บทที่ 15 ตัวสร้างปัญหา

หลิวซือซือสั่งการให้สาวใช้ของนางจัดการงานที่บ้าน ส่วนนางและพ่อบ้านหลูก็เดินทางไปในตัวเมืองด้วยความรวดเร็วเมื่อทั้งสองมาถึงกลางตลาดก็ได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวายลั่นไปทั่วท้องถนน

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็พบว่าเป็นหลิวผิงเอ๋อที่กำลังนั่งจมปุกอยู่กลางถนนโดยมีสตรีนางหนึ่งที่ยืนจังก้าท้าวเอวพร้อมทั้งชี้นิ้วตรงมาที่นาง ปากสีแดงสดเอาแต่ร่ายคำด่าออกมาไม่มีหยุด เมื่อสายตาของนางสะดุดเข้ากับร่างๆ หนึ่งก็หยุดการกระทำนั้นไปทันที หลิวซือซือจ้องมองใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นก่อนจะเอ่ยปากถามไปว่า

“เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ”

“เจ้าควรจะดูแลน้องสาวของเจ้าให้ดีกว่านี้สิซือซือ รู้หรือไม่ว่านางมาวอแวกับสามีของข้า”

“อะไรนะ”

“ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ไปถึงขั้นไหนกันแล้ววันนี้มีคนมาบอกข้าว่าเห็นนางกับสามีของข้าออกมาจากโรงเตี๊ยมนี่ ข้าจึงตามมาดูแล้วก็เป็นอย่างที่คนเขาพูดจริงๆ”

“เจ้าพูดมาเดี๋ยวนี้ทำอะไรกับสามีของข้า”

จากที่พูดจาดีๆ กับหลิวซือซือแต่เมื่อหันมาจ้องมองหลิวผิงเอ๋อก็ตวาดเสียงดังลั่นตามเคยจนนางถึงกับสะดุ้งตกใจทันใด หลิวผิงเอ๋อที่ดูตื่นตะหนกแต่แล้วปากที่กำลังสั่นระริกอยู่นั้นก็เอ่ยคำพูดที่ชวนให้หลิวซือซือแทบอยากจะไปกระชากนางให้กลับบ้านไปเสียตอนนี้

“เขาบอกว่ารักข้าและอยากใช้ชีวิตร่วมกันกับข้า นางแก่บ้าน้ำลายเช่นเจ้าเขาเบื่อจะตายอยู่แล้ว”

“นี่เจ้าอย่ามาโป้ปดนะ! กล้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไรข้าไหนเลยจะเคยพูดแบบนั้นกัน”

“เหตุใดท่านถึงพูดเช่นนั้น ท่านบอกข้าเองไม่ใช่หรือว่าต้องการข้าและอยากให้ข้าอยู่เคียงข้างท่าน”

“ข้าหาได้พูดเช่นนั้นไม่ เมียจ๋าข้าไม่เคยพูดเช่นนั้นเลยนะ”

หลิวซือซือที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสามก็ยืนกุมขมับเป็นรอบที่สามของวันนี้

‘อะไรจะขยันสร้างเรื่องเช่นนี้กันนะ’

เมื่อนางจับใจความจากบทสนทนานี้ก็รับรู้ได้ทันทีว่าบุรุษผู้เป็นสามีของสหายที่รู้จักกันเพราะทำการค้าด้วยกันนั้นกำลังหลอกล่อสาวน้อยเช่นหลิวผิงเอ๋อมาติดกับ หลอกล่อคนโง่อย่างนางเพื่อได้ความสาวจนพอใจแล้วก็โยนความผิดให้หลิวผิงเอ๋อทั้งหมด

‘คนที่ไม่ซื่อสัตย์กับภรรยาเช่นนี้เหตุใดเหล่าสตรีถึงได้หลงคารมคมคายและอยากได้คนแบบนี้เป็นสามีกันนักนะ’

“น้องสาวของเจ้าทำเรื่องงามหน้าเช่นนี้นายท่านหลวงเยี่ยนจะว่าอย่างไรกันนะ”

