LOGIN[ระบบตรวจพบความปรารถนาของเจ้าของระบบ]
[แจ้งเตือน: ในช่องเก็บของโบราณยังคงมีสิ่งล้ำค่าที่สามารถนำออกไปจำหน่ายได้ โสมร้อยปี, เครื่องปรุงรสสารพัดชนิด]
“โสมร้อยปีงั้นหรือ!” ดวงตาคู่สวยทอประกายวาววับขึ้นมาทันใด
“นั่นไม่ใช่ของล้ำค่าที่ต่อให้มีเงินทองกองท่วมหัว คนร่ำรวยจริงๆ ก็ยังหายากยิ่งหรอกหรือ ดีล่ะเช่นนั้นข้าจะขนออกไปขายให้เกลี้ยงเลยคอยดู”
หลิวซือซือแย้มยิ้มด้วยความพึงใจ ก่อนจะเอื้อมมือดึงโสมล้ำค่าออกจากระบบวิเศษราวกว่าห้าสิบต้น แล้วบรรจงยัดใส่ลงในถุงผ้าเก่าๆ ของนางจนแน่นขนัด
หญิงสาวพยายามดันส่วนที่เหลือตามลงไปอีก ทว่าต้นโสมที่สมบูรณ์เต็มวัยเหล่านี้กลับมีขนาดใหญ่โตไม่ใช่น้อย จึงบรรจุลงไปได้เพียงบางส่วนเท่านั้น
นางจ้องมองย่ามในมือพลางครุ่นคิดพินิจพิจารณา
“หากนำออกไปหมดนี่ มีหวังแม่เลี้ยงผู้นั้นคงได้สงสัยเป็นแน่ เช่นนั้นเอาไปแค่ยี่สิบต้นก่อนแล้วกัน”
หญิงสาวพยักหน้ากับตนเองเบาๆ ก่อนจะโยนต้นโสมส่วนที่เหลือกลับเข้าสู่ระบบวิเศษดังเดิม ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้กดยืนยันปิดระบบ พลันมีเสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกของแม่เลี้ยงดังลอดเข้ามาในโสตประสาท
“นี่มันเรื่องอันใดกันเนี่ย!”
หลิวซือซือหันมองตามเสียงที่ดังแว่วมาจากนอกห้อง นางรีบสะบัดมือปิดระบบวิเศษลงทันใด ก่อนจะนำห่อโสมไปซุกซ่อนไว้ในตู้ไม้เก่าคร่ำคร่า แล้วเร่งสาวเท้าเดินออกไปดูด้านนอกทันที
ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องนอน หญิงสาวก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศรอบกายพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
‘เมื่อเช้าอากาศยังดีๆ อยู่เลย เหตุใดตอนนี้จึงเย็นลงเร็วเพียงนี้ หรือว่า...’
“เมื่อครู่ฟ้ายังโปร่งใสอยู่แท้ๆ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้” พ่อบ้านหลูที่ยืนอยู่หน้าเรือนแหงนหน้ามองท้องฟ้า ซึ่งยามนี้ถูกหมู่เมฆมืดครึ้มเคลื่อนตัวเข้าปกคลุมอย่างรวดเร็ว ปานถูกลมพายุใหญ่หอบพัดพามา
“แปลกเสียจริงขอรับฮูหยิน ตามหลักแล้วเวลานี้ควรจะเป็นช่วงรอยต่อที่อากาศกำลังอบอุ่นสบายแท้ๆ เหตุใดอากาศรอบตัวจึงพลันหนาวเหน็บลงจนน่าประหลาด หรือว่าพายุหิมะนอกฤดูกาลกำลังจะตั้งเค้ากันแน่ขอรับ”
“นั่นสิเจ้าคะ ข้าเองก็คิดเช่นเดียวกับท่านเหมือนกัน”
น้ำเสียงตอบกลับของเย่หลันนุ่มนวลและแสดงความเคารพต่อพ่อบ้านหลูเป็นอย่างมาก แตกต่างจากยามที่พูดจากับนางอย่างสิ้นเชิง
‘หรือเป็นเพราะเจ้าของร่างเดิมคอยแต่จะกวนประสาทนางกันแน่ ถึงได้ชอบสาดวาจาร้ายกาจใส่กันทุกครั้งที่พบหน้าเช่นนี้’
หลิวซือซือย่นริมฝีปากครุ่นคิด พลันยืนนิ่งฟังบทสนทนาระหว่างแม่เลี้ยงและพ่อบ้านหลู ผู้ซึ่งกำลังแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความตื่นตระหนก
