บทที่ 12 แผนการช่วยเหลือ

หลิวผิงเอ๋อได้เพียงแค่ยืนย่ำเท้ากับพื้นเท่านั้นไม่กล้าที่จะพูดสิ่งใดออกไปเพราะความจริงแล้วสิ่งที่หลิวซือซือพูดออกมานั้นก็ไม่ได้ผิดแผกไปแต่อย่างใด

‘ใช่แล้วเวลานี้นางไม่มีความสามารถใดๆ ในการที่จะทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวได้หรือแม้แต่ข้าวปลาอาหารก็เป็นหลิวซือซือที่หามาให้ทั้งนั้น ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงแค่อดทนรอโอกาสที่จะกำจัดสตรีบ้าผู้นี้ออกไปจากบ้านหลังนี้เท่านั้น’

“ซือซือตกลงแล้วเจ้าจะพูดหรือไม่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าจะเป็นเช่นนี้”

“คือตอนที่ข้าป่วยและได้ไปรักษาที่อารามในตอนนั้นท่านเจ้าอาวาสเคยบอกข้าเอาไว้เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เจ้าค่ะ เดิมข้าก็ไม่ได้สนใจนักแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันทำให้ข้าฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าอาจจะเป็นจริงดังที่เจ้าอาวาสเคยเตือนไว้”

“ถ้าเช่นนั้นพวกเราไปที่อารามกันอีกครั้งดีหรือไม่”

“โถ่ท่านพ่อป่านนี้ท่านเจ้าอาวาสคงไปท่องยุทธภพแล้วกระมัง ท่านก็รู้หลังจากข้าหายดีท่านเจ้าอาวาสก็ให้คนมาส่งข้าที่บ้านหลังจากนั้นก็มีคนแจ้งว่าเขาออกเดินทางไปที่เมืองอื่นแล้ว อารามแห่งนั้นก็เก่าแก่ชำรุดยิ่งนักไม่มีผู้ใดอยู่หรอกเจ้าค่ะ”

หลิวซือซือพูดเกลี้ยกล่อมให้บิดาหยุดความคิดที่จะไปหาเจ้าอาวาสเพราะตัวนางเองก็ไม่มั่นใจเช่นกันว่าเวลานี้ที่อารามแห่งนั้นจะมีผู้ใดอาศัยอยู่หรือไม่

‘เอาไว้เวลาว่างๆ คงต้องหาเวลาไปที่อารามแห่งนั้นเสียแล้ว'

"ท่านพ่อเลิกสนใจเรื่องนั้นก่อนเถอะเจ้าค่ะ เข้าไปสำรวจบ้านหลังใหม่กันจะดีกว่าแล้ว อีกอย่างช่วยพาฮูหยินและบุตรสาวของท่านไปที่ห้องของนางทีเถอะอย่าให้นางมาวุ่นวายกับข้านักเลย ท่านก็รู้ว่านางไม่ถูกกับข้านะ”

“โถ่ซือซือเจ้าก็รู้ว่านางเป็นคนเช่นใดให้อภัยนางไปเถอะ นางยังเด็กนัก”

“เวลานี้ข้าไม่ค่อยจะสนใจพวกนางสองแม่ลูกแล้วแต่หากว่านางยังมาระรานข้าไม่รู้จบท่านพ่อรู้ใช่หรือไม่ว่าข้าเป็นคนเช่นใด”

หลิวหลงเยี่ยนจ้องมองใบหน้าของบุตรสาวคนโตด้วยความไม่รู้จะจัดการกับคนในบ้านของตนเองอย่างไร แม้เขาจะรู้ดีว่าบุตรสาวคนโตผู้นี้ดื้อรั้นไม่ยอมใครและแน่นอนที่สุดเป็นคู่ปรับกับบุตรสาวคนเล็กของเขาเรื่อยมา แต่ทั้งคู่ก็ไม่เคยลงไม้ลงมือกันสักที

แต่เวลานี้นั้นดูเหมือนว่าหลิวซือซือจะไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว เหมือนว่ามีอะไรบางอย่างที่ทำให้นางเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแต่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

หากว่าหลิวผิงเอ๋อพูดสิ่งใดที่ทำให้นางโกรธขึ้นมาอีกครั้งๆ นี้ไม่แน่ว่าพวกเขาคงจะไม่มีที่ซุกหัวนอนอย่างที่นางพูดเอาไว้เป็นแน่

