดก็น่าตบปากยิ่งนัก!’

ในเช้าวันรุ่งขึ้น หิมะที่ตกโปรยปรายเมื่อวานนี้ พอล่วงเข้าสู่รุ่งเช้าก็สร่างหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงร่องรอยหิมะขาวโพลนที่เกาะกุมตามทุ่งถนน หลังคาเรือน และต้นไม้น้อยใหญ่

หลิวซือซือตื่นนอนตั้งแต่เช้าตรู่ ทว่าก็ยังคงช้ากว่าผู้เป็นบิดาที่ออกเดินทางไปรับจ้างทำงานที่ท่าเรือก่อนแล้ว ก่อนหน้าที่คิดจะนำเสื้อคลุมกันหนาวที่แอบหยิบออกมาจากระบบวิเศษไปมอบให้เขาก็ไม่ทันการเสียแล้ว

‘หลิวหลงเยี่ยนผู้นี้ขยันขันแข็งเสียจริง แต่น่าเสียดายที่มีลูกสาวเกียจคร้านไร้ความสามารถถึงสองคน ช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย’

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 26 หงเย่เปลี่ยนไป

    “เจ้าไปพักผ่อนเสียเถอะ พ่อจะดูแลจัดการพวกนางให้เป็นอย่างดี ไม่ยอมให้ไปรบกวนเจ้าอย่างแน่นอน”“เช่นนั้นก็ฝากท่านพ่อด้วยนะเจ้าคะ ข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อนล่ะ”“ได้ ขอบใจเจ้ามากนะ ซือซือ”นางพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นไปยังชั้นสองของตัวเรือน หลิวหลงเยี่ยนมองตามแผ่นหลังบอบบางนั้นไป พลางลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยใจทางด้านหลิวซือซือเมื่อเดินขึ้นมาถึงชั้นสองของเรือน นางก็มุ่งหน้าตรงไปยังห้องพักที่พ่อบ้านหลูจัดเตรียมไว้ให้โดยเฉพาะพื้นที่บริเวณปีกฝั่งซ้ายของชั้นบนทั้งหมด ถูกจัดสรรให้เป็นอาณาเขตส่วนตัวของหลิวซือซือแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งเป็นคำสั่งที่นางกำชับไว้ตั้งแต่แรกด้วยเพราะไม่ต้องการพักอาศัยร่วมชายคาฝั่งเดียวกับสองแม่ลูกคู่นั้น เพื่อตัดปัญหาความบาดหมางและการปะทะอารมณ์ที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อหลิวหลงเยี่ยนเองก็ได้รับแจ้งเรื่องนี้จากพ่อบ้านหลูมาก่อนแล้ว ซึ่งเขาก็เห็นพ้องด้วยและไม่ได้เอ่ยปากขัดข้องแต่อย่างใด ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะตระหนักดีว่าเรือนหลังนี้เป็นหลิวซือซือที่ทุ่มเงินหามาด้วยตนเอง พวกเขาจึงไม่อยากเอ่ยคำใดให้ขัดใจนางอีกนั่นเองเช้าของวันใหม่ หลิวซือซือเอาแต่ขลุกทำงาน