ผืนฟ้าเบื้องบนในยามนี้ถูกบดบังด้วยความมืดมิดอย่างน่าประหลาด คล้ายมีกลุ่มหมอกสีทึบหนาแน่นแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกสารทิศ ชวนให้รู้สึกวังเวงและแปลกประหลาดถึงเพียงนี้
“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ”
“คุณหนู… อากาศเย็นลงแล้วท่านเข้าไปด้านในเถอะ ข้าจะไปหาฟืนมาก่อกองไฟเพิ่ม”
“แต่ว่าข้าจะไป…”
“ช่างประหลาดเสียจริง” ชายชรายังคงจ้องมองขึ้นไปบนท้องฟ้าไม่วางตาโดยมีแม่เลี้ยงคู่อริกับนาง ที่หันมามองนางเพียงครู่เดียวก่อนจะหันไปสนใจอากาศด้านนอกแทน
“อะไรที่ว่าประหลาดหรือเจ้าคะ”
“ก็อากาศหนาวเย็นลงเรื่อยๆ ช่างประหลาดเสียจริง นายหญิงท่านเองก็เข้าไปด้านในเถอะขอรับ ข้าจะไปเก็บฟืนเอง พวกท่านเป็นสตรีร่างกายอ่อนแอกว่าข้านักอย่าฝืนออกไปด้านนอกเลย”
หลิวซือซือที่ยืนเกาะประตูหน้าเรือนอยู่นั้นก็เงยหน้ามองไปบนท้องฟ้า
‘อากาศหนาวเย็นขึ้นมากะทันหันเช่นนี้นั่นแสดงว่าใกล้ได้เวลาแล้วสินะ นางคงต้องเร่งมือแล้ว’
ตลอดหนึ่งเดือนนับตั้งแต่ที่นางทะลุมิติมา อากาศที่นี่ยังคงอบอุ่นเย็นสบายหาได้มีสิ่งใดผิดแปลกไม่
ทว่ามาวันนี้กลับแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ความหนาวเย็นที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันทำเอาชาวบ้านแทบตั้งตัวไม่ทัน
เมืองเฉิงตูซึ่งตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างทะเลสาบผิงเหยาและเทือกเขาเดียวดาย ยามปกติยามเย็นมักคึกคักไปด้วยเหล่าสตรีที่มักออกมาจับกลุ่มพูดคุยพบปะ ส่วนบุรุษก็มักนัดแนะกันไปหาปลาที่ริมคลองท้ายหมู่บ้าน ทว่าเวลานี้กลับเงียบสงัด
บนท้องถนนที่เคยมีผู้คนเดินกันพลุ่งพล่าน บัดนี้กลับเงียบเหงาไร้ผู้คนราวกับเป็นเมืองร้าง
ฉับพลันนั้นเกล็ดหิมะสีขาวโพลนก็โปรยปรายร่วงหล่นลงมา บีบให้บ้านเรือนทุกหลังคาเรือนต้องปิดประตูเงียบ ไม่มีใครกล้าออกไปทำมาหากินเช่นเคย
หลิวหลงเยี่ยนซึ่งเพิ่งเดินทางกลับมาจากท่าเรือ ยืนเหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าซึ่งเต็มไปด้วยหิมะโปรยลงมาไม่ขาดสายด้วยความงุนงง
“เกิดอันใดขึ้นกันแน่ ช่วงเวลานี้ไม่ใช่ว่าเป็นฤดูใบไม้ผลิหรอกหรือ”
“ข้าบอกว่าให้หุบปาก!” หลิวซือซือตวาดเสียงกร้าว แววตาคมกริบกวาดมองสองแม่ลูกอย่างไม่เกรงใจผู้เป็นบิดาของเจ้าของร่างที่ยืนอยู่ข้างๆ เลยสักนิด“เจ้าลองคิดดูให้ดีๆ พวกเจ้าเป็นเพียงแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดา ที่ไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องอันใดกับข้าเลยแม้แต่นิด หากยังขืนพูดจาให้ข้าขุ่นข้องหมองใจอีก เกรงว่าพวกเจ้านั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายต้องระเห็จออกไปจากบ้านหลังนี้ บ้านที่ข้าเป็นคนทุ่มเงินหามาด้วยตนเอง”“หรือจะพูดให้ชัดก็คือ เวลานี้ข้าคือผู้ดูแลบ้านหลังนี้ และมีสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวว่าจะให้ผู้ใดอยู่หรือไม่อยู่ หากเจ้ายังคิดจะระรานข้าไม่รู้จบสิ้น พวกเจ้านั่นแหละที่จะไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน!”ริมฝีปากของหลิวผิงเอ๋อร์สั่นระริกด้วยความคับแค้นใจ เพราะดูเหมือนว่านางจะเถียงสู้ฝีปากอันร้ายกาจของหลิวซือซือไม่ทันเสียแล้ว ทว่าฝ่ายหลิวซือซือกลับไม่สะทกสะท้านหรือเหน็ดเหนื่อยกับการต่อปากต่อคำเลยแม้แต่น้อย