“เจ้าไปพักผ่อนเถอะข้าจะดูแลพวกนางให้เป็นอย่างดีไม่ให้ไปรบกวนเจ้าอย่างแน่นอน”

“เช่นนั้นก็ฝากท่านพ่อด้วยนะเจ้าคะ ข้าจะไปพักผ่อนแล้ว”

“ได้ขอบใจเจ้ามาก”

นางพยักหน้าให้เขาเล็กน้อยก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน หลิวหลงเยี่ยนมองตามแผ่นหลังบอบบางนั้นก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ 

‘นั่นก็ลูกสาวที่เลี้ยงมาเองตั้งแต่แบเบาะ ส่วนนั่นก็คนที่คอยดูแลเขาแทนภรรยาคนแรกที่ตายไปแล้วเขาควรทำอย่างไร’

หลิวซือซือเดินขึ้นมาชั้นสองของบ้านก่อนจะเดินตรงเข้ามาในห้องที่พ่อบ้านหลูจัดเตรียมเอาไว้ให้นางโดยเฉพาะ

ห้องนอนปีกฝั่งซ้ายของบ้านเป็นพื้นที่ที่จัดให้เฉพาะหลิวซือซืออาศัยอยู่เท่านั้นเป็นคำสั่งที่ถูกถ่ายทอดออกมาจากปากของนางว่าไม่ต้องการอยู่ร่วมกับสองแม่ลูกนั้นเพื่อลดการบาดหมางและทะเลาะกันนั่นเอง

หลิวหลงเยี่ยนเองก็รับรู้เรื่องนี้มาจากพ่อบ้านหลูเขาเห็นด้วยและไม่ได้ขัดข้องกับเรื่องนี้แต่อย่างใดอาจจะเพราะบ้านหลังนี้เป็นหลิวซือซือที่ซื้อมาพวกเขาจึงไม่อยากขัดใจนางนั่นเอง

เช้าของวันใหม่หลิวซือซือเอาแต่ทำงานอยู่ในไร่นางกว้านซื้อที่ดินบริเวณโดยรอบบ้านเพื่อปลูกข้าวสาลีเพิ่ม แล้วจ้างชาวบ้านบริเวณนั้นให้มาช่วยกำจัดหญ้าที่ขึ้นรกทึบโดยมีพ่อบ้านหลูและหงเย่คอยเป็นลูกมือช่วยเหลืองานในไร่ให้นางอีกแรง

หงเย่ผู้ที่แรกเริ่มดูจะเกลียดชังนางเป็นอย่างมากแต่เวลานี้ดูเหมือนเจ้าเด็กคนนี้จะยอมให้นางใช้งานได้อย่างไม่ขัดข้องใดๆ เหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว

จากที่เขาเคยเรียกหลิวซือซือว่า 'เจ้า' มาโดยตลอด เวลานี้กลับยอมเรียกนางว่าคุณหนูแล้ว

“เจ้าเลิกเรียกข้าว่าคุณหนูเสียทีเถอะข้ารู้สึกขนลุก”

“แล้วท่านจะให้ข้าเรียกว่าอะไร เรียกเจ้าก็หาว่าข้าไร้มารยาท เรียกคุณหนูก็บอกว่าขนลุก"

"เรียกพี่ซือซือสิ”

“อะ อะไรนะ!”

“ทำไมเล่าก็เจ้าอายุน้อยกว่าข้าให้เจ้าเรียกข้าว่าพี่ซือซือก็ถูกแล้วนี่”

“นะ นั่น”

“ทำไมหรือว่าเจ้ายังเกลียดข้าอยู่เช่นนั้นหรือ”

“มะ ไม่ใช่เช่นนั้นเสียหน่อย”

“เช่นนั้นก็เรียกข้าว่าพี่ซือซือสิ”

หลิวซือซือจ้องมองเด็กชายด้วยรอยยิ้มเฝ้ารอคำกล่าวขานที่นางพยายามยัดเยียดให้เขาก่อนจะจ้องมองใบหน้าเล็กที่แก้มของเขาเริ่มแดงระเรื่อขึ้นทีละนิด

“พะ พี่ซือซือ”

“อย่างนั้นล่ะค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย เอาล่ะงานในไร่น่าจะใกล้เสร็จแล้ววันนี้พวกเราก็พักกันได้แล้ว”