ทันใดนั้นก็มีเสียงของบุรุษคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังของนาง ไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าใครเป็นคนพูด

“หูตาเจ้าช่างไวเสียจริงนะรู้ได้อย่างไรว่าข้ามาที่นี่”

“ข้าเดินผ่านมา”

“จริงหรือ ไม่ใช่เวลานี้เจ้าควรทำงานที่ไร่ของข้าหรอกหรือ”

“นั่นเพราะข้าออกมาดูเมล็ดพันธ์เพิ่มก็เท่านั้นเอง อย่าสนใจข้าเลยน่า ว่าแต่เจ้าเถอะจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร”

นางถอนหายใจออกมาก่อนจะหันไปจับจ้องใบหน้าของเจ้าของร้านขายเครื่องประดับที่นางทำการค้าด้วยกัน สีหน้าและแววตาของนางดูโกรธจัดไม่น้อยและพร้อมที่จะทำลายคนตรงหน้าให้ย่อยยับอย่างแน่นอน

เมื่อครั้งที่นางนำเครื่องประดับและเครื่องประทินโฉมที่ได้จากระบบวิเศษไปขายที่ร้านของนาง ครั้งแรกที่ได้พบกับสามีของนางก็รู้ได้ทันทีว่าบุรุษผู้นี้เป็นคนมักมาก แววตาที่มองมายังนางนั้นเหมือนเสือที่กำลังจ้องกินเหยื่ออย่างไรอย่างนั้น

นางเข้ามาในเมืองบ่อยครั้งแต่ทุกครั้งก็มีหงเย่และอี้ซวนที่ติดตามมาด้วยเขาจึงไม่สามารถเข้าใกล้นางได้ แต่ไม่คิดเลยว่าบุรุษผู้นี้จะหันไปหาหลิวผิงเอ๋อน้องสาวต่างมารดาของนางแทน

“ข้าเป็นพี่สาวของนางจะสั่งสอนนางเอง ส่วนสามีของเจ้าๆ เองก็ควรจะดูแลเขาให้ดีกว่านี้จะดีกว่าหรือไม่”

เจ้าของร้านเครื่องประดับมองตรงมายังนางและดูเหมือนว่าจะมองเลยไปที่คนด้านหลังแววตาของนางไหววูบแลดูตื่นตะหนกขึ้นมาเล็กน้อย

หลิวซือซือมองตามสายตาของนางไปก็เห็นว่านางมองไปที่ซืออยางอยู่ นางเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยแต่ไม่ทันได้ถามคนด้านหลัง เจ้าของร้านก็เอ่ยออกมาด้วยเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้าไม่บอกข้าก็รู้ว่าควรทำอย่างไร”

นางหันไปมองสามีตัวดีที่เอาแต่หัวหดอยู่ด้านหลังเมื่อสบสายตาของผู้เป็นภรรยาก็ดูเหมือนจะตัวสั่นงันงกขึ้นมาทันใด

นางกึ่งดึงกึ่งลากเขากลับไปยังร้านของตนเอง หลิวซือซือหันกลับมามองน้องสาวต่างมารดาแต่ยังไม่ทันพูดสิ่งใดนางก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีกลับบ้านด้วยความรวดเร็ว

“นางยังไม่ถึงวัยออกเรือนก็ถูกล่อลวงเช่นนี้แล้ว บุรุษคนใดจะกล้าแต่งกับนางอีกเล่า”

“ปากของเจ้าว่างมากก็กินนี่เข้าไปเสียเถอะ”

หลิวซือซือหยิบเอาหมั่นโถวลูกที่อยู่ใกล้มือสุดยัดเข้าปากเขาทันที ชายหนุ่มเกือบจะสำลักมันออกมาอยู่แล้วแต่เมื่อหันไปสบเข้ากับดวงตางามล้ำที่กำลังกรุ่นโกรธอยู่นั้นก็ไม่กล้าพูดสิ่งใดออกมาอีกเลยได้แต่ปล่อยให้นางเดินกลับไปขึ้นรถม้าด้วยท่าทางหัวเสียไม่น้อยและไม่กล้าที่จะเข้าไปแหย่นางในเวลานี้