เวลาล่วงเลยผ่านไปห้าวันเต็ม พ่อบ้านหลูก็เดินทางกลับมารายงานนางว่าเรือนหลังใหม่ได้รับการทำความสะอาดจนสะอาดเอี่ยมอ่องพร้อมเข้าอยู่แล้วแม้ว่าสภาพอากาศภายนอกจะยังคงหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย ทว่าหลิวซือซือก็รีบรุดเดินทางล่วงหน้าไปตรวจสอบความเรียบร้อยด้วยตนเองเสียก่อนจากนั้นจึงส่งพ่อบ้านชราควบรถม้าวกกลับไปรับบิดาและสองแม่ลูกตระกูลหลิวให้ย้ายมายังเรือนหลังใหม่ พร้อมกับหีบห่อสัมภาระและข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกเร่งรีบเก็บใส่หีบจนดูวุ่นวายโกลาหลไปหมดบนรถม้าที่โยกเยกไปตามเส้นทางทอดยามสู่เรือนท้ายหมู่บ้าน“หนาวเหลือเกินเจ้าค่ะท่านแม่ นี่พวกเรากำลังจะเดินทางไปที่ใดกันแน่” หลิวผิงเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ กอดอกแน่นเพื่อคลายความหนาว“แม่ก็ไม่รู้แน่ชัดนัก รู้แต่เพียงว่าพี่สาวของเจ้าบอกว่ามีสถานที่สำคัญที่พวกเราจำต้องไปดูให้เห็นกับตา”“ให้ตายสิ! อากาศหนาวเย็นถึงเพียงนี้นางยังนึกครึ้มอกครึ้มใจอยากให้พวกเราแห่กันออกมาข้างนอกอีก ข้าว่านางตั้งใจจะกลั่นแกล้งให้พวกเราหนาวตายคาสายลมนี้เป็นแน่” หลิวผิงเอ๋อร์บ่นกระปอดกระแปดออกมาด้วยความหงุดหงิด“เอาน่าผิงเอ๋อร์ อย่างไรเสียยามนี้นางก็ม
“ซือซือ... เจ้าช่วยพูดใหม่อีกทีซิ เมื่อครู่เจ้าว่าจะทำอันใดนะ” หลิวหลงเยี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า รีบวางเครื่องมือซ่อมแซมที่ผุพังในมือลงทันที“พวกเราจะย้ายไปอยู่เรือนใหม่กันเจ้าค่ะ ท่านพ่อก็เห็นแล้วว่าเรือนหลังนี้ซ่อมแล้วซ่อมอีก คานไม้และหลังคาแทบจะไม่หลงเหลือแรงรับน้ำหนักไหวแล้ว หากไม่ยอมย้ายออกเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้าเกรงว่าวันดีคืนดีหลังคาคงได้พังถล่มลงมาทับพวกเราตายกันหมดเรือนเป็นแน่ ดังนั้นท่านพ่อไม่ต้องเสียเงินซ่อมแซมเรือนเก่าหลังนี้อีกแล้วนะเจ้าคะ”หลิวหลงเยี่ยนที่ได้ยินบุตรสาวคนโตเอ่ยเช่นนั้น ก็ถึงกับนิ่งอึ้งค้างไปในทันที‘นางจะพูดล้อเล่นเพื่อให้ข้าดีใจไปทำไมกัน แต่จะว่าไปแล้ว สีหน้าและแววตาที่จริงจังของนางในยามนี้ ดูท่าจะไม่ใช่การเอ่ยเล่นๆ เสียแล้วกระมัง’ทว่าในจังหวะที่ผู้เป็นพ่อกำลังจะเอ่ยปากถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เสียงแหลมเล็กของบุตรสาวคนเล็กก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน“พูดจาเหลวไหลอะไรกัน เจ้าคิดว่าเรือนหลังหนึ่งจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ กระนั้นหรือ อีกอย่างครอบครัวของเราไม่มีเงินทองมากพอ ลำพังแค่หาเช้ากินค่ำยังยากลำบาก แล้วเจ้าจะไปเอา เอ่อ...”ความปากไวทำให้หลิวผิงเอ๋อร์เกือบพล