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 25 ถ้อยคำปริศนาในจดหมายลับ

    คล้อยหลังหลิวผิงเอ๋อร์กับมารดาเดินเข้าไปสำรวจภายในเรือนแล้ว หลิวหลงเยี่ยนก็หันมามองบุตรสาวคนโตพลางทอดถอนหายใจออกมาแผ่วเบา“น้องของเจ้าเอาแต่ใจตัวเองนัก เจ้าเองก็อย่าได้ถือสาหาความนางเลยนะซือซือ” ผู้เป็นบิดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนอกอ่อนใจ หลิวซือซือหันไปสบตาพร้อมกับยกยิ้มเย็นเยียบขึ้นที่มุมปาก“ข้าไม่ได้ถือสาอันใดหรอกเจ้าค่ะ เพราะตัวข้าเองก็ไม่ใช่คนดีงามอะไรนักหนา แต่ว่าท่านพ่อ ท่านควรจะอบรมสั่งสอนนางให้ดีเสียหน่อย หากวันใดที่ข้าเกิดโกรธขึ้นมาจริงๆ ท่านอาจจะได้เห็นด้านร้ายกาจของข้าเป็นบุญตาเลยก็ได้นะเจ้าคะ”หลิวหลงเยี่ยนสะท้านเฮือก ไม่กล้าเอ่ยคำใดมาโต้เถียงนางอีก เขาทำได้เพียงพยักหน้ารับเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยถามถึงสิ่งที่ติดค้างคาใจมาโดยตลอด“ซือซือ ตกลงแล้วเจ้าพอจะเอ่ยบอกพ่อได้หรือไม่ว่า เรื่องราวใหญ่โตเหล่านี้ เหตุใดเจ้าจึงล่วงรู้ล่วงหน้าได้ราวกับตาเห็น”หลิวซือซือเม้มริมฝีปากแน่น สมองรีบเฟ้นหาข้ออ้างมากลบเกลื่อนในทันที“ยามที่ข้าเจ็บป่วยปางตายและถูกส่งตัวไปรักษาที่อาราม ในตอนนั้น ท่านเจ้าอาวาสเคยเอ่ยเตือนเรื่องพวกนี้เอาไว้เจ้าค่ะ”“ท่านเจ้าอาวาสกระนั้นหรือ” หลิวหลงเยี่ยนพึมพำออกมาเบาๆ“

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 24 นางไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว

    “ข้าบอกว่าให้หุบปาก!” หลิวซือซือตวาดเสียงกร้าว แววตาคมกริบกวาดมองสองแม่ลูกอย่างไม่เกรงใจผู้เป็นบิดาของเจ้าของร่างที่ยืนอยู่ข้างๆ เลยสักนิด“เจ้าลองคิดดูให้ดีๆ พวกเจ้าเป็นเพียงแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดา ที่ไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องอันใดกับข้าเลยแม้แต่นิด หากยังขืนพูดจาให้ข้าขุ่นข้องหมองใจอีก เกรงว่าพวกเจ้านั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายต้องระเห็จออกไปจากบ้านหลังนี้ บ้านที่ข้าเป็นคนทุ่มเงินหามาด้วยตนเอง”“หรือจะพูดให้ชัดก็คือ เวลานี้ข้าคือผู้ดูแลบ้านหลังนี้ และมีสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวว่าจะให้ผู้ใดอยู่หรือไม่อยู่ หากเจ้ายังคิดจะระรานข้าไม่รู้จบสิ้น พวกเจ้านั่นแหละที่จะไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน!”ริมฝีปากของหลิวผิงเอ๋อร์สั่นระริกด้วยความคับแค้นใจ เพราะดูเหมือนว่านางจะเถียงสู้ฝีปากอันร้ายกาจของหลิวซือซือไม่ทันเสียแล้ว ทว่าฝ่ายหลิวซือซือกลับไม่สะทกสะท้านหรือเหน็ดเหนื่อยกับการต่อปากต่อคำเลยแม้แต่น้อย

