บทที่ 11 บ้านใหม่

หลังกลับจากในเมืองหลิวซือซือก็มอบหมายให้พ่อบ้านหลูไปติดต่อกับหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อเช่าซื้อบ้านว่างหลังใหญ่ท้ายหมู่บ้านหลังนั้น หากจำนวนเงินมีมากพอนางตั้งใจจะซื้อขาดตามที่ตั้งใจเอาไว้

พ่อบ้านหลูจัดการตามที่นางสั่งการพร้อมทั้งส่งคนเข้าไปทำความสะอาดและเตรียมข้าวของบางส่วนที่พอจะย้ายเข้าไปอยู่อาศัยได้อย่างสะดวก

พื้นที่ว่างบริเวณโดยรอบบ้านหลังนั้นก็กว้างขวางมากพอที่จะปลูกพืชผักสวนครัวได้แต่ไม่น่าจะเพียงพอต่อการปลูกข้าวสาลีตามที่ใจของนางหวังเอาไว้

“ซือซือเจ้าช่วยพูดอีกที เจ้าจะทำอะไรนะ”

“พวกเราจะย้ายไปอยู่บ้านใหม่กันอีกไม่นานอาจจะเกิดภัยพิบัติที่รุนแรงเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าจะดีกว่า ดังนั้นท่านพ่อไม่ต้องเสียเงินซ่อมบ้านหลังนี้อีกหรอกนะเจ้าคะ”

หลิวหลงเยี่ยนที่ได้ยินบุตรสาวคนโตเอ่ยออกมานั้นก็ถึงกับนิ่งอึ้งไปทันที 

'นางจะมาพูดเล่นๆ ให้เขาดีใจไปทำไมกันนะ แต่จะว่าไปหน้าตาที่ดูจริงจังของนางในเวลานี้ไม่น่าจะใช่พูดเล่นแล้วกระมัง'

ในขณะที่จะเอ่ยถามนางเพื่อความแน่ใจอีกครั้งก็ได้ยินเสียงของบุตรสาวคนเล็กเอ่ยแทรกขึ้นมา

“พูดเป็นเล่นจะซื้อบ้านใหม่ใช่ว่าจะได้มาง่ายๆ อีกทั้งบ้านของเราไม่มีเงินมากพอ เพียงแค่จะหาเช้ากินค่ำยังลำบากแล้ว เจ้าจะไปเอา เอ่อ…”

ปากที่ไวกว่าความคิดทำให้หลิวผิงเอ๋อลืมไปเสียสนิทว่าบิดาก็นั่งอยู่ตรงนี้จนลืมเปลี่ยนคำเรียกแทนตัวนางไป

“พะ พี่หญิงจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อบ้านใหม่กันเล่าเจ้าคะ” เสียงของน้องสาวต่างมารดาเอ่ยถามออกมา

คำพูดถากถางของนางทำเอาหลิวซือซือต้องหันไปมองนางด้วยแววตาเยือกเย็น

“ก็ที่ข้าอย่างไรล่ะ”

“พูดเป็นเล่นนี่ท่านฝันกลางวันอยู่ใช่หรือไม่ บ้านของพวกเรายากจนเช่นนี้จะไปมีเงินมากมายอย่างนั้นได้อย่างไร อีกอย่างที่ผ่านมาท่านเองก็เกียจคร้านไม่ทำการทำงานอะไรสักอย่างจะไปมีเงินซื้อได้อย่างไร หรือว่า!”

“หรือว่าอะไรหรือผิงเอ๋อ”

“นาง นางไปปล้นใครเขามาอย่างแน่นอน”

หลิวซือซือกรอกตามองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย ในหัวของนางคิดเรื่องดีๆ แบบใครเขาเป็นบ้างหรือไม่นะ

“ก็ใช่หรือไม่เล่าท่านพ่อข้าว่านางคงนอนมากไปคิดได้อย่างไรจะซื้อบ้านใหม่ เฮอะ!”

“นี่หลิวผิงเอ๋อหากว่าปากของเจ้าว่างมากก็ช่วยหาอะไรยัดเข้าไปหน่อยก็ดีนะ”

“นี่เจ้า!”