หลังเดินทางกลับจากตัวเมืองเฉิงตู หลิวซือซือก็รีบมอบหมายให้พ่อบ้านหลูไปติดต่อเจรจากับหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อขอเช่าบ้านว่างหลังใหญ่บริเวณท้ายหมู่บ้านหลังนั้นทันที ซึ่งนางเคยได้ยินเรื่องราวของบ้านหลังนี้มาจากปากของพ่อบ้านชราว่า เดิมทีมันถูกทิ้งร้างไว้เนื่องจากเจ้าของย้ายถิ่นฐานไปอยู่เมืองหลวง และได้ฝากฝังให้หัวหน้าหมู่บ้านเป็นผู้ดูแลจัดการซื้อขายหากมีผู้สนใจ โดยมีข้อแม้ว่าจะต้องขายให้ได้ตามราคาที่เจ้าตัวตั้งเอาไว้เท่านั้นทว่ายามนี้เงินในมือของนางยังมีไม่เพียงพอที่จะซื้อขาด หญิงสาวจึงจำต้องขอเช่าอาศัยไปก่อน และหมายมั่นตั้งใจว่าจะเร่งเก็บหอมรอมริบให้ได้โดยเร็ว เพื่อจะได้นำเงินมาซื้อขาดบ้านหลังนี้ ตัดปัญหาทุกอย่างที่อาจตามมาในภายภาคหน้า“คุณหนู… ท่านแน่ใจแล้วหรือขอรับว่าต้องการเช่าบ้านนั้นจริงๆ ข้าว่าเงินที่มีอยู่นี้เอาไปซ่อมแซมเรือนเดิม ส่วนที่เหลือเก็บเอาไว้ใช้ยามจำเป็นไม่ดีกว่าหรือ” ชายชราเอ่ยขึ้นพลางทำสีหน้ากังวลไม่น้อยหลิวซือซือรู้ว่าเขาคิดสิ่งใด นางไม่เอ่ยแย้ง ทำเพียงส่งยิ้มละมุนให้เท่านั้น“ท่านลุงหลู ท่านเชื่อใจข้าเถิดเจ้าค่ะ เงินนี้ข้าได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของข้าเอง”‘แม้จะแค่หยิบฉวย
“แล้วที่บ้านของเจ้า…”“ข้าก็บอกไปแล้วอย่างไรเล่าว่าเวลานี้คนที่บ้านนั้นแข็งแรงดี ไม่มีผู้ใดล้มป่วยสักคน ข้าก็เพียงแค่อยากจะเตรียมสิ่งของจำเป็นเอาไว้ใช้เผื่อวันข้างหน้าก็เท่านั้น อีกอย่าง… เจ้าก็รู้ไม่ใช่หรือว่าบ้านของข้าอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองเฉิงตูเพียงใด หากให้ข้าต้องดั้นด้นเดินทางมาบ่อยๆ ข้าเองก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดเหมือนกันนะ เจ้าว่าจริงหรือไม่เล่า”อี้ซวนอ้าปากค้างเนื่องจากฟังประโยคยาวเหยียดรัวเป็นชุดของนางแทบไม่ทัน จับใจความได้เพียงว่านางขี้เกียจเดินทางเข้าเมืองบ่อยๆ จึงซื้อหากักตุนยารักษาโรคเอาไว้ล่วงหน้าก็เท่านั้นชายหนุ่มจึงทำได้เพียงพยักหน้าหงึกหงักตอบรับนางอย่างมึนงงหลิวซือซือจึงหันไปมองคนป่วยบนเตียงนอนผุพังหลังเล็ก ก่อนจะเอ่ยปากกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับแย้มยิ้มส่งให้อย่างละมุนละไม“ท่านป้าอย่าลืมกินยาให้ตรงเวลานะเจ้าคะ เอาไว้วันหลังข้าจะมาเยี่ยมท่านใหม่ท่านเป็นแม่ของสหายข้า ก็เหมือนเป็นแม่ของข้าเช่นกัน ดังนั้นอย่าได้เกรงใจข้าเลย”“ขอบใจมากนะนางหนู”“เจ้าค่ะ”หลิวซือซือแย้มยิ้มก่อนจะขอตัวกลับ โดยมีอี้ซวนเดินออกมาส่งนาง ชายหนุ่มอีกสองคนที่เห็นคนทั้งสามออกมาจากเรือนก็ล