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 23 มันคือเรือนของนางจริงๆ

    เวลาล่วงเลยผ่านไปห้าวันเต็ม พ่อบ้านหลูก็เดินทางกลับมารายงานนางว่าเรือนหลังใหม่ได้รับการทำความสะอาดจนสะอาดเอี่ยมอ่องพร้อมเข้าอยู่แล้วแม้ว่าสภาพอากาศภายนอกจะยังคงหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย ทว่าหลิวซือซือก็รีบรุดเดินทางล่วงหน้าไปตรวจสอบความเรียบร้อยด้วยตนเองเสียก่อนจากนั้นจึงส่งพ่อบ้านชราควบรถม้าวกกลับไปรับบิดาและสองแม่ลูกตระกูลหลิวให้ย้ายมายังเรือนหลังใหม่ พร้อมกับหีบห่อสัมภาระและข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกเร่งรีบเก็บใส่หีบจนดูวุ่นวายโกลาหลไปหมดบนรถม้าที่โยกเยกไปตามเส้นทางทอดยามสู่เรือนท้ายหมู่บ้าน“หนาวเหลือเกินเจ้าค่ะท่านแม่ นี่พวกเรากำลังจะเดินทางไปที่ใดกันแน่” หลิวผิงเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ กอดอกแน่นเพื่อคลายความหนาว“แม่ก็ไม่รู้แน่ชัดนัก รู้แต่เพียงว่าพี่สาวของเจ้าบอกว่ามีสถานที่สำคัญที่พวกเราจำต้องไปดูให้เห็นกับตา”“ให้ตายสิ! อากาศหนาวเย็นถึงเพียงนี้นางยังนึกครึ้มอกครึ้มใจอยากให้พวกเราแห่กันออกมาข้างนอกอีก ข้าว่านางตั้งใจจะกลั่นแกล้งให้พวกเราหนาวตายคาสายลมนี้เป็นแน่” หลิวผิงเอ๋อร์บ่นกระปอดกระแปดออกมาด้วยความหงุดหงิด“เอาน่าผิงเอ๋อร์ อย่างไรเสียยามนี้นางก็ม

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 22 เจ้าฝันกลางวันอยู่หรือ

    “ซือซือ... เจ้าช่วยพูดใหม่อีกทีซิ เมื่อครู่เจ้าว่าจะทำอันใดนะ” หลิวหลงเยี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า รีบวางเครื่องมือซ่อมแซมที่ผุพังในมือลงทันที“พวกเราจะย้ายไปอยู่เรือนใหม่กันเจ้าค่ะ ท่านพ่อก็เห็นแล้วว่าเรือนหลังนี้ซ่อมแล้วซ่อมอีก คานไม้และหลังคาแทบจะไม่หลงเหลือแรงรับน้ำหนักไหวแล้ว หากไม่ยอมย้ายออกเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้าเกรงว่าวันดีคืนดีหลังคาคงได้พังถล่มลงมาทับพวกเราตายกันหมดเรือนเป็นแน่ ดังนั้นท่านพ่อไม่ต้องเสียเงินซ่อมแซมเรือนเก่าหลังนี้อีกแล้วนะเจ้าคะ”หลิวหลงเยี่ยนที่ได้ยินบุตรสาวคนโตเอ่ยเช่นนั้น ก็ถึงกับนิ่งอึ้งค้างไปในทันที‘นางจะพูดล้อเล่นเพื่อให้ข้าดีใจไปทำไมกัน แต่จะว่าไปแล้ว สีหน้าและแววตาที่จริงจังของนางในยามนี้ ดูท่าจะไม่ใช่การเอ่ยเล่นๆ เสียแล้วกระมัง’ทว่าในจังหวะที่ผู้เป็นพ่อกำลังจะเอ่ยปากถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เสียงแหลมเล็กของบุตรสาวคนเล็กก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน“พูดจาเหลวไหลอะไรกัน เจ้าคิดว่าเรือนหลังหนึ่งจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ กระนั้นหรือ อีกอย่างครอบครัวของเราไม่มีเงินทองมากพอ ลำพังแค่หาเช้ากินค่ำยังยากลำบาก แล้วเจ้าจะไปเอา เอ่อ...”ความปากไวทำให้หลิวผิงเอ๋อร์เกือบพล