ซือหยางมองตามหลิวซือซือจนลับสายตาไปก่อนจะหันกลับไปมองกลุ่มคนเหล่านั้นอีกครั้ง

“คุณชาย”

“ไปจัดการปิดปากคนที่รู้เห็นเรื่องในวันนี้ให้หมด”

“ขอรับ”

ซือหยางพูดจบก็จับหมั่นโถวกัดกินไปทีละคำแล้วเดินหายไปท่ามกลางฝูงชนที่มาจับจ่ายซื้อของในตลาด

“คุณชายจะช่วยหลิวผิงเอ๋อปกปิดความผิดนี่ไปทำไมกัน”

“คุณชายไม่ได้ช่วยนาง”

“เอ๋ “

“คุณชายช่วยคุณหนูซือซือต่างหากเล่า เรื่องงามหน้าพวกนี้ย่อมต้องกลายเป็นเรื่องเล่ากันสนุกปากอย่างแน่นอน แล้วที่เล่าๆ กันคงไม่พ้นที่จะกล่าวหาคุณหนูสกุลหลิวใครที่ไม่รู้ก็คงคิดไปต่างๆ นาๆ ว่าเป็นคุณหนูใหญ่ผู้ร้ายกาจนั่นอย่างไรล่ะ”

“คุณชายของข้าน้อยช่างหลักแหลมนัก”

“เจ้าสอบมาเป็นบ่าวคนสนิทของคุณชายได้อย่างไรกันเรื่องแค่นี้ก็คิดไม่ได้”

“อ้าวนี่เจ้าด่าข้าทำไมกันเล่า”

“หรือไม่จริง”

ชายหนุ่มทั้งสองถกเถียงกันไปมาท่ามกลางบรรยากาศวุ่นวายกลางเมืองเฉิงตูก่อนจะรีบสลายตัวไปจัดการงานตามคำสั่งของผู้เป็นนาย

ทางด้านหลิวซือซือเมื่อกลับมาถึงบ้านก็ได้ยินเสียงของบิดาที่เอาแต่ก่นด่าหลิวผิงเอ๋อเสียงดังจนได้ยินมาถึงประตูรั้วหน้าบ้าน

นางก้าวเดินเข้าไปในบ้านจ้องมองคนทั้งสามที่มีใบหน้าเคร่งเครียดเหมือนทะเลาะกันมานานพอควรแล้ว เย่หลันผู้เป็นแม่เลี้ยงของนางก็เอาแต่กอดบุตรสาวเอาไว้แน่นด้วยกลัวว่าผู้เป็นสามีจะลงไม้ลงมือกับบุตรสาวเพราะความอับอายที่นางก่อเรื่องไม่เว้นวัน

ต่างจากลูกเลี้ยงผู้ที่เคยร้ายกาจนั้นที่นับวันยิ่งมีแต่เรื่องดีๆ ขึ้นทุกวัน แววตาตัดพ้อของแม่เลี้ยงเย่หลันนั้นหลิวซือซือมองเห็นอย่างชัดเจน

นางไม่รู้จะพูดสิ่งใดออกไปเพราะหลายต่อหลายครั้งที่หลิวผิงเอ๋อก่อเรื่องนางก็รู้สึกเบื่อหน่ายไม่น้อย หลิวซือซือละความสนใจจากคนทั้งสามก่อนจะเดินไปยังปีกฝั่งซ้ายของตัวบ้านขึ้นไปยังห้องนอนของตนไร้คำพูดใดๆ ออกจากเรียวปากบางสีชมพูหวานนั้น

คงจะมีเพียงแววตาอาฆาตเกลียดชังของหลิวผิงเอ๋อที่มองส่งนางไปเท่านั้น

‘สักวันเถอะข้าต้องได้ดีกว่าเจ้าอย่างแน่นอน หลิวซือซือ'