“ขอ ขอรับ”

หลิวซือซือหันไปมองใบหน้าที่กำลังก้มหน้างุดหลบสายตาของนางอยู่นั้นก่อนจะอมยิ้มให้เขาเบาๆ แล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่นั้นด้วยท่วงท่าที่ผ่อนคลายยิ่งนัก

พ่อบ้านหลูที่นั่งพักอยู่โคนต้นไม้อดที่จะอมยิ้มให้คุณหนูใหญ่ของเขาไม่ได้

‘นายหญิงเวลานี้คุณหนูเปลี่ยนไปแล้วนางเป็นผู้ใหญ่ที่สามารถดูแลครอบครัวได้แล้ว ท่านคงไม่ต้องเป็นห่วงนางแล้วนะขอรับ’

เขาคิดในใจก่อนจะเหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าแม้จะไม่รู้ว่านายหญิงผู้เป็นเจ้านายคนเก่านั้นไปอยู่ภพภูมิใดแล้ว แต่เขาเชื่อว่าสตรีที่อ่อนโยนและมีเมตตาเช่นนางย่อมต้องอยู่บนสวรรค์อย่างแน่นอน

 ในยามเย็นของวันนั้นพ่อบ้านหลูได้ควบรถม้ากลับเข้ามาในตัวบ้านพร้อมทั้งหิ้วของพะลุงพะลังเต็มสองมือลงมาด้วย

“คุณหนูข้าน้อยเตรียมเสบียงตามที่ท่านร้องขอเอาไว้แล้วขอรับ”

“ขอบคุณพ่อบ้านหลูมากเจ้าค่ะ”

“ซื้อไว้มากเพียงนี้ท่านจะเอาไปทำอันใดหรือขอรับในบ้านของเรามีอยู่ไม่กี่คนเอง”

“ที่ซื้อมายังไม่พอหรอกเจ้าคะยังต้องซื้ออีกมากเลย”

“อะไรนะขอรับ”

“เอาน่าท่านอย่าถามมากเลยทำตามที่ข้าบอกก็พอแล้ว”

เขาจ้องมองใบหน้าของสาวน้อยตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจนักแต่ก็ยอมพยักหน้ารับคำแต่โดยดีเพราะหากไม่มีนางเขาและหลานชายตัวน้อยคงต้องนอนตายอยู่ที่บ้านหลังเดิมนั่นเป็นแน่

เช้าวันรุ่งขึ้นหลิวซือซือนำข้าวของที่เตรียมเอาไว้ขึ้นไปบนรถม้าเพื่อจะเดินทางเข้าไปในตัวเมือง

นางได้ยินมาว่าอากาศที่หนาวเย็นจัดในหลายวันมานี้ทำให้ชาวเมืองล้มตายเป็นจำนวนมากดังนั้นนางต้องเร่งมือให้เร็วขึ้นกว่านี้แล้ว

“อากาศบ้าบออะไรเนี่ยช่างหนาวเย็นเสียจริง”

ปากบ่นพึมพำกับตนเองได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงของหลิวผิงเอ๋อเอ่ยถามนางอย่างไร้หางเสียงว่า

“นั่นเจ้าทำอะไร”

“เอาของกินของใช้ไปแจกให้ชาวบ้านอย่างไรเล่า”

“เจ้าร่ำรวยมากหรือถึงได้แจกจ่ายของพวกนี้ให้คนอื่นไปทั่ว”

หลิวซือซือหันไปจ้องมองหลิวผิงเอ๋อที่กำลังมองนางด้วยแววตาฉงนสงสัยหาใช่ความดูแคลนไม่

‘ดูๆ ไปแล้วนางคงถูกเย่หลันอบรมสั่งสอนไปไม่น้อยถึงได้ดูสงบลงไปมากเช่นนี้’

เมื่อคิดได้ดังนั้นหลิวซือซือก็ละความสนใจจากนางแล้วขนของทั้งหมดเดินออกไปขึ้นรถม้าพร้อมกับพ่อบ้านหลูทันที

ระหว่างเดินทางหลิวซือซือก็มองเห็นสภาพที่น่าเวทนาของชาวบ้านจนนางรู้สึกสงสารจับใจ หากว่านางไม่มีของวิเศษคงจะไม่สามารถช่วยเหลือคนอื่นได้เป็นแน่

'น่าสงสารเสียจริง'