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 21 หาเรือนหลังใหม่กัน

    หลังเดินทางกลับจากตัวเมืองเฉิงตู หลิวซือซือก็รีบมอบหมายให้พ่อบ้านหลูไปติดต่อเจรจากับหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อขอเช่าบ้านว่างหลังใหญ่บริเวณท้ายหมู่บ้านหลังนั้นทันที ซึ่งนางเคยได้ยินเรื่องราวของบ้านหลังนี้มาจากปากของพ่อบ้านชราว่า เดิมทีมันถูกทิ้งร้างไว้เนื่องจากเจ้าของย้ายถิ่นฐานไปอยู่เมืองหลวง และได้ฝากฝังให้หัวหน้าหมู่บ้านเป็นผู้ดูแลจัดการซื้อขายหากมีผู้สนใจ โดยมีข้อแม้ว่าจะต้องขายให้ได้ตามราคาที่เจ้าตัวตั้งเอาไว้เท่านั้นทว่ายามนี้เงินในมือของนางยังมีไม่เพียงพอที่จะซื้อขาด หญิงสาวจึงจำต้องขอเช่าอาศัยไปก่อน และหมายมั่นตั้งใจว่าจะเร่งเก็บหอมรอมริบให้ได้โดยเร็ว เพื่อจะได้นำเงินมาซื้อขาดบ้านหลังนี้ ตัดปัญหาทุกอย่างที่อาจตามมาในภายภาคหน้า“คุณหนู… ท่านแน่ใจแล้วหรือขอรับว่าต้องการเช่าบ้านนั้นจริงๆ ข้าว่าเงินที่มีอยู่นี้เอาไปซ่อมแซมเรือนเดิม ส่วนที่เหลือเก็บเอาไว้ใช้ยามจำเป็นไม่ดีกว่าหรือ” ชายชราเอ่ยขึ้นพลางทำสีหน้ากังวลไม่น้อยหลิวซือซือรู้ว่าเขาคิดสิ่งใด นางไม่เอ่ยแย้ง ทำเพียงส่งยิ้มละมุนให้เท่านั้น“ท่านลุงหลู ท่านเชื่อใจข้าเถิดเจ้าค่ะ เงินนี้ข้าได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของข้าเอง”‘แม้จะแค่หยิบฉวย

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 12 แผนการช่วยเหลือ

    หลิวผิงเอ๋อได้เพียงแค่ยืนย่ำเท้ากับพื้นเท่านั้นไม่กล้าที่จะพูดสิ่งใดออกไปเพราะความจริงแล้วสิ่งที่หลิวซือซือพูดออกมานั้นก็ไม่ได้ผิดแผกไปแต่อย่างใด‘ใช่แล้วเวลานี้นางไม่มีความสามารถใดๆ ในการที่จะทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวได้หร

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 11 บ้านใหม่

    หลังกลับจากในเมืองหลิวซือซือก็มอบหมายให้พ่อบ้านหลูไปติดต่อกับหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อเช่าซื้อบ้านว่างหลังใหญ่ท้ายหมู่บ้านหลังนั้น หากจำนวนเงินมีมากพอนางตั้งใจจะซื้อขาดตามที่ตั้งใจเอาไว้พ่อบ้านหลูจัดการตามที่นางสั่งการพร้อมทั้งส่งค

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 10 นักเลงที่ว่าก็คือพวกข้านั่นเอง

    ‘นะ นักเลงที่นางว่ามันคือพวกเขาไม่ใช่หรือ’“อะแฮ่ม คือว่าพวกข้าเป็นบุรุษใยต้องกลัวคนพวกนั้นกัน ว่าแต่เจ้าเถอะมาทำอะไรที่นี่”"ข้าหรือ”

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 9 ชายชราในร้านโอสถ

    ‘เหตุใดจึงทำหน้าเช่นนั้นกันนะ’“แม่นางเข้ามาในร้านของข้าต้องการสมุนไพรชนิดใดงั้นหรือ”ชายแก่ที่ผมขาวโพลนไปทั่วหัวเดินถือไม้เท้าพยุงตนเองออกมาด้านนอกก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหานางอย่างเชื่องช้า“คือว่าที่ร้านของท่านรับซื้อสมุนไพรหรือไม่เจ้าคะ”“สมุนไพรงั้นหรือ น่าแปลกที่ผ่านมาคนที่มาขายสมุนไพรต่างก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status