“เจ้าไปปล้นชิงข้าวของใครเขามาอีกแล้วเล่า เจ้าเด็กคนนี้นี่” ผู้เป็นมารดาเอ่ยถามเสียงสั่นพร่า“โธ่ท่านแม่ จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรกันเล่าขอรับ”อี้ซวนในยามนี้ไร้ซึ่งมาดอันธพาลเกเร มีเพียงภาพบุตรชายผู้กตัญญูกำลังประคองพยุงมารดาผอมโซให้ลุกขึ้นพิงหัวเตียงไม้เก่าๆ ด้วยความทะนุถนอม“แล้วนั่น...” สายตาฝ้าฟางของนางเหลือบไปเห็นหญิงสาวแปลกหน้า“อ๋อ นางเป็นสหายของข้าเองขอรับท่านแม่”“เช่นนั้นหรอกหรือ แค่ก! แค่ก!”ยังไม่ทันเอ่ยจบประโยคดี หญิงชราก็สำลักไอออกมาจนตัวโยน ร่างกายผอมแห้งสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ดูเหมือนทุกข์ทรมานยิ่งนัก “ท่านป้าล้มป่วยด้วยโรคอันใดหรือ”“ข้าเองก็ไม่อาจทราบได้ เคยพานางไปหาหมอที่โรงหมอใหญ่มาครั้งหนึ่ง ทว่าเพียงแค่ค่าตรวจรักษาก็กินเงินไปตั้งเท่าใดแล้ว ค่ายาตัวอื่นยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่อาจพานางไปรักษาได้อีก”หลิวซือซือละสายตาจากชายหนุ่ม ก่อนจะทาบปลายนิ้วเรียวลงบนชีพจรข้อมือของหญิงชราเพื่อตรวจดูอาการ‘แปลกเสียจริง จังหวะชีพจรเต้นเรียบสม่ำเสมอดี ทว่าเหตุใดอาการไอโขลกจึงได้ทารุณถึงเพียงนี้เล่า’ท่ามกลางความครุ่นคิด สายตาของหญิงสาวพลันหันไปเห็นหงเย่ยืนกอดอก ถลึงตา
หลิวซือซือละสายตาจากผู้เป็นพ่อที่เดินหายเข้าไปในบ้านก่อนจะหันไปมองชาวบ้านที่กำลังซุบซิบกันเสียงดังระงมไปทั่วหมู่บ้าน“ตั้งแต่ข้าเกิดมาก็ไม่เคยพานพบเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนเลยนะ เกิดอะไรขึ้นกับบ้านเมืองของเรากัน”“เจ้าไม่เคยได้ยินที่เขาร่ำลือกันหรือ""เรื่องอะไร""ก็เรื่องที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันที่เพิ่
หลิวซือซือที่เดินกลับเข้ามาในห้องนอนแล้วนางก็ลงมือเปิดระบบวิเศษขึ้นมาปรากฏให้เห็นเป็นหน้าจอสีฟ้าใสมองทะลุไปยังฝั่งตรงข้ามได้ระบบวิเศษที่นางได้มาอย่างไรไม่รู้ปรากฏออกมาให้เห็นเมื่อสำรวจไปทั่วทั้งระบบก็ทำเอานางแทบจะสิ้นหวังอยู่แล้ว'อยากได้เงินมาใช้จ่ายในครอบครัวต้องทำอย่างไรกันเล่า'[ระบบตรวจพบความ
บ้านท้ายสวนหลังที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านของนางหลังนี้ทำขึ้นจากไม้เก่าๆ ที่พอจะอาศัยอยู่ได้ชั่วคราวเท่านั้นและดูไม่ได้แข็งแรงอะไรเลยบริเวณรอบบ้านมีไม้ยืนต้นที่ถูกปลูกเอาไว้หลากหลายชนิด นางมองไปรอบๆ ไม่เห็นมีใครอยู่เลยสักคนจึงได้เอ่ยเรียกเขาเสียงดังจนพ่อบ้านหลูที่ไม่รู้ว่าอยู่มุมไหนของตัวบ้านก็ได้ชะโงกหน
“ฮึ”เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะจ้องมองคนกลุ่มนั้นภายใต้สายตาเจ้าเล่ห์แฝงแววเย็นยะเยือกคู่นั้นในมือก็หมุนควงของบางอย่างเล่น…มันคือแหวนไม้ที่เจ้านักเลงฉวยโอกาสในตอนที่กำลังวุ่นวายกันอยู่นั้นแอบหยิบมาจากสตรีผู้นั้น เขามองตามหัวหน้ากลุ่มนักเลงที่กำลังเดินออกจากตัวเมืองไปด้วยท่าทางหัวเสียก่อนจะยิ้มที่มุมป