“หืม ทำไมหรือว่าเจ้าอยากมีปัญหากับข้างั้นหรือ”

“เจ้ามันคนนิสัยไม่ดี”

“แล้วเจ้ามีปัญหาอะไร”

“ท่านพ่อนางด่าข้า”

หลิวหลงเยี่ยนที่นั่งฟังบทสนทนาของทั้งสองที่กำลังถกเถียงกันไปมานั้นก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปมองบุตรสาวคนโตด้วยความจนใจ

“ซือซือเจ้าจะพูดกับน้องดีๆ หน่อยไม่ได้หรืออย่างไรกันเล่า”

หลิวซือซือเงยหน้าขึ้นไปจ้องมองผู้เป็นพ่อก่อนจะถอนหายใจออกมาเช่นกัน

‘ให้ตายสิน่าเบื่อเสียจริง เหตุใดท่านพ่อของนางถึงได้หูเบาเช่นนี้มิน่าเล่าหลิวซือซือคนเก่าถึงได้มีแต่ความน้อยเนื้อต่ำใจเช่นนี้ มันเป็นแบบนี้นี่เอง’

นางเบ้ปากให้กับความน่าไม่อายของหลิวผิงเอ๋อและไม่ตอบโต้บิดาต่อแต่อย่างใดก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของนางท่ามกลางความสงสัยของสองแม่ลูกที่หันมองหน้ากัน

‘หลิวซือซือกินยามาผิดหรืออย่างไร ปกติไม่ใช่ว่าต้องถกเถียงเอาชนะให้จนได้หรอกหรือ แล้วเหตุใดถึงได้เดินหนีออกไปด้วยความรำคานเช่นนั้นกัน แปลกคนเสียจริง’

เวลาผ่านไปห้าวันพ่อบ้านหลูก็มาแจ้งกับนางว่าบ้านหลังใหม่นั้นทำความสะอาดเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

แม้อากาศจะยังคงหนาวเย็นไม่ลดลงเลยแม้เพียงนิดแต่นางก็รีบรุดหน้าไปตรวจสอบความเรียบร้อยก่อนจะส่งพ่อบ้านหลูไปรับบิดาและสองแม่ลูกคู่นั้นมาที่บ้านหลังใหม่ในเวลาถัดไป

พร้อมกับข้าวของที่พวกเขาเก็บลงใส่หีบด้วยความรีบร้อนแลดูวุ่นวายกันพอสมควร

“หนาวจังท่านแม่พวกเราจะไปที่ไหนกัน”

“ไม่รู้สิซือซือบอกว่ามีสิ่งที่พวกเราต้องไปดูให้ได้”

“ให้ตายสิอากาศหนาวเย็นเช่นนี้นางยังอยากให้พวกเราออกมา นางตั้งใจจะให้พวกเราหนาวตายเช่นนั้นหรือ”

“ไม่เอาน่าผิงเอ๋ออย่างไรแล้วนางก็คือพี่สาวของเจ้าๆ เองก็อย่าถือสานางมากนักเลยหากท่านพ่อได้ยินจะโกรธเจ้าได้นะ”

หลิวผิงเอ๋อหันไปมองมารดาแม้อยากจะพูดออกไปบ้างแต่นางก็เลือกที่จะเงียบเอาไว้

“พ่อบ้านหลูถึงหรือยัง”

“ถึงแล้วขอรับ”

“ที่นี่หรือ นางหาได้จริงๆ น่ะหรือ”

เมื่อทั้งสามลงจากรถม้าก็เงยหน้าขึ้นมองบ้านหลังใหญ่พร้อมๆ กันกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

หลิวซือซือที่เดินออกมารับคนทั้งหมดก็ได้แต่ขมวดคิ้วก่อนหน้านี้ก็เคยอยู่บ้านหลังใหญ่มาก่อนไม่ใช่หรือ จะตกใจไปทำไมกัน

“นี่ไม่ใช่ว่าท่านแอบอ้างเอาบ้านของใครเขามาหรอกนะ”

“เหตุใดข้าต้องแอบอ้างและที่สำคัญมันคือเงินที่ข้าหาซื้อมาได้ด้วยตัวของข้าเองใช่ว่าไปปล้นไปชิงของๆ ใครมา”

“บ้านหลังใหญ่เพียงนี้ใช่ว่าจะซื้อมาได้ง่ายๆ ท่านบอกว่าเดี๋ยวนี้นะว่าได้มันมาได้อย่างไร”

“เอ๊ะ! เจ้านี่อย่างไรนะข้าบอกว่าข้าซื้อด้วยเงินของข้าเอง หากว่าเจ้าติดใจเรื่องนี้นักล่ะก็เช่นนั้นก็เชิญกลับไปนอนคุกฝุ่นที่บ้านเก่าหลังนั้นเถอะแต่ระวังเอาไว้ด้วยล่ะสักวันหลังคาจะหล่นลงมาทับหัวเจ้า”

“ดะ ได้อย่างไรกันท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าอยู่ที่ไหนข้าก็อยู่ที่นั่น”

“เช่นนั้นก็หุบปากเจ้าไปเสีย”

“นี่เจ้า!”

