All Chapters of ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง: Chapter 1 - Chapter 10

แม้จะเอาแต่ตัดพ้อกับโชคชะตาที่เล่นตลกกับนางอยู่ในเวลานี้แต่หลิวซือซือก็ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจกับมันมากเท่าใดนักนางลุกขึ้นจากเตียงนอนเก่าๆ ก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเปิดระบบวิเศษที่ติดตัวมากับนางตั้งแต่ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาครั้งแรกในยุคนี้แล้วนางไล่สายดูระบบวิเศษที่มีสิ่งของเครื่องใช้จากโลกอนาคตมากมายนับไม่ถ้วน ตัวระบบนี้เปรียบเสมือนห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งเลยก็ว่าได้เพราะมีทุกอย่างให้นางได้เลือกสรรใช้งานได้อย่างเต็มที่นั่นเองแค่เพียงไม่มีเงินตราที่ใช้จ่ายในยุคนี้ก็เท่านั้นอยากได้เงินใช้ก็คงต้องเอาของออกไปแลก'แย่เสียจริง'แต่แล้วสายตาของนางก็พลันสะดุดเข้ากับบางอย่าง กราฟตัวเลขบอกอุณหภูมิอากาศของพื้นที่โดยรอบที่นางอาศัยอยู่ปรากฎให้เห็นอย่างชัดเจนเมื่อตรวจสอบให้แน่ชัดอักครั้งก็พบว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในยุคโบราณแห่งนี้นั้น ตัวเลขเหล่านี้บ่งบอกถึงอุณหภูมิของอากาศที่นี่เอาไว้อย่างถูกต้องไม่มีผิดเพี้ยนเลยสักเพียงนิดแต่หลังจากนี้ไปชาวเมืองเฉิงตูจะต้องประสบพบเจอกับหิมะที่ตกหนักที่สุดในรอบหนึ่งร้อยปีที่ผ่านมา มวลอากาศเย็นจากหิมะจะปกคลุมไปทั่วทั้งแคว้นเป็นเวลาก

“ข้าเห็นเจ้าตบหน้าตนเองก็นึกว่ามีตัวอะไรมาเกาะแค่เพียงจะช่วยดูก็เท่านั้น คิดว่าข้าจะไปทำอะไรเจ้าได้กัน”นางพูดจบก็ละความสนใจจากเขาก่อนจะหันไปจ้องมองบุรุษหนุ่มผู้นั้นอีกครั้ง“ท่านจะซื้อกำไลหยกจากข้าจริงๆ น่ะหรือ”“ใช่แล้ว”“เช่นนั้นข้าคิดราคาท่านสองพันอีแปะเท่านั้น”“ได้อย่างไรกันของซื้อของขายนะ เจ้าเอาแต่ลดราคาเช่นนี้แล้วเมื่อไหร่จะได้กำไรเสียทีเล่าข้าจะจ่ายให้เจ้าเต็มจำนวน ไม่สิข้าให้เจ้าหนึ่งตำลึงสำหรับของล้ำค่าพวกนี้เลย”ในขณะที่หลิวซือซือยังคงงุนงงและตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใด บุรุษตรงหน้าก็จัดแจงยัดเงินใส่มือของนางแล้วหยิบเอากำไลหยกไปถือเอาไว้เหมือนกลัวใครจะช่วงชิงไปอย่างไรอย่างนั้น'บ้าไปแล้วกำไลแค่ไม่กี่ชิ้นยอมจ่ายถึงหนึ่งตำลึงเลยหรือ'อี้ซวนที่ยืนอยู่ด้านข้างของนางก็เอาแต่จ้องมองชายตรงหน้าก่อนจะหรี่ตาลงแล้วเอ่ยไปว่า“นี่ตอนแรกข้าคิดว่าเจ้าเป็นพวกเดียวกันกับนางแต่เวลานี้คงไม่ใช่แล้วกระมัง เจ้านั่นล่ะไปได้เงินมากมายมาจากไหนกันกำไลแค่ไม่กี่ชิ้นยอมจ่ายถึงหนึ่งตำลึงเจ้ามันบ้าไปแล้ว”“ใช่ ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ”หลิวซือซือหมายจะยื่นเงินคืนไปให้เขาแต่ชา