“ข้าบอกว่าให้หุบปาก! เจ้าคิดดูให้ดีๆ พวกเจ้าเป็นเพียงแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดาที่ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับข้าเลยแม้เพียงนิด หากว่าพูดสิ่งใดออกมาแล้วทำให้ข้าขุ่นข้องหมองใจน่ากลัวว่าพวกเจ้านั่นแหละที่จะเป็นคนออกไปจากบ้านหลังนี้ บ้านที่ข้าเป็นคนหามาด้วยตนเอง”

“หรืออันที่จริงแล้วก็คือเวลานี้ข้าคือเจ้าของบ้านหลังนี้และมีสิทธิ์ที่จะให้ใครหรือไม่ให้ใครอยู่ในบ้านหากท่านยังละลานถ้าไม่รู้จบสิ้นพวกเจ้านั่นแหละจะไม่มีที่ซุกหัวนอน”

ปากของหลิวผิงเอ๋อสั่นระริกเพราะดูเหมือนนางจะเถียงหลิวซือซือไม่ทันแต่หลิวซือซือนั้นกลับไม่สะทกสะท้านหรือเหนื่อยจากการทะเลาะกับนางแต่อย่างใด

เมื่อพ่นวาจาด่านางไปแล้วก็หันไปหาบิดาและแม่เลี้ยงที่กำลังจ้องมองมาที่นาง

“เอาล่ะๆ อย่าทะเลาะกันอีกเลยอากาศข้างนอกหนาวยิ่งนักไม่สู้พวกเราเข้าไปด้านในไม่ดีกว่าหรือ”

หลิวหลงเยี่ยนเอ่ยออกมาทั้งปากยังสั่นระริกไม่หาย อากาศช่วงนี้หนาวเย็นจับใจจริงๆ

“เช่นพวกท่านเข้าไปด้านในเถอะขอรับ ข้าทำความสะอาดและจัดเตรียมสิ่งของที่จำเป็นจนเรียบร้อยแล้ว”

“มิน่าเล่าข้าไม่เห็นเจ้ามาตลอดห้าวันนี้ที่แท้ก็มาอยู่ที่นี่เอง”

หลิวหลงเยี่ยนเอ่ยออกมาทั้งยังมองไปที่คนทั้งคู่ที่ไม่รู้ไปตกลงกันเรื่องจัดการบ้านหลังนี้ตั้งแต่เมื่อใด

ไม่มีคำกล่าวใดๆ ออกมาจากปากของทั้งสอง เขาละสายตาก่อนจะหันไปมองสองภรรยาที่เวลานี้เอาแต่ยืนจับจ้องหลิวซือซือไม่วางตา

“พวกท่านเลิกสงสัยเกี่ยวกับตัวของข้าได้แล้วไม่ชอบข้าที่เป็นแบบนี้หรอกหรือ หรือว่าชอบข้าคนเดิมกัน”

ทั้งสองรีบส่ายหัวกันทันทีต่อให้เวลานี้นางจะปากร้ายขึ้นกว่าแต่ก่อนแต่การกระทำกลับดีขึ้นไม่น้อย อะไรที่พวกเขายอมได้จึงยอมปล่อยให้นางทำตามตนเองไป

“แล้วเจ้าล่ะเป็นอะไรหรือว่าสมองมีปัญหาไปให้ท่านหมอตรวจดูดีหรือไม่ ความขี้อิจฉาของเจ้านั้นมีมากมายเกินกว่าจะเยียวยาได้แล้วกระมัง”

“เจ้ากล้าว่าข้าเช่นนี้ได้อย่างไร ท่านพ่อท่านได้ยินใช่หรือไม่นางด่าข้า”

“ผิงเอ๋อเจ้าหยุดพูดเสียทีเถอะ ไม่เช่นนั้นหากพี่สาวของเจ้าไล่เจ้าออกจากบ้านไปพ่อเองก็ไม่อาจช่วยอะไรเจ้าได้”

“ท่านพ่อ!”

“ผิงเอ๋อเจ้าหยุดพูดแล้วตามแม่มาเดี๋ยวนี้”

“แต่ว่าท่านแม่”

“ยังอีก”

“เจ้าค่ะ”