บ้านท้ายสวนหลังที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านของนางหลังนี้ทำขึ้นจากไม้เก่าๆ ที่พอจะอาศัยอยู่ได้ชั่วคราวเท่านั้นและดูไม่ได้แข็งแรงอะไรเลยบริเวณรอบบ้านมีไม้ยืนต้นที่ถูกปลูกเอาไว้หลากหลายชนิด นางมองไปรอบๆ ไม่เห็นมีใครอยู่เลยสักคนจึงได้เอ่ยเรียกเขาเสียงดังจนพ่อบ้านหลูที่ไม่รู้ว่าอยู่มุมไหนของตัวบ้านก็ได้ชะโงกหน้าออกมามองนางเสียที“คุณหนูมีอะไรหรือขอรับ”พ่อบ้านหลูรีบเดินเข้ามาหานางอย่างนอบน้อมด้านหลังของชายแก่ผู้นั้นยังมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งน่าจะอายุน้อยกว่านางสองสามปีเท่านั้น เมื่อเขามองเห็นนางก็ชักสีหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันทีทำเอาหลิวซือซืองุนงงไม่น้อย‘อย่าบอกนะว่าแม้แต่เด็กๆ หลิวซือซือคนเก่าก็ไม่ละเว้น ช่างน่าอายเป็นบ้าที่ต้องมารับผลกรรมของเจ้าของร่างนี้’“คือว่าข้ามีบางอย่างที่อยากรู้ท่านลุงพอจะว่างช่วยเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่”“ท่านปู่กับข้ายังต้องบั่นฟืนพวกนี้ส่งไปให้บ้านเจ้าไม่มีเวลาว่างมาสนทนากับคุณหนูตกอับอย่างเจ้าหรอก”“หงเย่อย่าพูดอย่างนั้นกับคุณหนูสิ”“ข้าพูดผิดตรงไหนกันเวลานี้สถานะของนางก็ไม่ต่างจากพวกเรา ท่านปู่เหตุใดถึงยังเคารพนางอีกเล่าขอรับ”“หงเย่!”เสียงดุดันของพ่อบ้านหลูทำเอาหงเย่สะดุ้

หลิวซือซือละสายตาจากผู้เป็นพ่อที่เดินหายเข้าไปในบ้านก่อนจะหันไปมองชาวบ้านที่กำลังซุบซิบกันเสียงดังระงมไปทั่วหมู่บ้าน“ตั้งแต่ข้าเกิดมาก็ไม่เคยพานพบเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนเลยนะ เกิดอะไรขึ้นกับบ้านเมืองของเรากัน”“เจ้าไม่เคยได้ยินที่เขาร่ำลือกันหรือ""เรื่องอะไร""ก็เรื่องที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันที่เพิ่งขึ้นครองราชย์น่ะสิ ว่ากันว่าเป็นคนที่ดวงไม่ดีต่อราษฎรถึงได้เกิดเหตุอาเพศเช่นนี้ขึ้นอย่างไรเล่า”หลิวซือซือส่ายหัวให้กับเหล่าชาวบ้านที่ยืนสนทนากันไม่ไกลกับนางนัก‘ภัยธรรมชาติจะไปเกี่ยวกับดวงชะตาของมนุษย์ได้อย่างไรกัน ถึงว่าสิป้าข้างบ้านไม่ว่ายุคสมัยใดก็น่าตบปากยิ่งนัก’เช้าวันถัดไปหลิวซือซือที่ตื่นนอนตั้งแต่เช้าตรู่แต่ก็ยังช้ากว่าบิดาของนางที่เดินทางออกไปทำงานที่ท่าเรือก่อนหน้านี้แล้ว ครั้นจะเอาเสื้อกันหนาวที่หยิบออกมาจากระบบวิเศษให้เขาก็ไม่ทันการเสียแล้ว‘หลิวหลงเยี่ยนผู้นี้ขยันขันแข็งเสียจริงน่าเสียดายที่มีลูกสาวเกียจคร้านทั้งสองคนช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย’“นั่นเจ้าจะไปไหน”สองเท้าที่ยังก้าวไม่พ้นประตูก็มีเสียงๆ หนึ่งดังขึ้นด้านหลังของนาง“เรื่องของข้า”“นี่เจ้า!”หลิวซือซือไม่สนใจเย่หล

‘นะ นักเลงที่นางว่ามันคือพวกเขาไม่ใช่หรือ’  “อะแฮ่ม คือว่าพวกข้าเป็นบุรุษใยต้องกลัวคนพวกนั้นกัน ว่าแต่เจ้าเถอะมาทำอะไรที่นี่”"ข้าหรือ”“ก็ใช่น่ะสิ”“เอ่อ ข้ามาร้านโอสถตรงกลางตรอกถนนนั่นน่ะ”“พ่อเจ้าไม่สบายงั้นหรือ หรือว่าแม่เลี้ยงของเจ้าหรือน้องสาวเจ้า”“ไม่มีใครเป็นอะไรทั้งนั้นล่ะ”“อ้าวแล้ว…”“ข้ามีเรื่องต้องมาก็แล้วกันแต่เมื่อครู่ข้าได้ยินพวกเจ้าพูดกัน ใครป่วยนะ?”อี้ซวนที่ได้ยินนางถามขึ้นมาก็มีสีหน้าสลดลงเล็กน้อย เป็นเวลาเพียงหนึ่งเค่อ[1] ที่นางใช้เวลาเดินทางมาที่บ้านของอี้ซวน